ရွာေဖြေရး ...

Loading...
PO Box 320-207, San Francisco, CA 94132-0207, USA – editors @ moemaka.net ((510) 854-6501)။ HOME, ၅၈/၆၀ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ေအာက္လမ္း၊ ရန္ကုန္၊ ဖုံး (၀၉၂၅- ၄၂၀၀ - ၆၀၆)။ စာတိုက္ေသတၱာ (၈၂၅)၊ ရန္ကုန္စာတိုက္ၾကီး။

အရွင္စႏၵိမာ (မြန္စိန္ေတာရ) - အစဥ္အလာ


အရွင္စႏၵိမာ (မြန္စိန္ေတာရ)  - အစဥ္အလာ
စက္တင္ဘာ ၂၊ ၂၀၁၄
 
 

ၾကားဖူးတဲ့ ပုုံျပင္တစ္ပုုဒ္ကုုိ ျပန္လည္ မွ်ေဝခ်င္ပါတယ္။ ပုုံျပင္ရဲ႕ ေနာက္ခံတည္ေနရာအရပ္ေဒသက အိႏၵိယႏုုိင္ငံ ရြာတစ္ရြာရဲ႕ ဟိႏၵဴဘုုရား ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ရြာသူရြာသားမ်ားဟာ ညေနခင္းေရာက္တုုိင္း ဘုုရားေက်ာင္းကုုိ လာၿပီး ဟိႏၵဴနတ္ဘုုရားကုုိ ပူေဇာ္ၾက တယ္။ ဘုုရားေက်ာင္းမွာ ေမြးထားတဲ့ေၾကာင္တစ္ေကာင္လည္း ရွိတယ္။ ထုုိေၾကာင္ဟာ ဟိႏၵဴနတ္ဘုုရားကုုိ ပူေဇာ္ရာေနရာမွာ လာေရာက္ ေဆာ့ကစားေလ့ရွိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေက်ာင္းထုုိင္ျဖစ္တဲ့ ဟိႏၵဴဘုုန္းႀကီးဟာ ဘုုရားပူေဇာ္ခ်ိန္မတုုိင္မွီမွာ ေၾကာင္ကုုိ ဖမ္းၿပီး တစ္ေနရာရာမွာ ပိတ္ေလွာင္ထားရတယ္။ ဤနည္းျဖင့္ ဘုုရားပူေဇာ္ခ်ိန္မတုုိင္မွီ ေၾကာင္ဖမ္းရတဲ့အလုုပ္ဟာ ေက်ာင္းထုုိင္ဟိႏၵဴဘုုန္းႀကီးရဲ႕ ေန႔စဥ္ပုုံမွန္အလုုပ္ တစ္ခုု ျဖစ္လာတယ္။

ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာလာၿပီး တစ္ေန႔မွာ ေက်ာင္းထုုိင္ဟိႏၵဴဘုုန္းႀကီးကြယ္လြန္ေတာ့ လက္ေထာက္ျဖစ္တဲ့ ဟိႏၵဴဘုုန္းႀကီးက ယခင္ေက်ာင္းထုုိင္ဟိႏၵဴဘုုန္းႀကီး တာဝန္ယူခဲ့တဲ့ အလုုပ္ေတြကုုိ ဆက္လက္တာဝန္ယူရတယ္။ တစ္ေန႔က်ေတာ့ ေက်ာင္းမွာ ေမြးထားတဲ့ ေၾကာင္လည္း ေသဆုုံးသြားခဲ့တယ္။ ဒုုတိယေျမာက္ ေက်ာင္းထုုိင္ဟိႏၵဴဘုုန္းႀကီးဟာ ေၾကာင္မရွိေတာ့တာေၾကာင့္ ဘုုရားပူေဇာ္ခ်ိန္မတုုိင္မွီ လုုပ္ေနက်  ေၾကာင္ဖမ္းျခင္းတာဝန္လည္း မရွိေတာ့ပါဘူး။ သုုိ႔ေသာ္ ထုုိေက်ာင္းထုုိင္ဟိႏၵဴဘုုန္းႀကီးဟာ ေၾကာင္ဖမ္းျခင္းတာဝန္ မပါဝင္တဲ့ ဘုုရားပူ ေဇာ္ျခင္းဟာ ျပည့္စုုံတဲ့ ဘုုရားပူေဇာ္ျခင္းမျဖစ္ဘူးလုုိ႔ မွတ္ထင္ခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရြာထဲမွ အျခားေၾကာင္တစ္ေကာင္ကုုိ ရွာယူခဲ့ၿပီး ေက်ာင္း မွာ ေမြးျမဴခဲ့ျပန္တယ္။ ဤနည္းအားျဖင့္ ေက်ာင္းထုုိင္ဟိႏၵဴဘုုန္းႀကီးဟာ ယခင္ကလိုုပဲ ဘုုရားပူေဇာ္ခ်ိန္မတုုိင္မွီမွာ ေၾကာင္ဖမ္းျခင္းတာဝန္ကုုိ ဆက္လက္လုုပ္ေဆာင္ႏုုိင္ခဲ့တယ္။ ပုုံျပင္က ဒီမွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီပုုံျပင္ရဲ႕ ဆုုိလုုိရင္းရည္ရြယ္ခ်က္ကုုိ စာဖတ္သူမ်ား သေဘာေပါက္ၿပီ ထင္ပါတယ္။ ထုုံးတမ္းအစဥ္အလာတစ္ခုုကိုု  မစဥ္းစားမဆင္ျခင္ လုုိက္နာက်င့္သုုံးခ်င္တတ္ၾကတဲ့ ေနာင္လာေနာက္သားမ်ားကုုိ ပညာေပးခ်င္တဲ့ ပုုံျပင္တစ္ပုုဒ္လုုိ႔ ဆုုိႏုုိင္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ မူလဟိႏၵဴေက်ာင္းထုုိင္ဘုုန္းႀကီးလုုပ္ခဲ့ရတဲ့ ေၾကာင္ဖမ္းျခင္းအလုုပ္ဟာ လုုိအပ္ခ်က္အရ လုုပ္ခဲ့ရျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။ သုုိ႔ေသာ္ ေနာက္ဆက္ခံတဲ့ ေက်ာင္းထုုိင္ဟိႏၵဴဘုုန္းႀကီးက်ေတာ့ ေၾကာင္ဖမ္းျခင္းအလုုပ္ကုုိ ဘုုရားပူေဇာ္ရာမွာ လုုိက္နာက်င့္ေဆာင္ရမယ့္ အစဥ္အလာအဂၤါရပ္တစ္ခုုအျဖစ္ မွတ္ယူခဲ့တယ္။ ေၾကာင္ဖမ္းတာ မပါတဲ့ ဘုုရားပူေဇာ္ျခင္းဟာ ျပည့္စုုံတဲ့ ဘုုရားပူေဇာ္မႈ မဟုုတ္ဘူးလုုိ႔ မွတ္ထင္ယူဆခဲ့တာေၾကာင့္ ထုုိဟိႏၵဴဘုုန္းႀကီးဟာ အျခားေၾကာင္တစ္ေကာင္ကုုိ ရွာယူေမြးျမဴကာ ေၾကာင္ဖမ္းျခင္းအလုုပ္ကုုိ ဆက္လက္လုုပ္ေဆာင္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

မစဥ္းစားမဆင္ျခင္ဘဲ ေရွးအစဥ္အလာေတြကုုိ လက္ခံယုုံၾကည္ လုုိက္နာက်င့္သုုံးတတ္ၾကတဲ့ လူေတြရဲ႕ သေဘာသဘာဝကုုိ သိျမင္ေတာ္မူ တဲ့ ျမတ္စြာဘုုရားရွင္ဟာ ေရွးေရွးက အစဥ္အလာက်င့္သုုံးလာခဲ့တဲ့ ဓေလ့ထုုံးတမ္းတစ္ရပ္ ျဖစ္ရုုံမွ်ျဖင့္လည္း အဟုုတ္အမွန္လုုိ႔ မမွတ္ ယူၾကဖုုိ႔ရန္ ကာလာမသုုတ္မွာ ထည့္သြင္းလမ္းညႊန္ေဟာၾကားခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေရွးအစဥ္အလာဓေလ့ထုုံးတမ္းတုုိင္းလည္း အမွန္မဟုုတ္။ ပညာရွိမ်ား ခ်ီးမြမ္းၾကတဲ့ တရားလည္း ျဖစ္တယ္။ မွန္တယ္၊ အျပစ္ကင္းတယ္၊ အက်ိဳးရွိတယ္လုုိ႔ ကုုိယ္တုုိင္သိျမင္နားလည္ၿပီးမွသာ ယုုံၾကည္လက္ခံက်င့္သုုံးၾကဖုုိ႔ရန္ ျမတ္စြာဘုုရားရွင္ မိန္႔မွာထားခဲ့တာပါ။

သုုိ႔ေသာ္ လူအမ်ားစုုအေနနဲ႔ မွားယြင္းတဲ့ အစဥ္အလာတစ္ခုုကုုိ တြန္းလွန္ဖယ္ရွားရန္ထက္ အသားက်ၿပီးသား အစဥ္အလာေတြေနာက္ကုုိ မွားမွားမွန္မွန္  ေဝဖန္ပုုိင္းျခားမေနေတာ့ဘဲ လြယ္လြယ္ကူကူ လက္ခံစီးေမ်ာလုုိက္ပါေနၾကတာက မ်ားပါတယ္။

ေထရဝါဒဗုုဒၶဘာသာျမန္မာႏုုိင္ငံမွာ ကာလာမသုုတ္လာ ဗုုဒၶရဲ႕ လမ္းညႊန္မိန္႔ၾကားခ်က္ကုုိ ဘယ္ေလာက္အထိ လိုုက္နာက်င့္သုုံးမႈ ရွိေနၾကပါ သလဲ။ ဆန္းစစ္သင့္လွပါတယ္။ အမွန္တကယ္ေတာ့ အာဏာရွင္စစ္အုုပ္စုုရဲ႕ အာဏာအပိုုင္စီးမႈ အစဥ္အလာမွ စၿပီး ျပည္သူျပည္သားမ်ားရဲ႕ ယာဥ္စည္းကမ္း လမ္းစည္းကမ္းေတြကုုိ အေလးမထားမႈ အစဥ္အလာ၊ ၿမိဳ႔ရြာသန႔္ရွင္းသပ္ရပ္ေရးကုုိ အေရးမစိုုက္ဘဲ စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့အမႈိက္ပစ္မႈ အစဥ္အလာအဆုုံး ေခါက္ရုုိးက်ိဳးေနတဲ့ မွားယြင္းတဲ့ အစဥ္အလာေတြရဲ႕ ေနာက္မွာ စီးေမ်ာလုုိက္ပါေနၾကသူေတြက ပုုိၿပီး မ်ားေနတာပါ။

၁၉၆၂ ခုုႏွစ္မွ စၿပီး ဦးေနဝင္းဟာ ျမန္မာႏုုိင္ငံမွာ အာဏာရွင္စနစ္ကုုိ စတင္ေမြးဖြားခဲ့တယ္။ ၁၉၆၂ မွ ၁၉၇၄ ခုုႏွစ္အထိ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီစစ္အာဏာရွင္စနစ္နဲ႔ ၁၉၇၄ မွ ၁၉၈၈ ခုုႏွစ္အထိ ျမန္မာ့ဆုုိရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ တစ္ပါတီအာဏာရွင္စနစ္ကုုိ က်င့္သုုံးခဲ့တယ္။ ၁၉၈၈ မွ ၂၀၁၁ ခုုႏွစ္ ႏွစ္ဆန္းပုုိင္းအထိ နဝတ နအဖ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကုုိ ဦးေနဝင္းကုုိ ဆက္ခံတဲ့ စစ္ဗုုိလ္ခ်ဳပ္ေတြက ဆက္လက္က်င့္သုုံးခဲ့တယ္။ ၂၀၁၁ ခုုႏွစ္မွစၿပီး အရပ္ဝတ္ေျပာင္း စစ္ဗုုိလ္ခ်ဳပ္ေတြကပဲ စစ္တပ္လႊမ္းမုုိးတဲ့ ဒီမုုိကေရစီအမည္ခံ အာဏာရွင္စနစ္ကုုိ ဆက္လက္က်င့္သုုံး လာခဲ့တာ ယေန႔အထိပါ။

၁၉၆၂ ခုုႏွစ္မွ ယေန႔အထိ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ေက်ာ္ၾကာ တုုိင္းျပည္အာဏာကုုိယူထားၾကသူအဆက္ဆက္ဟာ စစ္ဗုုိလ္ခ်ဳပ္ေတြသာ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သမၼတဦးသန္းစိန္ရဲ႕ အစုုိးရဟာ အရပ္သားဒီမုုိကေရစီအစုုိးရမဟုုတ္ဘူးလားလုုိ႔ ေစာဒကတက္ရင္ေတာ့ ျပည္သူေတြကုုိ လွည့္ စားထားတဲ့ ဒီမုုိကေရစီအတုုသာ ျဖစ္တယ္လုုိ႔ ေျဖရပါလိမ့္မယ္။ ယခင္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္အတုုိ္င္း စစ္ဗုုိလ္ခ်ဳပ္ေတြ လႊမ္းမိုုးခ်ဳပ္ကုုိင္ခြင့္ ရထားတဲ့ ေရေရာဒီမုုိကေရစီသာ ျဖစ္ပါတယ္။

၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒဟာ ယေန႔က်င့္သုုံးေနတဲ့ ဒီမုုိကေရစီအတုုရဲ႕ ေၾကာရုုိးပါ။ ေၾကာရုုိးျဖစ္တဲ့ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒကုုိ လက္ခံက်င့္သုုံး ေနသေရြ႕  ၁၉၆၂ ခုုနွစ္မွ စခဲ့တဲ့ ဦးေနဝင္းခ်မွတ္ခဲ့တဲ့ စစ္အာဏာရွင္စနစ္အစဥ္အလာဟာ ရွင္သန္ႀကီးထြားေနအုုံးမွာပါ။ ျမန္မာႏုုိင္ငံကုုိ ကမၻာ့ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈအနိမ့္ဆုုံးႏုုိင္ငံစာရင္းဝင္ေစခဲ့တဲ့ စစ္အာဏာရွင္စနစ္အစဥ္အလာကုုိ စစ္ဗုုိလ္ခ်ဳပ္အဆက္ဆက္က လက္ဆင့္ကမ္းလာခဲ့တာဟာ ယေန႔ သမၼတဦးသိန္းစိန္လက္ထက္တုုိင္ေအာင္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ေၾကာရုုိးျဖစ္တဲ့ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒတည္ၿမဲေနေသး သေရြ႕ စစ္အာဏာရွင္အစဥ္အလာကုုိ အနာဂတ္စစ္ဗုုိလ္ခ်ဳပ္ေတြက လက္ဆင့္ကမ္းသြားၾကပါလိမ့္အုုံးမယ္။

