ရွာေဖြေရး ...

Loading...
Burmese Community News and Media Station –
PO Box 825, Yangon General Post Office, Yangon, Myanmar
PO Box 320-207, San Francisco, CA 94132-0207, USA –
send email to editors @ moemaka.net ((510) 854-6501)

ဖိုးထက္ - ဟိုက ဟို….ဒီက ဒီ


ဖိုးထက္ - ဟိုက ဟို….ဒီက ဒီ
ၾသဂုတ္ ၂၂၊ ၂-၁၄


ကၽြန္ေတာ္ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္မယ္ဆိုေတာ႔ ခင္မင္ေသာ အေပါင္းအသင္းမ်ားက တားၾကသည္။ “နင္႔ အဆင္႔နဲ႔ ဘာသြား လုပ္စားမွာလဲ”တဲ႔။ ေယာင္ခ်ာခ်ာ ျဖစ္ေနမွာ စိုးရိမ္ၾကဟန္တူသည္။ အမွန္ေတာ႔ သူတို႔မမွား။ လက္ရိွ အဆင္ေျပေနေသာ အလုပ္၊ က်င္႔သားရေနေသာ လူေနမွဳ ပါတ္၀န္းက်င္၊ လစာ သင္႔တင္႔ေသာ အလုပ္ကို စြန္႔ျပစ္ၿပီး အနာဂတ္ ေ၀ေ၀၀ါး၀ါး ကၽြန္ေတာ္႔စကားမ်ားေၾကာင္႔ စိတ္ပူၾကတာ မဆန္း။ ဒါေပသိ ကၽြန္ေတာ္က လဲ ကၽြန္ေတာ္။ ကိုယ္႔၀မ္းနာ ကိုယ္သာသိ။ ျပန္မွ ျဖစ္ေတာ႔မည္။

    အစားကို ကုန္ေအာင္စား၊ စကားကို ကုန္ေအာင္ မေျပာႏွင္႔ ဆိုသည္႔ ျမန္မာစကားပံုကို ကၽြန္ေတာ္႔ စိတ္ထဲတြင္ အျမဲလိုလို ရိွသည္။ ထို႔ေၾကာင္႔ “အို…ခင္ဗ်ားတို႔ကလဲ မနက္ျဖန္ေတာင္ ႀကိဳမသိရတာ။ အခု ျပန္ေတာ႔ ဘယ္လို ျဖစ္လာမလဲ ဆိုတာ  ဘယ္လိုလုပ္ က်ဳပ္က သိႏိုင္မွာလည္း။ ျပန္လာၿပီး အလုပ္လဲ လုပ္ႏိုင္တာဘဲ။ ဟိုမွာ ဘုန္းၾကီး ၀တ္ရင္လဲ ၀တ္သြားႏိုင္တာဘဲ ” လို႔ ဘုေတာခဲ႔ေသးသည္။

    ႏိုင္ငံျခားမွာ အေနၾကာေသာ သူမ်ား ျမန္မာႏိုင္ငံကို ျပန္ႀကေသာ အခါ တစ္ခ်ိဳ႕က ေခါင္း တစ္လံုး ပိုျမင္႔ေနသလိုမ်ိဳး ျပည္တြင္းေန လူမ်ားကို ၾကည္႔တတ္သည္။ တစ္ခ်ိဳ႕က ရိုးရိုးသားသား။ တစ္ခ်ိဳ႕က ေစတနာမ်ားျဖင္႔။ တစ္ခ်ိဳ႕က ဆရာၾကီး ပံုစံ။ တစ္ခ်ိဳ႕က “အင္း..လက္တြဲေခၚရမယ္” ဆိုသည္႔ အေပါက္မ်ိဳး ခ်ဳိးတတ္ၾကတာ  ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိသည္။ အမွန္ကိုသာ ၀န္ခံရလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္လဲ အရာရာကို ႏိုင္ငံျခားမွာဆိုရင္၊ “ဟိုမွာဆိုရင္” ဆိုသည္႔ အေတြးမ်ိဳး ရိွသည္။ သို႔ေသာ္ “ေႀသာ္…ဒီေလာက္ေတာ႔ ရိွမွာေပါ႔ေလ” ဆိုသည္႔ ေျဖေတြးေလးေတြ ေနာက္ဆက္တြဲ ေတြးေပးပါသည္။ စိတ္ေကာင္းရိွလို႔ မဟုတ္။ အဲဒီလို ေတြးေတာ႔ လက္ငင္းအားျဖင္႔ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ခ်မ္းသာသည္။

    အဲဒီ “ဒီေလာက္ေတာ႔ ရိွမွာေပါ႔” ဆိုသည္႔ ေနာက္ဆက္တြဲ အေတြးေတြက တစ္ခ်ိဳ႕ကိစၥ ေတြမွာေတာ႔ အဆင္ေျပပါသည္။ ဥပမာ ေခြ်းေစာ္နံနံ၊ ကြမ္းနံ႔ သင္းသင္း လူေတြၾကားမွာ ဘတ္စ္ကား တိုးစီးရေသာ ကိစၥ ဆိုပါစို႔။ ဘာၾကီး က်ယ္စရာ လုိပါသနည္း။ လူအမ်ား ဒုကၡခံၿပီး စုျပံဳတိုးေ၀ွ႕ စီးနင္းၾကေသာ ကိစၥမွာ “ဟိုမွာဆိုရင္” ဆိုသည္႔ အေတြးရိွတာ မဆန္းေပမယ္႔ ႏွာေခါင္း တရွံဳ႕ရွံဳ႕ လုပ္ေနလို႔ ရေသာ ကိစၥ မဟုတ္။ လိုအပ္ရင္ အမ်ားျပည္သူ နည္းတူ စီနင္း လုိက္ပါရံုသာ။ ေရွာင္မလြတ္ေသာ ရႊံ႕တစပ္စပ္ ဗြက္အိုင္ေတြကို မၾကိဳက္ေပမယ္႔ အမ်ားနည္းတူ ၾကိတ္ရံုဘဲေပါ႔။  ျပည္တြင္းေန မိတ္ေဆြေတြၾကားမွာ “ဟိုမွာဆုိရင္ ဒီလို ဘယ္ဟုတ္လိမ္႔မလဲ။ အိမ္ကေန အလုပ္အထိ ထီးမလိုဘဲ မိုးမစိုေအာင္ အလုပ္သြားလို႔ ရတယ္ဗ်…ငွဲ..ငွဲ..ငွဲ” သြားလုပ္ေနလွ်င္ ဖေႏွာင္႔မ်ား ႏွင္႔ အေပါက္ခံရႏိုင္သည္။

    တစ္ခါတစ္ရံၾကေတာ႔ အဲဒီ “ဒီေလာက္ေတာ႔ ရိွမွာေပါ႔” ဆိုသည္႔ ေနာက္ဆက္တြဲ အေတြးေတြက တစ္ခ်ိဳ႕ ကိစၥေတြမွာ အဆင္မေျပ။ ဆိုပါေတာ႔။ ကၽြန္ေတာ္႔ အသိတစ္ေယာက္ ကား ၀ယ္သည္။ (တပ္မေတာ္၏ ေက်းဇူးေၾကာင္႔ လက္ရိွ ဒီမိုကေရစီ ေခတ္ၾကီးမွာ ကား၀ယ္ႏိုင္တာ ၾကြားစရာ မဟုတ္။ ဤကား စကားခ်ပ္။) သူ႕ကား၀ယ္ေသာ ကိစၥ ၀ိစၥ အလံုးစံုမွာ ႏိုင္ငံျခားျပန္ ေယာင္ခ်ာခ်ာ ၁၀၉၊ ၁၁၀ ကၽြန္ေတာ္က အကုန္လိုက္ပါ ကူညီၿပီး MD လုပ္သည္။ (MD ဆိုတာ ေမာ္ေတာ္ကား ဒရိုက္ဘာ)။ သူ၀ယ္မည္႔ကားကို သီလ၀ါ ဆိပ္ကမ္းထဲ အထိသြားၾကည္႔ၾကသည္။ သူလိုခ်င္ေသာ ကားအမ်ိဳး အစားကို အရိုင္းေလးမွ လိုခ်င္တာတဲ႔။ ဆိပ္ကမ္းထဲမွာ ကားေဟာင္းေတြ တန္းစီ ရပ္ထားတာ “ရွဳ႕ မဆံုးေတာ႔သည္…” အစခ်ီသည္႔ ဆရာျမိဳ႕မၿငိမ္း သီခ်င္းကို သတိရသည္။ နိပြန္ ဂ်ပန္ေတြကေတာ႔ ေက်းဇူး အထူးတင္ေနမွာ ေသခ်ာသည္။ ေမာ္ဒယ္လ္ အသစ္ကားစီးဖို႔ သူတို႔၏ ဒိတ္ေအာက္ ကားေတြကို ေလလံ တင္ႏိုင္သည္ မုိ႔လား။ “ဟိုမွာဆိုရင္ Show Room မွာ သြားၾကည္႔။ အသစ္ခ်ပ္ခၽြတ္ ကီလိုမီတာ ဘယ္ေလာက္ ေမာင္းၿပီးသားလဲ ဆိုတာ ေခါင္းကိုက္စရာ မလို။ အရိုင္းေလးေတာင္ မဟုတ္” လို႔ မိတ္ေဆြ အရင္းခ်င္းမုိ႔ ေျပာမိေပမယ္႔ သူကလဲ ျပန္ေျပာသည္။ “မရွည္နဲ႔… ဒါ ဟို မဟုတ္”တဲ႔။

    သူ႔ကား စာရြက္စာတမ္း ကိစၥလုပ္ဖို႔  ကၽြန္ေတာ္က ကားလိုက္ ေမာင္းေပးရသည္။ “သူမ်ားေတြ စီမွာဆိုရင္ အြန္လိုင္းဘဲဗ်ာ။ အသစ္စက္စက္ ၀ယ္ထားေတာ႔ ေဘာင္အမွတ္ေတြ။ အင္ဂ်င္ အမွတ္ေတြ ေရာင္းသူဘက္က လုပ္သြားရံုဘဲ လြယ္မွ လြယ္” လုိ႔ အထြန္႔တက္ေတာ႔ “မရွည္နဲ႔ အခုတစ္ေလာ ဂ်ီးေမးလ္ေတာင္ ဖြင္႔မရတာ။ နင္႔ အဘေတြ အီးဂါးဗားမင္႔ ဆိုတာေတာင္ အခုအခ်ိန္ထိ မစႏိုင္ေသးဘူး။ အခုမွ ကြန္ဖရင္႔မီတင္းအတြက္ဆိုၿပီး ပစၥည္းေတြကို သတင္းစာေတြထဲမွာ တင္ဒါေခၚတံုး” တဲ႔။

    လမ္းေတြေပၚမွာ ကားေတြ စည္းကမ္း အလြန္ပ်က္ၾကသည္။ ယာဥ္ေၾကာကို အခ်က္ျပမီး မျပဘဲ ကူးခ်င္သလို ကူးၾကသည္။ “ဘာေၾကာင္႔ ရပ္ရပ္ လမ္းေဘး ခ်ရပ္” ဆိုသည္႔ ဆိုင္းဘုတ္ႏွင္႔ မလွမ္းမကမ္း လမ္းလယ္ နီးပါးေလာက္မွာ ရပ္သည္။ ရပ္တာကလဲ ခဏမဟုတ္။ ပစၥည္း တင္ခ်ဖို႔။ ေနာက္က ကားေတြ အျမင္မေတာ္ ေရွာင္ေမာင္းသြား။ လမ္းေျပာင္းျပန္ကို မီးၾကီး ဖြင္႔ၿပီး ေမာင္းသည္။ တစ္ဘက္ ယာဥ္ေၾကာက ကားကဘဲ သူ႔ကို ျပန္ထိုင္ရိွခိုးရမလိုလို။ ဘတ္စ္ကားၾကီးေတြက ေခါင္းၾကီးေတြ ဇြတ္ထိုးၿပီး ကားေလးေတြကို အႏိုင္က်င္႔သည္။ တိုက္ရဲတိုက္စမ္း။ ငါတို႔ ေဘာ္ဒီက သံခ်ည္းဘဲ ဆိုသည္႔ အေပါက္။ Taxi သမားမ်ားက ကား အသစ္ေလးမ်ား၊ ေစ်းၾကီးကားမ်ားဆိုလွ်င္ မတိုက္၊ မခိုက္ရဲတာကို သိေသာေၾကာင္႔ ေရွ႕က ဇြတ္ျဖတ္၀င္သည္။ ေဘးက ပြတ္မိမတတ္ ေက်ာ္တက္သည္။ ဒါေတြအားလံုးကို “ဟိုမွာဆိုရင္” ဆိုသည္႔ အေတြး ေတြးမိေပမယ္႔ နားလည္မွဳမ်ားစြာျဖင္႔ ေမတၱာစိတ္ထား အျပည္႔ျဖင္႔ သတိထား ေမာင္းရသည္။

    ဒီကားေတြ စည္းကမ္းက်ဖို႔ လမ္းေတြ အရင္ စည္းစနစ္က်ဖို႔ လိုသည္။ အခ်က္ျပ မီးစနစ္ေတြ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ရိွေနဖို႔ လိုသည္။ လမ္းမၾကီးေတြေပၚမွာ ကား မရပ္ရ၊ ရပ္ရင္ ဆြဲကားနဲ႔ ဆြဲသြားမယ္လို႔ ေျပာေပမယ္႔ ရပ္သူမ်ားကလဲ ရပ္သည္။ တကယ္ေတာ႔ ရပ္ေသာ သူမ်ားအျပစ္ခ်ည္းလဲ မဟုတ္။ အဲဒီမွာ မရပ္လုိ႔ ဘယ္မွာ သြားရပ္မွာတံုး။ ဘတ္စ္ကားဒရိုက္ဘာမ်ား၊ ေနာက္လိုက္မ်ား စည္းကမ္း ပ်က္ခ်င္တိုင္း ပ်က္တာ သူတို႔ ၀မ္းေရးက ပူသည္ကိုး။ အေခါက္ေရန႔ဲ စားရသည္ကိုး။ ငါ႔၀မ္းပူဆာ မေနသာ ကိစၥမွာ အျပစ္ေျပာလဲ ေျပာ…ေျပာ..ၿပီး ေျပာ…ေမာမယ္ေပါ႔။ ထုိ႔ေၾကာင္႔ ဘတ္စ္ကားမ်ားကို ေႀသာ္…၀မ္းေရးမ်ား တယ္ေမာတာဘဲ လို႔ ေတြးေပးလိုက္သည္။ Taxi သမားမ်ားကိုေတာ႔ ေႀသာ္…ဒီလူေတြ အံုနာေၾကးကလဲ မနည္းဘူးေလ လုိ႔ ေတြးေပးလိုက္သည္။ မီးေတြ ဖြင္႔ၿပီး လမ္းေျပာင္းျပန္ ေမာင္းလာေသာ ကားမ်ားကိုေတာ႔ အျမန္ေရွာင္ေပးလိုက္သည္။ ျမန္မာျပည္မွာ ဘယ္သူေတြက ဘာေတြမွန္း မသိ။ ဟိုမွာလို မဟုတ္လို႔ ေတြးရသည္။ မႆကာ ဒူးေထာက္ခိုင္းၿပီး ပါးရိုက္သြားရင္ မၾကီး မငယ္ၾကီးက်မွ ရွက္စရာ။

    ေနာက္ထပ္ “ေႀသာ္…ဒီေလာက္ေတာ႔ ရိွမွာေပါ႔” ဆိုသည္႔ ေတြးေပးလုိ႔ မရသည္႔ ကိစၥတစ္ခု ျဖစ္သည္။ အထက္က ေျပာခဲ႔ေသာ မိတ္ေဆြ၏ ကားဘဲေပါ႔။ ကားပါကင္ မရိွေသာေၾကာင္႔ အိမ္အေရွ႕ ပလက္ေဖာင္း ေဘးမွာ ရပ္ထားခဲ႔ရသည္။ သူ႔အိမ္က တတိယ ထပ္မွာ။ မနက္လင္းေတာ႔ ေနာက္ၾကည္႔ မွန္ေတြ မရိွေတာ႔။ သူခိုးက ပရို အဆင္႔ရိွဟန္တူသည္။ အတက္တစ္ခု မက်ိဳး။ ဘယ္ေနရာ ဘယ္ ကလစ္ ရိွတယ္ဆိုတာ ေကာင္းေကာင္းသိသည္။ အရာတစ္ခ်က္ မထင္။ ေနာက္ကာဗာ။ မွန္ႏွစ္ဘက္။ ေက်းဇူး တင္ရမွာလား။ အခ်ိန္မရေတာ႔ေသာေၾကာင္႔လား မသိ။ Control Motor ေတာ႔ ျဖဳတ္မသြား။ ဒုကၡက ကားကို ေနာက္ၾကည္႔မွန္ မပါဘဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုး မေမာင္းတတ္။ သူကေတာ႔ ေအးေအးေဆးေဆး။ “ေအးကြာ…ေမ႔သြားတယ္…ဟိုေန႔ေတြကတည္းက သြားၿပီး ခ်ဳပ္ထားရမွာ။ အခုေတာ႔ ဒီေကာင္ေတြ ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ေခ်ာင္းေနသလဲ မသိဘူး။” တဲ႕။ သူေျပာေသာ ခ်ဳပ္ထားရမွာေတြ၊ တုပ္ထားရမွာေတြ ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္။ ျဖစ္ႏိုင္တာက ခိုးလို႔မရေအာင္ တစ္ခုခု လုပ္ထားရမယ္ဆိုသည္႔ သေဘာ။ ေနာက္မွ သူရွင္းျပလုိ႔ သိရသည္။ တံဆိပ္ လိုဂိုေတြကိုပါ လြယ္လြယ္ျဖဳတ္မရေအာင္ Rapid တြဲထားရသည္တဲ႔။ မလုပ္ထားလို႔ကေတာ႔ ျဖဳတ္ခိုးၿပီးသားဘဲတဲ႔။ “အင္းေလ…ဟိုမွာဆိုရင္ ဒါေတြ ပူစရာ မလိုဘူးေပါ႔။ ကားပါကင္ေတြမွာ စီစီတီဗီြေတြနဲ႔ ျဖဳတ္ခိုးရင္ေတာင္ ဘယ္သြားေရာင္းရမွာတံုးေနာ္႕။ ဟုတ္ပါတယ္ေလ…ဘယ္သူက ခိုးခ်င္မွာလဲ။ သူတို႔မွာလဲ အေတာ္ၾကီး ဒုကၡၾကီးရွာလို႔သာ ခိုးရတာ ေနမွာေပါ႔” လို႔ ေပၚလီယာနာ ေျပာ ေျပာၿပီး မွန္ျပန္တပ္ဖို႔ စဥ္းစားရသည္။

    ကားအပိုပစၥည္း အားလံုးကို က်ိဳက္ကၠဆံ ကား ေရာင္း၀ယ္ေရး စခန္းမွာ ေသခ်ာေပါက္ ျပန္ရႏိုင္သတဲ႔။ “မနက္ ဆယ္နာရီေလာက္ဆိုရင္ ခင္ဗ်ားကားက ဘက္မွန္ေတြေတာင္ ျပန္ေရာက္ေနေရာေပါ႔” လို႔ မိတ္ေတြတစ္ခ်ိဳ႕က ေနာက္သည္။ ဒီလိုဆို ကားကို ေမာင္းယူသြားရံုသာ။ မွန္မပါေပမယ္႔ ျဖည္းျဖည္းေမာင္းသြာ ရံုသာ။ သို႔ေပသိ လမ္းမွာ Surprise Check ရိွႏိုင္သည္။ မွန္မပါတာ ေတြ႔ရင္ စကားေတြ အမ်ားၾကီး ေျပာရႏိုင္သည္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းနဲ႔ မလိုအပ္ဘဲ စကားမေျပာသင္႔တာ ျမန္မာျပည္မွ မဟုတ္။ ဟိုမွာလဲ ဒီလိုဘဲ။ ေနာက္ၿပီးေတာ႔ ရဲကို Report လုပ္ခ်င္သည္။ ဒါမွလဲ ဒီရဲေတြ သူတို႔ နယ္ထဲမွာ ဒီလို ကိစၥေတြ ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ သိမွာမို႔လား။  ဟိုမွာလဲ တစ္ခုခု ျဖစ္ရင္ သတင္းပို႔ရတာဘဲ မို႔လား။ ဒီမွာလဲ သတင္းပို႔ထားတာ မမွားဘူး လို႔ ေတြးကာ ကၽြန္ေတ္ာတို႔ ႏွစ္ေယာက္ နယ္ေျမရဲစခန္းကို ခ်ီတက္သြားၾကသည္။