တနည္းအားျဖင့္ အဓမၼဝါဒ အာဏာရွင္စနစ္ဆုုိးႀကီးရဲ႕ အတြင္းအဇၥ်တၱျဖစ္တဲ့ ကုုိယ္က်ိဳးအတၱ ဝိသမေလာဘ ေဒါသအာဃာတ ေမာဟ စတဲ့ ဦးေနဝင္း စတင္မီးေမႊးခဲ့တဲ့ ကိေလသာအပူမီးဟာ ေနာင္မ်ိဳးဆက္ စစ္ဗုုိလ္ခ်ဳပ္ေတြရဲ႕ သႏၱာန္မွာ ကူးစက္ေလာင္ၿမဳိက္သြားခဲ့တာ ယေန႔အထိပါ။ ယခုုဆုုိလွ်င္ ထုုိအတြင္းအဇၥ်တၱမီးရဲ႕ အပူရွိန္နဲ႔ ပမာဏဟာ ယခင္ကထက္ အဆမတန္ ျပင္းထန္ႀကီးထြားလာခဲ့ပါၿပီ။ ထုုိအဇၥ်တၱမီးဟာ စစ္ဗုုိလ္ခ်ဳပ္ေတြကုုိသာမက ခရုုိနီေတြဆီကုုိလည္း ကူးစက္ေလာင္ၿမိဳက္သြားပါၿပီ။ ထုုိအဇၥ်တၱမီးဟာ ငရဲမီးနဲ႔ ကူးလူးဆက္ဆံ သြားႏုုိင္ဖြယ္ ရွိေနပါတယ္။

အာဏာရွင္စနစ္အစဥ္အလာကုုိ ၁၉၈၈ ျပည္သူ႔အေရးေတာ္ပုုံကာလက လွည္းေနေလွေအာင္း ျမင္းေဇာင္းမက်န္ ရဟန္းရွင္လူျပည္သူ တစ္ရပ္လုုံးက အဆုုံးသတ္ဖယ္ရွားဖုုိ႔ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ စစ္ဗုုိလ္ခ်ဳပ္ေတြက အာဏာရွင္စနစ္အစဥ္အလာရဲ႕ အတြင္းအဇၥ်တၱကိ ေလသာမီးကုုိ ဆက္လက္ေလာင္ၿမိဳက္ေစခဲ့ျပန္တာ ယေန႔အထိတုုိင္ပါ။

အတြင္းအဇၥ်တၱကိေလသာမီးက မီးေတာင္တစ္ခုုရဲ႕ အတြင္းမွ ေခ်ာ္ရည္ပူနဲ႔ အလားသ႑ာန္တူၿပီး အာဏာရွင္စနစ္အစဥ္အလာကေတာ့ ျပင္ပကုုိ ေပါက္ကြဲစီးထြက္လာတဲ့ ေခ်ာ္ရည္ပူနဲ႔ အလားသ႑ာန္တူတယ္လုုိ႔ ဆုုိႏုုိင္ပါတယ္။

ဂ်ပန္ႏုုိင္ငံဟာ သဘာဝမီးေတာင္ရွင္ေတြ အလြန္ေပါမ်ားတဲ့ ႏုုိုုင္ငံတစ္ႏုုိင္ငံပါ။ သုုိ႔ေသာ္ ျမန္မာႏုုိင္ငံမွာ ထုုိသဘာဝမီးေတာင္ေတြထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ အႏၱရာယ္မ်ားတဲ့ ရွင္သန္ေပါက္ကြဲေနဆဲ ကုုိယ္က်ိဳးအတၱဝိသမေလာဘမီးေတာင္ႀကီးေတြနဲ႔ အာဏာရွင္စနစ္ေခ်ာ္ရည္ ပူေတြ ေျမျပင္အႏွံ႔ ျပန္႔ႀကဲစီးဆင္းေနဆဲ ႏုုိင္ငံတစ္ႏုုိင္ငံ ျဖစ္ပါတယ္။

မီးေတာင္ႀကီးေတြ ရွင္သန္ေနသေရြ႕ ေခ်ာ္ရည္ပူေတြလည္း ဆက္လက္ေပါက္ကြဲစီးဆင္းေနအုုံးမွာပါ။  မီးေတာင္ရွင္ႀကီးေတြကုုိ မီးေတာင္ ေသေတြျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လုုိလုုပ္ရပါ့မလဲ။ တကယ္ေတာ့ ခက္ခဲတဲ့ အရာေတာ့ မဟုုတ္ပါ။ ျမတ္စြာဘုုရား ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့တဲ့ ကာလာ မသုုတ္မွာ လမ္းညႊန္ခ်က္ရွိၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ ဘုုရားရွင္ရဲ႕ လမ္းညႊန္ခ်က္ကုုိ လက္ေတြ႕က်င့္သုုံးရန္သာ လုုိအပ္ေနတာပါ။ လုုိအပ္ခ်က္က မွားယြင္းတဲ့ အစဥ္အလာေတြကုုိ စြန္႔ပယ္ရန္သာ ျဖစ္ပါတယ္။  

ရန္ေနာင္ (ဗုိလ္တေထာင္) - နိုဗယ္- ျမန္မာစာေပပြဲေတာ္၂၀၁၅ ႏွစ္ဆန္းပိုင္းတြင္ က်င္းပမည္


ရန္ေနာင္ (ဗုိလ္တေထာင္) - နိုဗယ္- ျမန္မာစာေပပြဲေတာ္၂၀၁၅  ႏွစ္ဆန္းပိုင္းတြင္ က်င္းပမည္
စက္တင္ဘာ ၂၊ ၂၀၁၄
 
 
 
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ တြင္ ၂၀၁၅ ႏွစ္ဆန္းပိုင္း၌ က်င္းပျပဳလုပ္မည့္ နိုဗယ္-ျမန္မာစာေပပြဲေတာ္ႏွင့္ပတ္သက္၍ ေကာ္မတီဖြဲ႕စည္းျခင္း အခမ္းအနားကို ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္း (ေအာက္လမ္းရွိ) HOME မီဒီယာခန္းမတြင္ ၂၀၁၄ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၃၀ ရက္ ေန႔လည္ ၁ နာရီအခ်ိန္က က်င္းပျပဳလုပ္ခဲ့သည္။

ေရွးဦးစြာ တတ္ေရာက္လာေသာ စာေရးဆရာမ်ား၊ ပန္းခ်ီဆရာမ်ား၊ ကာတြန္းဆရာမ်ား၊ စာနယ္ဇင္းသမားမ်ား၊ စာၾကည့္တုိက္ပညာရွင္မ်ား၊ ထုတ္ေဝျဖန္႔ခ်ိသူမ်ားက မိမိတို႔ကုိယ္မိမိ တစ္ဦးခ်င္းစီမိတ္ဆက္ၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ စာေရးဆရာေဖျမင့္က ႏုိဘယ္ - ျမန္မာစာေပပဲြေတာ္ က်င္းပရျခင္းႏွင့္စပ္လ်ဥ္း၍ ပဏာမမိတ္ဆက္ရွင္းလင္းၿပီးေနာက္ တတ္ေရာက္လာၾကသူမ်ားက အဆုိတင္သြင္းျခင္းႏွင့္ ေထာက္ခံ ေဆြးေႏြးျခင္းတုိ႔ကုိ အသီးသီးေဆြးေႏြးခဲ့ၾကသည္။ 


ထို႔ေနာက္ ႏုိဘယ္- -ျမန္မာစာေပပဲြေတာ္ က်င္းပေရး ဗဟုိေကာ္မတီကုိ အစည္းအေဝးဆုံးျဖတ္ခ်က္အရ ဖဲြ႔စည္းၾကရာ နာယကမ်ားအျဖစ္ စာေရးဆရာ ေမာင္မုိးသူ (ဘႀကီးမုိး)၊ ဆရာလယ္တြင္းသားေစာခ်စ္ႏွင့္ ေဒါက္တာခင္ေမာင္ညိဳတို႔ကုိလည္းေကာင္း၊ ဥကၠ႒အျဖစ္ ဆရာ ေဖျမင့္ ကုိ လည္းေကာင္း၊ ဒုတိယဥကၠ႒အျဖစ္ ဦးမ်ိဳးညႊန္႕(စာေပေလာက) ကုိလည္းေကာင္း၊ အတြင္းေရးမွဴးႏွင့္ ညိႇႏႈိင္းေရးမွဴးအျဖစ္ ဆရာဦးခင္ေမာင္ဝင္း (DVB) ကုိလည္းေကာင္း၊ ဘ႑ာေရးမွဴးအျဖစ္ ဆရာအာသာကုိလည္းေကာင္း၊ စာရင္းစစ္အျဖစ္ ဆရာလင္းသစ္ႏွင့္ ဆရာဥာဏ္ေအာင္တုိ႔ကုိလည္းေကာင္း၊ အလုပ္အမႈေဆာင္အဖဲြ႔ဝင္မ်ားအျဖစ္ ဆရာဦးစိန္မ်ိဳးျမင့္ (ဓါတ္ပုံ)၊ ဆရာကုိတာ၊ ဆရာေကာင္းသန္႔၊ ဆရာဦးျမင့္ထြန္း၊ ဆရာဦးသိန္းစုိး၊ ဆရာဆန္းေဆြ၊ ဆရာမေဒၚဝိုင္း(ကံ့ေကာ္ဝတ္ရည္)၊ ဆရာလင္းဝဏၰ၊ ဆရာမေဒၚနန္းအိအိဇာ၊ ဆရာ ေငြၾကည္၊ ဆရာမျမေႏွာင္းညိဳ၊ ဆရာမေရႊကူေမႏွင္း၊ ဆရာဦးၾကည္ႏုိင္၊ ဆရာထက္ျမက္၊ ဆရာေမာင္သာခ်ိဳ၊ ဆရာအ႐ိုး၊ ဆရာပန္းခ်ီမ်ိဳးျမင့္၊ ဆရာဦးေမာ္လင္း၊ ဆရာခ်စ္ဦးညိဳ၊ ဆရာေအာ္ပီက်ယ္၊ ဆရာေမာင္လြင္မြန္(ကသာ)၊ ဆရာၿငိမ္းမင္း၊ ဆရာထြန္းဝင္းၿငိမ္း၊ ဆရာျမင့္ေမာင္ ေက်ာ္၊ လြတ္လပ္စုိး၊ ဆရာသန္းစုိးခိုင္၊ ဆရာရဲျမင့္၊ ဆရာႏုိင္သစ္နီတုိ႔ကုိ အသီးသီးတာဝန္ခဲြေဝေပးအပ္ၿပီး ေကာ္မတီဖဲြ႔ခဲ့ပါသည္။


“ျမန္မာစာေပဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္ေရးအတြက္ စာေပသုံးသပ္ခ်က္တစ္ခုေပါ့။ ႏုိင္ငံတကာရဲ႕ စာေပအေရးသားေတြးေခၚမႈေတြ၊ အားျဖည့္ တီ ထြင္ၾကံဆမႈေတြ ပါပါမယ္။ အတတ္ႏုိင္ဆုံး စာေပႏုိဘယ္လ္ဆုရွင္မ်ားကုိလည္း ဖိတ္ၾကားႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသြားပါမယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ႏုိင္ငံက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏိုဘယ္လ္ဆုရွင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိလည္း ဖိတ္ၾကားသြားပါမယ္” ဟု ဆရာဦးေဖျမင့္ကေျပာၾကားခဲ့သည္။

အဆုိပါ ႏုိဘယ္လ္ျမန္မာစာေပပဲြေတာ္ကုိ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလ ၁၇ ရက္ေန႔မွ ၁၉ ရက္ေန႔အထိ အမ်ိဳးသားဇာတ္ရုံႀကီးတြင္ စည္ကား သုိက္ၿမိဳက္စြာ က်င္းပျပဳလုပ္သြားမည္ျဖစ္သည္။ ေဟာေျပာပဲြႏွင့္ ေဆြးေႏြးပြဲမ်ား ပါဝင္မည္ျဖစ္ၿပီး ျပည္တြင္းရွိ ျမန္မာစာေပဘက္မွ စာေရး ဆရာမ်ားကလည္း ကုိယ္ပုိင္ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ေဟာေျပာၾကမည္ျဖစ္ေၾကာင္း သိရွိရသည္။ 
 





ဓာတ္ပုံမ်ား (ရန္ေနာင္ - ဗုိလ္တေထာင္)

ေမာင္ေမာင္လတ္ (ေရႊအင္းေလးစာေပ) - အေမရိကန္သိမ္းငွက္ႀကီး

ေမာင္ေမာင္လတ္ (ေရႊအင္းေလးစာေပ) - အေမရိကန္သိမ္းငွက္ႀကီး
စက္တင္ဘာ ၂၊ ၂၀၁၄
 

တခါကရယ္လို႔ သတ္မွတ္ေျပာဆိုမရႏိုင္တဲ့ မၾကာေသးခ်ိန္ကာလတခု မွတ္မွတ္ရရ  ညႊန္းဆိုျပရရင္ေတာ့ ၁၉၈၈ ခု အေရးအခင္းႀကီး မီးမေတာက္ေလာင္ခင္စပ္ၾကား အထင္ကရ ဘုန္းေမာ္ျပႆနာအၿပီး လူ ၄၂ ေယာက္ အခ်ဳပ္ကားထဲအသက္႐ႈမရ မြန္းၾကပ္ၿပီး ေသဆံုးခဲ့တဲ့အျဖစ္ဆိုးကိုအေၾကာင္းျပဳ  သက္ဆိုင္ရာဝန္ႀကီး၊ ရဲခ်ဳပ္ေတြကိုအပူတျပင္း အေရးယူေနခ်ိန္အေတာအတြင္း မဆလသတင္းစာတေစာင့္မွာ သတင္းတပုဒ္ကိုဓါတ္ပံုနဲ႔တကြ ေဖာ္ျပခဲ့တာအမ်ားက ေထြေထြထူးထူး  သတိထားမိမွာေတာ့မဟုတ္။ သမရိုးက်သတင္းထက္  အနည္းငယ္ထူးဆန္းတယ္ဆို႐ုံေလးမို႔လားမသိ။ ျပည္သူအမ်ား လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ေသြးပူလာစအခ်ိန္ အေျပာင္းအလဲတခု အေျခအေနအသစ္တခု ဆိီ ေရႊ႕လ်ားဖုိ႔ျပင္ဆင္တာစူေနခ်ိန္မွာေတာ့ အဖက္ဖက္က အၾကပ္႐ုိက္ေနတဲ့ မဆလပါတီအာဏာရွင္ေတြက ၾကံမိၾကံရာ ဂေယာင္ေခ်ာက္ ျခား တုိ႔သတင္းတခုအျဖစ္  ေမြးဖြားလိုက္ရျခင္းပါ၊၊