    နယ္ေျမရဲစခန္းေရာက္ေတာ႔ မနက္ခင္း တန္းစီတာ မၿပီးေသး။ စခန္းမွဴးက သူ႔လူေတြကို ဗီဒီယိုရိုက္ ကင္မရာ အသံုးျပဳနည္း ေသေသခ်ာခ်ာ သင္ဖုိ႔ ဖိၾကိမ္းေနတာ ၾကားေနရသည္။ ဒီလူေတြ ရဲမလုပ္ဘဲ ကိုမိုက္တီးတို႔နဲ႔မ်ား ေ၀စုလုေတာ႔မလားလို႔ ေတြးမိသည္။ ရဲစခန္းက တကယ္႔ ဘုရားစူး ရဲစခန္း။ ၀ါယာၾကိဳးေတြက တိုးလို႔တြဲေလာင္း။ ကြမ္းတံေထြးေတြက ဟိုနား တစ္ကြက္၊ ဒီနား တစ္ကြက္။ May I Help You ဆိုင္းဘုတ္ေအာက္မွာ အဆိုးဆံုး။ တန္းစီတာၿပီးေအာင္ အၾကာၾကီး ေစာင္႔အၿပီးမွာ တာ၀န္မွဳးက စြပ္ၾကယ္လက္ျပတ္၊ မ်က္ေခ်း ဗရက္ျပစ္ႏွင္႔ ဘယ္ေခ်ာင္က ထလာသည္ မသိ။ နာမည္။ အသက္။ လိပ္စာ ထိုသံုးခုကို သူ႔စားပြဲ လယ္ဂ်ာစာအုပ္ၾကီးထဲသို႔ ေရးသြင္းၿပီး သကာလ ျဖစ္စဥ္ျဖစ္ပြားေသာ ေနရာကို တစ္ခ်က္ မေမး။ သက္ေသခံ တစ္ခုခု ရိွသလားလို႔လဲ မေမး။ ဒီလိုကိစၥေတြ ရိုး…ဟိုး…ေနၿပီလား မသိ။  ေႀသာ္…ဒီလိုဘဲ ရိွမွာေပါ႔ေလ။ ျပည္ထဲေရး ဘတ္ဂ်က္က သိပ္ရတာမွ မဟုတ္တာ။ ဘတ္ဂ်က္အမ်ားဆံုးရတဲ႔ ဌာနၾကီးေတာင္ လူေမႊးလူေရာင္မေျပာင္တာဘဲ။ သူတို႔ဆို ေ၀းေပါ႔လို႔ ေတြးေပးလိုက္သည္။ “လမ္းမွာ ယာဥ္ထိန္းရဲေတြ႕ရင္ ဘယ္လို လုပ္ရမလဲ၊ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ေပ်ာက္သြားလို႔ တိုင္ၾကားထားေၾကာင္းေလး စာေလးျဖစ္ျဖစ္ ေပးပါ႔လား” ဟု ကၽြန္ေတာ္က ေမးေတာ႔ “ဟာ…အမွဳမဖြင္႔ေနပါနဲ႔။ ဒီမွာ သတင္းပို႔ၿပီးေၾကာင္းသာ ေျပာလိုက္ပါ။ ဒါမွ မရရင္ ဖုန္းဆက္ခိုင္းလိုက္ပါ” တဲ႔။ ေကာင္းေလစြ တကား။ “ဟိုမွာဆိုရင္ ဒီလိုကိစၥမဆိုထားနဲ႔ ခင္ဗ်ား မိန္းမ ခင္ဗ်ားကို ပါးရိုက္ရင္ေတာင္ အိမ္ကို ဖုန္းဆက္ေခၚရံုဘဲဗ်” လို႔ မိတ္ေဆြကို ေျပာေတာ႔ မ်က္ေစာင္းထုိးသည္။

    ကားေနာက္ၾကည္႔မွန္ေတြ ရွာၿပီး ျပန္ထည္႔ရတာ ျမန္မာေငြ ႏွစ္သိန္းေက်ာ္ ေက်ာ္ ကုန္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္႔မိတ္ေဆြက ပိုက္ဆံ တတ္ႏိုင္သည္။ Original အတိုင္း တပ္ခ်င္တယ္လို႔ မနည္းၾကီး ေတာင္းပန္ ခယ ၀ယ္မွ သေကာင္႔သားမ်ားက ဘယ္က ဆြဲခ်လာသည္ မသိ။ နဂိုအတိုင္း ျပန္ရသည္။ “ဟိုမွာဆိုဗ်ာ…Show Room ကို ေမာ္လ္ဒယ္ေျပာၿပီး လိုခ်င္တဲ႔ Parts ေတြကို ဖုန္းဆက္မွာရံုဘဲ” လို႔ ကၽြန္ေတာ္က အထြန္႔တက္မိေသးသည္။

    ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ ကားေနာက္ၾကည္႔မွန္ ကိစၥၿပီးေတာ႔ အေတာ္ၾကီး ဆာေလာင္ မြတ္သိပ္ေနၿပီ။ မနက္စာ စားထားေပမယ္႔ စကားေတြ အမ်ားၾကီး ေျပာလိုက္ရေသာေၾကာင္႔ ထင္သည္။ တစ္ခုခု ေကာင္းေကာင္းစားၾကဖို႔ ျမိဳ႕ထဲကို သြားရန္ ေျမနီကုန္းဘက္သို႔ ကၽြန္ေတာ္က ကားကို ဦးတည္လာခဲ႔သည္။ ကံဆိုးမသြားရာ မိုးလိုက္လုိ႔ရြာ။ ျပည္လမ္းမၾကီးက ပိတ္ေနတာ ဟံသာ၀တီ အ၀ိုင္း ေက်ာ္ေက်ာ္ေလးကတည္းက။ ကၽြန္ေတာ္ သီးမခံႏိုင္ေတာ႔။ ဘယ္လိုမွလဲ ေႀသာ္…ဒီလိုဘဲေပါ႔ဆိုသည္႔ အေတြး ေတြးမေပးႏိုင္ေတာ႔ ။ ဗိုက္ဆာလွၿပီ။ ဟိုမွာဆိုရင္ အေပၚ မိုးပ်ံလမ္းက သပ္သပ္။ ရပ္ကြက္ထဲ သြားဖို႔ လမ္းက သပ္သပ္ လို႔ မိတ္ေဆြျဖစ္သူကို ေျပာေနမိသည္။ တကယ္က်ေတာ႔ လမ္းပိတ္ေနေသာ အေၾကာင္းက ေျမနီကုန္း ကုန္းေက်ာ္တံတားၾကီး တည္ေဆာက္ဖို႔ ေျမၾကီးစမ္းသပ္ေနျခင္းေၾကာင္႔ ျဖစ္သည္။ ယာဥ္ေၾကာတစ္ေၾကာက သံုးမရေတာ႔။ ကားေတြ ပိတ္တာ မဆန္း။

    “ဟိုမွာဆိုရင္ ဒီလို အလုပ္ေတြလုပ္ေတာ႔ မယ္ဆိုရင္ သတင္းစာေတြထဲမွာ ၾကိဳတင္ အေႀကာင္းၾကားတာ တစ္လေလာက္ဗ်။ ဟိုမွာဆိုရင္ ဒီလို အလုပ္မ်ိဳးေတြကို ညၾကီး မိုးခ်ဳပ္ ကားရွင္းတဲ႔ အခ်ိန္ကို ခ်ိန္ၿပီး လုပ္ၾကတာဗ်။ ဟိုမွာဆိုရင္ ...” ဆိုသည္႔ ကၽြန္ေတာ႔္ စကားမွ မဆံုးေသး။ သူက…

    “ေဟ႔လူ…ခင္ဗ်ားရဲ႕ ဟိုမွာဆုိရင္ၾကီးကို ရပ္တန္းက ရပ္ရင္ ေကာင္းမယ္။ က်ဳပ္ အရမ္းဗိုက္ဆာေနၿပီဗ်ာ။ တဆိတ္.. ခင္ဗ်ား ဟိုမွာဆိုရင္ၾကီးကို ပါးစပ္ပိတ္ထားဗ်ာ။ ဒါက ဒီမွာဗ်။ ဟိုမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဟိုမွာ ဟိုလူေတြ အုပ္ခ်ဳပ္လုိ႔ ဟိုလို ျဖစ္ေနၿပီဗ်။ ဒီမွာ ဒီလူေတြ အုပ္ခ်ဳပ္လို႔ ဒီလိုျဖစ္တယ္ဗ်ာ။ ကိုင္း…ခင္ဗ်ား ဘာလုပ္ခ်င္လဲ။ မေၾကနပ္ဘူးလား…ဟိုကိုျပန္…ဒီမွာ မေနနဲ႔” တဲ႕။

    ကိုင္း…ခက္ေပဘူးလား။ ေႀသာ္…ဒီလူ ဒီလိုေျပာတာ လဲ ဟုတ္တာဘဲ ။ ဒီေလာက္ေတာ႔ ရိွမွာေပါ႔။ ဟုိမွာမွ မဟုတ္တာလို႔ စိတ္ထဲက ခပ္တိုးတိုးေတြးၿပီး ဗိုက္ထဲက အသံမ်ိဳးစံုကို ျပည္လမ္းမၾကီးေပၚမွာ ဖြင္႔ထုတ္ေနမိေတာ႔တယ္။

ဖိုးထက္
Photo Credit - http://www.pbase.com/image/122307763

ေမာင္ဥကၠလာ - မေတြးဝန္႔စရာ - နတ္ႀကီးတဲ့ ေဖ့ဘုတ္၊ အခ်စ္အတြက္ဆို

ေမာင္ဥကၠလာ - မေတြးဝန္႔စရာ - နတ္ႀကီးတဲ့ ေဖ့ဘုတ္၊ အခ်စ္အတြက္ဆို
ေထြေထြရာရာ ဤကမာၻ (ၾသဂုတ္လ ၂၂၊ ၂၀၁၄)

ဤေျမကမာၻ လူထဲကလူေတြရဲ ႔ မွတ္သားစရာ ေထြရာေလးပါး၊ ျဗဳတ္စဗ်င္းေတာင္း သတင္းအပိုင္းအစ ဖတ္မိသမွ်ကို မိတ္ေဆြစာဖတ္သူမ်ားဖတ္ဖို႔ မွ်ေဝတင္ျပလိုက္ပါတယ္။ ေဖာ္ျပပါ သတင္းမ်ားသည္ တကယ့္ျဖစ္ရပ္မွန္ သတင္းမ်ားကို ေကာက္ႏုတ္တင္ျပထားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

 
အပစ္မေတာ္ တစ္ခ်က္

ေဖ့ဘုတ္အေပၚမွာ ပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ႂကြားဝါၾက၊ တာဝန္တစ္ခု၊ အလုပ္ႀကီးတစ္ခုလို မိုးလင္းမိုးခ်ဳပ္ တေနကုန္ အခ်ိန္ေပးၿပီး ဘာလုပ္ေနတယ္၊ ဘယ္ေရာက္ေနတယ္၊ ဘာစားေနတယ္၊ ဘယ္လို ခံစားေနရတယ္၊ ဘာေရာဂါျဖစ္ေနတယ္ စံုလို႔ပံုလို႔ ဓါတ္ပံုေတြရိုက္တင္၊ ဗီဒီယိုေတြတင္နဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနၾကတဲ့ လူတခ်ဳိ ႔ကို ေတြ႔ဖူးႀကံုဖူးၾကမွာပါ။ အသိမိတ္ေဆြကတစ္ေယာက္ ေျပာတယ္ … ဒီလူေတြ ေက်ာင္းစာကို အဲဒီလို အခ်ိန္ေပးၿပီးလုပ္ၾကရင္ ကမာၻ႔ထိပ္တန္းတကၠသိုလ္ႀကီး ဟားဗတ္ (Harvard University)၊ ေအာ့စဖိုဒ္ (Oxford) တို႔ကို တိုးခ်ဲ ႔ၿပီး လက္ခံရလိမ့္မယ္။ ေငြရတဲ့ အလုပ္လုပ္ဆိုလည္း အဲဒီေလာက္ အခ်ိန္အားစိုက္ၿပီး လုပ္ၾကရင္ ရလိုက္မယ္ေငြေတြ ထားစရာေတာင္ ရွိမွာမဟုတ္ဘူးတဲ့။ သူေျပာတာ မွန္သလိုလုိ။ [စာေရးသူ]

ဒီလို ေဖ့ဘုတ္ေဘာ္ေဘာ္ေတြ ႀကိဳက္ေအာင္ (Like)၊ သေဘာက်၊ သေဘာမတူတာေတြ (Comment) ေရးေအာင္၊ စိတ္ထဲကလိကလိျဖစ္ေအာင္ စာေတြ၊ ပံုေတြကို တမ်ဳိးနဲ႔တမ်ဳိ မရိုးေအာင္ တင္ၾကတဲ့အထဲမွာ မက္စီကိုႏိုင္ငံ၊ မက္စီကိုၿမိဳ ႔ (Mexico City) ေန အသက္ (၂၁) ႏွစ္အရြယ္၊ ေအာ္စကာ အဂူလာ (Oscar Aguilar) တစ္ေယာက္လည္း အပါအဝင္။ တေန႔  သူငယ္ခ်င္းတစ္စုနဲ႔ အရက္ေသာက္ေနခ်ိန္ သူလုပ္ေနၾကအတိုင္း ဓါတ္ပံုရိုက္ၿပီး ေဖ့ဘုတ္တင္မယ္ေပါ့။ ဒီတႀကိမ္ေတာ့ ခပ္မိုက္မိုက္ေလး ပိုျဖစ္ေအာင္ သူ႔ကိုယ္ပိုင္ေသနတ္နဲ႔ ပို႔စ္အမ်ဳိးမ်ဳိးေပးရိုက္မယ္ဆိုၿပီး ေသနတ္ကို နားထင္ေတ့ၿပီး ‘ေတြ႔လား ပစ္လိုက္မယ္၊ ေသသြားမယ္၊’။ ဒီစတိုင္ဆို ေကာင္မေလးေတြ ပိုခိုက္မလား၊ ႀကိဳက္မလား။ သူ မၾကည္တဲ့သူေတြဆိုရင္ ေတြ႔လား ဒါဘာလဲ ဆိုတဲ့ အေတြးရူးနဲ႔ Selfie ကိုယ္ပံုကိုယ္ရိုက္လုပ္ေနတုန္း ေသနတ္က်ည္ေပါက္ၿပီး သူ႔အေတြးေတြ အကုန္လံုး ပြင့္ထြက္သြားေတာ့တယ္။ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြက ေသနတ္သံေၾကာင့္ ရဲကို အေၾကာင္းၾကားလိုက္တာေၾကာင့္ ရဲနဲ႔ ေဆးရံုကားေတြေရာက္ရွိလာခ်ိန္မွာေတာ့ နားထင္ပြင့္ ေသဆံုးေနတဲ့ ေအာ္စကာ အေလာင္းကို ေတြ႔ရတယ္။ ေသနတ္ဆိုတာ မေဆာ့ရဘူး၊ နတ္ႀကီးတယ္ဆိုတာ ဒီေကာင္ေလး မသိဘူးလားေနာ္။  [New York Post သတင္း]

 
အသြားမေတာ္ တလွမ္း

သူမ်ားေတြနဲ႔ တမူးထူးျခားေအာင္ လုပ္ၾကတဲ့ ခ်စ္သူစံုတြဲေတြကို ၾကားဖူးေတြ႔ဖူးၾကမွာပါ။ ေလယာဥ္ေပၚက ေလထီးနဲ႔ ခုန္ခ်ၿပီး မဂၤလာပြဲ ဆင္ႏႊဲၾကသူေတြ၊ ေရေအာက္ငုပ္ၿပီး ခ်စ္ကတိသစၥာျပဳၾကတဲ့ ခ်စ္သူေတြ၊ ေတာင္ထိပ္တက္ၿပီး ေတာင္းဆုျပဳၾကသူေတြနဲ႔ အမ်ဳိးမ်ဳိးစံုလို႔။ စာဖတ္သူေတြေကာ ဘယ္လို ထူးထူးဆန္းဆန္းေတြ လုပ္ၾကလဲ။ အရင္ေခတ္ေတြ၊ ရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာေတာ့ ျမန္မာအတြဲေတြက ဘုရားသြားေက်ာင္းတက္ ဆုေတာင္းသစၥာျပဳျကတယ္ေနာ္။ [စာေရးသူ]

ဒီလို ထာဝရအမွတ္တရျဖစ္ေအာင္ လုပ္ၾကျပဳၾကသူေတြအထဲ အေရွ ႔ဥေရာပ ပိုလန္ႏိုင္ငံက စံုတြဲကလည္း ထူးထူးျခားျခား၊ ဆန္းဆန္းျပားျပား လုပ္ျပခ်င္လို႔လားမသိ။ ႏိုင္ငံတကာခရီးသြားေတြ အလည္အပတ္ အသြားမ်ားတဲ့ ေပၚတူဂီႏိုင္ငံ အေနာက္ဖက္ကမ္းေျခရွိ ခဘိုဒရိုခ (Cabo da Roca) ေတာင္ထိပ္တက္ၿပီး  ေခ်ာက္ကမ္းပါးမွာ သည္းထိပ္ရင္ဖုိ Selfie ကိုယ္ပံုကိုယ္ရိုက္လုပ္ေနတုန္း ေျခေခ်ာ္လက္ေခ်ာ္ျဖစ္ၿပီး ကံဆိုးစြာနဲ႔ ေခ်ာက္ကမ္းပါး ေအာက္ဖက္ လိႈင္းထန္နက္ရႈိင္းတဲ့ အတၱလန္တစ္သမုဒၵရာထဲက် ေရႏွစ္ေသဆံုးခဲ့ၾကတယ္။ ကံေကာင္းေတာ့ သူတုိ႔နဲ႔အတူတြဲ ဓါတ္ပံုရိုက္ခံၾကတဲ့ အသက္ (၅) ႏွစ္ (၆) ႏွစ္အရြယ္ သားသမီးမ်ားေတာ့ ေခ်ာက္ကမ္းပါးေပၚမွာ အသက္ရွင္က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။ အခုေလာေလာဆယ္ ခေလးေတြကို ပိုလန္အစိုးရက ေစာင့္ေရွာက္ထားၿပီး၊ သူတုိ႔ရဲ ႔ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ က်န္းမာေရးအေျခအေနမ်ားကို စစ္ေဆးမႈမ်ား ျပဳလုပ္ေနတယ္။ ေတာေစာင့္ေတာင္ေစာင့္နတ္ေတြ မႀကိဳက္တာ ဘာေတြ သြားလုပ္လဲမသိဘူးလုိ႔ ေတာေတာင္နတ္ႀကီးတယ္လုိ႔ ယံုၾကတဲ့ ေရႊျမန္မာေတြက ေျပာမွာေသခ်ာတယ္။ (Washington Post သတင္း)

 
ခ်စ္တာတခုပဲ သိတယ္

တစ္ညတာ မခြဲခြါႏိုင္တဲ့ အသက္ (၂၂) ႏွစ္အရြယ္ ကိႏၷရီမေလး အလီရွာ ဝါလစ္ခ္ (Alicia Walicke) တစ္ေယာက္ သူ႔ေၾကာင့္ အက်ဥ္းစံေနရတဲ့ ေမာင္ေတာ္ကို ေတြ႔ျမင္ခ်င္တဲ့စိတ္၊ ထိန္းမႏိုင္သိမ္းမႏိုင္ ေတာက္ေလာင္လာတာေၾကာင့္  အႀကံကုန္ ဂဠဳန္ဆားခ်က္ ဥာဏ္တစ္ထြာတစ္မိုက္နဲ႔ စြန္႔စားခန္း ဝင္ေတာ့တယ္။ သူေနထိုင္ရာ တက္ဆက္ျပည္နယ္ (Texas) ေအာင္စတင္ၿမိဳ ႔ (Austin) ရွိ ဓါတ္ဆီဆိုင္တစ္ဆုိင္ကိုဝင္ၿပီး တန္းဖိုး (၃) ေဒၚလာ (၉၉) ျပားတန္ ဝိုင္းအရက္တစ္ပုလင္းကို ေျဗာင္ခိုးယူသြားတယ္။ ဒီလို ေပၚတင္ႀကီး ပီျပင္တဲ့ လုပ္ရပ္ေၾကာင့္၊ ဆိုင္ရွင္က ရဲကို ခ်က္ခ်င္းအေၾကာင္းၾကား ေခၚလိုက္တယ္။ ရဲေတြ ေရာက္ရွိလာေတာ့ ဘယ္မွမေျပးဖို႔ အႀကံအစည္းရွိတဲ့ အလီရွာကို ဆိုင္ေနာက္ဖက္ ကားရပ္နားရာေနရာမွာ ေအးေအးေဆးေဆး ဝိုင္းအရက္ ေသာက္ေနတာကို ေတြ႔ရွိၿပီး ဖမ္းဆီးလိုက္တယ္။ အဲဒီအခါမွ ရဲသားႀကီးေတြလည္း အလီရွာရဲ ႔  ရင္နာစရာ ဇာတ္ေၾကာင္းစံုကို သိရေတာ့တယ္။ ရဲေတြက သူကို ဝုိင္းအရက္ပုလင္း ခုိးယူမႈနဲ႔ ဖမ္းမွ ေထာင္ထဲမွာရွိတဲ့ သူ႔ခ်စ္သူနဲ႔ျပန္ဆံု အတူေနႏိုင္မယ္ေပါ့။ သူထင္တဲ့အတိုင္း ရဲက အလီရွာကို ဝိုင္းအရက္ပုလင္း ခိုးမႈနဲ႔ ဖမ္းဆီးအေရးယူခဲ့ၿပီး၊ လူျမင္ကြင္းမွာ ေသာက္စားမူးယစ္မႈအတြက္လည္း ဒဏ္ေငြ ေဒၚလာ (၅၀၀၀) ေပးေဆာင္ဖို႔ ျပစ္ဒဏ္ခ်မွတ္လိုက္တယ္။