"အေမရိကန္သိမ္းငွက္ႀကီး ေကာင္းကင္ေပၚမွ ျပဳတ္က်လာျခင္း"   ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ေရးသားထားတဲ့သတင္းက  ဒီလိုေဖာ္ျပထားပါတယ္။ အဆိုပါ အေမရိကန္သိမ္းငွက္ႀကီးမွာ ေနရာေဒသ လမ္းေၾကာင္းမွားပ်ံသန္းလာရာမွ ျမန္မာ့ေျမျပင္ပိုင္နက္ (ကရင္ျပည္နယ္အတြင္း လို႔ သာမွတ္မိ) ေပၚအေရာက္ ခရီးေဝးပ်ံသန္းလာလုိ႔ အစာေရစာျပတ္လပ္၊ အေတာင္ပံဒဏ္ရာေၾကာင့္ (...) ျမိဳ႕၊ ေက်းရြာအနီး လယ္ ကြင္းတခုထဲ ျပဳတ္က်လာခဲ့ရတယ္ ..လို႔ ဆိုထားပါတယ္။ ရြာသားအမ်ားမွ ခက္ခက္ခဲခဲ ဝိုင္းဝန္းဖမ္းဆီးခဲ့တဲ့သိမ္းငွက္ႀကီးမွာ ေတာင္ပံႏွစ္ ဖက္ ျဖန္႔က်က္ထားတဲ့အက်ယ္   (...) ေပ ၊ အျမင့္ (..) ၊ အေလးခ်ိန္ (..) ရွိပါ၍  ထိုသို႔ မေတြ႕စဖူး   မၾကံဳစဖူး ႀကီးမားလွေသာ အေမရိကန္ သိမ္ငွက္္ႀကီးကို အမ်ားျပည္သူ ၾကည့္႐ႈႏိုင္ရန္အတြက္ ရန္ကုန္တိရစာၦန္႐ုံဆီသို႔ ပို႔ေဆာင္ရန္ အလို႔ငွာ ပါတီရဲ႕အနီးကပ္ ႀကီးၾကပ္မႈ၊ ေကာင္ စီရဲ႕ လမ္းညႊန္ဦးေဆာင္မႈေအာက္ ဌာနဆိုင္ရာတုိ႔မွ ကူညီပံပိုးမႈျဖင့္ ေက်းရြာသူ ေက်းရြာသားတုိ႔မွ ေလွာင္အီမ္ႀကီးတခု တည္ေဆာက္ကာ  ရန္ကုန္တိရစာၦန္ဥယ်ာဥ္ဆီသို႔ အျမန္ဆံုးပို႔ေဆာင္ႏိုင္ရန္ အပူတျပင္းေဆာင္ရႊက္လွ်က္ရွိေနပါတယ္လို႔ အက်ယ္တဝင့္ ဓါတ္ပံုနဲ႔တကြ ျပည့္ ျပည့္စံုစံု ေရးသားထားပါတယ္၊၊

ထူးထူးဆန္းဆန္း စကားေတြ ေျပာေျပာႏိုင္လြန္းတဲ့သူမို႔လားမသိ။ ထူးေပ့ဆန္းေပ႔ေတြကို ၾကံဳၾကံဳရသူ  ေတာင္ႀကီးျမိဳ ႔က   အထင္ကရေရွ႕ ေနႀကီး  ဦးစီလႈိင္တေယာက္ အဲဒီအခ်ိန္အတြင္း ရန္ကုန္ေရာက္တုန္း ထူးဆန္းတာကိုႀကိဳက္တဲ့သူက အဲဒီတိရစာၦန္႐ုံကို တကူးတက သြားခဲ့ပါတယ္။ မျမင္ဖူး မေတြ ႔ဖူး ၾကံဳရခဲတဲ့  အေမရိကန္သိမ္ငွက္္ႀကီးက ဘယ္လိုလဲ  ဘာလဲဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ေတြ႕က  သူမ်ားအေျပာ ထက္  ပိုၿပီးသာတယ္  အရသာရွိတယ္ သေဘာလားမသိ။ ႀကိဳးစားပမ္းစားရွာတာ မေတြ ႔ရတဲ့အဆံုး နီးစပ္ရာဝန္ထမ္းတေယာက္ကို  ေမး ၾကည့္ေတာ့ ၾကံဳရဆံုရတာ ငိုအားထက္ ရီအားသန္ဆိုသလို ..အဲဒီအေမရိကန္သိမ္းငွက္ႀကီးက ....... လဒႀကီးဗ်ကိုလတ္ရဲ႕ ဆိုေတာ့ ရီလိုက္ရတာ ဖတ္ဖတ္ေမာဆိုသလိုပါဘဲ၊၊

မိုင္ေထာင္ခ်ီ ေဝးကြာတဲ့အေမရိကန္ႏိုင္ငံကေန ပ်ံသန္းလာတဲ့သိမ္ငွက္္ႀကီးက အစာေရစာျပတ္လပ္  အေတာင္ပံ ေညာင္းညာကိုက္ခဲျပဳတ္က် လာတာကေန တိရစာၦန္႐ုံအေရာက္မွာ  လဒႀကီး ျဖစ္သြားေရာဗ်ား ...။ အနီးကပ္ႀကီးၾကပ္တဲ့ပါတီက လူႀကီးေတြလဲမသိ။     လမ္းညႊန္ဦးေဆာင္ မႈေပးေနတဲ့ေကာင္စီလူႀကီးေတြလဲ  ေဝဝါးဝါး။ ကူညီပံပိုးေပးတဲ့ ဌာနဆိုင္ရာလူႀကီးမင္းေတြလဲ  နားမလည္။ ႐ုိးသားတဲ့ ရြာသူရြာသားေတြက   တပင္တပန္းႀကီး ေလွာင္အိမ္ႀကီးတခုကိုေဆာက္ တကူးတက စရိတ္အကုန္က်ခံ၊ ဒုကၡခံ သယ္ေဆာင္လာခဲ့တာ ဟိုေရာက္ေတာ့   လဒႀကီး အျဖစ္တုိ႔ ငွက္ေလွာင္အိမ္ေနာက္  အခန္းငယ္တခုထဲ ထည့္ထားယံုကလြဲၿပီး ဘာဆက္လုပ္ရမွန္းမသိေတာ့။ ၾကံၾကံဖန္ဖန္ လဒႀကီးကိုမွ  လာပို႔ရတဲ့အျဖစ္က မ်က္ႏွာမရ  ေျခေထာက္ရကိန္း၊၊

ဟိုတုန္းက  ရီေမာခဲ့ရတဲ့အျဖစ္ေတြ  မီးခိုးႂကြက္ေလွ်ာက္ေတြးမိရင္းက သမင္လည္ျပန္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့  ဒီေန႔ ဒီအခ်ိန္ခါမွာလဲ  အလားတူ အျဖစ္မ်ိဳးပါဘဲ။ ေတာေတာင္အံုၾကားက  ရွားရွားပါးပါးေကာက္ရတဲ့ ငွက္ဥေလးတဥ။

လွပတဲ့ေဒါင္းပ်ိဳေလးတေကာင္ရယ္လား....?
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနိမိတ္ ခ်ဳိးငွက္္တေကာင္ရယ္လား....?

စိုးတထိတ္ထိိတ္  ေမွ်ာ္တလင့္လင့္ ေစာင့္ၾကည့္ ... ေႏြးေႏြးေထြးေထြး တယုတယ ေမြးလာခဲ့တာ ... အခုေတာ့ အေျဖထြက္သြားပါၿပီ။ လွပတဲ့ ေတာင္ပံတုိ႔အမ်ားအတြက္ ၾကည္ႏူးေစမယ့္ ဥေဒါင္းငွက္္ေတာ့ မဟုတ္။ သာယာတဲ့ေတးသံက်ဴးမယ့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးငွက္ငယ္ ခ်ိဳးျဖဴ ငွက္လဲ မဟုတ္ျပန္။ အမ်ားသူထိုင္ေနမဲ့ ဧည့္ခန္းအတြင္းထားလို႔ မသင့္ေတာ္တဲ့ မဂၤလာမရွိတဲ့      လဒေပါက္စေလးတေကာင္အျဖစ္  ရုပ္ လံုးေပၚခဲ့ပါၿပီ၊၊

ဒီေတာ့ လူေနအိမ္တအိမ္ လူေနရပ္ကြက္..ျမိဳ႕ရြာအတြင္း ဘယ္လိုမွဆက္ထားဖုိ႔မသင့္ေတာ္ ဆက္ေမြးျမဴလို႔မျဖစ္ေတာ့တဲ့ လဒေပါက္စ ေလးကို  သူတုိ႔ေပွ်ာ္ရာ  သူတုိ႔မူလဇာတိ  ေတာႀကီးမ်က္ထဲ စြန္႔ပစ္ယံုကလႊဲၿပီး တျခားနည္းလမ္းမရွိေတာ့။ အလားသ႑ာန္တူ....တိုင္းျပည္ တခုလံုး ခ်ဳံးခ်ဳံးက်  မြဲျပာေအာင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကုပ္ေသြးစုပ္ခ်ယ္လွယ္ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့စစ္အာဏာရွင္စံနစ္ဆိုးႀကီး   လဒငွက္ဆိုးႀကီးကို      လူထုလူတန္းစား အလႊာအသီးသီး  စုေပါင္းညီညီညာညာတုိ႔ေတာေျခာက္  သံပံုးတီးႏွင္ထုတ္ယံုကလြၿပီး  တျခားနည္းလမ္းမရွိေတာ့၊၊

အေျခခံအလုပ္သမားေတြဖက္က အလုပ္သမားအလႊာအသီးသီးအလိုက္ စက္႐ုံေရွ႕စက္မႈဇံုေရွ ႔  လမ္းနံေဘးေပၚထိုင္ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ေတာင္း ဆိုေနမယ့္အစား ေတာင္သူဦးႀကီး လယ္သမားေတြကလဲ သိမ္းပိုက္ခံ ကိုယ့္လယ္ယာေျမေပၚ ထြန္တံုးတိုက္ပြဲဆင္ႏႊဲရင္း ဆႏၵျပရင္း  အဖမ္း ခံေထာင္က်ခံေနမယ့္အစား သမိုင္းအစဥ္အလာႀကီးခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြလည္း ေက်ာင္းသားအဖြဲ႕ဦးေဆာင္မႈတုိ႔ ေက်ာင္းဝန္း ေက်ာင္းျပင္ပ ပတ္ပတ္လည္ဆႏၵျပေနမယ့္အစား ႏိုင္ငံေရးအင္အားစု၊ ႏုိးၾကားတက္ႂကြသူအင္အားစုေတြမွလည္း ရွင္းလင္းပြဲ၊ ပညာေပး စည္း႐ုံးေရးလုပ္ေနမယ့္အစား တိုင္းရင္းသားအသီးသီးေတြကလဲ  ေတာင္ေပၚေဒသအႏွံ႔ ကိုယ့္နယ္ပယ္အလိုက္ သီးျခားဆန္႔က်င္ေနမယ့္ အစား ဒီေန႔ ဒီအခ်ိန္အခါ အားလံုး အားလံုးေသာ  အလႊာအသီးသီး  အဖြဲ ႔အစည္းအသီးသီးတုိ႔ စုေပါင္းၿပီးသကာလ ၿမိဳ ႔ရြာ ထိခိုက္နစ္နာ၊ တိုင္းျပည္ဂုဏ္သိကၡာ ညိႇဳးႏြမ္းေစမဲ့ လဒငွက္ဆိုးႀကီးသ႑ာန္တူ  စစ္အာဏာရွင္စံနစ္ဆိုးႀကီးကုိ ဝိုင္းဝန္းေတာထုတ္ ေမာင္းထုတ္ၾကပါစို႔ လား .... ...၊၊

အေျခအေနက အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ တြန္းပို႔ေပးေနပါၿပီ ...
သမိုင္းက  တေက်ာါျပန္အခြင့္အေရး  လမ္းဖြင့္ေပးေနပါၿပီ ...
အခြင့္အခါက ေနာက္ဆံုးအ႐ႈံးအႏိုင္အတြက္ ေတာင္းဆိုေနပါၿပီ ...

စိတ္လႈပ္ရွားစရာ  ရင္ခုန္စရာအျဖစ္ အ႐ႈံးအႏိုင္တခုဆီကိုသာ ဦးတည္ေနတာကလြဲၿပီး က်န္တဲ့ျပႆနာအရပ္ရပ္၊ ျဖစ္ႏိုင္ေခ် ျဖစ္လာႏိုင္မဲ့ အျခားျခားေသာ အေၾကာင္းအရာေတြကလဲ  ဘာဆိုဘာမွ မရွိေတာ့...။ အသစ္အသစ္ေသာ ဖန္တီး လွည့္ဖ်ား ေသြးေဆာင္မႈေတြလဲ  ႏွစ္ ေပါင္း ၆၀ ေက်ာ္ခံစား ၾကံဳေတြ႕ရင္ဆိုင္ခဲ့တဲ့ဒုကၡေပါင္းစံု၊  နစ္နာဆံုး႐ႈံးမႈေတြ၊ နာက်ည္းမႈေတြအေပၚ အေရာင္မေျပာင္းႏိုင္ေတာ့ အေရာင္ မဆိုးႏိုင္ေတာ့ .....၊၊

စကားလံုး အသစ္အဆန္းေတြ ထပ္ခါထပ္ခါ ေပၚလာတာမ်ားေနပါၿပီ။ ရွိၿပီးသားစကားလံုးဆိုလိုရင္းကို ေ၀့လည္ေၾကာင္ပတ္ ရွင္းလင္းေန တာလည္း ၾကာေနပါၿပီ။ ျပင္ဆင္ရမယ့္ အေျခခံဥပေဒပါအခ်က္အလက္ေတြလည္း မ်ားသထက္မ်ားမ်ားလာေနပါၿပီ..၊ ဦးတည္ရာလမ္း ေၾကာင္း ေဝဝါးေစမဲ့ အာ႐ုံေျပာင္းလုပ္ဇာတ္ေတြလဲ မ်ားခဲ့ပါၿပီ။ အခုေတာ့ လမ္းလဲဆံုးၿပီ။ အျဖစ္သနစ္လဲ ကုန္ၿပီ ...။ ဘယ္လိုဆံုးျဖတ္  ဘယ္လမ္းကိုေလွ်ာက္မည္ဆိုတာကို  ျပတ္ျပတ္သားသား ေရႊးခ်ယ္ယံုကလြဲၿပီး အျခားဘာမွမရွိေတာ့ ...။
 
အဆိုး အေကာင္း၊ အလွည့္အေျပာင္းအတြက္ ဒီေန႔ျပည္သူေတြ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနပါၿပီ ...။
သမိုင္းသစ္အတြက္ ကဗၼည္းထိုး မွတ္ေက်ာက္တင္ခံဖုိ႔ ဒီေန႔ျပည္သူေတြတက္ႂကြေနပါၿပီ ....။
ေနာင္မ်ဳိးဆက္သစ္အတြက္  အနာဂတ္အတြက္ ဒီေန႔ျပည္သူေတြ ႏုိးၾကားေနပါၿပီ ...။

ဒီေန႔ ဒီအခ်ိန္အခါ.. အက်ဥ္းအၾကပ္  အခက္အခဲဆံုးအေျခအေနမွာ ႏုိးၾကား တက္ႂကြ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနတဲ့ျပည္သူေတြအေနနဲ႔ အေရး တႀကီး ေမးစရာ ေနာက္ဆံုးေမးခြန္းက ေၾကာင္ကို ဘယ္သူျခဴဆြဲေပးမလဲဆိုတဲ့ေမးခြန္းမဟုတ္။ အာဏာရွင္စံနစ္ ယႏၱရားႀကီးတခုလံုး  ေခ် မႈန္း တိုက္ဖ်က္ဖုိ႔အတြက္ ႏိုင္ငံေရးပါတီအင္အားစုေတြတုိ႔ တိုင္းရင္းသားအဖြဲ ႔အစည္းအသီးသီးတုိ႔၊      တစုတည္း တေပါင္းတည္း တ သံတည္း... ေသြးစည္းညီညႊတ္ၾကမွာလား ....?  ?   ? ၊၊

ျပည္သူေတြက  အဆင္သင့္ .....
ျပည္သူေတြက  အဆင္သင့္ ....
ျပည္သူေတြက  အဆင္သင့္ ....၊၊

ေဆာင္းလူ - အဲန္တုိင္းတဲလ္

ေဆာင္းလူ - အဲန္တုိင္းတဲလ္
စက္တင္ဘာ ၂၊ ၂၀၁၄


ငါေပါ့ ...
ခုတေလာ ...
စိတ္ပန္း ....လူပန္း ....
အေႂကြးလည္းပန္းတဲ့ ညမွာ ...
ဘ၀ၾကမ္းတဖက္.... ၀ုိင္တခြက္နဲ႔ ....
ကမာၻေလာကကုိ စီးခ်င္းထုိးေနေလရဲ႕ ....။


ဘ၀ဟာ
အဲန္တုိင္းတဲလ္ ...
ေန႔စား ႏွစ္ေထာင္နဲ႔
ေခၚဆုိတဲ့ ဖုန္းမွာေတာင္ ..
လူႀကီးမင္းနဲ႔ ညားေနတယ္ ...။


ဒါ့ေၾကာင့္ ဒါဟာ ...ငါေပါ့
ခြက္ထဲ ဗ်စ္ရည္ေတာင္ ...
လုိတာထက္ပုိခါးေနမွေတာ့ ...
ဘ၀ အဲန္တုိင္းတဲလ္မွာ
လူႀကီးမင္းနဲ႔ ညားေနတာ ဘာဆန္းလဲ ...။

စက္တင္ဘာ ၂၊ ၂၀၁၄
၁၀ း ၁၅ ပီအမ္ ...

ကာတြန္းေအာင္ေမာ္ - ျမန္မာ့နည္း ျမန္မာ့ဟန္

ကာတြန္းေအာင္ေမာ္ - ျမန္မာ့နည္း ျမန္မာ့ဟန္
စက္တင္ဘာ ၂၊ ၂၀၁၄



ကာတြန္းေအာင္ေမာ္၏ ေဖ့ဘုတ္ခ္စာမ်က္ႏွာမွ ျပန္လည္ကူးယူျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ဟန္သစ္ႏုိင္ - ဆရာလင္းထိုက္ (YIT) ႏွင့္ ဆရာေအာင္ကုိ (တာေမြ) တို႔၏ နိုင္ငံေရးေဆာင္းပါးစာအုပ္မိတ္ဆက္


ဟန္သစ္ႏုိင္ - ဆရာလင္းထိုက္ (YIT) ႏွင့္ ဆရာေအာင္ကုိ (တာေမြ) တို႔၏ နိုင္ငံေရးေဆာင္းပါးစာအုပ္မိတ္ဆက္
စက္တင္ဘာ ၂၊ ၂၀၁၄
 

 
ဆရာလင္းထိုက္ (YIT) မွ သမတႀကီးမိန္႔ခြန္းလာပါေတာ့မယ္နွင့္ ဆရာေအာင္ကုိ (တာေမြ)မွ  ၾကံ့ခိုင္ေရးအာဏာပုိင္အခ်ဳိ႕မတရားမႈမ်ားနွင့္ နိုင္ငံေရးေဆာင္းပါးစာအုပ္ကို ဓမသံေတာ္ဆင့္စာေပမွထုတ္ေဝၿပီး ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္းရွိ HOME မီဒီယာခမ္းမတြင္ ၾသဂုတ္ ၂၉ ရက္က စာအုပ္မိတ္ဆက္ပဲြျပဳလုပ္ခဲ့သည္။

ဆရာလင္းထိုက္ (YIT)မွ ေျပာၾကားရာတြင္ မိဘျပည္သူမ်ားခင္မ်ာဟု သမတႀကီးမိန္႔ခြန္းတိိုင္းသည္ လက္ရွိဘဝအခင္းက်င္းတြင္ မိန္႔ခြန္း မ်ားက ေရွ႕ကေရာက္ေနၿပီး၊ လက္ရွိအေျခအေနကေနာက္ကလိုက္ေၾကာင္း၊ နိုင္ငံေတာ္ကုိဦးေဆာင္ေသာ သမတတစ္ေယာက္သည္ ကုိယ္ လုပ္နိုင္တာထက္ အေျပာမမ်ားသင့္ဘဲ လုပ္နိုင္ေသာအရာမ်ားသာေျပာဆိုသင့္ေၾကာင္း၊ လႊတ္ေတာ္ထဲတြင္လည္း သမတမိန္႔ခြန္း မ်ားကုိ ေဝဖန္ေထာက္ျပမႈမ်ားမရွိျခင္း၊ အနာဂတ္မ်ိဳးဆက္သစ္လူငယ္မ်ားအတြက္ လုပ္ေဆာင္ေပးမည္ဟု ထပ္ခါထပ္ခါေျပာဆိုေန ေသာ္လည္း အေကာင္ထည္မေဖာ္နိုင္ေသးဘဲ တျခားစီျဖစ္ေနေၾကာင္း၊ သမတႀကီးသည္ အျမင္ေလးခုထဲတြင္ စီးပြားေရးအျမင္တခုမရွိပဲ မလုပ္တတ္ေသာေၾကာင့္ တိုင္းျပည္ခြ်တ္ၿခံဳက်ေနရၿပီး ၅၉ (ဃ) နွင့္ ညိႇေနေၾကာင္းမ်ားေျပာသည္။

သမတႀကီးေျပာသြားေသာမိန္႔ခြန္းထဲတြင္ “ျပည္သူေတြက စနစ္ေကာင္းမေကာင္းဆုံးျဖတ္ရမွာ သူတို႔ေန႔စဥ္ လူေနမႈဘဝေပၚမွာ ဘယ္လုိအက်ိဳးသက္ေရာက္နိုင္တာနဲ႔ပဲတိုင္းတာမွာျဖစ္ပါတယ္” ဟု  ေျပာသြားျခင္းမ်ားသည္ လက္ရွိအေျခအေနဆုိးေနသျဖင့္ စနစ္မေကာင္းေၾကာင္း ေပၚလြင္ေနသည္ဟ ုဆရာလင္းထိုက္ (YIT)ဆိုသည္။



ၾကံ့ခိုင္ေရးနွင့္ဖြ႔ံၿဖိဳးေရးပါတီတြင္ နွစ္ ၂၀ေက်ာ္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ၿပီး ရင္ဆိုင္ေတြ႔ႀကံဳခဲ့ရေသာ ဘဝအမွန္မ်ားကုိ ဆရာေအာင္ကုိ (တာေမြ)မွေျပာၾကားရာတြင္ နွစ္၂၀ေက်ာ္တာဝန္ေက် ထမ္းေဆာင္ခဲ့ေသာ္လည္း မိဘနာမက်န္းျဖစ္ခ်ိန္တြင္လည္း ၾကံ့ခိုင္ေရးပါတီမွ ငဲွ႕ညွာျခင္းမရွိပဲ ပါတီရဲ႕သေဘာထားအမွန္ကုိသိရွိခဲ့ၿပီး စိတ္ေတာ္ေတာ္နာခဲ့ေၾကာင္း၊ ၾကံ့ခိုင္ေရးပါတီ နိုင္ငံေတာ္အႀကီးကဲမ်ား ရည္မွန္းခ်က္ႀကီးႀကီးမားမားထားခဲ့ေသာ္လည္း ကုိယ္ႀကိဳးရွာ၊ စီးပြားရွာလုပ္စားေနသူမ်ားကုိ အထက္မွသိသိနဲ႔ဖယ္ရွားျခင္းမ်ားမျပဳျခင္း၊ နိုင္ငံေတာ္ဘ႑ာနွင့္ပတ္သက္ၿပီး မီတာကိုခိုးသုံးတာေၾကာင့္ ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္ မလုပ္သင့္တာလုပ္မိၿပီး မိမိက ဒဏ္ေငြ ၇ သိန္း စိုက္ၿပီးေပးေဆာင္ခဲ့ျခင္း၊  ႀကံ့ခိုင္ေရး ပါတီမွ လူတကာအလယ္မွာ မ်က္နွာမျပရဲေအာင္ ဆုိးရြားစြာျပဳမူလုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ား “က” ႀကီးမွ “အ” အဆုံးသိၿပီး ထပ္မံထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ မိမိယခုေရးသားထားေသာစာအုပ္နွင့္ပတ္သက္ၿပီး အမွန္ေတြေရးသားထားျခင္းေၾကာင့္ တာဝန္ယူရဲျခင္းမ်ားကုိေျပာၾကားသည္။

“က်ေနာ္အေဖအာသုဘတြင္ ႀကံ့ခိုင္ေရးပါတီမွတစ္ေယာက္မွမလာဘူး။ ရပ္ကြက္လူႀကီးတစ္ေယာက္ကေျပာတယ္။ ၾကံ့ခိုင္ေရးက အစိမ္း ေတြဘယ္ေရာက္ကုန္လဲ။ ခင္မ်ားအဆင့္ႀကီးနဲ႔ ဒီအခ်ိန္မွာ NLD ဆုိရင္ တစ္လမ္းလုံးရဲရဲနီသြားမယ္” ဟု ဆရာေအာင္ကုိ (တာေမြ) မွ ေျပာျပသည္။

ဇာဝါရီ - ေတာင္ကိုရီးယား အလွမယ္ၿပိဳင္ပြဲမွ ထြက္ေျပးခဲ့တဲ့ အဂၤလန္အလွမယ္


ဇာဝါရီ - ေတာင္ကိုရီးယား အလွမယ္ၿပိဳင္ပြဲမွ ထြက္ေျပးခဲ့တဲ့ အဂၤလန္အလွမယ္
 စက္တင္ဘာ ၁၊ ၂၀၁၄


ရႈပ္ေထြးေပြလီေနတဲ့ အရႈပ္ေတြမ်ားနဲ႔ ျမန္မာျပည္မွာ ဒီရက္ပိုင္းအတြင္း ဟိုးေလးတေက်ာ္ေက်ာ္ ျဖစ္ေနတဲ့ အလွမယ္ ေမျမတ္ႏိုးရဲ ႔ ျပႆနာကလည္း ႏုိင္ငံသိမဟုတ္၊ ကမာၻေက်ာ္ ျဖစ္ေနတယ္ဆိုေတာ့ ဒီ ရုပ္ဆိုးညစ္စုတ္လွတဲ့ အလွမယ္ၿပိဳင္ပြဲနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ဖတ္မိတဲ့ သတင္းတပုဒ္ကို မိုးမခစာဖတ္သူမ်ားအတြက္ မွ်ေဝလုိက္ပါတယ္။

အဂၤလန္ႏိုင္ငံ ဘရစ္စတိုလ္ (Bristol) ၿမိဳ ႔ အလွမယ္ Amy Willerton က သူ႔အေနနဲ႔ Miss Asia Pacific World အလွမယ္ၿပိဳင္ပြဲ စီစဥ္က်င္းပတဲ့ ေတာင္ကိုရီးယားအလွမယ္အဖြဲ႔နဲ႔ တာဝန္ရွိသူမ်ားကို တရားစြဲဆိုသြားမယ္လို႔ ေျပာဆိုလိုက္တယ္။