အက်ဥ္းစံေနတဲ့ သူေမာင္ေတာ္နဲ႔ ေတြ႔ခြင့္ရမရကို ရဲက ဘာမွ ထုတ္ေဖာ္မေျပာၾကားဘူး။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အမ်ဳိးသားအက်ဥ္းေထာင္ နဲ႔ အမ်ဳိးသမီးအက်ဥ္းစခန္းတို႔က တေနရာစီျဖစ္တယ္။ ဘယ္ေထာင္မွ အမ်ဳိးသားနဲ႔ အမ်ဳိးသမီး အတူေရာမထားဘူး။ ဒီလို ဥာဏ္နီဥာဏ္နက္ေကာင္းေၾကာင့္ ဒဏ္ေငြမ်ားစြာေဆာင္ရၿပီး ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ေဝးကြာေနရအံုးမယ့္ အႀကံႀကီးတဲ့ ကိႏၷရီမေလးဘဝ သနားစရာေနာ္။ (Fox သတင္း)

 
ေရႊလည္တိုင္ကို အနမ္းေပးခ်င္တယ္

ခုိင္ထူးရဲ ႔ ေရႊလည္တိုင္သီခ်င္းေၾကာင့္ ဒီလို ျဖစ္သြားလားမသိ။ အေမရိကန္အေနာက္ဖက္ျခမ္း ကယ္လီဖိုးနီးယားျပည္နယ္ (California) သူေလး အသက္ (၂၄) ႏွစ္အရြယ္ အမန္ဒါ ေဟာ္ (Amanda Hall) တစ္ေယာက္ရဲ ႔ အခ်စ္က အထူးအဆန္းလုိ႔ ဘယ္သူျငင္းမလဲ။ သူက လည္ပင္ရွည္ရွည္၊ အရပ္ျမင့္ျမင့္၊ ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း ရွိသူကို ႏွစ္ၿခိဳက္သူ ျဖစ္တယ္လို႔႔ ေျပာလုိ႔ရတယ္။

ဒါေၾကာင့္ တညေန အေမရိကန္အလယ္ပိုင္း ဝစ္ကြန္ဆင္ျပည္နယ္ (Wisconsin)၊ မဒီဆင္ၿမိဳ ႔ (Madison) မွာရွိတဲ့ တိရစာၦန္ရံုထဲကို ဝင္ေရာက္လည္ပတ္တယ္။ အေစာင့္ေတြအလစ္မွာ သူ႔ခ်စ္သူရွိရာ ၿခံဝန္ထဲကို ခိုးဝင္လိုက္ၿပီး သံတိုင္းၾကားမွာ နားဆက္ေနတဲ့ အသက္ (၂) ႏွစ္အရြယ္၊ အရပ္ (၁၂) ေပျမင့္တဲ့ ဝဲလီ အမည္ရွိတဲ့ သစ္ကုလားအုတ္ကေလးကို အၾကင္နာ အားဘြား တစ္ခ်က္ေပးလိုက္တယ္။ သူဆီကို အဟန္႔အတား၊ ရန္အေပါင္းေက်ာ္လႊာၿပီး  ေရာက္ရွိလာတဲ့ လူသားမင္းသမီးေလးရဲ ႔ အၾကင္နာကို အသိမွတ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ သူ႔ရဲ ႔ရွည္လ်ားတဲ့ လွ်ာႀကီးနဲ႔ အမန္ဒါမ်က္ႏွာကို တခ်က္လ်က္ေပးလိုက္တယ္။ ခ်စ္တဲ့ ဝဲလီရဲ ႔ အနမ္းကို ေက်နပ္ခံစားေနတုန္း၊ ျဗဳန္းဆို ဂ်ာမဏီတိုက္စစ္မွဳးရဲ ႔ ကန္ခ်က္ထက္ ျပင္းထန္တဲ့ ဝဲလီရဲ ႔ ကန္ခ်က္ေၾကာင့္ အမန္ဒါ မ်က္ႏွာထူပူၿပီး ၾကယ္ျမင္လျမင္ ျဖစ္သြားေတာ့တယ္။ တိရစာၦန္ရံုအေစာင့္ေတြ အခ်ိန္မီေရာက္ရွိလာလို႔ ကံေကာင္းလို႔ မေသ သံေခ်ာင္းတို႔အေမ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ တားျမစ္နယ္ေျမထဲ က်ဴးေက်ာ္ခိုးဝင္မႈ (တပ္ေျမဆို ပိုဆိုးသြားမယ္)၊ တိရစာၦန္မ်ားကို ေႏွာက္ယွက္မႈနဲ႔ ဖမ္းဆီးၿပီး၊ ဒဏ္ေငြ ၆၈၆ ေဒၚလာ ေပးေဆာင္ေစတယ္။ ဝိုင္းအရက္ပုလင္းခိုးတဲ့ အလီရွာ ေပးေဆာင္ရတဲ့ ဒဏ္ေငြေလာက္ မမ်ားေပမယ့္ သူ႔ခင္မ်ာ မ်က္ႏွာထူထူပူပူနဲ႔ ေပးေဆာင္ရတာပဲ။

ကိုကို giraffe သစ္ကုလားအုတ္ေတြက kiss (အားဘြား) ေပးၿပီးရင္ kick (ျဗစ္ကနဲ႔ျဖစ္ေအာင္ ကန္တတ္တာ) ကို ဒီေကာင္မေလး မသိေတာ့ ခံလိုက္ရတာေပါ့။ သစ္ကုလားအုတ္ေတြရဲ ႔ ကန္ခ်က္ ဘယ္ေလာက္ျပင္းသလဲဆိုရင္ အာဖရိက ဆာဟာရသဲကႏာၱရမွာ က်က္စားၾကတဲ့ ေကသရာဇာျခေသၤေတြေတာင္ မၾကာခဏ သစ္ကုလားအုတ္ကန္လို႔ ေသပြဲဝင္ၾကရတယ္။ (ABC သတင္း)

ကာတြန္း A T H - အာဆီယံ ... ဒီတခါ ခင္ဗ်ားအလွည့္


ကာတြန္း A T H - အာဆီယံ ... ဒီတခါ ခင္ဗ်ားအလွည့္
ၾသဂုတ္ ၂၂၊ ၂၀၁၄

ကိုသန္းလြင္ - အျငိမ္းစား


 ကိုသန္းလြင္ - အျငိမ္းစား
ၾသဂုတ္ ၂၂၊ ၂၀၁၄


(၁)
တေန႔က ကြ်န္ေတာ့္ဆိုင္သို႔ ေမွ်ာ္လင့္မထားေသာ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ ေရာက္လာပါသည္၊ သူက“၀င္းဗိုလ္လဲ မတ္လက အသက္၆၀ျပည့္ျပီ၊ ကြ်န္ေတာ္ကၾသဂုတ္လမွာျပည့္မယ္၊ ခင္ဗ်ား  ေကာဘယ္ေတာ့ျပည့္မလဲ” ဟုေမးသည္၊ သူတို႔အထဲမွာကြ်န္ေတာ္က အသက္ အငယ္ဆံုးျဖစ္ ေနေလသည္၊ လာမည့္စက္တင္ဘာလတြင္ ကြ်န္ေတာ္ အသက္ ၆၀ ျပည့္ပါျပီ၊” ခင္ဗ်ားဘယ္ ေတာ့အနားယူမွာလဲ” ဟုသူက ဆက္ေမးေလသည္၊ ကြ်န္ေတာ္ သည္ ကြ်န္ေတာ့္ ဇနီးသည္၏ ဆိုင္တြင္ဆိုင္အကူလုပ္ေနရ သူျဖစ္ရာအနားယူဘို႔ကိစၥေမးေသာ္ေျဖဘို႔ အခက္ၾကံဳေနေလ သည္၊

(၂)

ကြ်န္ေတာ့္အေမသည္ မူလတန္းျပ ဆရာမၾကီးျဖစ္ျပီး ၁၉၈၀ ပါတ္၀န္းက်င္ က အသက္ ၆၀ ျပည့္ သက္ျပည ပင္စင္ယူခဲ့ပါသည္၊ အေဖ ပင္စင္ယူတာက သံုးႏွစ္ခန္႔ေစာသည္၊ အေဖပင္စင္ ယူတံုးက ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘာမွမသိလိုက္၊ အမွတ္တမဲ့ျဖစ္ေသာ္လည္း အေမပင္စင္ယူေသာ အခါ အလြန္ စိတ္ထိခိုက္ခဲ့ရပါသည္၊

အေမသည္ ရွစ္တန္းေအာင္ျပီးဆြဲခန္႔ေက်ာင္းဆရာမအျဖစ္ လုပ္ခဲ့ရာ လုပ္သက္ ၃၅ ႏွစ္ခန္႔ အရမွာ ပင္စင္ ယူခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္၊ ကနဦးလစာမွာ ဂ၆ က်ပ္ျဖစ္ျပီး လုပ္သက္ ၁၀ ႏွစ္ ဘား ဆံုးေသာ္ ၁၂၆ က်ပ္ခန္႔ထုတ္ရပါသည္၊ ခင္ဦးေက်ာင္းမွာဆက္တိုက္တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ရာ ကြ်န္ေတာ္ တို႔ လူလားေျမာက္သည့္ အရြယ္တြင္ပါတ္၀န္းက်င္ ၾကည့္ေလရာရာ၌ အေမ့ တပည့္ေတြခ်ည့္ ျဖစ္ေနေလသည္၊

အေမသည္ မူလတန္းျပ ဆရာမၾကီးျဖစ္ေသာေၾကာင့္  ေက်ာင္းသားသစ္ ေတြကိုလက္ခံရ ေလရာ မလံုး ႏွင့္ မပဲ တို႔မွာ တင့္တင့္စန္းႏွင့္ ျမင့္ျမင့္စန္းတို႔ျဖစ္လာၾကသည္၊ “ဆရာမၾကီးေပး တဲ့ နာမည္ေပါ”့ ဆိုျပီး သူတို႔အမွတ္တရ ေျပာတတ္ၾကပါသည္၊ ေမြးေန႔သကၠရာဇ္ အမွတ္ အသား မရွိ ေသာေၾကာင့္ အေမကေပးေသာ ေမြးေန႔ေတြႏွင့္ ၾကီးျပင္းလူျဖစ္သြားၾကသူေတြ လည္း မနည္းပါ၊ အေမသည္ ဆရာမၾကီး ဂုဏ္သိကၡာႏွင့္ညီေအာင္စကားတည္ၾကည္ျပီး အလုပ္ကို အလုပ္ႏွင့္ တူေအာင္ လုပ္တတ္သည္၊ ကြ်န္ေတာ္မွာ အေမသင္ေပးသျဖင့္ ကၾကီး ခေခြး ေရးတတ္ခဲ့ရသည့္နည္းတူ ကြ်န္ေတာ္လို “ဆရာမၾကီး သင္ေပးလို႔ စာေရးစာဖတ္ တတ္ၾကရသူေတြ” ရာေထာင္ခ်ီျပီး ရွိပါလိမ့္မည္၊

အေမတို႔ေက်ာင္းဆရာ လူတန္းစားမွာ အသက္ ၆၀ ဟူေသာ ဘ၀ပန္းတိုင္ဆီသို႔ ခ်ီတက္ေန သည္ႏွင့္တူသည္၊ သူေဌးျဖစ္ရန္ ရည္ရြယ္ခ်က္မရွိ၊ ေျမကြက္ေတြ ပိုင္ဆိုင္ရန္မလို၊ သူတို႔ သင္ၾကားေပးလိုက္ေသာ တပည့္ေတြ လူလားေျမာက္ျပီး တင့္တင့္တယ္တယ္ ျဖစ္ေစႏိုင္ေရး သည္သာအဓိက ျဖစ္သည္၊ ပင္စင္ယူျပီးရင္ ဘာလုပ္မည္ဟူ၍ကား သီးျခားစဥ္းစားေနၾကသည္ လည္း မဟုတ္ေပ၊

အသက္ ၆၀ ျပည့္ေသာ္ ပင္စင္ယူရမည္ဆိုသည္ႏွင့္ အေမသည္ ဘာလုပ္၍ ဘာကိုင္ရမွန္း မသိေတာ့ေပ၊ တရက္ႏွစ္ရက္ေနၾကည့္ေသး၏၊ ေနာက္ဆံုး မတတ္ႏိုင္ေတာ့ေသာအခါ ၀တ္ေနက် လံုခ်ည္စိမ္း၊ အကၤ်ီျဖဴကို၀တ္ခါ ေက်ာင္းတက္ေခါင္းေလာင္းထိုးသည္ႏွင့္ ေက်ာင္း သို႔ သြားေလသည္၊

ခင္ဦးက မူလတန္းေက်ာင္းမွာ ေျမၾကီး ေပၚတြင္ အုပ္ဖိနပ္တိုင္ထူ၍ ေဆာက္ထားေသာေက်ာင္း ျဖစ္ပါသည္၊ ၾကမ္းခင္း ဟူ၍မရွိ၊ ေျမၾကီးေပၚတြင္ ခံုေတြခ်ျပီးကေလးေတြထိုင္ၾကရသည္၊ အေမ ထိုင္ေသာစားပြဲခံုမွာ တေက်ာင္းလံုးတြင္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ဟန္တူသည္၊ အေကာင္းဆံုး ဆိုေစ ကာမူအေရာင္တဖိတ္ဖိတ္ ေတာက္ေနေသာ အေရာင္တင္ဆီျဖင့္ ၀င္းေနေသာ စားပြဲ မဟုတ္ ပါ၊ ေဟာင္းေသာ္ လည္း ခိုင္ခန္႔ေနေသးေသာခံုတစ္ခံု သာျဖစ္ပါလိမ့္မည္၊ သူ႔ခံုကို ရွာ ေသာ အခါ ေနရာမွာမေတြ႔ေတာ့ေပ၊ ေနာက္ ဆရာငယ္ေတြကယူျပီးၾကေပျပီ၊ အေမသည္ စိတ္ ထိခိုက္ခါ အိမ္သို႔ ၀မ္းပမ္းတနဲ ျပန္လာေလသည္၊

အေမသည္ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္တြင္ အိမ္ေဘးပါတ္လည္က ကေလးေတြကို ေခၚ၍ အိမ္မွာစာ သင္ခမ္းဖြင့္ေလသည္၊ မည္သို႔ဆိုေစ၊ ပင္စင္သြားျပီဟုဆိုကာ အေမသည္စိတ္ကို ေလွ်ာ့ခ် လိုက္ဟန္တူသည္၊ ၆ ႏွစ္ ရ ႏွစ္ခန္႔အၾကာမွာ အေမကြယ္လြန္ေလသည္၊

(၃)
ကြ်န္ေတာ္ေရနံေကာ္ပိုေရးရွင္းတြင္ အလုပ္၀င္စဥ္က မိတ္ေဆြ တဦး၏ဖခင္မွာ ေဗဒင္၀ါသနာပါ ျပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ကိုေဗဒင္တြက္ေပးေလသည္၊ သူက ကြ်န္ေတာ့္ ဇာတာမွာ အသက္ ၆၀ တြင္ ပင္စင္ယူရန္ အေၾကာင္းမရွိဟုအေဟာထြက္ေလသည္၊ ဟိုတံုးက အစိုးရ၀န္ထမ္းဆိုသည္မွာ အသက္ ၆၀ျပည့္လ်င္ပင္စင္ယူၾကရစျမဲျဖစ္သည္၊ ဦးေဆာင္ညႊန္ၾကားေရးမႈး၊ ညႊန္ၾကားေရးမႈး စသည့္ ရာထူးၾကီးသူမ်ားကိုသာ ၀န္ၾကီးကခြင့္ျပဳသျဖင့္ တႏွစ္ႏွစ္ႏွစ္ စသည္ျဖင့္ သက္တန္း တိုးကာအၾကံေပးအရာရွိဟု ဆက္လက္ခန္႔ထားျခင္းျဖစ္သည္၊ ထိုျဖစ္ရပ္မ်ားကိုၾကည့္ခါ အစိုးရ အလုပ္ကို ပင္စင္သက္တန္းကုန္ျပီး သည္အထိလုပ္ရလိမ့္မည္ဟုထင္ခဲ့မိေလသည္၊ သို႔ေသာ္ စကၤာပူ ကိုအလုပ္ရွာရန္ထြက္လာေသာအခါ ခြင့္မဲ့ပ်က္ကြက္မႈျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ အလုပ္ထုတ္ခံရ ေသာ္ ထို္ရည္မွန္းခ်က္မွာပ်က္ျပားသြားေလသည္၊

အခုအသက္ ၆၀ ျပည့္ေတာ့မည္၊ အနားယူဘို႔အေရးသည္ ဘယ္ေနမွန္းမသိ၊ ဆိုင္မွာ အကူ အညီ မရွိလ်င္ ကြ်န္ေတာ့္ဇနီးသည္ ေစ်းေရာင္း၍ မျဖစ္ပါ၊ သူသည္ေစ်းသာေရာင္းတတ္၍ အေလးအပင္ေတြမရန္ ဆိုင္ခင္းက်င္းရန္၊ ဗူးေတြခြက္ေတြ မရန္ ေရႊ႔ရန္ မတတ္ႏိုင္ပါ၊ ထို အလုပ္ မ်ိဳးကိုကြ်န္ေတာ္ကလုပ္ရ ပါသည္၊ ယခုႏွစ္မွာပင္ စကၤာပူ စစ္မႈထမ္းဥပေဒအရ စစ္တပ္ ထဲလိုက္ေနရ၍ ႏွစ္ႏွစ္ နစ္နာခဲ့ေသာ ကြ်န္ေတာ္သားၾကီးသည္ တကၠသိုလ္စတက္ရ မည္၊ သားငယ္ မွာ O Level ေျဖရမည္၊ အငယ္ေကာင္ပညာေရးဆံုးခမ္းတိုင္ဘို႔ အနဲဆံုး ခုႏွစ္ႏွစ္္ ေတာ့ေစာင့္ရလိမ့္မည္၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ၀င္ေငြမရွိ ဘဲႏွင့္ ထို ေက်ာင္းသားေတြကို စကၤာပူမွာ ေက်ာင္းမထားႏိုင္ပါ၊

ကြ်န္ေတာ့္တြင္ အခ်ိန္တန္လ်င္ဘုန္းၾကီး၀တ္မည္ဟုေျပာေနေသာမိတ္ေဆြတေယာက္ရွိသည္၊ သူသည္ကြမ္းျခံကုန္းသားျဖစ္ျပီးဆရာၾကီးမင္းသု၀ဏ္ႏွင့္ မိတ္ေဆြတပည့္ေတြျဖစ္ၾကပါသည္၊ သူသည္သူ၏လစာေငြမွလစဥ္လစဥ္ ရန္ကုန္ဘဏ္အေကာင့္ထဲသို႔ ႏွစ္သိန္း သံုးသိန္း ထည့္ျပီး စုေလသည္၊ သူက ကိုယ္ေတာ္ၾကီး ရန္ပံုေငြ ဟုဆို၏၊ သူဘုန္းၾကီး၀တ္လ်င္ေ၀ယ်ာ၀စၥ အသံုး လိုလ်င္ ဇနီးသည္ဆီက မေတာင္းခ်င္ဘူးဟုဆို၏၊၊

သူ႔ကို အၾကားအျမင္ ေဗဒင္ဆရာ တဦးက “မင္းၾကီးလာတဲ့အခါ မင္းဘယ္လိုေနျပီးဘယ္လို ေသရမယ္ဆိုတာသိခ်င္သလား” ဟုေမးသည္၊ ထို႔ေနာက္ေဗဒင္ဆရာက သူ႔ကို စာအုပ္တအုပ္ ဖြင့္ျပသည္ဟုဆို၏၊ ရဟန္းတပါး သစ္ပင္ေအာက္မွာ ထိုင္ျပီး တရားရႈမွတ္ေနပံု ကိုျပသည္၊ သူ သည္ထိုေဟာၾကားခ်က္ကို သေဘာအက်ၾကီးက်ေနေလသည္၊ သူသည္ ဒုလႅဘ ရဟန္း၀တ္ ဖူးသည္မွာ အၾကိမ္ၾကိမ္ရွိေနပါျပီ၊ သူ႔အဖို႔ ရဟန္း၀တ္သည္ဆိုျခင္း မွာအဆန္းတၾကယ္မဟုတ္ ေတာ့၊ သ႔ူအလုပ္ေတြျပီးလ်င္ဘုန္းၾကီး၀တ္မည္ဟုစကားစပ္မိ တိုင္း ေျပာဆိုၾကံဳး၀ါးေနေလ၏၊

သူ႔မိဘ အိမ္ၾကီးမွာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသို႔လႈျပီးေလျပီ၊ မိဘလက္ထက္က သီးႏွံေတြ စိုက္ပ်ိဳးခါ ၀င္ေငြရွာေပးခဲ့ေသာျခံကို တပည့္တေယာက္သို႔ စာခ်ဳပ္စာတမ္းႏွင့္လႊဲေျပာင္းေပးလိုက္ျပီးျပီ၊ သူသည္ကြမ္းျခံကုန္း ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ပင္စင္ယူအျပီးေနႏိုင္ရန္ ဘြတ္ကင္ တင္ျပီးျပီ ဟု လည္းေျပာသည္၊

ကြ်န္ေတာ္တို႔ျမန္မာၾကီးေတြ အမ်ားစုမွာ ၾကီးရင္ ဘာလုပ္မလဲေမးပါက ဘုရားရိပ္ တရားရိပ္ကို ခို၀င္လိုသူေတြ၊ တရားအားထုတ္မွာေပါ့ဟုေျဖသူေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါသည္၊ ျမန္မာျပည္ေတာရ ေက်ာင္းမ်ားတြင္ သိန္း၅၀၊ ၆၀ စသည္ျဖင့္ အလႈေငြေတြ ထည့္၀င္ျပီး တစ္ထပ္၊ ႏွစ္ထပ္ အုတ္ ေက်ာင္း ေဆာင္ေတြလႈဒါန္းႏိုင္ၾကသည္၊ မိမိလႈထားေသာေက်ာင္းမွာ ေနျပီးတရားအားထုတ္ ႏိုင္ၾကရန္ျဖစ္ပါသည္၊

ေ၀ဘူဆရာေတာ္ၾကီးမပ်ံလြန္မီက ခင္ဦးသား သံအမတ္ၾကီးေဟာင္းတစ္ဦးသည္ အင္ၾကင္းပင္ ေ၀ဘူေက်ာင္းတိုက္တြင္ တစ္ထပ္ေက်ာင္းတစ္ခု ေဆာက္လုပ္ခါ လႈဘူးသည္၊ သူကိုယ္တိုင္ လည္း ထိုေက်ာင္းေဆာင္မွာသတင္းသံုး တရားအားထုတ္ေနဘူးေလသည္၊ ဆရာေတာ္ၾကီး ပ်ံလြန္ေသာအခါ ညီညႊတ္မႈမရွိေတာ့ေသာေက်ာင္းေတာ္ၾကီး၌သူဆက္လက္ မေနႏိုင္ေတာ့ေပ၊

ဖါးေအာက္ဆရာေတာ္ၾကီးမွာ ကြ်န္ေတာ့္ကို ခင္ဦးသားဆိုသည္ႏွင့္ သူ႔ေက်ာင္းမွာ ဘုန္းၾကီး ၀တ္၍ တရားအားထုတ္ေနေသာ ေဒါက္တာထြန္းေမာင္ကို သိသလားေမးဘူးသည္၊ ဆရာၾကီး မွာ ခင္ဦးသူ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဆရာမ ႏွင့္အိမ္ေထာင္က်ျပီး ဆရာမလည္းကြယ္လြန္၊ သူလည္း ပါေမာကၡခ်ဳပ္ အျဖစ္မွ အနားယူေသာအခါ ဘုန္းၾကီး၀တ္လိုက္ပါသည္၊ ေျမာက္မ်ားစြာေသာ စည္းစိမ္ဥစၥာ ႏွင့္ ခ်စ္လွစြာေသာ သမီးငယ္ေလး ေတြကိုသံေယာဇဥ္ ျဖတ္ေတာက္ စြန္႔လႊတ္ခါ နိဗၺာန္ေရာက္ ေၾကာင္းတရားကို ရွာေဖြအားထုတ္ ေနျခင္းျဖစ္ပါသည္၊ ထိုဘုန္းဘုန္းက ေဆြမ်ိဳး ေတြကို ေတြ႔တိုင္း တရားအားထုတ္ရန္၊ ေလာကီစည္း စိမ္ေတြကိုတပ္မက္ေမာမေနၾကရန္ တရားေဟာေၾကာင္း သတင္းေတြ ၾကားေနရေလသည္၊ ဆရာၾကီး၏ တရားေတာ္အေပၚ သဒၵါ တရားထား ႏိုင္ပံုတို႔မွာ အားက်ဘြယ္ရာေကာင္းသည္၊

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာစာဆရာ ဦးေက်ာ္ေမာင္မွာ အသက္ ရ၅ ဆိုေသာ္လည္း သြားႏိုင္တုန္း လာႏိုင္တုန္းရွိ ေသးသည္၊ ဆရာ့သမီးေတြမွာ ဘရႈႏိုင္း၊ စကၤာပူ၊ အဂၤလန္၊ႏိုင္ငံေတြမွာ ရွိၾကရာ ႏိုင္ငံျခားႏွင့္ အိမ္ဦးႏွင့္ ၾကမ္းျပင္ သြားေနတုန္းျဖစ္သည္၊ေရႊဘိုအနီးက ျခံမွာ ဇီးပင္ေတြစိုက္ ျပီး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းရွိေသာ ဆရာ့ဘ၀ မွာ အားက်စရာပင္၊ မႏၱေလးက သမီးအိမ္မွာ ဆန္ေရာင္း လိုက္ေသးသည္၊ ခင္ဦးမွာ တပည့္တဦး ေလျဖတ္တာကိုသူ႔အိမ္သြားေမးေၾကာင္း အမွတ္ တရ ေျပာသည္၊ တေခါက္ ကြ်န္ေတာ္ျမိဳ႔ အျပန္မွာ ဆိုင္ကယ္တစီးႏွင့္ေရႊဘိုမွ ေရာက္လာဘူးသည္၊ တရားအားထုတ္ဖို႔ ဆိုတာကိုေတာ့ ေမးမရေသး၊ ဆရာဦးထြန္းေမာင္ႏွင့္ ေဆြမ်ိဳး မကင္း ေတြ ျဖစ္ရာ ဆရာေကာ ဘုန္းၾကီး ၀တ္မွာလားဆိုေတာ့ “မင္းဆရာမသာေမးကြာ” ဆိုကာ ေဘးက ျပံဳးေနေသာ ဆရာမကို လႊဲခ်ေလသည္၊

ရန္ကုန္မွာေနထိုင္ၾကကုန္ေသာ ကြ်န္ေတာ့္ ေက်ာင္းေနဘက္ အျငိမ္းစားၾကီး တို႔၏ဘ၀ မွာ လည္းအားက် ဘြယ္တမ်ဳိးပင္၊ မနက္ ၉ နာရီထိုးသည္ႏွင့္သူတို႔သည္ လၻက္ရည္ဆိုင္မွာဆံုၾက ေလသည္၊ ဘီဘီစီ၊ ဗြီအိုေအ၊ စာေစာင္ေပါင္းစံု ဂ်ာနယ္ေပါင္းစံုမွ သတင္းေတြကို တေယာက္ တမ်ိဳး ေျပာ ၾကေလသည္၊ သူတို႔သည္ တပါတ္လ်င္စာေစာင္ေပါင္းမ်ားစြာကို ၀ယ္ၾကရသည္၊ ဗိုက္ဗာ ကအလကားရေသာေၾကာင့္ တခါတခါ စကၤာပူကိုေခၚျပီး စကားလက္ဆံုက်လိုက္ၾက ေသးသည္၊

သူတို႔သည္ အသက္ ၆၀ တန္းေရာက္ေနၾကေသာ္လည္း ကေလးေတြလိုေဟးလား ၀ါးလား ေျပာဆိုေပ်ာ္ႏိုင္ၾကတုန္းပင္ျဖစ္သည္၊ အလုပ္ထဲမွာတုန္းကေတာ့သူတို႔သည္ မန္ေနဂ်ာ အၾကီး စားေတြျဖစ္ၾကသည္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမာင္ျမင့္မွာ ဗိုလိခ်ဳပ္ဘ၀ မွ အနားယူခဲ့သည္၊ သူအလုပ္ ထဲမွာ တံုးကေတာ့၊ သူဘယ္မွာဘာလုပ္ေနသည္မသိရ၊ အခု အျငိမ္းစားေတြ စုမိၾက ေတာ့ ကား ေမာင္းရင္း တံခါးဆင္းဖြင့္ဘို႔ၾကံဳေသာအခါ “ငါဗိုလ္ခ်ဳပ္ကြ မဆင္းႏိုင္ဘူး” ဟု သူက ေျပာ၏၊ ေဘးက၀ိုင္း ၾသဘာေပးၾကမွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီးမွာ ျခံတခါးကုိဆင္း ဖြင့္ရသည္ဟုဆိုသည္၊

၂၀၁၀ ပါတ္၀န္းက်င္က အျငိမ္းစားယူသြားေသာ ကြ်န္ေတာ့္အစ္မ တစ္ေယာက္မွာ ပင္စင္ မယူမွီက ပင္စင္ယူဘို႔ကို ျပီးရင္ဘာလုပ္မယ္ဟု ေဆြးေႏြးဘို႔ေ၀းစြ၊ အေျပာပင္မခံေပ၊ သူ႔အဖို႔ မွာ အသက္ျပည့္၍ပင္စင္ယူရတာကို ခ်ိဳ႔ယြင္းခ်က္ၾကီးတခုလိုသေဘာ ထားဟန္တူသည္၊ “ႏွစ္ႏွစ္ေတာင္လိုပါေသးတယ္၊ တစ္ႏွစ္ေတာင္လိုပါေသးတယ္” ဟုမူအျမဲတြက္၍ျပေနေလ သည္၊ တကယ္ပင္စင္ယူေသာအခါ သူ႔ကိုအျပင္ကုမၸဏီတစ္ခုက လခ တစ္လလ်င္ ခုႏွစ္သိန္း ေပး၍ အလုပ္ခန္႔ ေလသည္၊ ညႊန္ၾကားေရးမႈးေဟာင္း ထိုအစ္မမွာ “ ဒီလိုမွန္းသိရင္ တျမန္မႏွစ္ ကတည္း က ပင္စင္ယူတာေပါ့” ဟုဆိုကာ ေနရာသစ္ အလုပ္သစ္ ကို သေဘာ အက်ၾကီးက် ေနေလသည္၊သူသည္ေနျပည္ေတာ္သို႔ တပါတ္လ်င္ သံုးၾကိမ္ေလာက္ အိမ္ဦး ႏွင့္ ၾကမ္းျပင္လို သြားေနရေလရာ အျငိမ္းစားဆိုေသာသူ႔ဘ၀ကို သတိျပဳမိဟန္မတူေတာ့ေပ၊

ကြ်န္ေတာ့္အဖို႔မွာ အသက္ ၆၀ နီးလာသည္ႏွင့္ အပိုကိစၥေတြ သိသိသာသာၾကီး ေလ်ွာ့နည္း သြားေလသည္၊ ကြ်န္ေတာ္ ဆိုင္မွျပန္ေသာ္ အိမ္သို႔ေရာက္ျပီး အိမ္မွထြက္ေသာ္ ဆိုင္သို႔ေရာက္ ေလသည္၊ ဤသည္မွာကြ်န္ေတာ့္အဖို႔ ေန႔တဓူ၀ လုပ္ေနက် လုပ္ငန္းျဖစ္ေတာ့သည္၊ အပို ေနရာ ေတြကိုဘယ္ေတာ့မွမေရာက္ျဖစ္ေတာ့ေပ၊ ဟိုတုန္းကစကၤာပူ အမ်ိဳးသားေန႔ ဂ်က္ ေလယာဥ္ ေတြအုပ္စုဖြဲ႔ ပ်ံတာကိုၾကည့္ရတာကို ကြ်န္ေတာ္အလြန္ ၾကိဳက္သည္၊ အမ်ိဳးသားေန႔ က်င္းပ တိုင္း အသံတေ၀ါေ၀ါေပးခါ ဂ်က္ေလယာဥ္ေတြပ်ံတာကို တႏွစ္မွ မပ်က္ေစဘဲ ႏွစ္စဥ္ ကြ်န္ေတာ္ သြားၾကည့္ပါသည္၊ အခမ္းအနား က်င္းပေသာ ၀င္းထဲသို႔၀င္ျပီး ၾကည့္ရတာ မ်ိဳး မဟုတ္၊ ကြင္းအနီးျမက္ခင္းျပင္ထဲမွေမွ်ာ္ၾကည့္ရျခင္းျဖစ္ပါသည္၊ မီးရႈးမီးပန္း ေဖါက္တာေတြ ျမင္ရသည္မွာ ရင္သတ္ရႈေမာ၊ အခုေတာ့ သြားၾကည့္ဘို႔မဆိုထားဘိ၊ တီဗီမွာ လာေနတာကိုပင္ ဖြင့္မၾကည့္ျဖစ္ေတာ့ေပ၊

ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း က “၀င္းဗိုလ္ဟာ ခင္ေၾကာင္း မင္ေၾကာင္းေတြ ေျပာေနတတ္တဲ့ လူ မဟုတ္ဘူး” ဟု အမွတ္တမဲ့ေျပာလိုက္သည္၊ သို႔ေသာ္ကို၀င္းဗိုလ္မွာသူ႔အိမ္သို႔သြားလ်င္ အလြန္ တာ၀န္ေက်သူတဦးျဖစ္ျပီး အလြန္ခင္မင္စရာေကာင္းသည္၊ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ရွိသည္၊  အေမရိကားသို႔ ကြ်န္ေတာ္သြားစဥ္သူ႔အိမ္သို႔ ကြ်န္ေတာ္ႏွစ္ေခါက္သြားျပီးတည္းခိုရဘူးသည္၊ ကြ်န္ေတာ့္မွာ အေမရိကား တြင္ကားေမာင္း မကြ်မ္းက်င္ပါ၊ အျပန္လမ္းကို လမ္းမွားမွာ စိုးရိမ္ ေသာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေအာ္စတင္ျမိဳ႔ မွ ထြက္သည့္လမ္းအထိစိတ္ရွည္လက္ရွည္သူ႔ကား ႏွင့္လမ္းျပ ေရွ႔မွ ေမာင္းျပီး လိုက္ပို႔ဘူးပါသည္၊ သို႔ေသာ္သူသည္ “ခင္ဗ်ားကိုသတိရလို႔သည္စာ ကိုေရးလိုက္တယ္” ဟုေျပာေနမည့္သူမဟုတ္ေပ၊ ဗမာမိတ္ေဆြေတြမွာခင္ေၾကာင္းမင္ေၾကာင္း ေျပာဆိုၾကျခင္းမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ယဥ္ေက်းမႈဟု ယံုၾကည္ၾကပါသည္၊ အသက္ေတြၾကီး လာ ေတာ့ ဒါေတြမလိုပါဘူး ျမင္စျပဳသည္၊

ကိုေက်ာ္ျငိမ္း ဆိုေသာသူငယ္ခ်င္း ကေျပာဘူးသည္၊ သူဂ်ပန္မွာတံုးက ဂ်ပန္မိတ္ေဆြ တဦးက သူ႔အိမ္သို႔ထမင္းစား ဖိတ္သည္၊ ရထားလက္မွတ္၀ယ္ေပးျပီး သူ႔အိမ္ေရာက္ေအာင္ ၁၀ နာရီ ေလာက္ ရထားစီးလိုက္ ရသည္၊ ဘူတာမွာလာၾကိဳ ထမင္းေကြ်း ဧည့္ခံလိုက္သည္မွာ လိုေလ ေသးမရွိ၊ အိမ္ျပန္ေရာက္ ေသာ္ ေက်းဇူးတင္လြန္းေသာေၾကာင့္ ဖုန္းဆက္၍ေက်းဇူးစကား ေျပာ မိသည္ကို ဂ်ပန္မိတ္ေဆြ ကနားမလည္ႏိုင္ျဖစ္ရသည္ဟုဆိုသည္၊ “မင္းကို ဧည့္ခံျပီးျပီ ျပဳစုျပီးျပီ၊ ဘာမွ ဆက္ေျပာစရာ မလိုဘူးေလ” ဟု ဂ်ပန္မိတ္ေဆြက ဆိုသည္၊ ကိုေက်ာ္ျငိမ္း လိုကြ်န္ေတာ္လို ျမန္မာဆန္သူေတြ က ထိုအျဖစ္ကို နားမလည္ႏိုင္၊ ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္ပါ သည္၊ မိတ္ေဆြေတြကို ေ၀ေ၀ဆာဆာေတြ ေျပာေနမည့္အစား ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ တျခား လုပ္ စရာေတြတပံုၾကီးရွိတတ္ၾကပါသည္၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အရြယ္သည္ ခင္ေၾကာင္း မင္ေၾကာင္း ေတြ စာဖြဲ႔ေနရမည့္ အခ်ိန္ မဟုတ္ေတာ့ျပီ

အသက္ ၆၀ ဆိုေသာအရြယ္မွာ ျမန္ႏႈံးသည္ေလ်ာ့က်သြားေလျပီ၊ လူတေယာက္၏ ရူပဆိုင္ရာ အားအင္အျပည့္ဆံုးအခ်ိန္မွာအသက္ ၄၀ အရြယ္ဟုဆိုၾကသည္၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔သည္ အျမင့္ ဆံုးေနရာသို႔ ေရာက္ခဲ့ျပီးျပီ အဆင္းလမ္းကိုေရာက္ေနျပီ၊ မာန္မာနေတြ ေလွ်ာ့ခ်ၾကရမည့္ အခ်ိန္၊ ဂိတ္ဆံုးေတာ့မည္၊ သို႔ေသာ္ ဒီမိုကေရစီ ႏိုင္ငံၾကီးမ်ား၌ ႏိုင္ငံေရးသမားၾကီးမ်ား၏ ဦးေဏွာက္ အဖြံ႔ျဖိဳးဆံုးအခ်ိန္မွာ ၆၀၊ ရ၀ အရြယ္ေတြျဖစ္သည္ဟုလည္းေျပာၾက၏၊၊ ထိုအရြယ္ ၌ ဘ၀အေတြ႔အၾကံဳ ေတြျပည့္စံုေနျပီ၊ လူေပါင္းမ်ားစြာတို႔အတြက္ေကာင္းတာေတြကို လုပ္ရန္ ေကာင္းျမတ္ေသာသေဘာထားေတြ ျပည့္ေနေသာ အရြယ္ေတြ ျဖစ္ေနပါျပီ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီ ကမညီညႊတ္ႏိုင္ၾကေသာႏိုင္ငံေရးသမားၾကီးေတြသတိျပဳစရာပင္၊

(၄)
ကြ်န္ေတာ္စက္မႈတကၠသိုလ္တက္စဥ္က ခ်ိဳပီ ဟုေခၚေသာသူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရွိဘူးပါသည္၊ လက္ခ်ာခမ္းမထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔သည္ေနာက္ဆံုးတန္းမွာ အတူအကြ ထိုင္ၾကသည္၊ ေက်ာင္း ျပီး၍ ေရနံဓါတု ေကာ္ပိုေရးရွင္းမွာ အတူအလုပ္ရၾကရာ သံလ်င္ေရနံခ်က္စက္ရံုတြင္ ၃ လ သင္တန္း ဆင္းရေသာအခါ တစ္ခမ္းထဲတြင္ ကုတင္ႏွစ္လံုးယွဥ္ခ်ျပီး အတူ အိပ္ခဲ့ဘူးသည္၊

ခ်ိဳပီ သည္တရားအလုပ္ကိုက်ိဳးက်ိဳးစားစား လုပ္သူျဖစ္သည္၊ တခါကကြ်န္ေတာ္တို႔သူငယ္ခ်င္း ေလးငါးေယာက္စုမိျပီး သူ႔အိမ္ကိုေရာက္သြားခ်ိန္၊ အေပၚထပ္အခမ္းက်ဥ္းက်ဥ္း တြင္သူ တရား ထိုင္ေနရာ “အစ္ကိုသူငယ္ခ်င္းေတြေရာက္ေနတယ္” ဟု ဘယ္သူမွ် မေျပာရဲ ေသာေၾကာင့္ နာရီ၀က္ခန္႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ထိုင္ေစာင့္ ရဘူးသည္၊

သူသည္ အသက္ ၄၄ ႏွစ္အေရာက္ ႏွလံုးေရာဂါႏွင့္ ရုတ္တရက္ၾကီးကြယ္လြန္သြားေလသည္၊ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာဇနီး၊ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာသားႏွင့္သမီးတို႔ကိုရုတ္တရက္ခြဲခြါသြား ရျခင္း ျဖစ္သည္၊ အျငိမ္းစားယူဘို႔ ဘယ္လိုဘဲအစီအစဥ္ေတြခ် Plan ေတြဆြဲေနပါေစ၊ သခၤါရ ဆို ေသာ ေလာကနိယာမတရားကိုမူ မေရွာင္လႊဲ ႏိုင္ၾကပါေပ၊

Photo Credit - In Solitude by eddiecalz on deviantART

မင္းညြန္႔လိႈင္ - မ ေ သ တဲ႔ ငွ က္


 မင္းညြန္႔လိႈင္ - မ ေ သ တဲ႔ ငွ က္
ၾသဂုတ္ ၂၂၊ ၂၀၁၄

သူ႔ရဲ႕ေတာက္ပလြန္းမႈက
သူ႔ကို
အေၾကြေစာခဲ႔ေစတာလား ။

ေၾကြၿပီးသည့္တိုင္အေရာင္မမွိန္
တို႔မ်ားႏွလုံးအိမ္ထဲ
အသိုက္ဖြဲ႕ဆဲသီခ်င္းငွက္ ။

ဤငွက္အား
မည္သည့္အသံႏွင့္မ်ွအစားမထိုးေစရ
ငွက္ခ်စ္သူမ်ားႏိုင္ငံေတာ္က
အတိအလင္းျပဌာန္းထားခဲ႔ၿပီ ။          ။