အဂၤလန္ႏိုင္ငံ ၂၀၁၃ Miss Universe Great Britain သရဖူပိုင္ရွင္၊ ၂၀၁၀ အသက္ (၁၇) ႏွစ္မွာ ဘရစ္စတုိလ္ၿမိဳ ႔ အလွမယ္သရဖူ ရရွိခဲ့သူ၊ ၂၀၁၁ မွာ Miss Bath နဲ႔ ၂၀၁၂ မွာ Miss Wales  ဆုေတြ ဆြတ္ခူးထားသူ အလွမယ္ ေအမီ က ဒီႏွစ္အေစာပိုင္း ေတာင္ကိုရီးယားႏိုင္ငံမွာ က်င္းပျပဳလုပ္တဲ့ Miss Asia Pacific World ၿပိဳင္ပြဲကာလအတြင္း သူ႔ရဲ ႔ လံုၿခံဳေရးအတြက္ ၿပိဳင္ပြဲမွာ ထြက္ခဲ့ေၾကာင္း ေျပာဆိုတယ္။

 အသက္ (၁၉) ႏွစ္သူ ေအမီ က အဂၤလန္ႏုိင္ငံ Wales ျပည္နယ္ကိုယ္စားျပဳၿပီး ဒီႏွစ္အေစာပိုင္း ေမလမွာ ေတာင္ကိုရီးယားႏုိင္ငံ၊ ေဒဂူးၿမိဳ ႔မွာ က်င္းပျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ Miss Asia Pacific World (ေမျမတ္ႏိုး အႏိုင္ရရွိခဲ့ၿပီး သရဖူးျပန္သိမ္းမယ္ ဘာညာအရႈပ္အရွက္ ျပႆနာမ်ားျဖစ္ေနတဲ့ ၿပိဳင္ပြဲ) အလွမယ္ၿပိဳင္ပြဲကို ဝင္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ခဲ့သူ ျဖစ္တယ္။

ေအမီရဲ ႔ စြပ္စြဲေျပာဆိုခ်က္ေတြထဲမွာ ၿပိဳင္ပြဲဝင္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္သူေတြကို လိင္ပိုင္ဆိုင္ရာ ေႏွာက္ယွက္မႈေတြ၊ လာဘ္စားမႈေတြ ရွိသလို၊ အစားအေသာက္လည္း မေကၽြးခဲ့ဘူးလို႔ ဆိုတယ္။

အလွမယ္ၿပိဳင္ပြဲက်င္းပေရး တာဝန္ရွိသူတစ္ဦးျဖစ္တဲ့ Lawrence Choi က ဒီလို ၿပိဳင္ပြဲဝင္သူေတြရဲ ႔ ေျပာဆိုမႈေတြကို သူ႔အေနနဲ႔ ေတာင္းပန္ေၾကာင္း။ သူ႔ရဲ ႔ အီးေမးလ္မွာ ဒီလိုလုပ္ရပ္ေတြက အလွမယ္ၿပိဳင္ပြဲကို ထိခိုက္ပ်က္စီးေစခဲ့ၿပီး ဆိုးဝါးတဲ့လုပ္ရပ္ေတြလို႔ ေျပာဆိုထားတယ္။

အလွမယ္သရဖူ အႏိုင္ရရွိသူအေနနဲ႔ ဆုေငြ ေဒၚလာႏွစ္ေသာင္းနဲ႔ ခႏၶာကိုယ္ အစိတ္အပိုင္းေတြ အခမဲ့ ခြဲစိတ္ျပဳျပင္ေပးမယ့္ ဒီအလွမယ္ၿပိဳင္ပြဲကို ႏိုင္ငံ (၅၀) မွ အလွမယ္ေတြ ဝင္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ခဲ့ၾကတယ္။

က်မတို႔ကိုထားတဲ့ ဟိုတယ္အခန္းေတြဆိုရင္ အိပ္ရာအခင္းအက်င္း ဘာမွမရွိဘူး။ အစားအေသာက္လည္း မေပးဘူး။ ဒါကို က်မအေနနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း ကန္႔ကြက္ေျပာဆိုေတာ့ သူတုိ႔က ဒီလို ပူညံပူညံ လုပ္ေနရင္ ၿပိဳင္ပြဲမွာ အႏိုင္ရစရာ အခြင့္မရွိဘူးလို႔ ၿခိမ္းေျခာက္ေျပာဆိုတယ္။

ေနာက္တဆင့္ တက္လာတာက ၿပိဳင္ပြဲမွာ ဆုရဖုိ႔အတြက္ လာဘ္ထိုးဖို႔၊ ၿပီးေတာ့ လိင္ကာမပိုင္းဆုိင္ရာ အေႏွာက္အယွက္ေတြ ေတာင္းဆိုမႈေတြ ျပဳလုပ္လာတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ဆိုးဝါးတဲ့ အေျခအေနျဖစ္လာခဲ့တယ္။  ဒီလို လြန္က်ဴးတဲ့ ကာမပိုင္ဆုိင္ရာ အေႏွာက္အယွက္ေတြ ရွိလာေတာ့ သူနဲ႔ ၿပိဳင္ပြဲဝင္ အလွမယ္တခ်ဳိ ႔က သက္ဆိုင္ရာ အာဏာပိုင္ေတြကို အေၾကာင္းၾကားတိုင္ၾကားခဲ့တယ္။
ရဲေတြေရာက္ရွိလာၿပီး ၿပိဳင္ပြဲက်င္းပေရး ဥကၠ႒ကို ေခၚယူေမးျမန္းစစ္ေဆးတဲ့အခါ က်မတုိ႔ကို ၿပိဳင္ပြဲစီစဥ္သူေတြက တားျမစ္ထားၿပီး စကားေျပာဆိုခြင့္ လံုးဝမေပးခဲ့ဘူး။ ၿပီးေတာ့ ရဲကို ၿပိဳင္ပြဲဥကၠ႒ က ပိုက္ဆံအိတ္ဖြင့္ၿပီး ေငြေပးလာဘ္ထိုးလိုက္တယ္။ က်မတို႔ ဘာသာျပန္က ၿပိဳင္ပြဲက်င္းပေရး တာဝန္ရွိသူေတြနဲ႔ ရဲေတြ ေျပာဆိုခ်က္ေတြကို ဘာဆုိဘာမွ ဘာသာမျပန္ေပးဘူးလို႔ ေအမီ က သတင္းေထာက္မ်ားကို ေျပာဆိုတယ္။
ဒါနဲ႔ မစၥေအမီ က သူ႔အစီအစဥ္နဲ႔သူ ၿပိဳင္ပြဲကနတ္ထြက္ၿပီး အိမ္ျပန္သြားခဲ့တယ္ (ေအမီနဲ႔အတူ Guyana နဲ႔ Costa Rica ႏိုင္ငံတို႔မွ အလွမယ္မ်ားလည္း ၿပိဳင္ပြဲမွ ႏုတ္ထြက္ၿပီး၊ အတူထြက္ေျပးခဲ့တယ္။ ၿပိဳင္ပြဲက်င္းပသူေတြက ေလယာဥ္ကြင္းအထိ လုိက္လံၿပီး ေႏွာက္ယွက္တားဆီးခဲ့ၾကတယ္လို႔ သူတုိ႔က ထြက္ဆိုတယ္)။ ၿပိဳင္ပြဲဝင္ဖို႔အတြက္ လာေရာက္ခဲ့တဲ့ ေလယာဥ္ခရီးစရိတ္ကို ျပန္ေပးမယ္လို႔ ေျပာဆိုထားတဲ့ကတိကို ၿပိဳင္ပြဲေကာ္မတီက ျငင္းဆိုၿပီး ျပန္မေပးခဲ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ႏိုင္ငံတကာတရားဥပေဒနဲ႔ ဒီၿပိဳင္ပြဲက်င္းပသူေတြကို တရားစြဲဆိုဖို႔ လုပ္ေဆာင္ေနေၾကာင္း မစၥေအမီ က ေျပာဆိုတယ္။
ဘီဘီစီ က ၿပိဳင္ပြဲက်င္းပေရးတာဝန္ရွိသူ မစၥတာ Choi ကို မစၥေအမီ ေျပာဆိုခ်က္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဆက္သြယ္ေမးၾကားေပမယ့္ အေၾကာင္းျပန္ဆိုျခင္း မရွိခဲ့ဘူး။  သူ႔ရဲ ႔ အီးေမးလ္ တုန္႔ျပန္ခ်က္ကေတာ့ ၿပိဳင္ပြဲအခမ္းအနား ဝင္ေရာက္တဲ့ အလွမယ္မ်ား ေနထုိင္ဖို႔ နဲ႔ သြားလာဖုိ႔အတြက္ စီစဥ္ထားတဲ့ ဟိုတယ္ နဲ႔ ခရီးသြားလာေရးကုမၸဏီက သူတုိ႔နဲ႔ သေဘာတူခ်ဳပ္ဆိုထားတဲ့ စာခ်ဳပ္အတိုင္း လိုက္နာေဆာင္ရြက္ျခင္း မရွိတာေၾကာင့္ အခုလို လိုအပ္ခ်က္ေတြ ရွိခဲ့ေၾကာင္း ရွင္းလင္းေျပာဆုိထားတယ္။
အခ်ဳပ္ေျပာရရင္ ဒါဟာ က်ေနာ့္ရဲ ႔ အမွား၊ အျပစ္ပါ။ က်ေနာ္မွာ အျမင္စိတ္ကူးရွိေပမယ့္ တကယ့္လက္ေတြ႔မွာ ရင္ဆိုင္ရမွာေတြကို အေလးေပး မျပင္ဆင္မေျဖရွင္းခဲ့ဘူး။ ဒီလိုမ်ဳိး ကိုရီးယားႏုိင္ငံမွာ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တာေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး က်ေနာ္အေနနဲ႔ အထူးဝမ္းနည္းမိပါတယ္လို႔ ေျပာဆိုထားတယ္။
ဘီဘီစီသတင္းဌာနက ေတာင္ကိုရီးယားႏုိင္ငံ ေဒဂူးၿမိဳ ႔ ရဲစခန္းကို ဆက္သြယ္စံုစမ္းတဲ့အခါ အာဏာပိုင္မ်ားက သူတုိ႔ စံုစမ္းစစ္ေဆးခ်က္ေတြအရ ရဲအရာရွိမ်ားအေနနဲ႔ ဒီၿပိဳင္ပြဲတာဝန္ရွိသူမ်ားထံမွ လာဘ္ေငြျခစားမႈ မရွိေၾကာင္း၊ တျခားပါဝင္ပတ္သက္မႈမ်ား မေတြ႔ရေၾကာင္း ေျပာဆိုတယ္။ တာဝန္ရွိသူမ်ားကို ပိုက္ဆံအိတ္ဖြင့္ၿပီးေပးတာ ေငြေၾကးမဟုတ္ဘဲ၊ မစၥတာ Choi ရဲ ႔ စီးပြားေရးလုပ္ငန္း ကတ္ျပားျဖစ္ေၾကာင္း ရဲဌာနက ေျပာဆိုတယ္။
ကိုးကားသတင္း - http://www.bbc.co.uk/news/uk-england-bristol-15369197

တူေမာင္ညဳိ - တကယ္ေျပာင္းလဲႏုိင္မယ့္လမ္း - ညႊန္ျပ - ဦးေဆာင္ပါ


တူေမာင္ညဳိ - တကယ္ေျပာင္းလဲႏုိင္မယ့္လမ္း - ညႊန္ျပ - ဦးေဆာင္ပါ
စက္တင္ဘာ ၁ ရက္၊ ၂၀၁၄
 

လြတ္လပ္ေရးရၿပီးစ ကတည္းက ဗမာျပည္မွာ ျပည္တြင္းစစ္ႀကီးျဖစ္ခဲ့တာ ဒီကေန႔အထိ ျပည္တြင္းစစ္ႀကီး ျဖစ္ေနဆဲပါ။ ျပည္တြင္းစစ္ဆိုတာ  ဒီမုိကေရစီအေရး၊ တန္းတူေရးနဲ႔ ကုိယ္ပုိင္ျပ႒ာန္းခြင့္ရွိေရးျပႆနာပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒီျပႆနာကို ဒီေန႔ မေျဖရွင္းႏုိင္ ေသးပါဘူး။ ဒီအေျခခံျပႆနာႀကီး မေျပလည္ေသးသမွ် ဗမာျပည္ေျပာင္းလဲေနၿပီလို႔ ေျပာေနတာဟာ လိမ္ညာေျပာဆုိတာ မဟုတ္ရင္၊ လွည့္ဖ်ား ေျပာဆုိတာပဲျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

ဒီလိုမွမဟုတ္ေသးဘူးဆိုရင္လည္း တစံုတခုေသာ အက်ိဳးစီးပြားအတြက္ေျမာ္ျမင္ၿပီး (အဂတိ တမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔) ႀကံရြယ္ေျပာဆုိေန တာပဲျဖစ္ပါ လိမ့္မယ္။

တကယ္ေတာ့ ဗမာျပည္မွာ လြတ္လပ္ေရးရစကေန ကေန႔အထိ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ဒီမိုကေရစီေရး၊ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးအတြက္ ဦးတည္တဲ့  တုိးတက္ေျပာင္း လဲမႈဆိုတာ တစ္ခါဆို တစ္ခါမွမရွိခဲ့ပါဘူး။  အုပ္စုိးသူအစုိးရေတြသာ တစ္သုတ္ၿပီးတစ္သုတ္ ေျပာင္းလဲသြားျခင္းသာရွိခဲ့၊ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

လက္ရွိေျပာဆုိေနၾကတဲ့ “အေျပာင္းအလဲ” ဆိုတာကလည္း တကယ္ေတာ့  စစ္ဗိုလ္ေတြ အရပ္ဝတ္လဲတဲ့ အေျပာင္းအလဲ၊ စစ္အုပ္စုကို “၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒ၊ ေရြးေကာက္ပြဲ၊ လႊတ္ေတာ္” စတဲ့ အဖံုးအကာေတြနဲ႔ ကိုယ္ေရာင္ေဖ်ာက္ေပးတဲ့၊ အလွျခယ္ေပးတဲ့ အေျပာင္းအလဲ ကလြဲၿပီး ဘာအေျပာင္းအလဲမရွိခဲ့ပါဘူး။