Photo Credit - deviantART: More Like Grow with ethics by MrHoof

အရွင္ၾသသဓ (ဟပ္မြန္းေဗး) - ဆြဲေဆာင္အား



အရွင္ၾသသဓ (ဟပ္မြန္းေဗး) - ဆြဲေဆာင္အား
ၾသဂုတ္ ၂၂၊ ၂၀၁၄


ေလာက၌ ဆြဲေဆာင္အားသည္ အေရးႀကီး၏။ ကၽြႏု္ပ္တုိ႕ ေန႕စဥ္ဘဝတြင္ ဒါကုိ အၿမဲလုပ္ေနရ၏။ တစ္ခုခုလုပ္လုိ၍ အျခားသူမ်ား မိမိအလုိသုိ႕ လုိက္ပါေစလုိလွ်င္ သူတုိ႕အႀကိဳက္ကေလးမ်ား ေပး၍ေသာ္၄င္း၊ အေၾကာင္းအက်ိဳး အမ်ိဳးမ်ိဳး ျပ၍ေသာ္၄င္း၊ တခါတရံ အျပစ္ကုိျပကာ ေျခာက္လွန္႕၍ေသာ္၄င္း ဆြဲေဆာင္စည္းရုံးၾကရ၏။ ထုိ႕ေၾကာင့္ အဖြဲ႕အစည္း မ်ားတြင္ စည္းရုံးေရးလုပ္ငန္းအတြက္ သူတစ္ပါးလက္ခံေအာင္ ဆြဲေဆာင္စည္းရုံးႏုိင္စြမ္းရွိသည့္ လူကုိရွာ၍ တာဝန္ ေပးၾကရ၏။ ဆြဲေဆာင္မႈအား မရွိလွ်င္ မိမိတုိ႕ လုိရာကိစၥ မၿပီးႏုိင္ေပ။

စာေရးသူတုိ႕ ဓမၼာနႏၵေက်ာင္းတြင္ ႏွစ္စဥ္ ၾသဂုတ္လ ပထမပတ္တြင္ ကေလးမ်ားအတြက္ ေႏြရာသီ အေျခခံဗုဒၶဘာသာ သင္တန္း ဖြင့္ေပး၏။ မိဘမ်ားကလည္း မိမိတုိ႕ သားသမီးေလးမ်ား ဘာသာေရးအသိလိမၼာ ရေရးအတြက္ ႀကိဳးစားၿပီး ေက်ာင္းသုိ႕ ပုိ႕ၾက၏။ တခ်ိဳ႕ကေလးမ်ားက လြယ္လြယ္ကူကူ ပုိ႕၍ရသလုိ၊ တခ်ိဳ႕ကေလးမ်ားၾကေတာ့ ခက္ခက္ခဲခဲ ေခ်ာ့ျမဴဆြဲေဆာင္ကာ ပုိ႕ၾကရ၏။

ဒီႏွစ္လည္း ေျမးကေလးကုိ ေက်ာင္းသုိ႕လုိက္ပုိ႕ေသာ ဒကာႀကီးတစ္ေယာက္နဲ႕ စာေရးသူ စကားေျပာျဖစ္၏။ သူက သူ႕ေျမးေလး အခုလုိငယ္ငယ္ကတယ္လုိ႕ ဘာသာေရးအသိဉာဏ္ ရေစခ်င္၍ ေက်ာင္းသုိ႕ လာပုိ႕ရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ အခုမွ ပထမဆုံး အႀကိမ္ျဖစ္သျဖင့္ အစဆုံးရက္မွာ ကေလးက မသြားခ်င္၍ ငုိေနေၾကာင္း၊ ေနာက္ေတာ့ သူလုိခ်င္ေသာ အရုပ္ကေလးမ်ား ဝယ္ေပးၿပီး မနည္း ေခ်ာ့ျမွဴဆြဲေဆာင္ ေခၚခဲ့ရေၾကာင္း၊ အခုေတာ့ အတန္းထဲမွာ အေဖာ္ေတြရသြားလုိ႕ ေပ်ာ္ေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ဝမ္းသာအားရ  ေျပာျပလာ၏။

စာေရးသူတုိ႕ စကားေျပာ၍ တစ္ဝက္ေလာက္တြင္ အသိဒကာမႀကီး တစ္ေယာက္ကလည္း အနားေရာက္လာၿပီး စကားဝုိင္းထဲ ဝင္လာ၏။ သူကလည္း သူ႕ကေလးမ်ား စ,ပုိ႕စဥ္က မနည္းတုိက္တြန္းခဲ့ရေၾကာင္း၊ သူတုိ႕သြားခ်င္သည့္ ေနရာကုိ vacation ပုိ႕ေပးမည္ဟုေျပာၿပီး ဆြဲေဆာင္ယူခဲ့ရေၾကာင္း၊ ခုေတာ့ ဒီမွာ သူ႕ငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ေပ်ာ္ေနၿပီျဖစ္ ေၾကာင္း၊ အခုဆုိ တုိက္တြန္းစရာေတာင္ မလုိေတာ့ဘဲ ေက်ာင္းပိတ္တာနဲ႕ အထုပ္ျပင္ေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း….စသျဖင့္ အားက်မခံ ေျပာလာ၏။

သူတုိ႕ေျပာၿပီးေတာ့ ကၽြႏု္ပ္တုိ႕လည္း ဒီႏွစ္ ကေလးေတြကုိ ထူးထူးျခားျခား ဆြဲေဆာင္ခဲ့ရပုံေလးကုိ အားက်မခံ ေျပာျပ လုိက္၏။ ရီလည္း ရီစရာပင္။ ျဖစ္ပုံက ဒီလုိပါ။ သင္တန္းမွာ ကေလးမ်ားလုိက္နာရန္ စည္းကမ္းမ်ား ခ်မွတ္ေပးထား၏။ ထုိထဲတြင္ ထမင္းစားခ်ိန္တြင္ စကားမေျပာဘဲ noble silence ျဖင့္စားရန္လည္း ပါ၏။ သုိ႕ေသာ္လည္း ကေလးမ်ား စားပြဲသို႕ ေရာက္သည္နဲ႕ တုိးတုိုး တုိးတုိးနဲ႕ တြတ္ထုိးၾကေတာ့၏။ တာဝန္ရွိသူမ်ားက “ရႈး” “ရႈး”ဆုိၿပီး ခဏ ခဏ သတိေပးေနရ၏။ ဤသည္မွာ အခ်ိန္တုိင္းလုိ ျဖစ္၏။

လူႀကီးလုပ္သူက ဒါကုိ ဘယ္လုိတိတ္ေအာင္လုပ္မလဲ ဟု အႀကံထုတ္ရ၏။ စာေရးသူတုိ႕ေက်ာင္းတြင္ ေဂါက္ကြင္း၌ အသုံးျပဳေသာ ေဂါက္ကားေလး တစ္စီးရွိ၏။ ဟုိနား ဒီနား ပစၥည္းေရႊ႕ေသာအခါ အသုံးျပဳ၏။ သုိ႕ေသာ္ ကေလးမ်ားကုိေတာ့ အႏၱရာယ္ျဖစ္မည္စုိး၍ အစီးမခုိင္းေပ။ သူတုိ႕က ဒီကားေလးကုိ စီးခ်င္ၾက၏။ အထူးသျဖင့္ ကေလးငယ္မ်ားက တရစ္သီသီ ျဖစ္ေန၏။ ကေလးေတြ ေဂါက္ကားစီးခ်င္မွန္း သိေတာ့ အၾကံရသြား၏။ ေနာက္ေန႕ ထမင္းစားခ်ိန္တြင္ “မင္းတုိ႕….စကား မေျပာဘဲ ေနတဲ့သူကုိ ေဂါက္ကားစီးဖုိ႕ လက္မွတ္ေပးမယ္။ ေက်ာင္းတစ္ပတ္ စီးရမယ္”ဟု ေက်ျငာလုိက္၏။ ထုိေန႕ ထမင္းစားခ်ိန္၌ စာေရးသူ ေရာက္သြားေသာအခါ ထူးျခားစြာ လုံးဝ စကားေျပာသံ မၾကားရေတာ့။ အားလုံး ၿငိမ္ေနၾက၏။ အစားအေသာက္ လုိက္ျဖည့္ေနၾကေသာ ဆရာမ်ား၊ လုပ္အားေပးမ်ားကလည္း အတတ္ႏုိင္ဆုံး စကားမေျပာဘဲ လုပ္ေနၾက ၏။
ဒါနဲ႕ တာဝန္ရွိသူကုိ “ဒီေကာင္ေတြ ဒီေန႕ တယ္ၿငိမ္ပါ့လား၊ မင္းတုိ႕ ဘယ္လုိလုပ္လုိက္တာလဲ”ဟု စာေရးသူက ေမးၾကည့္မိ၏။ ဤတြင္ သူက “ဆရာေတာ္…. တပည့္ေတာ္ ဒီေကာင္ေတြကုိ ဆုေပးစနစ္နဲ႕ ျမွဴဆြယ္လုိက္တာေလ”ဟု ဆုိၿပီး ဤအေၾကာင္းေလးကုိ ေျပာျပ၏။ ဒီေတာ့ စာေရးသူကလည္း ကို္ယ္ခုိင္းတာရဖုိ႕ အႀကိဳက္ေပး၍ ျမွဴဆြယ္ရျခင္းသည္ လမ္းမွန္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဆြဲေဆာင္အားေကာင္းမွ လုိရာကိစၥၿပီးႏုိင္ေၾကာင္း ေျပာျပလုိက္၏။


စာေရးသူ ေက်ာင္းခန္းထဲေရာက္သည္အထိ ဆြဲေဆာင္မႈအား၏ အေရးပါပုံေလးမ်ားကုိ ဆက္၍ ေတြးေနမိ၏။ မွန္၏။ ေရွးသူေတာ္ေကာင္းႀကီးမ်ားလည္း ဤသုိ႕ပင္ လုပ္ခဲ့ၾကရ၏။ ေဇတဝန္ေက်ာင္းဒကာႀကီး၌ ေမာင္ကာလဟူေသာ သားတစ္ေယာက္ရွိ၏။ အေဖက ဘုရားဒကာ ေက်ာင္းဒကာျဖစ္ေသာ္လည္း သားက အေပ်ာ္အပါးသာ လုိ္က္စားေန၏။ ဤအတုိင္းဆုိပါက သူ႕သား ေသလွ်င္ ငရဲသုိ႕သာ ေရာက္ရေခ်ေတာ့မည္။ ဖခင္ႀကီးက သူကုိယ္တိုင္ ထင္ရွားရွိေနပါလ်က္ သူ႕သားဤသုိ႕ျဖစ္ရျခင္းသည္ မသင့္ေတာ္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ သူ႕သားကုိ ေက်ာင္းသုိ႕သြားလွ်င္ အသျပာ တစ္ရာေပးမည္ဟု ဆုိကာ စည္းရုံးရေတာ့၏။ သားက ေငြလုိခ်င္သျဖင့္ သြား၏။ ေနာက္ေတာ့ တရားတစ္ပုဒ္ မွတ္မိလွ်င္ အသျပာတစ္ေထာင္ ေပးမည္ဟု ဖခင္ႀကီးက ေျပာ၏။ အသျပာတစ္ေထာင္ လုိခ်င္သျဖင့္ ထုိညေတာ့ ႀကိဳးစား၍ တရားနာ၏။ ဤသည္ကုိ ဘုရားက သိေန၏။ သူနဲ႕ သင့္ေတာ္ေသာ တရားတစ္ပုဒ္ကုိ ေဟာလုိက္ရာ ထုိညမွာပင္ ေမာင္ကာလသည္ ေသာတာပန္ ျဖစ္သြားေတာ့၏။ ေနာက္ေန႕ မနက္မုိးလင္း၍ အိမ္ျပန္လာေသာအခါ ဖခင္ေပးေသာ အသျပာတစ္ေထာင္ မယူေတာ့။ အရိယာျဖစ္ရျခင္း၏ တန္ဘုိးကုိ ေကာင္းေကာင္းႀကီး သိသြားေပၿပီ။ ဤသုိ႕ ျဖစ္လာမည့္အေရး ေျမွာ္ေတြး၍ ဖခင္ အနာထပိဏ္သူေဌးႀကီးက သားေမာင္ကာလကုိ ေက်ာင္းသြားရန္ ေငြအသျပာေပး၍ ဆြဲေဆာင္ စည္းရုံးခဲ့ရ၏။

သာမန္ကေလး မဆုိထားဘိ၊ ပါရမီရင့္က်က္ၿပီးေသာသူမ်ားကုိပင္ ဆြဲေဆာင္စရာေလးမ်ားနဲ႕ ခ်ဥ္းကပ္ယူရ၏။ တတိယ သံဂါယနာတင္ ဘုရင္ႀကီးျဖစ္လာမည့္ အေသာကမင္းႀကီးသည္ အစက ဗုဒၶဘာသာဝင္ မဟုတ္။ စစ္တုိက္ေနရသျဖင့္ ၾကမ္းလဲၾကမ္းတမ္း၏။ ထုိမင္းၾကမ္းႀကီးကုိ ေခ်ခၽြတ္မည့္သူသည္ နိေျဂာဓသာမေဏ ျဖစ္၏။ ထုိအေၾကာင္းကုိ ရဟႏၱာႀကီး မဟာဝရုဏမေထရ္က သိေန၏။ နိေျဂာဓသာမေဏေလာင္းေလး ေမြးစကပင္ ရင္းႏွီးေအာင္ ခ်ဥ္းကပ္ထား၏။ နည္းနည္း ေလးႀကီးေတာ့ ဆြမ္းခံ၍ရလာေသာ မုန္႕ပဲသေရစာေလးမ်ားေပး၍ မိတ္ဖြဲ႕ထား၏။ ၾကာေတာ့ ကေလးက ရဟႏၱာႀကီးႏွင့္ ရင္းႏွီးသြား၏။ ေနာက္ေတာ့ ၾကည္ညိဳသြား၏။ ၇-ႏွစ္ျပည့္ေသာအခါ ရဟႏၱာႀကီးက ကုိယ္ရင္ဝတ္ေပး လုိက္၏။ ပါရမီ ရင့္က်က္ၿပီးသားျဖစ္၍ ေခါင္းရိပ္ေနစဥ္မွာပင္ နိေျဂာဓကုိရင္ေလး ရဟႏၱာျဖစ္သြား၏။ ထုိနိေျဂာဓသာမေဏေလး၏ ဆုံးမမႈေၾကာင့္ မင္းၾကမ္းႀကီးဘဝမွ ဘုန္းက်က္သေရႏွင့္ျပည့္စုံၿပီး တရားႏွင့္အညီအုပ္ခ်ဳပ္သည့္ မင္းႀကီးဘဝအျဖစ္သုိ႕ ေရာက္သြား၏။ ေနာက္ေတာ့ တတိယသံဂါယနာတင္ ဘုရင္ႀကီးတစ္ပါး ျဖစ္သြားေပသည္။ ဤသုိ႕ သာသနာေတာ္ အတြက္ ေက်းဇူးမ်ားမည့္အေရးကုိ သိျမင္ေတာ္မူေသာေၾကာင့္ မဟာဝရုဏမေထရ္ႀကီးက နိေျဂာဓသာမေဏေလာင္းလ်ာ ကုိ မုန္႕ကေလးမ်ား ေပး၍ သာသနာ့ေဘာင္ေရာက္ေအာင္ ဆြဲေဆာင္လာခဲ့ရျခင္း ျဖစ္ေပသည္။

ေနာက္တစ္ေယာက္ ရွိေသး၏။ ေဝဠဳဝန္ေက်ာင္းဒကာႀကီးျဖစ္ေသာ ဗိမိၺသာရမင္းႀကီးသည္ ေသာတာပန္အရိယာႀကီး ျဖစ္သျဖင့္ ဘာသာတရား အလြန္ကုိင္းရႈိင္း၏။ သုိ႕ေသာ္ အလွမာန္ယစ္ေနေသာ ေခမာမိဖုရားႀကီးကား ေက်ာင္းေတာ္သုိ႕ တခါမွ် မသြား။ မင္းႀကီးက အမ်ိဳးမ်ိဳးေဖ်ာင္းဖ် ေခၚေဆာင္ေသာ္လည္း မလုိက္ေပ။ တေန႕ေသာအခါ သီခ်င္းေရးသူမ်ားကုိ ေခၚၿပီး ေဝဠဳဝန္ဥယ်ာဥ္ေတာ္ သာယာလွပပုံမ်ားကုိ ဖြဲ႕စပ္သီကုံးေစၿပီး အဆုိေတာ္မ်ားကုိ သီဆုိေစ၏။ မိဖုရားႀကီးသည္ ထုိသီခ်င္းကုိၾကားေသာအခါ ေဝဠဳဝန္ဥယ်ာဥ္သုိ႕သြားလုိစိတ္မ်ား ျဖစ္ေပၚလာ၏။ ထုိ႕ေၾကာင့္ အျခံအရံမ်ားႏွင့္ ထြက္သြား ေလ၏။ ဥယ်ာဥ္ေတာ္ကုိ လွည့္လည္ၾကည့္ရႈၿပီး အျပန္တြင္ ဘုရားကုိ သြားဖူး၏။ သူ႕အလွမာန္မ်ားက်ေအာင္ ဘုရားက တန္ခုိးျဖင့္ မိန္းမလွေလးတစ္ေယာက္ ဖန္ဆင္းျပကာ ေခ်ခၽြတ္ေတာ္မူ၏။ ေနာက္ဆုံးတြင္ ရဟႏၱာမႀကီး ျဖစ္သြားေလ၏။ ထုိကဲ့သုိ႕ တရားရေစလုိ၍ ဗိမိၺသာရမင္းႀကီးက ေခမာမိဖုရားႀကီးကုိ သီခ်င္းမ်ားျဖင့္ ဆြဲေဆာင္ခဲ့ရျခင္း ျဖစ္၏။

ဤကဲ့သုိ႕ အႀကိဳက္ျပ၍ ဆြဲေဆာင္မႈမ်ိဳးကုိ ဘုရားရွင္ကုိယ္ေတာ္တုိင္လည္း ညီေတာ္ျဖစ္ေသာ နႏၵမင္းသားကုိ ျပဳလုပ္ခဲ့ရ၏။ နႏၵမင္းသား၏ လက္ထပ္ပြဲသုိ႕ ဘုရားရွင္ကုိပင့္    ၍ ဆြမ္းကပ္၏။ နန္းေတာ္မွ ေက်ာင္းသုိ႕ျပန္ေသာအခါ နႏၵမင္းသားကုိ သပိတ္ထမ္းခုိင္းၿပီး ေက်ာင္းသုိ႕ေခၚလာခဲ့၏။ ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ သကၤန္းဝတ္ေပးလုိက္၏။ ေနာင္ေတာ္ကုိ ေၾကာက္၍ သာ ရဟန္းဝတ္လုိက္ရေသာ္လည္း စိတ္ကေတာ့ ဇနီးေလာင္း ဇနပဒကလ်ာဏီကုိသာ သတိရေန၏။ ညီေတာ္ နႏၵရဟန္း သာသနာေတာ္၌ မေပ်ာ္ေၾကာင္း သိရသျဖင့္ ဘုရားရွင္က တာဝတႎသာနတ္ျပည္သုိ႕ ေခၚသြား၏။ နတ္ျပည္ေရာက္၍ နတ္သမီးမ်ားကုိ ေတြ႕ေသာအခါ ဇနပဒကလ်ာဏီကုိ ေမ့သြားေတာ့၏။ နတ္သမီးမ်ားကုိ ႏွစ္သက္သေဘာက်သြား ျပန္၏။ ဤတြင္ ဘုရားရွင္က “နတ္သမီးလုိခ်င္လွ်င္ တရားကုိသာ အားထုတ္ပါ။ နတ္သမီးကုိ ရပါေစ့မယ္”ဟု ျမဴဆြယ္လုိက္၏။ ေဇတဝန္ေက်ာင္းသုိ႕ ျပန္ေရာက္၍ တရားအားထုတ္ေသာအခါ အျခားရဟန္းမ်ားက “နတ္သမီးရခ်င္လို႕ တရားအားထုတ္ တဲ့ သူလဲ ရွိေသးသကုိး”ဟု ေနာက္ေျပာင္ၾက၏။ ဤတြင္ အရွက္ရၿပီး ဆိတ္ၿငိမ္ေသာ ေနရာ၌ တရားကုိသာ ျပင္းျပင္း ထန္ထန္ အားထုတ္လုိက္ေသာအခါ ရဟႏၱာအျဖစ္သုိ႕ ေရာက္သြား၏။ နႏၵရဟန္း ဤကဲ့သုိ႕ ရဟႏၱာျဖစ္မည္ကုိ သိျမင္ ေတာ္မူေသာေၾကာင့္ တရားအားထုတ္ဖုိ႕ရန္ နတ္သမီးမ်ားကိုျပၿပီး ဆြဲေဆာင္ခဲ့ရျခင္း ျဖစ္ေပသည္။

တခါတေလေတာ့လည္း ေျခာက္လွန္႕၍ ဆြဲေဆာင္ရသည္လည္း ရွိတတ္၏။ ဟုိေရွးတုန္းက မိလကၡမုဆုိးႀကီးသည္ သံေဝဂ တရားရၿပီး ေတာေက်ာင္းတြင္ ရဟန္းဝတ္ေန၏။ သုိ႕ေသာ္ စိတ္ေတြပ်ံ႕လြင့္ၿပီး တရားအားထုတ္မရသျဖင့္ လူျပန္ထြက္မည္ ဟု ေလွ်ာက္၏။ ထုိအခါ ရဟႏၱာႀကီးက တရားအားမထုတ္ခ်င္လွ်င္ ေဝယ်ာဝစၥသာ လုပ္ေနရန္ ေျပာ၏။ တေန႕၌ ၿခံဳမ်ား ရွင္းၿပီး မီးရႈိ႕ေသာအခါ ေရစုိေနသျဖင့္ မီးရႈိ႕မရျဖစ္ေန၏။ ရဟႏၱာႀကီးက သူ႕ကို ထပ္ရႈိ႕ခုိင္းျပန္၏။ အထပ္ထပ္ ႀကိဳးစား ေသာ္လည္း မရေပ။ ဤတြင္ ရဟႏၱာႀကီးက တန္ခုိ္းျဖင့္ ငရဲမွ ပုိးစုန္းၾကဴးခန္႕ ငရဲမီးစက္ကေလးကုိ ယူ၍ အမိႈက္ပုံေပၚတင္ လုိက္၏။ ခ်က္ခ်င္းပင္ ျပာက်သြား၏။ မိလကၡရဟန္းႀကီးက ငရဲမီး၏ ျပင္းထန္ပုံကို ေတြ႕လုိက္ရသျဖင့္ ထိတ္လန္႕တုန္လႈပ္ သြား၏။ ထုိ႕ေၾကာင့္ လူမထြက္ေတာ့ဘဲ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ အားထုတ္လုိက္ေသာအခါ အနာဂါမ္ႀကီး ျဖစ္သြား၏။ ဤကဲ့သုိ႕ အနာဂါမ္ျဖစ္မည့္ အေရး သိျမင္ေသာေၾကာင့္ ေတာေက်ာင္းရဟႏၱာႀကီးက သူ႕ကုိ ငရဲမီးျပၿပီး ေခ်ာက္လွန္႕ကာ ျမွဴဆြယ္ ယူရျခင္းျဖစ္၏။

အထက္ပါ ျဖစ္ရပ္မ်ားကုိ ၾကည့္ေသာအားျဖင့္ ေလာက၌ ဆြဲေဆာင္မႈအားသည္ အလြန္အေရးႀကီး၏။ ေလာကအေရး, ဓမၼအေရး ေနရာတကာ လုိအပ္၏။ ဆြဲေဆာင္မႈ အားေကာင္းလွ်င္ အခက္အခဲကုိလည္း ေက်ာ္ျဖတ္ႏုိင္၏။ ျပႆနာကုိ လည္း ေျဖရွင္းႏုိင္၏။ ေအာင္ျမင္မႈကုိလည္း ရႏုိင္၏။ ဘဝထြက္လမ္းသုိ႕လည္း ေရာက္ႏုိင္၏။

ဆြဲေဆာင္မႈစြမ္းအားျဖင့္ အရာရာ ေအာင္ျမင္ႏုိင္ၾကပါေစ။

ၾသဂုတ္လ ၁၉-ရက္၊ ၂၀၁၄-ခုႏွစ္။

အာဏာသိမ္း ထုိင္းစစ္ေခါင္းေဆာင္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ရာထူး ယူၿပီ


အာဏာသိမ္း ထုိင္းစစ္ေခါင္းေဆာင္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ရာထူး ယူၿပီ

(ေအာင္ေအာင္ဝင္း ေကာက္ႏုတ္ ဘာသာျပန္သည္)
ၾသဂုတ္ ၂၁၊ ၂ဝ၁၄

ကာတြန္း ေမာင္ရစ္ - ေရႊမိနဲ႔ အဂၤလိပ္စာ (Hump Day)

 
ကာတြန္း ေမာင္ရစ္ - ေရႊမိနဲ႔ အဂၤလိပ္စာ (Hump Day)
(ရန္ကုန္ထုတ္ အပတ္စဥ္ အကယ္ဒမစ္စာေစာင္မွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္)
ၾသဂုတ္ ၂၀၊ ၂၀၁၄ (ဗုဒၶဟူးေန႔)

အုန္းႏိုင္ - ဂႏၵီခန္းမေၾကညာစာတမ္း (၁၁) (“ညီမေလး အရပ္ပုတယ္..။ေဒါက္ျမင္႔ဖိနပ္ စီးပါ”)

အုန္းႏိုင္ - ဂႏၵီခန္းမေၾကညာစာတမ္း (၁၁)
(“ညီမေလး  အရပ္ပုတယ္..။ေဒါက္ျမင္႔ဖိနပ္ စီးပါ”)
ၾသဂုတ္ ၂၁၊ ၂၀၁၄


         ေနာက္ အစီအစဥ္ကေတာ့ သဘာပတိ ဦးၾကည္ေမာင္ရဲ႕ နိဂံုးခ်ဳပ္မိန္႔ခြန္းပါ။ သူက မေန႔က အဖြင့္မိန္႔ခြန္း ေျပာကတည္းက ပရိသတ္
သေဘာက်သြားတာ သိေတာ့ အခ်ိဳး တစ္မ်ိဳး ခ်ိဳးလိုက္ပါတယ္။ မတ္ခြက္ကို လက္နဲ႔ တစ္ဝက္ေလာက္ အုပ္လိုက္ၿပီး
      “အခုေျပာတာ နိဂံုးခ်ဳပ္ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ အခုတင္က လဘက္ရည္ေသာက္ခ်ိန္မွာ က်ေနာ့ ေျမးလို အင္မတန္ခင္တဲ့ ကေလးနဲ႔ ေတြ႕တယ္...။ ငါ့ေတာ့ စကားေျပာခိုင္းျပန္ၿပီကြာ ..။  ငါကလည္း တစ္ခါေျပာ တစ္ခါဆိုသလို ျဖစ္ေနတယ္..”
        ဒီအခ်ိန္မွာ ေအာက္ဘက္ လမ္းေပၚပရိသတ္ဆီက က်ယ္က်ယ္ေျပာပါဆိုတဲ့ အသံေတြထြက္လာတယ္။ ဦးၾကည္ေမာင္လည္း ဒီအသံေတြ ၾကားတယ္။ မ်က္ႏွာ ျပံဳးၿဖီးၿဖီးနဲ႔ ဆက္ေျပာပါတယ္။
     “မေန႔ကလည္း ေျပာရေသးတယ္ကြာ..။ ေနာက္ၿပီး ေတာ့ ဒီမွာလည္း အင္မတန္မွ စကားေျပာေကာင္းတဲ့ ရွမ္းျပည္က ကိုယ္စားလွယ္မ်ား ငါတို႔ ေရွ႕မွာ ေျပာသြားေတာ့ ငါေျပာေတာင္ မေျပာရဲေတာ့ဘူး..။ဒီေတာ့ ကေလးက ေျပာတယ္။ အဘ သူ႔ဆန္စား ရဲမွေပါ့ဗ်...တဲ့ ။ အဲလို ေၾကာင္လို႔မရဘူး။ ေနာက္ၿပီးေတာ့..”
 ( ေအာက္လမ္းမေပၚမွ မၾကားရဘူး က်ယ္က်ယ္ေျပာပါ ေအာ္သံမ်ား ပိုက်ယ္လာသည္။)
     ဦးၾကည္ေမာင္က မ်က္ႏွာ ျပံဳးၿဖီးၿဖီး နဲ႔ပဲ
     “သူတို႔ မၾကားေအာင္ေျပာတာ..။ ၿပီးေတာ့ ဒီအထဲမွာ အသက္ႀကီးတဲ့ ဆရာႀကီး ဦးဝန္တို႔လို လူပါတယ္။ အင္မတန္မွ ခဲခဲယဥ္းယဥ္း ထိုင္ေနရတဲ့ မိုးကုတ္က ဆရာဝန္ႀကီး ဦးအုန္းေမာင္တို႔ လို ပါတယ္။ ဒီေလာက္ ေတာင္ စကားေတြေျပာ တာၾကားၿပီး တဲ့ အခါက်ေတာ့ နားၿငီးေနလိမ့္မယ္ လို႔ ဆိုေတာ့ ..။ကေလးက အဘ သည္လိုဆို ဒ႑ာရီ တစ္ခု ေျပာျပပါလို႔ ဆိုတယ္။ ေအး.. အဲလိုဆို ငါေတာ့ ဒ႑ာရီ တစ္ခု ၾကံမွပဲလို႔ ဆိုၿပီးေတာ့ တကယ္ျဖစ္တဲ့ အက်ိဳးအေၾကာင္းတစ္ခုေျပာျပပါမယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ျဖစ္တာလည္း မဟုတ္ပါဘူး ခင္ဗ်ာ။ ျမန္မာျပည္နဲ႔ မိုင္ေပါင္း သံုးေထာင္ေလာက္ေဝးတဲ့ ေနရာမွာ ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ တိုင္းျပည္တစ္ျပည္ဟာ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ လူေတြ အင္မတန္ ညံ့ဖ်င္းေနလို႔ တိုင္းျပည္ဟာ အင္မတန္ နစ္နာေနတဲ့ အခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္”
              (ဩဘာသံမ်ား)
          “...အဲဒီေတာ့ အစိုးရထဲမွာပါတဲ့ အဖြဲ႕ဝင္ တစ္ေယာက္နဲ႔ အရပ္သား တစ္ေယာက္နဲ႔ အင္မတန္ရင္းႏွီး ၾကပါတယ္။ အရပ္သသားက အင္မတန္မွ အေရးႀကီးတဲ့ ကိစၥတစ္ခုကို အစိုးရအဖြဲ႕ဝင္ကို သြားေျပာတယ္။ သူငယ္ခ်င္း အင္မတန္အေရးႀကီးတဲ့ ကိစၥတစ္ခုကို မင့္ကို ေျပာခ်င္တယ္။ ငါ့ျခံထဲမွာ မေန႕ညက ဟို ၿဂိဳလ္ တစ္ခုကလာတဲ့ ထူးထူးဆန္းဆန္း လူေတြ ေရာက္ေနတယ္။ ေရာက္ေနၿပီးေတာ့ ငါတို႔တိုင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ခ်င္တယ္လို႔ ေျပာေနတယ္.. လို႔ ဆိုေတာ့ ။ ဟာ - တကယ္လား။ ဒါဆို - သူတို႔အုပ္ခ်ဳပ္ခိုင္းမယ္ကြာ.. တဲ့။ ဘာျဖစ္လို႔လဲလို႔
အရပ္သားက ေမးတယ္။ ဒီေတာ့ အစိုးရအဖြဲ႕ဝင္က ...ဟာ မင္းက ဘာျဖစ္လို႔ ေမးရတာလဲ။ သူတို႔က တစ္ျခားၿဂိဳလ္က လာတယ္ဆိုတာ ဒ႑ာရီ မဟုတ္ဘူးကြ။ ငါတို႔က ဒီတိုင္းျပည္ကို ဒို႔အုပ္ခ်ဳပ္မွ ရလိမ့္မယ္လို႔ ဆိုေနတဲ့ ဟာကသာ ဒ႑ရီကြလို႔ ..”
                                 (ဩဘာသံမ်ား)
“.ဒီလိုဆိုရင္ ေစာေစာတံုးက လူႀကီးေတြကို လူငယ္ေတြက တစ္ေန႕လံုး အားသြင္းေပးထားတဲ့ ဟာေတြ နဲနဲေတာ့ အေၾကာေတြ မ်ား ေလ်ာ့ကုန္မလားလို႔ပါ..”
              ၿပီးေတာ့မွ စကားေျပာခြက္ကို ဖံုးထားတဲ့ လက္ကို ဖယ္လိုက္ပါတယ္..။ ၿပီး အသံနဲနဲျမႇင့္ၿပီး
“ၾကြေရာက္လာၾကတဲ့ ဗဟိုဦးစီး အဖြဲ႕ဝင္မ်ားနဲ႕ ျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ႀကီးမ်ား ခင္ဗ်ား...။ အလြန္တရာ က်က္သေရ မဂၤလာနဲ႕ ျပည့္စံုတဲ့  မဟတၲမ ဂႏၵီ ခန္းမေဆာင္ႀကီးထဲမွာ က်ေနာ္တို႔ (၂) ရက္ၾကာေအာင္  တိုင္ပင္ေဆြးေႏြး ခဲ့ၾကၿပီး ပါၿပီ။ ေရွ႕လုပ္ငန္းမ်ားနဲ႕ပတ္သက္လို႔လည္း အေၾကအလည္ ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကၿပီး.. ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ားလည္း ခ်ၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ အပင္ပန္းခံၿပီး က်ေနာ္တို႔ ေဆာင္ရြက္ခဲ့တဲ့ လုပ္ငန္းမ်ားဟာအလြန္တရာ  အက်ိဳးရွိပါလိမ့္မယ္လို႔ က်ေနာ္တို႔ ယံုၾကည္ေနပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အဓိကထားၿပီး ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကတဲ့  အခ်က္
ေတြထဲမွာ အေျခခံဥပေဒ အေၾကာင္း၊   ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးေရး အေၾကာင္း၊ ျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္ေခၚယူေရး အေၾကာင္း၊ အဲဒီ အခ်က္သံုးခ်က္က အဓိက ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဒါေတြကို ျပည့္ျပည့္ဝ၀ ေျပာဆိုၿပီး ျဖစ္ေတာ့ က်ေနာ့္ အေနနဲ႕ကေတာ့ ဒါကို အက်ယ္ခ်ဲ႕ၿပီး ေျပာဆိုလို တဲ့ အရာမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး...။ သို႔ေသာ္လည္းဘဲ က်ေနာ့္ကိုယ္ပိုင္ က်ေနာ္ေပးခ်င္တဲ့ မွတ္ခ်က္အနည္းငယ္ေလာက္ကို ေက်ာ႐ိုးေလာက္သေဘာ ေျပာျပပါမယ္”
                                   (လက္ခုပ္သံမ်ား)
        “အေျခခံဥပေဒ ဆိုတာ ေရးတဲ့အခါမွာ ေပ်ာ့ေျပာင္း ေအာင္ေရးရပါတယ္။ အဂၤလိပ္လို ဖလက္ေဇးဘယ္လတီ (Flexibility) ေပါ့။ ဖလက္ေဇဘယ္လတီေပါ့။ ေပ်ာ့ေျပာင္းေအာင္ေပါ့။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ အေျခခံဥပေဒမ်ားဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ရာသက္ပန္ အတည္ျဖစ္တဲ့ ထံုးစံမရွိပါဘူး။ အေမရိက အေျခခံဥပေဒ ေတာင္မွဘဲ (၂၈)ႀကိမ္ ေျပာင္းလဲခဲ့ ရပါၿပီ။ ပထမ အႀကိမ္ကေတာ့ ဒီအေျခခံဥပေဒဆြဲၿပီးေတာ့ မေရွးမေႏွာင္းဘဲ ဆယ္ႀကိမ္ျပင္ခဲ့ရပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးျပင္တဲ့ အခ်က္ႏွစ္ခ်က္ကေတာ့ အခုအထိ မၿပီးႏိုင္ေသးပါဘူး။ အတည္ျပဳခ်က္မရေသးပါဘူး..”
                          (လက္ခုပ္သံမ်ား)
        “ အဲလိုဆိုေတာ့ တခ်ိဳ႕လူေတြက အေျခခံဥပေဒဆိုတာဟာ အင္မတန္မွ မြန္ျမတ္တဲ့ တရားမ်ားလားလို႔ ေပါ့ (Sacred) ေဆးခရက္ဆိုတဲ့ စကား၊ ေနာက္တစ္ခုက ဒါဟာ တစ္ခါလုပ္ခဲ့လို႔ရွိရင္ ရာသက္ပန္ တည္တယ္ (Permenent) ပါမင္းနင့္ ဆိုတဲ့စကား၊ အဲဒီလို သူတို႔ ယူဆပါတယ္။ သူတို႔စိတ္ထဲမွာ အေျခခံဥပေဒ ဆိုတဲ့ဟာ ေက်ာက္တိုင္ႀကီးမ်ား၊ ေမာ္ကြန္းထိုးထားသလို သာမာန္လူေတြ ျမင္ႏိုင္တဲ့ဟာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ယူဆဟန္တူပါ တယ္။ သို႔ေသာ္လည္းဘဲ လက္ေတြ႕အလုပ္ လုပ္ေနတဲ့ လူမ်ားကေတာ့ ဒီလိုမယူဆပါဘူး။ လက္ေတြ႕အလုပ္ လုပ္ေနတဲ့ တကယ့္ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံႀကီးေတြထဲမွာ ဟိုး .. ေရွးတံုးက ကြယ္လြန္ ခဲ့ၿပီးျဖစ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြက သူတို႔ ရဲ႕လက္ေတြနဲ႕ အခုေခတ္ လူေတြရဲ႕ လည္ဂုတ္ကို စမ္းၿပီးေတာ့ ဆြဲထားတာမ်ိဳး မျဖစ္ေစသင့္ဘူးလို႔ ယူဆပါတယ္။ အေျခခံဥပေဒ ဟာ ေခတ္နဲ႕လိုက္လို႔ အေျခအေနနဲ႕ လိုက္လို႕ ေျပာင္းလဲရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ (၄၇) ခုႏွစ္ အေျခခံဥပေဒက ဘာလုပ္ထားတယ္၊ ညာလုပ္ထားတယ္ ဆိုတာ ေခတ္နဲ႕မေလ်ာ္ရင္ ေျပာင္းလဲလိုက္တာ
ေပါ့”
                              (လက္ခုပ္သံမ်ား)
           “ ညီမေလး အရပ္ပုပါတယ္။ အရပ္ရွည္ေအာင္ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲေမးေတာ့ ေဒါက္ျမင့္ဖိနပ္စီးလိုက္ပါ ဆိုသလိုေပါ့”
                             (ဩဘာသံမ်ား)
            “ ၿဗိတိသွ်  အေျခခံဥပေဒမွာ ဘယ္လိုေတာင္  ေျပာၾကသလဲဆိုေတာ့ အမ်ိဳးသားရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ကို အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ျဖစ္ေအာင္
ေျပာင္းလဲလို႔ မရတာကလြဲရင္ က်န္တာအားလံုး ေျပာင္းလဲလို႔ ရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ အေျခခံဥပေဒနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ဟာ.. ဒါဆိုရင္
အားလံုးသေဘာေပါက္ပါၿပီ”
                             (ဩဘာသံမ်ား)
        “ေနာက္တစ္ခု ..ဘယ္သူ႔အတြက္ေရးသလဲလို႔ ေမးရမယ္။ ျပည္သူ႕အတြက္ေရးတယ္လို႔ ေျပာရမယ္။ ျပည္သူေတြရဲ႕လြတ္လပ္ခြင့္အတြက္ေရးတယ္လို႔ေျပာရမယ္ ...မ႑ိဳင္ႀကီး သံုးခုရွိတယ္။ တရားစီရင္ေရးမ႑ိဳင္၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမ႑ိဳင္၊ ဥပေဒျပဳေရးမ႑ိဳင္ ဆိုတာရွိတယ္။ ဒီမ႑ိဳင္သံုးခုက ဘယ္သူ႔အတြက္ ကာကြယ္ေပးသလဲ ဆိုေတာ့ သာမာန္ျပည္သူျပည္သားေတြရဲ႕ လြတ္လပ္ခြင့္မ်ားကို အျပည့္အဝ ကာကြယ္ေပးတဲ့ မ႑ိဳင္ေတြ ျဖစ္ပါ တယ္..”
                          (ဩဘာသံမ်ား)
        “ဘာတဲ့ .. ျပည္သူလူထု လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆိုေရးသား စည္း႐ံုးအသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း၊ ေပါင္းသင္း သြားလာ လုပ္ကိုင္ စားေသာက္ အျပည့္အစံုပဲ၊ ဒါေတြကို ဥပေဒျပဳမ႑ိဳင္က က်ဴးေက်ာ္လႊမ္းမိုးမယ္။ တရား စီရင္ေရးမ႑ိဳင္က က်ဴးေက်ာ္လႊမ္းမိုးမယ္ ဆိုလို႔ရွိရင္ ဒီမ႑ိဳင္ သံုးခုက သူတို႔ လုပ္ပိုင္ခြင့္မ်ားနဲ႕ က်ဴးေက်ာ္တဲ့ မ႑ိဳင္တစ္ခုကို အျမဲခ်ိန္ခြင္လွ်ာလို ညီမွ်ေအာင္လုပ္ေပးတယ္။ မတရား မျပဳက်င့္ႏိုင္ေအာင္
ခ်က္အင္ဘဲလန္႔ (Check  and  Balence) ဆိုတဲ့ဟာေတြ တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု ေထထားတယ္။ ထိန္းထားတယ္။ အဲလိုလုပ္ရပါတယ္”
                          (ဩဘာသံမ်ား)
        “ဒီမ႑ိဳင္သံုးရပ္ကို ဘယ္သူေရးသလဲဆိုေတာ့ ျပည္သူေတြက ေရးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီမ႑ိဳင္သံုးခုက ျပည္သူေတြကို ဖိနပ္လို နင္းထားလို႔မရပါဘူး”
                          (ဩဘာသံမ်ား)
            “ ဒီေတာ့ တိုတိုနဲ႔ရွင္းရွင္းေျပာရမယ္ဆိုလို႔ရွိရင္ေတာ့ ဒီဥပေဒျပဳမ႑ိဳင္ကို ထိပ္မွာတင္ထားတာဟာ မိဘျပည္သူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ မိဘ
ျပည္သူေတြ စိတ္မခ်မ္းသာမဲ့ အေျခခံ ဥပေဒမ်ိဳးကို က်ေနာ္တို႔ ဘယ္လိုမွ မေရးဘူး ဆိုၿပီး သတိထားရင္ ဒါလြယ္လြယ္နဲ႔ ၿပီးပါတယ္ခင္ဗ်ား ..”
                           (ဩဘာသံမ်ား)
         “ေနာက္ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးေရး အေၾကာင္းေျပာပါမယ္။ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးေရးဆိုတာဟာ က်ေနာ္တို႔နဲ႕ ဘယ္သူနဲ႔ ဘယ္သူရယ္လို႔
နာမည္တပ္ေရးေနစရာလဲ မလိုပါဘူး။ က်ေနာ္တို႔ ဒီအလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ေနရာမွာ ႏိုင္ငံေရးဆိုတာဟာ ျပႆနာ ရွိတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ အလုပ္လုပ္ရပါတယ္။  လူ႕ေလာကမွာ ျပႆနာေတြ ဒလၾကမ္းျပည့္ေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျပႆနာေတြကို ေျပလည္ေအာင္ ေျဖရွင္းတဲ့ အလုပ္ဟာ ႏိုင္ငံေရး အလုပ္ျဖစ္တယ္။ ေျပလည္ေအာင္ ေျဖရွင္းႏိုင္တဲ့ လုပ္ငန္းမ်ားကိုမွ ေအာင္ျမင္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးတဲ့ အခါမွာ လူနည္းစုဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ အလုပ္ရွင္နဲ႕ အလုပ္သမားနဲ႕ဘဲ ျဖစ္ေပေစ ေပါင္းသင္းဆက္ ဆံေရး နယ္ပယ္ အားလံုးမွာ ေတြ႕ရတဲ့ ျပႆနာေတြ ေျပလည္ေအာင္ ေဆြးေႏြးတဲ့ အခါက်လို႔ရွိရင္ သူ႕ဝါဒ၊ သူ႕အခြင့္အေရး၊ ဖ်က္ဆီးဖို႕ ၊ ကိုယ့္ဝါဒ ကိုယ့္အခြင့္အေရးကို သူကလည္း ဖ်က္ဆီးဖို႕၊ ေျပာင္းလဲဖို႔၊ ဒီလိုႀကိဳးစားတာဟာ ေဆြးေႏြးတာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါဟာ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ လည္ပင္းညႇစ္ၿပီးေတာ့ ဖ်က္ဆီးတာ ျဖစ္ပါတယ္”
                              (ဩဘာသံမ်ား)
        “က်ေနာ္တို႔ဟာ က်ေနာ္တို႔နဲ႕ေဆြးေႏြးရမဲ့ ဘယ္ပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ အယူဝါဒကိုမွ စြန္႕လႊတ္ဖို႕ မေျပာပါဘူး။ သူ႕ရပ္တည္ခ်က္ေတြကို ေျပာင္းလဲသြားေအာင္ က်ေနာ္တို႕ လံုးဝ ႀကိဳးစားလိမ့္မယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္တို႔မွာ ခံစားရခ်က္ေတြ သူ႕ဘက္က ခံစားရခ်က္ေတြဟာ အေၾကာင္းမွန္ေတြ ဖက္စ္ (Facts) လား..။ အမွန္လား..။ တကယ္ရွိရဲ႕လား..။ စိတ္ကူးေပၚမွာ တည္ေဆာက္ထားတာေတြလား..။ ဒါေတြကို ေျပလည္ေအာင္ သူနဲ႕ ကိုယ္ နဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြ ကို အျပည့္အဝ ေျပာဆိုၾကၿပီးေတာ့မွ အလုပ္လုပ္လို႕ ျဖစ္ေအာင္ ေနရာတစ္ခုကို ရွာၾကဖို႕ပဲ ျဖစ္ပါတယ္”
                              (ဩဘာသံမ်ား)
        “ က်ေနာ္တို႔မွာ နစ္နာခ်က္ေတြရွိသလို သူတို႔မွာ နစ္နာခ်က္ေတြရွိတယ္။ က်ေနာ္တို႔မွာ စိုးရိမ္ခ်က္ေတြ ရွိသလို သူတို႔မွာလည္း စိုးရိမ္ခ်က္ေတြရွိမယ္”
                              (ဩဘာသံမ်ား)
         “သူ႕ရာထူး သူ႕ထမင္းစားေရး၊ သူကေလးေက်ာင္းထားေရး..၊ မိဘေဆြမ်ိဳးေတြနဲ႔ တင့္ေတာင့္တင့္တယ္ ေနေရး..၊ က်ေနာ္တို႔မွာလည္း ဒီအလားတူ ျပႆနာေတြရွိပါတယ္”
                              (ဩဘာသံမ်ား)
        “က်ေနာ္တို႕ရဲ႕ ေနေရး၊ စားေရး၊ ဝတ္ေရး က်ေနာ္တို႔ သားသမီးမ်ား က်ေနာ္တို႔ ေဆြမ်ိဳးစုမ်ား၊ ခ်မ္းသာဖို႕ ဟာလည္း သူ႕ဘက္က ဂ႐ုစိုက္ဖို႕ ရွိပါတယ္။ အဲဒီ ဂ႐ုစိုက္ဘို႕ ဟာေတြဟာ ဘယ္ေနရာေတြမွာ ရွိတယ္။ တကယ္ဘဲ ရွိတယ္ဆိုတာ သိေအာင္ တင္ျပရမယ္။ သူ႕ကိုလည္းေကာင္း၊သူ႕အခြင့္အေရးေတြကိုလည္းေကာင္း  က်ေနာ္တို႕မနင္းဘူး၊ မခ်ိဳးဘူး၊ မေဖာက္ဘူး၊ က်ေနာ္တို႕အခြင့္အေရးကိုလည္း မနင္းနဲ႕ မခ်ိဳးနဲ႕ မေဖာက္နဲ႕ အဲဒါဆို အလုပ္ျဖစ္ေရာ..”
                                (ဩဘာသံမ်ား)
        “သူ႕အေျခအေနလံုးဝ ေျပာင္းေအာင္ က်ေနာ္တို႕မလုပ္ဘူး။ က်ေနာ္တို႔ အေျခအေနကိုလည္း လံုးဝ ပ်က္ျပားေအာင္ မလုပ္ပါနဲ႕။ အဲဒီေရခ်ိန္ကို ဘာျဖစ္လို႕ရွာမေတြ႕ႏိုင္သလဲ ”
                                (ဩဘာသံမ်ား)
       “လူေတာ္ေတြဆိုတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို လက္ခေမာင္းခတ္ၿပီး ..က်ဳပ္သိပ္ေတာ္တယ္... လို႔ ေအာ္ဟစ္ျပဖို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္ဆိုရင္
လံုးဝ မေတာ္ဘူး။ က်ေနာ္ဟာ ..အာဝါးရား.. ဘဲ။ လမ္းေပၚက ေကာင္ဘဲ”
                               (ဩဘာသံမ်ား)
         “ဒါေပမဲ့ ျပႆနာေျပလည္ေအာင္ ေျဖရွင္းတတ္တဲ့သူမွ တကယ္ေတာ္တာ။ ေျပလည္ေအာင္ ျပႆနာ မေျဖရွင္းႏိုင္ရင္ သူ႕ဟာသူ မိုးလား ကဲလား ဘာဘဲ ေျပာေျပာ (လက္တဘက္ထဲ လက္ခုပ္တီးဟန္လုပ္ျပ) .. ဒါလုပ္ေနတာပဲလို႔ က်ေနာ္ျမင္တယ္”
                                (ဩဘာသံမ်ား)
           “.. က်ေနာ္တို႔ဟာ က်ေနာ္တို႔ခံစားခ်က္ေတြကို အျပည့္အဝ ေျပာမယ္။ သူတို႔ကလည္း သူတို႔ခံစားခ်က္ေတြကို အျပည့္အဝ ေျပာမယ္။ ႏွစ္ဘက္စလံုးက ေဆြးေႏြးတဲ့ အခါမယ္ ဘယ္ပံု ဘယ္နည္းကို  စံ ထားၿပီးေတာ့ ဘယ္လို ဆံုးျဖတ္ၾကမယ္ ဆိုတာ .. အဲဒီတစ္ခုသာ
အတည္ျပဳႏိုင္ပါေစ။ က်န္တာဘာတစ္ခုမွ အခက္အခဲမရွိပါဘူး”
                                     (ဩဘာသံမ်ား)
        “က်ေနာ္တို႔က ဒီတိုင္းျပည္မွာေနၿပီး ဒီတိုင္းျပည္မွာ ေသၾကမွာပါ။ က်ေနာ္တို႔က ႏိုင္ငံျခားသားေတြ မဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ္တို႔က အဏုျမဴဗံုးေတြနဲ႕ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ပစ္ဖို႔မဟုတ္ဘူး”
                                     (ဩဘာသံမ်ား) .. ..
           “အေမရိကန္နဲ႕ ႐ုရွားေတြနဲ႕ တင္းမာတာမ်ိဳး၊ က်ေနာ္တို႔မွာ တင္းမာစရာ တစ္ခုမွ မေတြ႕ပါဘူး။ ဘာျပဳလို႔ က်ေနာ္တို႔အခ်င္းခ်င္း
ဆက္သြယ္ေရး ဒါေလာက္ခက္ခဲေနၾကရတာလဲ”
                                    (ဩဘာသံမ်ား) .. .. ..
           “ ဒါ လြယ္လြယ္ကေလးရယ္။ ဒီကိစၥကို က်ေနာ္တို႔ တူညီၾကတဲ့ ဆႏၵေတြကို ထုတ္ေဖာ္ၿပီးေတာ့ စစ္ေဆးၿပီးေတာ့ အလုပ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ၾကဖို႕ပဲ လိုပါတယ္ ခင္ဗ်ား.. ။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္ရွည္ရွည္လ်ားလ်ား ေျပာရင္း တစ္ခ်က္ ႏွစ္ခ်က္ေျပာမယ္ဆိုၿပီး ေျခာက္ခ်က္ျဖစ္သြားမွာ စိုးလို႔ ဒီမွာဘဲ ႏႈတ္ခမ္းသပ္ပါမယ္”
                               (ဩဘာသံမ်ား).
           “အင္အားအျပည့္နဲ႔ ဝင့္ၾကြားစြာ ဂႏၵီခန္းမသို႕ ေရာက္ရွိလာၾကတဲ့ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ရဲ႕ .. က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ညီအစ္ကို၊
ေမာင္ႏွမတို႔ဟာ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ပူးေပါင္းေဆြးေႏြးပြဲမွ ရရွိအပ္တဲ့ အသိ၊ ဗဟုသုတ၊ စိတ္ဓါတ္တို႔နဲ႕ မူလရွိၿပီးျဖစ္တဲ့ အလြန္ေကာင္းတဲ့ စိတ္ဓါတ္၊
ဇြဲ၊ အင္အားတို႔ကို ဆထက္ထမ္းပိုး တိုးတက္ ေအာင္ ဦးခင္ေမာင္ေဆြတို႔၊ ရွမ္းျပည္က ကိုယ္စားလွယ္တို႔ရဲ႕ ႏုနယ္ပ်ိဳျမစ္တဲ့ ဘက္ထရီေတြနဲ႕ ေကာင္းေကာင္း အားသြင္းေပးခဲ့ပါၿပီ”
                                  (ဩဘာသံမ်ား) ..
            “ ဤခန္းမထဲက ထြက္သြားတဲ့အခါမွာ ကိုယ့္ေနရာ အသီးသီးကို ျပန္တဲ့အခါမွာ တိုင္းျပည္အတြက္ ခါတိုင္းထက္ တိုးတက္ၿပီး
လုပ္ေဆာင္ၾကပါမယ္ဆိုတဲ့ ထက္ျမက္တဲ့ အဓိ႒ာန္နဲ႕ မိမိတို႔ေဒသ အသီးသီးမွာ ရွိၾကတဲ့ မိမိတို႔ရဲ႕ မိဘျပည္သူေတြကို လုပ္ေကြ်းႏိုင္ၾကပါေစလို႔ .. ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္ ေကာ္မတီမ်ားရဲ႕ ကိုယ္စား က်ေနာ္က ဆုေတာင္းရင္း ဤအစည္းအေဝးႀကီးကို ေၾကြးေၾကာ္သံမ်ားနဲ႕ ေအာင္ျမင္စြာ ၿပီးဆံုးမယ္ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း .. .. ႐ိုေသေလးျမတ္စြာ ေၾကညာ အပ္ပါတယ္ခင္ဗ်ား.”
                         .(ရွည္လ်ားေသာ ဩဘာသံမ်ား)။
        ေနာက္ဆံုးအစီအစဥ္အေနနဲ႔ေတာ့ ေၾကြးေၾကာ္သံမ်ား အျဖစ္ ၊မဆလ..ပံုစံအတိုင္း...ေလးခု..တို႔အေရး .ငါးခု...ေအာင္ရမည္..မူနဲ ႔
        (၁) အမ်ိဳး သားဒီမို ကေရစီ  အဖြဲ ့ခ်ဳပ္ ဥကဌ  ဦးတင္ဦး၊အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင္႔တကြ  နိုင္ငံ ေရး အက်ဥ္းသားမ်ားအားလံုးလြတ္ေျမာက္ေရး
       (တို႔ အေရး....တို႔ အေရး)
    (၂)ျပည္သူ ့လႊတ္ေတာ္  အျမန္ေခၚယူေရး      (တို ့အေရး....တို ့အေရး  )
    (၃)ေအးခ်မ္း ေခ်ာေမြ ့စြာ  အာဏာလႊဲ ေျပာင္းေရး        (တို ့အေရး...တို ့အေရး)
    (၄)ဒီမိုကေရစီ ျပည္ေထာင္စုသစ္ တည္ေဆာက္ေရး       (တို ့အေရး....တို ့အေရး)
    (၅) ဒီမိုကေရစီ အေရးေတာ္ ပံု                  (ေအာင္ ရမည္....ေအာင္ ရမည္)
    လက္သီးလက္ ေမာင္း တန္းျပီး  ေၾကြးေၾကာ္ လိုက္ၾကပါတယ္..။