အေမရိကန္၊ အီးယူ၊ ဂ်ပန္ နဲ႔ အိမ္နီးခ်င္း တရုတ္ျပည္တုိ႔က “ဗမာျပည္ေျပာင္းလဲေနၿပီ၊ (ဗိုလ္) ဦးသိန္းစိန္ႀကံ့ဖြံ႔ အစုိးရက အေျပာင္းအလဲ တကယ္လိုလားတယ္” စသျဖင့္ ဘာဘာ၊ညာညာ ေျပာဆိုေနၾကတာကလည္း သူတုိ႔အက်ိဳးစီးပြားနဲ႔အညီ၊ ႏုိင္ငံတကာ ဆက္ဆံေရးအေန အထားတစ္ခုအရ ေျပာဆုိေနၾကတဲ့သေဘာပါ။ ဒီအေပၚမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႀကီးၿပီး အတြက္အခ်က္မွားၾကရင္ေတာ့ ဗမာ ျပည္ရဲ႕ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ဒီမိုကေရစီေရးနဲ႔ဖြံ႔ၿဖိဳး တိုးတက္ေရးအတြက္ လမ္းစေပ်ာက္ေနၾကဦးမွာဘဲျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ဘာမွမေျပာင္းလဲပါဘူး။ စစ္အုပ္စုဟာ စစ္အုပ္စုပါပဲ။ စစ္အာဏာရွင္စနစ္က စစ္အာဏာရွင္စနစ္ပါပဲ။ ဗိုလ္ေနၿမဲ က်ားေနၿမဲ မို႔ ေရွ႕တက္ဖို႔လည္းမရွိသလုိ၊ ေနာက္ျပန္ဆုတ္စရာလည္း အေၾကာင္းလည္းမျမင္မိပါဘူး။

- “က်မတို႔ႏုိင္ငံရဲ႕တကယ့္ ပကတိအေျခအေန၊ ဒီႏိုင္ငံဟာ တကယ္ဒီမိုကေရစီလမ္းေၾကာင္းေပၚမွာ ေရာက္ေနေသးတာ မဟုတ္ဘူးဆုိတာကို ထင္ရွားေအာင္လုိ႔၊ သိသာေအာင္လို႔၊ က်မတို႔ စာေပအႏုပညာရွင္ေတြကလည္း ဝိုင္းၿပီးေတာ့ ကူညီ ၾကဖို႔ လိုပါတယ္”။

- “ပံုႏိွပ္ထုတ္ေဝခြင့္ဥပေဒမွာ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕အမ်ိဳးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကေနၿပီးေတာ့ လုပ္သင့္သေလာက္ မလုပ္သြားဘူးဆုိတာ ဒါလည္း ဝန္ခံပါတယ္” တဲ့။

ၾသဂုတ္လ ၂၅ ရက္ေန႔က စာေပအႏုပညာရွင္မ်ားနဲ႔ ဒီခ်ဳပ္ပါတီဥကၠ႒ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေတြ႔ဆံုခဲ့ပါတယ္။ ေတြ႔ဆံုပြဲမွာ ဒီခ်ဳပ္ပါတီဥကၠ႒ က “ အကူအညီေတာင္းခံျခင္းတစ္ဝက္၊ ဝန္ခံျခင္းတစ္ဝက္” ပါတဲ့ အထက္ပါ စကားေတြကို ေျပာသြားပါတယ္။

“၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒ၊ ေရြးေကာက္ပြဲေတြ၊ လႊတ္ေတာ္ေတြ” အထင္အရွားတည္ ရွိေနပါတယ္။ ဒါေပယ့္ ဒီအေျခအေနကို ကိုယ္တုိင္ကလည္းေရြးခ်ယ္ခံျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စား လွယ္တစ္ဦး၊ျပည္သူအမ်ားက ေလးစားခ်စ္ခင္ယံုၾကည္တဲ့ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦး က “တကယ္ဒီမုိကေရစီလမ္းေၾကာင္းေပၚမွာ ေရာက္ေနေသးတာမဟုတ္ဘူး” ဆုိတဲ့ အကဲျဖတ္ခ်က္ကို “အရွိကို အရွိအတုိင္း” ပြင္းပြင္း လင္းလင္း ေျပာသြားတာျဖစ္လုိ႔ အေလးထားမွတ္သားထားစရာေကာင္းပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ဒီခ်ဳပ္ပါတီဥကၠ႒ဟာ စကားကိုတစ္ဝက္ပဲေျပာသြားတယ္လို႔ က်ေနာ္ထင္ျမင္ယူဆေနမိပါတယ္။

တကယ္ဒီမိုကေရစီလမ္းေၾကာင္းေပၚေရာက္ေအာင္ ဘယ္လိုအေျခခံေတြလိုတယ္၊ ဘယ္လိုပံုစံ၊ ဘယ္လိုနည္းလမ္းေတြနဲ႔ ေလွ်ာက္လွမ္းၾက မွသာ တိုင္းျပည္နဲ႔လူထု သက္သာေကာင္းမြန္မယ္၊ ဒီလိုအေျခခံေတြမရွိဘဲ။ လက္ရွိပံုစံနည္းလမ္းေတြနဲ႔ ဆက္လက္လုပ္ ကုိင္ေနမယ္ဆုိရင္ တုိင္းျပည္နဲ႔လူထုအတြက္ ဘယ္လိုဆိုးက်ိဳးေတြၾကာရွည္သက္ေရာက္ေနေစလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္တုိင္းျပည္နဲ႔ လူထုအ က်ိဳးကိုဦးတည္တဲ့ေဟာဒီလမ္းေၾကာင္းကို တုိင္းျပည္နဲ႔လူထုက ကၽြန္္မတို႔ပါတီနဲ႔အတူ ဦးထမ္းပဲ့ထမ္း၊ ညီညီညြတ္ညြတ္၊ တည့္တည့္မတ္ မတ္ေလွ်ာက္လွမ္းၾကပါ ဆိုတဲ့ ဦးေဆာင္မႈေပးတဲ့၊ လမ္းျပတဲ့စကား (ပညာရွိ သတိျဖစ္ခဲ ဆုိတာလို) တစ္ဝက္က်န္္ေနခဲ့တယ္လို႔ယူဆမိပါ တယ္။

ဦးထြန္းျမင့္(ေတာင္ႀကီး) က (a leader must lead) “ေခါင္းေဆာင္ဟာ ေခါင္းေဆာင္ရမယ္” ဆိုတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ စကားတစ္ခြန္းကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ထံေပးတဲ့ စာတစ္ေစာင္မွာ ထည့္သြင္းေရးသားဖူးပါတယ္။
 

လူထုေခါင္းေဆာင္၊ ဒီမုိကေရစီေခါင္းေဆာင္ေနရာေရာက္ရွိေနသူဟာ တုိင္းျပည္နဲ႔ လူထုကို ေခါင္းေဆာင္ရမွာပါ။ ဒီမုိကေရစီ လမ္းေၾကာင္း /ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးလမ္းေၾကာင္း/ အမ်ိဳးသားေသြးစည္းညီညြတ္ေရးလမ္းေၾကာင္း/ တုိင္းျပည္ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ေရးလမ္း ေၾကာင္းကိုျပတ္ျပတ္သားသားဦးေဆာင္ညြန္ျပရမွာပါ။ စာေပအႏုပညာရွင္မ်ားအပါဝင္ အျခားေသာပညာရပ္နယ္ပယ္အသီးသီးက ကၽြမ္း က်င္သူပညာရွင္ မ်ားရဲ႕ သေဘာထားအျမင္ေတြ၊ အကူအညီေတြကိုေတာင္းခံတာ၊ စုစည္းတာကေတာ့ သီးျခားကိစၥရပ္တပုိင္းေပါ့။

တုိင္းသူျပည္သားေတြ၊ ႏိုင္ငံသူႏုိင္ငံသားေတြမွာ တာဝန္ရွိသလိုပါပဲ။  ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ အေန အထား ေရာက္ရွိိေနသူေတြမွာလည္း တိက်ရွင္းလင္းၿပီး ျပတ္သားတဲ့ ဦးေဆာင္မႈေပးဖုိ႔ ပိုၿပီးတာဝန္ရွိပါတယ္။ သေဘၤာဆုိတာ မုန္တုိင္း ထန္တဲ့သမုဒၵရာခရီးၾကမ္းႀကီးေတြကို ျဖတ္သန္းတဲ့အခါမွာ မာလိန္မွဴးေကာင္းလိုတယ္။ တက္ႂကြရဲရင့္တဲ့ ေလွေလွာ္သား/ေလွထိုးသား ေတြလည္း လိုအပ္ပါတယ္။ ေလွေလွာ္သား/ေလွထိုးသားေတြခ်ည္းပဲ ေလွာ္ေန/ထိုးေနလို႔ ရည္မွန္းခ်က္ခရီးကို ေျဖာင့္ေျဖာင့္တန္းတန္း ဘယ္လို ေရာက္ရွိႏုိင္မွာလဲ။ မာလိန္မွဴးရဲ႕ မွန္ကန္တဲ့လမ္းေၾကာင္းေရြးခ်ယ္ဆံုးျဖတ္မႈနဲ႔ျပတ္သားတဲ့ ညြန္ျပမႈလုိအပ္ပါတယ္။

“သူတည္းတစ္ေယာက္ေကာင္းဖုိ႔ေရာက္မူ သူတစ္ေယာက္မွာ ပ်က္လိမ့္ကာသာ ဓမၼတာတည္း” ဆုိတာ သူနဲ႔ သူ႔ဘုရင္သခင္ အၾကားက အျဖစ္ကို အနႏၱသူရိက သူ႔ေခတ္သူ႔အျမင္၊ သူ႔ခံစားခ်က္၊ သူ႔အတၱတစ္ခုတည္းကိုသာ ဗဟုိျပဳၿပီး ေရးတာမို႔ပါ။ ပေဒသရာဇ္ မင္းခစား မွဴးမတ္တစ္ဦးရဲ႕ “ပဲ့ျပားပင္ေပၚလစီ မက်င့္ခဲ့မိတဲ့ ေနာင္တသံေဝဂ” သာျဖစ္ပါတယ္။

အနႏၱသူရိယလို မ်က္ေျဖလကၤာေတြ ဒီကေန႔ေခတ္မွာလည္း ေရးသားဆက္သြင္းေနၾကဆဲပါပဲ။ ေခတ္ခ်င္း မတူညီၾကေတာ့လုိ႔သာ အေရး အသားေတြ ကြာျခားသြားေပမယ့္ အႏွစ္သာရကေတာ့အတူတူပါပဲ။

ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးရဲ႕ “စာတုိစာရွည္ေတြ” ဟာ ဗိုလ္ေနဝင္းထံ ဆက္သြင္းတဲ့ “အမ်က္ေျဖလကၤာ” ေတြပါပဲ။ ဗုိလ္ထြန္းၾကည္ရဲ႕ “ႏွစ္(၅၀)ေက်ာ္ကုိယ္ေတြ႔မ်ား”ဆုိတဲ့ ေပရွည္ထားတဲ့စာအုပ္တြဲေတြဟာ ဗိုလ္သန္းေရႊစစ္အုပ္စုထံ ဆက္သြင္းတဲ့ ဗိုလ္ထြန္းၾကည္ရဲ႕ေခတ္ သစ္ မ်က္ေျဖလကၤာေတြ၊အသနားခံစာေတြျဖစ္ပါတယ္။ ဗိုလ္ထြန္းၾကည္ နာက်ည္းခ်က္ထားသူဆိုလို႔ “ဗုိလ္ခင္ညြန္႔နဲ႔ ေထာက္လွမ္းေရး ဂုိဏ္း” ပဲရွိတာပါ။ ျပည္သူ႔အက်ိဳးစီးပြားဘက္က ရပ္တည္ၿပီးျဖစ္ရတဲ့ ပဋိပကၡမဟုတ္ပါဘူး။ စစ္အုပ္စုတြင္းက အာဏာစားခြက္လုတဲ့/ ဂုိဏ္းတုိက္ပြဲ/အုပ္စု တုိက္ပြဲသာျဖစ္ပါတယ္။  ဒါေၾကာင့္ ေသခ်ာေအာင္ သူတုိ႔အေျမာက္တပ္ေဆာင္ပုဒ္ “once a gunner always a gunner ” ကို ကုိးကားၿပီး  ဘယ္ေတာ့မဆုိ “စစ္အုပ္စုရဲ႕ ထာဝရသစၥာခံ/အရွင့္သစၥာခံပါ” လို႔ ေရးပါတယ္။ ေျပာပါတယ္။  ဒီခ်ဳပ္ပါတီထဲ ေရာက္သြားတဲ့ “တပ္မွဴးႀကီး ေဟာင္းမ်ား” ကိုလည္း စစ္အုပ္စုကို မျပစ္မွားဖုိ႔၊ သူ႔လုိသစၥာရွိၾကဖုိ႔ တရားျပ/ခ်ထားၿပီး၊ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္မွာ (မဆလ) ပါတီနဲ႔အစုိးရ ျပဳတ္ က်ရတာဟာ “ႏြားကြဲလို႔ က်ားကိုက္ခံရတာပါ” လို႔ ဗိုလ္ထြန္းၾကည္က ဝန္ခံထားပါတယ္။   (တတိယတြဲ၊ ႏွာ ၂၅၉ -၂၆၀)

တကယ္ေတာ့ ဟစ္တလာ၊ တိုဂ်ိဳ၊ ဗိုလ္ေနဝင္း၊ ဗိုလ္သန္းေရႊတုိ႔ တကုိယ္ခ်မ္းသာကိုယ္ဖို႔ရွာေတာ့ ျပည္သူအေပါင္းဆင္းရဲ ေၾကာင္းျဖစ္ခဲ့တာ ေတြကေတာ့ ရြံမုန္းနားက်ည္းဖြယ္အတိၿပီးတဲ့ ပကတိအမွန္တရားပါ။ ဗိုလ္ေနဝင္း၊ ဗိုလ္သန္းေရႊတုိ႔ စစ္အုပ္စုတစ္သုိက္ ထားစရာမရွိေအာင္ ႀကီးပြားခ်မ္းသာလာတာနဲ႔အမွ် က်ေနာ္တို႔တုိင္းျပည္ဟာ အဆင္းရဲဆံုးတုိင္းျပည္ (LDC) ဘဝ၊  ျပည္သူေတြ ဖြတ္ေက်ာ ျပာစု၊ ခရုဆံ ကၽြတ္ဘဝက်ေရာက္သြားခဲ့ရတယ္ မဟုတ္ပါလား။

 သူတုိ႔ဟာ အာဏာေၾကာင့္ ႂကြယ္ဝခ်မ္းသာလာခဲ့ၾကၿပီး၊ သူတုိ႔ရဲ႕သားစဥ္ေျမးဆက္ႂကြယ္ဝခ်မ္းသာမႈတည္တံ့ခုိင္ၿမဲမႈ အတြက္ အာဏာကို လက္မလႊတ္လုိၾကပါဘူး။ သူတို႔ဟာ သူတို႔သိမ္းယူထားတဲ့အာဏာနဲ႔ ျပည္သူလူထုကို ဖိႏွိပ္ေသြးစုတ္ပါတယ္။ ဒီလိုဖိႏွိပ္ေသြး စုတ္လို႔သာ ခ်မ္းသာလာတာပါ။ ျပည္တြင္းစစ္ႀကီးရွည္ၾကာခဲ့ၿပီး ျပည္သူေတြက ဆင္းရဲတြင္းနစ္သထက္နစ္ရကာ အုပ္စုိးသူစစ္အုပ္စု ကေတာ့ မိုးထိေအာင္ခ်မ္းသာႂကြယ္ဝေနတာကို ဘယ္လိုသူေတာ္ေကာင္းေတြ က “မုဒိတာထားေန/ပြားေနၾကပါသလဲ”။

သူတို႔ ကုသုိလ္ကံနဲ႔ သူတုိ႔၊ ျပဳသူအသစ္၊ ျဖစ္သူအေဟာင္းဆိုၿပီး မုဒိတာပြားႏုိင္ၾကတယ္၊ ေမတၱာထားႏုိင္ၾကတယ္၊ ခြင့္လႊတ္ သည္းခံႏုိင္ၾကတယ္ဆုိရင္ အဲဒီလိုလူေတြဟာ အႏွစ္ႏွစ္အလလ ႏွဖူးေတြ႔ဒူးေတြရင္ဆုိင္ႀကံံဳေတြ႔ခံစားေနၾကရတဲ့  ျပည္သူေတြရဲ႕ေသာက၊ ဒုကၡအဝဝကို ရက္ရက္စက္စက္ လ်စ္လ်ဴရႈရက္ႏုိင္သူေတြပဲျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

ျပည္သူေတြဆင္းရဲမြဲေတေနၾကရတာဟာ အုပ္စုိးသူအဆက္၊စစ္အုပ္စုအဆက္ဆက္ရဲ႕ပံုစံမ်ိဳးစုံနဲ႔ ဖိႏွိပ္ေသြးစုတ္မႈေတြေၾကာင့္ ပါ။ ဒီလုိဖိႏွိပ္ေသြးစုတ္မႈေတြကို အကုန္အစင္တြန္းလွန္ပယ္ရွားႏုိင္မွသာ ျပည္သူေတြဘဝတကယ္တန္း လြတ္ေျမာက္ႏုိင္မွာပါ။ တကယ့္ အေျပာင္းအလဲဟာ အဲဒီေတာ့မွေပၚထြက္ႏုိင္လာမွာပါ။ ျပည္သူေတြရဲ႕ တကယ့္အေျပာင္းအလဲအတြက္ ဦးေဆာင္လမ္းျပေစလိုပါတယ္။

လူမ်ိဳးေပါင္းစံုျပည္သူေတြဟာ တီထြင္ဖန္တီးမႈရွိေသာ၊ ဒုကၡနဲ႔အခက္အခဲကို အလံမလွဲစတမ္း ရင္ဆုိင္ျဖတ္ေက်ာ္ဝံ့ေသာ သူရဲေကာင္းျပည္သူေတြလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေခါင္းေဆာင္ေတြကေတာ့ တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ေျပာင္းသြားမွာပါ။ ျပည္သူေတြက ေတာ့ အစဥ္ထာဝရတည္ရွိေနမွာပါ။ ျပည္သူေတြရဲ႕သမုိင္းကို ျပည္သူေတြကပဲ ဖန္တီးၾကရတာမဟုတ္ပါလား။

ေမာင္စုိးခ်ိန္ - လူျဖစ္ၿပီ

ေမာင္စုိးခ်ိန္ - လူျဖစ္ၿပီ
စက္တင္ဘာ ၁၊ ၂၀၁၄

 


တင္းႀကိတ္
ဖိႏွိပ္လြန္း
မိစာၦ
မညႇာတမ္းေပး
ေမြး
ေၾကာက္ေသြး ေၾကာက္စိတ္။

ေၾကာက္စိတ္
ဟိတ္ႀကီး ဟန္ႀကီး
ဆရာႀကီး ျဖစ္လာ
သူညႊန္ရာ
အရာရာ လည္စင္း
လူဖ်င္း
ညံံ႔ဖ်င္းလြန္းတယ္။

ေၾကာက္စိတ္
ေမွာင္ပိတ္တြင္းထဲ
အက်ဥ္းက်
သိကၡာမလွ
ယုတ္စြ
မခန္႔ထည္ဘူး။

ေၾကာက္စိတ္
ဂိတ္ဆံုး
အနိမ္႔ဆံုး
ေနာက္ဆံုး
ေအာက္ဆံုးေရာက္
လမ္းေပ်ာက္
ေဖာက္မထြက္
ရွင္လ်က္ေသေန။

ေၾကာက္စိတ္
အံႀကိတ္ တြန္းဆင္႔
ဖြင္႔သူ
လူ ျဖစ္ၿပီ။

ၾသဂုတ္ ၁၃၊ ၂၀၁၄။

ေက်ာ္ဟုန္း - ဓာတ္ခြဲခန္းပို ့ရမယ့္ မ်က္ရည္စက္မ်ား


ေက်ာ္ဟုန္း - ဓာတ္ခြဲခန္းပို ့ရမယ့္ မ်က္ရည္စက္မ်ား
စက္တင္ဘာ ၁၊ ၂၀၁၄

ကိုလတ္သည္ ေလယာဥ္ထိုင္ခုံမွာေနယူၿပီ။ ထိုင္ခုံခါးပတ္ကို အမ်ားနည္းတူပတ္လိုက္ၿပီးေနာက္ ေဘးရွိ ခုလုတ္ကိုႏွိပ္ကာ ထိုင္ခုံကို ေလ်ာခ်လိုက္ၿပီး ေခါင္းကိုေမွးမီွကာ သက္ေတာင့္သက္သာ အေနအထားျဖစ္ေအာင္ျ ပင္ဆင္လိုက္ၿပီး ဇိမ္ယူေနေတာ့သည္။ ေလယာဥ္က အျမင့္ေပ တစ္ေသာင္းအထက္မွာ ပ်ံေနဆဲ။

ကမၻာ့လူဦးေရထက္ သီခ်င္းအပုဒ္ေရက ပိုမ်ားမည္ဟု ကိုလတ္ထင္ပါသည္။ ကိုလတ္က ေတးသီခ်င္းမ်ားကို နယ္စည္းမျခား အကုန္ႀကိဳက္သူ။ ဒါေပမဲ ့ပါရမီနည္းေလသလားမသိ။ ကိုလတ္ အစအဆုံးရသည့္သီခ်င္းက ကမၻာမေၾက.. ဗမာျပည္ အစခ်ီရတဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းသာ။ ဒါေတာင္ ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းစာမွာသင္ရလို ့။ ေန ့တိုင္း ေက်ာင္းမွာ အတန္းသားတိုင္း ဆရာေတြက ဆိုခိုင္းလို ့ျဖစ္သည္။ က်န္သီခ်င္းမ်ားဆိုလွ်င္ တပိုဒ္မွ အစ  အဆုံးမရ။ တေၾကာင္းစ ႏွစ္ေၾကာင္းစ၊ ဒါမွမဟုတ္ သံျပိဳင္ပုဒ္ကေလးပဲရႏွင့္ပင္။ ဂီတပါရမီက အေတာ္နည္းပါသည္။ ခုလည္း သူစိတ္ထဲက အေခါက္ေခါက္အခါခါ  ညည္းလာတာက …

(အသည္းကြဲခဲ့တဲ့ ..အေမ့ရဲ့သားေလးျပန္လာၿပီ…၊ ႏွစ္ အစိတ္ေလာက္ အေမ့ဆီ မျပန္ဘဲ .. လြင့္ခဲ့သားလူမိုက္ဟာ…)

မူရင္းသီခ်င္းစာသားက သုံးႏွစ္ေလာက္ ေနရာမွာ ႏွစ္အစိတ္ေလာက္အစားထိုးကာ ဒီစာေၾကာင္းေလးကိုပဲ အခါခါ စိတ္ထဲမွာဆိုရင္း အူျမဴးေနခဲ့သည္။

သူ စီးလာတဲ့ေလယာဥ္က ၀ါရွင္တန္ဆီယက္တဲ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာေလဆိပ္ကေန ကယ္လီဖိုးနီးယား။ ေနာက္တဆင့္  ျပန္ေျပာင္းၿပီး စီး၊ ဒီကမွ ထိုင္၀မ္မွာနား။ ထိုင္၀မ္ကမွ ျမန္မာျပည္ရဲ့ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ မဂၤလာဒုံေလဆိပ္ဆီသို ့။   ဒီလို အဆင့္ဆင့္ ေျပာင္းလဲၿပီး ေတာ့   ေလယာဥ္ကို ၂-ရက္ၾကာစီးခဲ့ရေပမဲ့  အာရုံရတိုင္းဆိုညည္းမိတာက  ( အသည္းကြဲခဲ့တဲ့ … အေမ့ရဲ့သားေလး… ျပန္လာၿပီ..) ေတးပုဒ္သာျဖစ္သည္။

                                                           #     #     #    #     #

တကယ္ေတာ့ ကိုလတ္က တတိယႏိုင္ငံသို ့ေရာက္တာ ၁၅ ႏွစ္ေက်ာ္မွ်ရွိေနၿပီျဖစ္သည္။ ဒုကၡသည္အျဖစ္နဲ ့အေမရိကားကို စာနာသူတို ့ေကာင္းမႈျဖင့္ မေယာင္မလည္ေရာက္လာသူျဖစ္၏။ ေဆြမရွိ၊ မ်ိဳးမရွိ၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ တခ်ိဳ ့ေတာ့ရွိသည္။ အမ်ားစုေတြက မက္ေမာသည့္ အေမရိကားဆိုသည္ကို ကိုလတ္အဖို ့ေတာ့ မမက္ေမာ။ သူတကယ္မက္သည္ကား အမိေျမ၊ ခ်က္ျမွဳပ္ရာေျမ ဗမာျပည္သာျဖစ္သည္။ ဒါေၾကာင့္လည္း အေမရိကားမွာ ႏိုင္ငံသား ေလွ်ာက္ခြင့္ႀကံဳသည္တိုင္ သူက မေလွ်ာက္ထား။ တခ်ိဳ ့ သူလို လာခဲ့သူမ်ားကေတာ့ အေမရိကန္ႏိုင္ငံသား ခံယူထားတာရွိသည္။ ကိုလတ္ကေတာ့ တေန ့ေန ့ တခ်ိန္ခ်ိန္ ျမန္မာျပည္ျပန္ႏိုင္လိမ့္မည္ ယုံၾကည္ခ်က္ျဖင့္ အေမရိကန္ႏိုင္ငံသား မခံယူထားသာ တာျဖစ္သည္။ ႏိုင္ငံသားခံယူထားသူမ်ားကိုလည္း သူအျပစ္မေျပာပါ။ လူဆိုတာ ကိုယ့္ ခံယူခ်က္နဲ ့ကိုယ္သာ။ သူနားလည္မႈ ရွိၿပီးသား။

ေဟာ.. ၂၀၁၄ မွာေတာ့ သူ ့အယူအဆမွန္လာၿပီဟုေျပာရမလိုျဖစ္သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံေရးအေျခအေနက  တခ်ိဳးေကြ ့ တမ်ိဳးေျပာင္းလာသည္။ ျမန္မာ့သမၼတႀကီးအဖြဲ ့လည္း အေနာက္ႏိုင္ငံေတြသို ့ အလည္အပတ္ေရာက္ဖို ့ အခြင့္ႀကဳံခဲ့ၿပီ။ ယခင္က စီးပြားေရးပိတ္၊ ဗီဇာပိတ္ႏိုင္ငံေတြကလည္းတံခါးေတြဖြင့္ေပးၿပီး ဖိတ္ေခၚမႈေတြရၿပီ။ ထို ့အတူ ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြကိုလည္း သမၼတႀကီးက ျပန္ဖိတ္ေခၚမႈျပဳခဲ့သည္။ ျပည္ပက အတတ္ပညာရွင္ေတြ၊ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံလိုသူ ျမန္မာေတြ ျပန္လာပါဆိုသည္။ သို ့ေၾကာင့္ပင္ လာဘ္ျမင္သူ ႏိုင္ငံသားခံယူၿပီးသားေတြက ခုန္ေပါက္ကာ ခ်က္ခ်င္းလို အမိေျမသို ့ျပန္ၾကေတာ့သည္။  ေၾသာ္ .. ႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ႀကီး အိမ္ခြဲခဲ့ရသူေတြဆိုေတာ့လည္း အိမ္လြမ္းေပမေပါ့ ။