            ပဲခူးတိုင္း လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္မ်ား အုပ္စုလိုက္ဓါတ္ပံုရိုက္ၾကဦးမယ္ ဆိုလို ့   စင္ျမင္႔ ေပၚတက္ၾကပါတယ္..။လႊတ္ ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္မဟုတ္တဲ႔  တိုင္းစည္းရံုး ေရးမွဴး  ဦးနိုင္ဦး ၊ဦးသိန္းလြင္ နဲ႔ ေဒၚစန္းစန္းႏြဲ ့(သာယာဝတီ)တို ့လည္း  အတူ ဓါတ္ပံုရိုက္ ၾက ပါတယ္..။တိုင္းတာ၀န္ခံ  ဦးျမေလးကေတာ႔  လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ တဦးလည္း ျဖစ္ရက္နဲ ႔  ဘာေၾကာင္႔မွန္းမသိ..။ဓါတ္ပံု ၀င္မရိုက္ပါဘူး..။ တခုခုေတာ႕  တခုခုပါပဲ..။
             စင္ျမင့္ ေပၚက  ျပန္ဆင္းေတာ့  ဆရာၾကီး မင္းသုဝဏ္ကို ထိုင္ျပီးဦးခ်ကန္ေတာ႔ ခဲ့ပါေသးတယ္...။
     အျပင္က  ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ လမ္းတေလွ်ာက္နဲ ့ကုန္သည္လမ္းတေလွ်ာက္မွာလည္း လူေတြၾကိတ္ၾကိတ္တိုး စည္ကားေနပါတယ္...။ ဒီေန ့ေတာ ့ မိုးမရြာလို ့ ေျခာက္ေျခာက္ေသြ ့ေသြ ့ဘဲ ျပန္နိုင္ခဲ ့ပါတယ္..။ အျပန္ေတာ ့  ေစာေသးတာ နဲ ့  ဘတ္စ္ကား နဲ ့ဘဲ  ျပန္ျဖစ္ ခဲ ့ပါတယ္...။

ထင္ေအာင္ - က်ေနာ္ဖတ္ခဲ့ဘူးေသာ မဂၢဇင္းမ်ားႏွင့္ ကာတြန္းစာအုပ္မ်ား


ထင္ေအာင္ - က်ေနာ္ဖတ္ခဲ့ဘူးေသာ မဂၢဇင္းမ်ားႏွင့္ ကာတြန္းစာအုပ္မ်ား
ၾသဂုတ္ ၂၁၊ ၂၀၁၄


လူသားမ်ားသည္ သဘာဝအေလ်ာက္မိမိတို႔ႏွင့္ နီးစပ္ေသာလုပ္ငန္းမ်ားကိုသာ လုပ္ကိုင္လိုေသာစိတ္ ဆႏၵရိွၾကပါတယ္။  ငယ္စဥ္ကထဲက ေန႔စဥ္ေတြ ့ႀကံဳေန၍ရင္း ႏီွးေနေသာ လုပ္ငန္းမ်ားကို စိတ္ဝင္စားလာၾကကာ မိမိတို ့ႀကီးျပင္းလာပါက လက္ရိွလုပ္ငန္းမ်ားကို ယခုထက္ ေကာင္းမြန္ေအာင္တိုးတက္လာ ေအာင္ ႀကိဳးစားလုပ္လိုက္မယ္လို ႔ စိတ္ကူးယဥ္ၾကပါတယ္။

လယ္သမားမိသားစုဝင္ သားသမီးမ်ားက ငါတို႔ လယ္ထဲဆင္းရတဲ့အခ်ိန္က်ရင္ အခုမိဘေတြလုပ္ကိုက္ေန တာထက္ ငါးဆတိုး လုပ္မယ္။ အခုပိုင္ေသာ ႏြားအေကာင္ေရထက္ ဆယ္ဆပိုင္ရ ေအာင္ ႀကိဳးစားမယ္ … စသျဖင့္ ေတြးေတာတတ္ၾကပါတယ္။ ေရလုပ္သားမိသားစုေတြ ကလဲ မိဘလက္ထက္က ေလွနဲ ့ငါးဖမ္းေနရတာကို တို႔မ်ားလက္ထက္က်ရင္ လူ သက္သာေအာင္ စက္တပ္ေလွေလးနဲ႔ ငါးအရွာထြက္ၾကမယ္ လို႔ … ေတြးေနမိတတ္ပါ တယ္။ တံငါနားနီး တံငါ သေဘာျဖစ္ပါတယ္။ နီးစပ္ေသာလုပ္ငန္းတြင္ ေပ်ာ္ေမြ႔လာၿပီး ကၽြမ္းက်င္လာၾကပါတယ္။

ေရႊပန္းတိမ္ဆရာဆရာမ်ားရဲ့ သားသမီးေတြက ေရႊအေၾကာင္း ကၽြမ္းက်င္နားလည္ ေသာေၾကာင့္ ပန္းတိမ္လုပ္ငန္းျဖင့္ အသက္ေမြးလိုၾကပါတယ္။ ေရႊဆိုင္ဖြင့္ၿပီး စီးပြါးရွာ အေရာင္းအဝယ္ျပဳၾကပါတယ္။ ရိုးရာအေမြအႏွစ္ ဆက္ခံၾကတာျဖစ္ပါတယ္။  စတိုးဆိုင္ဖြင့္လို ့ ဝင္ေငြေကာင္းလာတာကိုသိတဲ့ စတိုးပိုင္ရွင္ရဲ့သားသမီးေတြက စ တိုးဆိုင္ခဲြေတြ ထပ္ဖြင့္ၿပီး ဝင္ေငြတိုးေအာင္လုပ္ၾကပါတယ္။ ကာကာဆိုင္ပိုင္သူေတြ က ကာကာဆိုင္ ထပ္ဖြင့္ပါတယ္။ ရုပ္ရွင္မင္းသား၊ မင္းသမီးမ်ား၊ ရုပ္ရွင္လုပ္ငန္းနဲ႔ ဝင္ေငြေကာင္းေနသူမ်ားက သူတို႔ရဲ့ရင္ေသြးေတြကို ရုပ္ရွင္ေလာကထဲကို ဝင္ေရာက္ ေစခဲ့ပါတယ္။ ဂီတေလာကမွ ေအာင္ျမင္ေနသူေတြကလဲ ဒီနည္းကိုပ ဲသံုးၾက ပါတယ္။

ေအာင္ျမင္သူေတြေပၚလာသလို ေပ်ာက္ကြယ္သြားသူေတြ၊ ရုန္းကန္ေနရသူ ေတြလဲ မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ ရိွခဲ့ပါတယ္။ မိဘလက္ငုပ္လက္ရင္းကို သားသမီးတိုင္း လုပ္ၾကတာေတာ့မဟုတ္ပါ။ လယ္သမားႀကီးရဲ့သားက တိုင္းမင္းႀကီးျဖစ္သြားတာ၊  ေရလုပ္သားရဲ့ သားငယ္ေလးက မီးရထားရံုပိုင္ျဖစ္သြားသူ ရိွခဲ့သလို၊ ေရႊပန္းတိမ္ဆရာသမီးက သားဖြားမီးယပ္ ပါရဂူဆရာဝန္မႀကီး ျဖစ္သြားတာေတြလဲ ရိွပါေသးတယ္။ စာေပပညာမွာ ထူးခၽြန္ ခဲ့တာေၾကာင့္ မိဘမ်ိဳးရိုးလုပ္ငန္းကို မလုပ္ကိုင္ေတာ့ဘဲ မတူညီေသာလုပ္ငန္းကို ေရြး ခ်ယ္လုပ္ကိုင္သူမ်ားလဲ အမ်ားအျပားရိွခဲ့ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ စာေရးဆရာေတြရဲ့ သားသမီးမ်ားနည္းတူ မဂၢဇင္းစာအုပ္ ပံုေတြၾကားမွာ ႀကီးျပင္းလာရသူ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ငယ္စဥ္ကတည္းက လစဥ္ထြက္ စာ အုပ္မ်ားထဲမွ ေမတၱာလက္ေဆာင္ရေသာ မဂၢဇင္းဂ်ာနယ္၊ စာအုပ္ပံုႀကီးၾကားတြင္ ႀကီး ျပင္းလာရသူ ျဖစ္ပါတယ္။ မူလတန္းေက်ာင္းသားဘဝ ကႀကီးခေခြး ဖတ္တတ္စ ေရး တတ္စမွာကတည္းက ေသြးေသာက္၊ ရႈမဝ၊ ျမဝတီ၊ စံုေထာက္စေသာ မဂၢဇင္းမ်ားကိုကိုင္ တြယ္ ၾကည့္ရႈလိုစိတ္မ်ား ျဖစ္လာပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ကေလးမ်ားကို စာအုပ္ကိုင္တြယ္လိုစိတ္ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးသူမွာ ပန္းခ်ီဆရာႀကီးဦးဘၾကည္ျဖစ္ပါတယ္။ ဖခင္ ျဖစ္သူ ျမဝတီစာေပတိုက္ကို စာမူပို႔ရန္သြားေသာအခါ တခါတရံ လိုက္ပါခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ ထိုအခ်ိန္က ဆရာႀကီးလာပို႔တဲ့ 'သံုးလူရွင္ပင္ ကၽြန္းထိပ္တင္ ေကာင္းကင္စႀက္ာဝဠာ' အစခ်ီေသာ စာပိုဒ္ေလးႏွင့္ ေရာင္စံုသရုပ္ေဖၚထားေသာ ရုပ္ပံုမ်ားကို ထပ္ခါ ထပ္ခါ ၾကည့္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ စဲြသြားပါေတာ့တယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ စာအုပ္ပံုအထဲက ျမဝတီမဂၢဇင္းေတြကို ရွာၿပီးလွန္ပါေတာ့တယ္။ ဆရာဦးဘၾကည္ဆဲြထားတဲ့ ေရာင္စံုဇာတ္လမ္းေလးေတြအျပင္ ဆရာပန္းခ်ီေမာင္စိန္၊ ဆရာသန္းႂကြယ္၊ ဆရာ ေမာင္ဒီတို႔ရဲ့  ကာတြန္းလက္ရာမ်ား၊ အရပ္ရပ္မွေပးပို႔ေသာ “ဤလည္းတဒုကၡ” ရယ္စရာမ်ား၊ ရႈမဝမဂၢဇင္းမွ ကာတြန္းမ်ားအျပင္၊ ရႈမဝမွာ ဆရာႀကီးဦးေငြကိုင္ေရးဆဲြေသာ 'သံေခါင္းစြပ္မင္းသား' လစဥ္အခန္းဆက္ ဇာတ္လမ္းတဲြ၊  ေသြးေသာက္လစဥ္ ထုတ္မဂၢဇင္းမွ ေဆးေရာင္စံုဝတၱဳသရုပ္ေဖၚပံုမ်ားကို စိတ္ဝင္စားစြာ ဖတ္တတ္လာပါေတာ့တယ္။

ျမဝတီထဲမွ ပါေမာကၡဦးေအးေမာင္၊ ထင္လင္း၊ သိန္းေဖျမင့္၊ ေမာင္သုတ၊ စာေပဗိမာန္ဦးေအးေမာင္ႏွင့္ ဆရာႀကီးေဇယ်တို႔ေရးသားေသာ ေဆာင္းပါးမ်ား၊ ေဌးေမာင္၊ ေမာင္သင္၊ တင့္တယ္၊ ေမာင္စည္သူ၊ လင္းယုန္နီ၊ တကၠသိုလ္နႏၵမိတ္၊ ရန္ေအာင္၊ ျမဝဇီ စေသာ စာေရးဆရာၾကီးမ်ားေရးသားေသာ ဝတၱဳတို၊ ဝတၱဳရွည္မ်ားလည္း စဲြၿမဲစြာ ဖတ္လာပါေတာ့တယ္။ ျမဝတီမဂၢဇင္းတခုထဲမွာသာ ပါဝင္ေသာ ဓာတ္ပံုပညာရွင္မ်ားရဲ့ လစဥ္လက္စြမ္းျပ ဓာတ္ပံုၿပိဳင္ပဲြမွ သဘာဝရႈ ေမွ်ာ္ခင္းပံုမ်ားကို ၾကည့္ရႈခံစားတတ္လာပါၿပီ။

ရႈမဝမဂၢဇင္းမွာ အထက္ပါဆရာႀကီးမ်ားအျပင္ ဆရာမင္းရွင္ေရးေသာ 'ဓာတ္တိုင္ေအာက္ဝယ္' အပါအဝင္ ဇာတ္လမ္းမ်ား၊ ေသာ္တာေဆြရဲ့ ဟာသဝတၱဳတိုမ်ားကိုလည္း ဖတ္တတ္လာပါတယ္။ ေသာ္တာေဆြတာဝန္ခံေရးတဲ့ ‘အဟိအခန္း’မွ ဟာသ မ်ားလည္း ဖတ္မိလာပါေတာ့တယ္။

အဘိုးျဖစ္သူက စာဖတ္ခ်င္စိတ္ျဖစ္လာေသာ ေျမးအတြက္ သတင္းစာပို႔သူထံမွ လစဥ္ထုတ္ ဇဝန၏ 'ကေလးဂ်ာနယ္' နဲ႔ 'Beano' ကာတြန္းစာအုပ္မ်ားကိုမွာကာ ဖတ္ခိုင္းပါတယ္။ 'ကေလးဂ်ာနယ္'အထဲမွ 'ဆိုးေပ' ဇာတ္လမ္းတဲြ - မီးကို လက္နဲ႔ကိုင္တြယ္ႏိုင္ေအာင္ ျပဳလုပ္ခိုင္းရာ မင္းသားေလးက စကၠဴမီးအိမ္ - မီးပံုးကို တီထြင္ေသာပံုျပင္မွာ သဘာဝလည္းက်၊ သိပၸံနည္းလည္းက်၊ အ ေရးအသားတင္ျပပံုကလည္း လက္ကမခ်ခ်င္ေအာင္ ဖတ္လို ့ေကာင္းလွေသာေၾကာင့္ ယေန႔ထိ စဲြေနမိပါတယ္။

'Guardian' ေန႔စဥ္ထုတ္ သတင္းစာေနာက္ဆံုးစာမ်က္ႏွာတြင္ ပါေသာ ရုပ္ျပ ဇာတ္လမ္းမ်ားကိုလည္း စိတ္ဝင္စားစြာေစာင့္၍ ဖတ္တတ္လာပါေတာ့တယ္။

ထိုစဥ္က အပတ္စဥ္ထုတ္စာေစာင္မ်ားအနက္ ေဈး သက္သက္သာသာနဲ႔ လူတန္းစားမေရြး ဖတ္ၾကေသာစာေစာင္မွာ 'ဘားမားစတား' စာေစာင္ျဖစ္ပါတယ္။ စာေစာင္၏ ေရွ႔ဆံုးနဲ႔ ေနာက္ဆံုးစာမ်က္ႏွာတြင္ ဦးလူေပါနဲ႔ ဥာဏ္က်ယ္ေလးအတဲြတို႔ရဲ့ သဘာဝက်က် အလဲြဟာသဇာတ္လမ္းတို ပါပါတယ္။ တခါတရံ ဇာတ္ပိ႔ု အျဖစ္ ဦးလူေပါရဲ့အကို ဦးလူေခ်ာ ပါလာတတ္ပါေသးတယ္။ အတြင္းမွာေတာ့ ကာတြန္းဇာတ္လမ္းမ်ား ပါ ပါတယ္။ တနလၤာေန႔တိုင္းထြက္ေသာ အပတ္စဥ္ထုတ္ စာေစာင္ျဖစ္ပါတယ္။ တေစာင္မွ ဆယ္ျပားသာ တန္ဘိုး သတ္မွတ္ထားပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ငယ္စဥ္က ႀကီးလာရင္ ဘားမားစတား ေရာင္းမယ္လို႔ ေျပာေလ့ ရိွပါတယ္။ အေမက - တလမ္းဝင္တလမ္းထြက္နဲ႔ လက္ေပြ႔လိုက္ေရာင္းရတာ ပင္ပန္း ပါတယ္ … သားရယ္ - လို႔ ေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ဆိုက္ကားနဲ႔ လိုက္ေရာင္းမွာေပါ့ လို႔ ျပန္ေျဖခဲ့ပါတယ္။ ထိုစဥ္က စီးေတာ္ယာဥ္မ်ားမွာ ဆိုက္ကား၊ ဘတ္စကားသာ ရိွၾကပါ ေသးတယ္။ သံုးဘီးကားေတာင္ မေပၚေသးတဲ့ကာလ ျဖစ္ပါတယ္။ သတင္းစာပို႕သူ၊ မဂၢဇင္းပို႔သူေတြက လမ္းေလွ်ာက္၊ စက္ဘီးစီးလို႔ ပို႔ေနရေသာကာလမွာ စည္းစိမ္ႏွင့္ ဆိုက္ကားသမားနင္းေသာ ဆိုက္ကားေပၚမွာ ဇိမ္ႏွင့္ထိုင္ၿပီး စာေစာင္ျဖန္႔ခ်ိေရး လုပ္ရန္ အႀကံႀကီးႀကံခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ စီးပြါးေရးအကြက္ျမင္သူျဖစ္ခဲ့တာကို အခုမွျပန္ သံုးသပ္မိပါတယ္။

လစဥ္ထုတ္မဂၢဇင္းကို လူႀကီးလူလတ္ပိုင္းမ်ားက ေစာင့္ေမွ်ာ္ဖတ္ရႈေနၾကသလို ကေလးမ်ားကလည္း လစဥ္ထုတ္ေမာ္ဒန္ကာတြန္း၊ ကာတြန္းစံု၊ ကာတြန္းညြန္႔ေပါင္း၊  ေပၚျပဴလာစေသာ ကာတြန္းစာအုပ္မ်ားကို ဖတ္ရႈရန္ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကပါတယ္။ ကေလးတိုင္း ပါးစပ္ဖ်ားမွာ ေရပန္းစားေနတာကေတာ့ စံုေထာက္ႀကီးဦးရွံစားနဲ႔ တပည့္ေက်ာ္ ဦးဒိန္းေဒါင္တို႔အတဲြ၊  အင္မတန္ေဒါသႀကီးတဲ့ ဦးစိတ္တိုနဲ႔ ေမ်ာက္ညိဳတို႔အတဲြ၊ မစားရက္မေသာက္ရက္အထိ ကပ္စီးအင္မတန္နဲေသာ သူေဌးႀကီးဦးကပ္စီးနဲ႔ တူခင္ေမာင္သိန္းထြန္းဝင္းတို႔အတဲြ၊  ေက်ာက္ျဖဳန္းေလးနဲ႔ မီးခြက္ေစာင့္ဘီလူးေလးတို႔အတဲြ၊ ဒီလံုးနဲ႔ သိပၸံပညာရွင္လူဆိုးႀကီးမ်ား၊ ေမာင္ကမ႓ာနဲ႔ ကမ႓ာဖ်က္လူဆိုးႀကီးမ်ား၊ အထူးသျဖင့္ ထိုအခ်ိန္က ရုပ္ရွင္ေလာကထဲဝင္ေရာက္လာေသာ စာေရးဆရာဝင္းဦးမင္းသားအျဖစ္ ပါဝင္သရုပ္ေဆာင္ထားေသာ 'ႏွစ္ေယာက္ထဲေနခ်င္တယ္' ရုပ္ရွင္ကားကို ကာတြန္းပံုစံျပန္ဆဲြထားေသာ 'ႏွစ္ေယာက္ထဲေခြခ်င္တယ္' ဟာသဇာတ္လမ္းပါဝင္ေသာ ကာတြန္းစာအုပ္မွာ ေရာင္းအား ေကာင္းလွတာကို မွတ္မိေနပါေသးတယ္။

ကာတြန္းစာအုပ္ေဈးမွာ တအုပ္ကို ျပားေျခာက္ဆယ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေဈးမ်ား တယ္လို႔ မဆိုႏိုင္ေပမဲ့ မိဘတိုင္းကေတာ့ မဝယ္ေပးႏိုင္ၾကပါဘူး။ ထိုအထဲမွာ ကၽြန္ ေတာ္မိဘမ်ားလဲ ပါဝင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ အိမ္အျပန္မွာ လမ္းမွာရိွ ေနတဲ့ မာဃစာအုပ္စတိုးမွာ ဝင္လွန္ရင္း ဖတ္ရပါတယ္။ ဆိုင္ထဲမွာ ကာတြန္းတအုပ္ ကို အၾကာႀကီးဖတ္ေနပါက ဆိုင္ရွင္က မႀကိဳက္ပါ။ ဝယ္မွာလား လို႔ လာေမးပါတယ္။ ဖတ္လက္စ စာအုပ္ကို စာအုပ္ပံုေပၚျပန္ခ်ထားၿပီး စိတ္မေကာင္းစြာနဲ႕ အိမ္ျပန္ခဲ့ရပါ တယ္။ ေနာက္တေန႔ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မွာ က်န္ေနတာေတြကို ဝင္ဖတ္ပါတယ္။ တစ္ခါ အေမးခံရျပန္ပါတယ္။ ဒုတိယေန႔ အေမးခံရခ်ိန္မွာ ကာတြန္းစာအုပ္ကို တစ္ အုပ္လံုး ဖတ္ၿပီးသြားပါေတာ့တယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ …. မာဃစတိုးရယ္။

ကာတြန္းဖတ္ရန္ ေက်ာင္းအျပန္လမ္းမွာ ေနာက္စာအုပ္ဆိုင္တဆိုင္ ေတြ႔ထားျပန္ပါတယ္။ ‘ဆန္းညြန္႔ဦး’စာေပတိုက္ပါ။ ဆိုင္က စဖြင့္ခါစျဖစ္၍ သိပ္မႀကီးေသးပါ။ ဆိုင္ေရ့ွမွာ ယခုေခတ္ ဂ်ာနယ္ေရာင္းသလို သံုးထပ္သားေပၚမွာ စာအုပ္မ်ိဳးစံုကိုတင္ၿပီး ေရာင္းခ်ေနတာျဖစ္ပါတယ္။ ဆိုင္ရွင္ဦးလွခင္က ကၽြန္ေတာ္ကို စာေရးဆရာရဲ့ သားမွန္း သိေနေသာေၾကာင့္လား မသိပါ။ ႏွင္မထုတ္ဘဲ စိတ္တိုင္းက် ဖတ္ခြင့္ေပးထား ပါတယ္။ အေဖအတြက္ လစဥ္ထုတ္မဂၢဇင္းေတြကို တိုက္ေတြက စက္ဘီးေလးနဲ႔ပို႔ေပးပါတယ္။ မဂၢဇင္းဖတ္ဘို႔ မပူရပါ။ ကာတြန္းစာအုပ္မ်ားကို ဆန္းညြန္႔ဦး - ဦးလွခင္ က မဆူမပူဘဲ ဖတ္ခြင့္ေပးထားေတာ့ အဆင္ကိုေျပေနပါေတာ့တယ္။ ဒီနည္းျဖင့္ လစဥ္ထုတ္ စာေစာင္၊ ကာတြန္းေတြကို ဖတ္ရႈခြင့္ရရိွခဲ့ပါတယ္။

တစ္ခါတစ္ရံမွ ေကာက္ဖတ္မိေသာစာေစာင္မွာ လ်ဳိ႔ဝွက္သဲဖိုမဂၢဇင္း ျဖစ္ပါ တယ္။ စံေရႊျမင့္ဟာသဇတ္လမ္းတိုေလးမ်ားကို သဘာဝက်ေသာေၾကာင့္ ဖတ္မိပါတယ္။ ကာတြန္းျမင့္သိန္းက စံေရႊျမင့္ဇာတ္လမ္းရွည္ ေရးဆဲြကာ တက်ပ္တန္ရုပ္ျပ စာအုပ္ ထုတ္ပါတယ္။ စာဖတ္ပရိတ္သတ္က လက္ခံဖတ္ရႈၾကသျဖင့္ ေရာင္းအား အလြန္ေကာင္းကာ ေအာင္ျမင္သြားပါတယ္။ စံေရႊျမင့္န႔ဲ ၿငိမ္းေမာင္အတဲြကို ရုပ္ရွင္ရိုက္ ရသည္အထိ ေအာင္ျမင္သြားတဲ့အတြက္ အျခားဇာတ္လမ္းတဲြေတြလဲ ထုတ္ေဝလာၾကပါယ္။ ႏိုင္ငံျခားရုပ္ရွင္ဆန္ဆန္ ေရးဆဲြထားေသာ ေပၚဆန္းေမႊးဇာတ္လမ္း၊ သမိုင္း ေနာက္ခံ ေရးဆဲြထားေသာ ဓားမင္းသားေရႊစြန္ညိဳတို႔ကိုလည္း ဖတ္မိလာပါတယ္။ အေနာက္ႏိုင္ငံမွထုတ္ေဝေသာ Tin Tin ဇာတ္လမ္းတဲြမ်ားကို ဖတ္မိေသာအခါမွ ျမန္မာရုပ္ျပမ်ားကို အားမလိုအားမရ ျဖစ္မိေတာ့တယ္။ အေရာင္လွလွ သဘာဝက်က် ဇာတ္လမ္းမ်ားကို ကမ႓ာတဝွမ္းက လူငယ္ေတြ အလုအယက္ဝယ္ဖတ္ေနတဲ့အတြက္ ထို႔အတူ ျမန္မာကာတြန္းစာအုပ္ေတြကို အုပ္ေရမ်ားမ်ား ထုတ္ေစခ်င္တဲ့ဆႏၵေတြျဖစ္ေပၚလာပါတယ္။

ယေန႔ထုတ္ေဝေနေသာ မဂၢဇင္းမ်ား၊ဂ်ာနယ္မ်ား၊ ရုပ္ျပစာအုပ္မ်ား မေရမတြက္ ႏိုင္ေအာင္ မဖတ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကို မ်ားျပားလွပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႀကိဳက္ရာစာ ေစာင္ကို ေရြးဖတ္ႏိုင္ေသာကာလ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ဤမွ် စာအုပ္စာေပေပါမ်ားေနေသာ ကာလတြင္ ကၽြန္ေတာ္စာမဖတ္ျဖစ္ေတာ့ပါ။ ယခင္ကလို မဂၢဇင္းမ်ား အိမ္တိုင္ယာ ေရာက္ အခမဲ့လာပို႔ေသာ စာေပတိုက္မ်ားမရိွေတာ့တာက တေၾကာင္း၊ အသက္အရြယ္အရ မိသားစုစားဝတ္ေနေရးအတြက္ ရုန္းကန္ေနရတာကတေၾကာင္း၊ မဖတ္ျဖစ္ေတာ့တာပါ။ ယခင္က ေလာဘတႀကီးနဲ႔ ဝယ္ထားေသာစာအုပ္မ်ား မေပ်ာက္ရန္၊ မပ်က္စီးေစရန္သာ ထိန္းသိမ္းျပင္ဆင္ေနရပါေတာ့တယ္။

(၂၀၀၅ ခုႏွစ္ မတ္လထုတ္ စာအုပ္ေလာကတြင္ ပါဝင္ထားေသာေဆာင္းပါးမွ ျဖတ္ ထားသည္ကို ျပင္ဆင္ထားပါသည္။)

(မိုးမခစာတည္း ျဖည့္စာ - စာေရးသူ ထင္ေအာင္ ေျပာေသာ စာအုပ္၊ စာေစာင္ေခတ္မွာ ျမန္မာျပည္လြတ္လပ္ေရးေခတ္ဦးကာလက ျဖစ္ပါသည္။ (၁၉၄၈ - ၁၉၆၂) ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီေခတ္ႏွင့္ (၁၉၆၂) ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီအေစာပိုင္းကာလ စာေပဆင္ဆာမရွိေသးခ်ိန္က ေ၀ေ၀ဆာဆာထြက္ေသာ စာေစာင္မ်ား စာအုပ္မ်ားျဖစ္သည္။ ၁၉၆၂ စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းျပီးေနာက္ပိုင္းတြင္ ျမန္မာစာေစာင္မ်ား ထြန္းကားေနဆဲျဖစ္သည့္အျပင္ အစုိးရကိုယ္တိုင္ကအားေပးေသာ စာအုပ္ စာေစာင္မ်ားကိုလည္း အမ်ားက အားေပးႏွစ္သက္ခဲ့ၾကသည္ (ျမ၀တီတိုက္၊ စာေပဗိမာန္စာအုပ္တိုက္) ။ ၁၉၆၈ ခန္႔တြင္ စာေပဆင္ဆာျဖတ္မႈႏွင့္ ထိန္းခ်ဳပ္မႈမ်ား အတင့္ရဲ ရမ္းကားလာျပီးေနာက္ ၁၉၇၀-၇၅ ကာလအတြင္း (၇၄ ခု အေျခခံဥပေဒကို ျပည္သူ႔ဆႏၵျဖင့္ အတည္ျပဳခ်ိန္) အထက္ပါ စာအုပ္၊ စာေစာင္မ်ား၊ စာေရးသူ၊ ကာတြန္းဆရာမ်ားကို အစုိးရ ပိတ္ဆို႔ျခင္း၊ ထုတ္ေ၀ခြင့္ တားျမစ္ျခင္းတို႔ ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။ အေၾကာင္းမွာ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ေျပာင္းေတာ္လွန္ေရးကို ထိခိုက္ေစေသာ သရုပ္ပ်က္စာေပမ်ား စာေစာင္မ်ားကို ဖိႏွိပ္ျခင္း ဟု အေၾကာင္းျပသည္)


Photo Credit - http://www.mingalarpar.org/2011/07/blog-post_14.html