သူမ်ားေတြ အသီးသီး ျပန္ကုန္ၾကသည္ဆိုတဲ့သတင္းၾကားရေတာ့ ကိုလတ္လည္း ထျပန္ခ်င္စိတ္က ရုိးရြ ပိုးထလာသည္။ ခက္သည္က သူ ့မွာ ပတ္စပို ့မရွိ။ ခရီးသြားအေထာက္အထားလက္မွတ္နဲ ့သြားလို ့ရတယ္ဆိုေပမဲ့ သူရဲ့ရဲေဘာ္တခိ်ဳ ့က အႀကံေပးသည္။ ႏိုင္ငံသားေလွ်ာက္ၿပီးမွ သြားရင္ ပို စိတ္ခ်ရတဲ့အေၾကာင္း၊  က်ိဳးေၾကာင္းျပေျပာဆိုေသာေၾကာင့္ ကိုလတ္ စိတ္ေလွ်ာ့လိုက္သည္။ သူတို ့ရဲ့ အႀကံျပဳခ်က္က ေစတနာနဲ  ့ျဖစ္သည္။  ျမန္မာျပည္ရဲ့  ေျပာင္းလဲမႈက  အရည္တည္ကာစ။  ခုတမ်ိဳး၊  ေတာ္ၾကာ  တမ်ိဳးဆို  အခက္။ ဒီၾကားထဲ ဇရွိထားတဲ့သူေတြဆိုေတာ့  တဖက္အျမင္ကလည္း ၿခံခုန္ဖူးတဲ့ႏြားလို သံသယအၾကည့္ေတြ ကပ္ၿငိေနႏိုင္ေသးသည္။  သို ့
ေၾကာင့္ပင္ ကိုလတ္ လုပ္သင့္တာေတြ အလ်င္စလို လုပ္ေတာ့သည္။ ႏိုင္ငံသားေလွ်ာက္ျခင္း၊  ပတ္စပို ့ေလွ်ာက္ျခင္း၊  ေငြစုေဆာင္းျခင္း၊ ကန္ေတာ့ရန္ႏွင့္လက္ေဆာင္ေပးရန္ ပစၥည္းမ်ားစာရင္း ေတးထားျခင္း။ အစုစုတို ့ကို စိတ္ကူးႀကိဳယဥ္၊ ႀကိဳျပင္ဆင္ခဲ့ရသည္။ ဒါ
ေပမဲ့ ကိုယ္ႏွင့္မၿပီးသည့္ကိစၥမ်ားအတြက္ကိုေတာ့ စိတ္ရွည္ သီးခံရသည္ေပါ့။ ႏိုင္ငံသားရဖို ့ဆိုတာက သင္တန္ ေလွ်ာက္လႊာတင္၊ ရက္ခ်ိန္းျပန္စာေစာင့္၊ လက္ေဗြႏွိပ္၊ ေမးေျဖစာေမးပြဲေစာင့္၊ ဒါေတြကို သက္ဆိုင္ရာအစိုးရအလုပ္နဲ ့ႏွီးႏြယ္ေနေလေတာ့ သူတို ့ၾကာသမွ်  ကိုယ္ၾကာေနရသည္။  ၈ လၾကာမွ်ရင္းလိုက္ၿပီးမွ ကိုလတ္အတြက္ ျမန္မာျပည္ခရီးက အဆင္ေျပေလသည္။  ဒါေတာင္မွ
ျမန္သည္ဟု ဆိုရမည္။

                                                               #   #   #   #   #

     ကိုလတ္ရဲ့ အေတြးစတို ့ ျပတ္ေတာက္သြားသည္။ ေလယာဥ္ရပ္တန္ ့သြားၿပီ။ ေလယာဥ္ေပၚမွ ခရီးသည္ေတြ လႈပ္ရွားသက္၀င္ကုန္ၿပီ။ ကိုယ့္အိတ္ကိုယ္ဆြဲျဖင့္ စည္ေ၀ေနေလၿပီ။ ေလယာဥ္မယ္က ခရီးစဥ္ဆုံးေၾကညာသည္ကိုပင္ ကိုလတ္ ဂရုမထားလိုက္မိေအာင္ အေတြးစေတြ ပ်ံ ့လြင့္လာခဲ့၍ အမ်ားလႈပ္ရွားေတာ့မွသာ လိုက္လႈပ္ရွားျဖစ္သည္။ ေလယာဥ္ျပတင္းမွန္၀ိုင္းမွ ေျခာင္းၾကည့္လိုက္မိေသးသည္။ ဟုတ္သည္။ မဂၤလာဒုံ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာေလဆိပ္။ ကိုလတ္ရဲ့ ႏွစ္ခ်ိဳ ့အိပ္မက္တို ့ လက္ေတြ ့သက္၀င္ေျခၿပီ။

ေလဆိပ္အေဆာက္အဦအတြင္းေရာက္ေတာ့ ႏိုင္ငံသားက သတ္သတ္၊ ႏိုင္ငံျခားသားက သတ္သတ္။  ဒါက  ႏိုင္ငံတကာေလဆိပ္တိုင္းရဲ့ သတ္မွတ္မႈမို ့မထူးဆန္း။ ကိုလတ္က နိုင္ငံျခားသား၀င္ေပါက္မွာ တန္းစီရေတာ့ စိတ္ထဲ ဘာလိုလို အမ်ိဳးအမည္မသိေသာ ေ၀ဒနာ ခံစားရသည္။ ရင္ထဲမွာ က်င္ခနဲ။  ဒါက ျမန္မာျပည္ေလ။ ငါက ျမန္မာေလ။ ျမန္မာမိဘ ၂ ပါးက ေမြးတဲ့ ျမန္မာစစ္စစ္ေလ။ ေနာက္မွ ပူပူေႏြးေႏြး အေမရိကန္ႏိုင္ငံသားခံထားရတဲ့အျဖစ္ကို သတိရၿပီး စိတ္ေျဖရေတာ့သည္။

စစ္ေဆးေရးဂိတ္မွာ  ကိုယ့္အလွည့္ေရာက္ေတာ့ ထုံးစံအတိုင္း အိတ္ႀကီးကို ဖြင့္ရွာေဖြခံရေတာ့သည္။  ကန္ေတာ့ရန္ ယူလာသည့္ လူႀကီးသုံး ဆီထရြန္ အားေဆးပုလင္းက ၁၀ ပုလင္း။ ေဂ်ာ္နီလမ္းေလွ်ာက္(အေကာက္ခြန္လြတ္)က ၁ ပုလင္း။ မာဗိုလို ၁ ေတာင့္။ စမတ္ဖုံး၂ လုံး၊ အိုင္ပက္ ၂ ခု၊ လက္ေတာ့ပ္ကြန္ပ်ဳတာ ၁ လုံးတို ့ပါသျဖင့္ ရစ္ခ်င္စရာေလးျဖစ္ေနသည္။ မက္ခ်င္ဖြယ္ျဖစ္ေနသည္။ ဒါကို အေကာက္ခြန္အရာရွိက မ်က္ေစ့က်ေနေလၿပီ။ အားေဆး ၁၀ ပုလင္းကို ျပႆနာရွာေတာ့ “မိဘနဲ ့ဆရာမ်ား ကန္ေတာ့ဖို ့ပါ၊ အကိုႀကီးရယ္၊ တေယာက္တည္းအတြက္မဟုတ္လို ့ပါ” ေတာင္းပန္ေသာ္လည္း ဥပေဒေတြ၊ ပုဒ္မေတြတေလွႀကီး ရြတ္ျပၿပီး ရစ္ေနသည္။ အကိုႀကီးကိုလဲ လက္ေဆာင္ေပးပါ့မယ္ဆိုေတာ့မွ “ေအး ဒါဆို ေဆးတဘူးေပး” ဆိုၿပီး  ဆတ္ခနဲေကာက္ယူသြားသည္။ ဘယ္အခ်ိန္က ေျခာင္းေနမွန္းမသိသူ ေနာက္တေယာက္က “ငါလည္းၾကည့္လုပ္ဦးကြာ” ဆိုသျဖင့္ မာဗိုလိုတေတာင့္ေပးခဲ့ရသည္။ ဒီလိုမ်ိဳးႀကဳံရေတာ့ ကိုယ့္အရင္ ျပည္ေတာ္ျပန္ဖူးသူတို ့အမွာစကားကို ေျပးသတိရမိေသးသည္။ “ မင္း ျပန္ရင္ လူေတြနဲ ့ ဆက္ဆံရတဲ့အခါ အထူအပါးသိဖို ့ေတာ့လိုတယ္”တဲ့။ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူမလုပ္လိုလည္း သူအရပ္နဲ ့သူ ့ဇာတ္ကို ပူပူေႏြးေႏြးျပည္ေတာ္ျပန္မို ့ မရုန္းသာေသးတာ ၀မ္းနည္းမိသည္။

ေလဆိပ္အျပင္ဘက္ေရာက္မွ အပူလုံးႀကီးက်သြားေတာ့သည္။  လ၀ကကိုေက်ာ္ျဖတ္ရတာေတြ၊ စစ္ေဆးဂိတ္ေက်ာ္ျဖတ္ရတာေတြက တျခားႏိုင္ငံေလဆိပ္နဲ ့မတူတာကိုေတာ့ သတိထားမိသည္။ အေမရိကန္စာအုပ္ျပာေလးဆိုရင္ မရစ္။  ၿပံဳးရႊင္ၿပီး ရြၾကြေနေအာင္ ေဖာ္ေရြၾကတာ ၾကဳံရသည္။ ျမန္မာျပည္ကေတာ့ စာအုပ္ျပာဆိုကတည္းက ဗိုက္ဆာေနတဲ့က်ားေရွ ့ သမင္ေရာက္သလိုမ်ိဳးအျဖစ္မ်ိဳး ဆက္ဆံခံရသည္။ ရန္ကုန္ ေလဆိပ္ႀကီးက ယခင္ထက္ အနည္းငယ္ေျပာင္းလဲ ခန္ ့ျငားလာေသာ္လည္း ၀န္ထမ္းမ်ားစရုိက္ကေတာ့ မေျပာင္း။ အရင္အတိုင္း။
                                                          
( စြန္ ့ခြာခဲ့တာ..ၾကာၿပီမို ့သူစိမ္းတေယာက္လို…၊ ႀကိဳသူမရွိ တဦးတည္း ရပ္ေနရင္း .. လမ္းေဟာင္းေလးအတိုင္း ေလွ်ာက္ျပန္လာ)

တိုက္ဆိုင္ခ်ိန္မို ့ေလလားမသိ။ သီခ်င္းတပိုင္းတစက ကိုလတ္အေတြးစထဲ ဖ်တ္ခနဲေရာက္လာျပန္သည္။ တကယ္လည္း ေယာင္ခ်ာ၊ ႀကိဳသူမရွိပါ။ အသိ၊ မိတ္ေဆြ၊ ေဆြမ်ိဳး ႀကိဳသူမရွိေပမဲ့လည္း ဧည့္ႀကိဳ အငွားကားသမားက ၀ိုင္းလည္ႀကိဳၾကပါသည္။ ဒါနဲ ့ နီးရာကားသမားေခၚရာသို ့လိုက္လိုက္သည္။ ရန္ကုန္မွာ အငွားကားေတြက ေလးဘီး ဘီ-၆၀၀ ေတြမဟုတ္ေတာ့။ အရင္ ကိုလတ္တို ့ ျမန္မာျပည္မွာရွိစဥ္တုန္းကလို မဟုတ္။ စလြန္းကားလွလွေလးေတြ ေနရာယူထားတာ ေတြ ့ရသည္။   တိုင္းျပည္ႀကီးက  ကိုယ့္ေဆြမ်ိဳးေတြ တခ်ိဳ ့လည္း စီးပြားေရးေျပလည္ေနတယ္ ထင္ပါရဲ့လို ့ ကိုလတ္ေတြးမိလိုက္သည္။ ကားသမားက ဘယ္ေမာင္းပို ့ရမလဲေမးေတာ့ သူက ၿမိဳ ့ထဲက ေစ်းေပါဆုံး ဟိုတယ္တခုခုကို ေမာင္းပို ့ဗ်ာဟု ေျပာလိုက္သည္။ ကားအလ်င္တိုင္း ျမင္ကြင္းေတြကို ေငးၾကည့္လာမိခဲ့သည္။ ရိပ္ရိပ္ ရိပ္ရိပ္၊ ရီေ၀ေ၀။

                                                                 #   #   #   #   #

တည္းခိုခန္းမွာ တညတာအိပ္စက္ၿပီးေနာက္ မနက္ေစာေစာ ကိုလတ္ ႏိုးလာသည္။ ခရီးပမ္းခဲ့၍ ေစာေစာအိပ္ျဖစ္ၿပီး ေစာေစာႏိုးတာျဖစ္မည္။ မိဘႏွင့္ အမမ်ားကို ေတြ ့လိုေဇာျပင္းျပေနတာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ကိုလတ္က မ်က္ႏွာသစ္၊ေရခ်ိဳး တေပါင္းတည္း လုပ္လိုက္သည္။ ၿပီး အ၀တ္အစားလဲကာ အခန္းေသာ့ခတ္ၿပီး ရန္ကုန္ရင္ခြင္ကို တိုးေ၀ွ ့လိုက္ေတာ့သည္။ ျမင္ျမင္သမွ် ျမင္ကြင္းတို ့သည္လည္း သူ ့အဖို ့ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ၿပီးသား အေဆာက္အဦေတြရွိသလို ေနာက္ေပၚအေဆာက္အဦေတြ၊ ကုန္တိုက္အသစ္ေတြ၊ လူအသစ္ေတြလည္း ဘြားခနဲေတြ ့ရျပန္သည္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၅ ႏွစ္တုန္းက ဒီေနရာမွာ ဒါမရွိ၊ ဟိုဟာႀကီးက ဘယ္ေပ်ာက္သြားဆိုၿပီး တဦးတည္းေတြးရင္ ေငးရင္း လမ္းေလွ်ာက္ေနမိသည္။ ေရာင္စုံလူေတြၾကားမွာ ေရာင္စုံအေတြးျဖာေနရေသာ ကိုလတ္။

အေတြးကလည္း ျဖာေလာက္ပါသည္။ ေျပာင္းလဲျခင္းေတြက သူ ့အတြက္ အသစ္ခ်ည္း။ မနက္စာအျဖစ္ ေကာ္ဖီဆိုင္တဆိုင္မွာ စားေသာက္ရင္း ကိုလတ္ေတြးေနမိေသးသည္။ ေလဆိပ္မွ ၿမိဳ ့လယ္ထိကားခ၊ တည္းခိုခန္း တေန ့စာႏႈန္းထား၊ ေကာ္ဖီတခြက္ေစ်းႏႈန္း၊
စီးကရက္တဗူး ေစ်းႏႈန္း၊ အစစအရာရာ ေငြေပးေခ်ရမႈသည္ ကိုလတ္အဖို ့ ေရွာ့ရုိက္ေစသည္။ ေငြေဖာင္းပြမႈဒဏ္ရာခ်က္မ်ားက  သူ ့က ို သိသိသာသာ ရုိက္ခတ္ေလၿပီ။ အေမရိကန္ ၁ ေဒၚလာကို  ျမန္မာေငြ ၉၀၀ ေက်ာ္ေပါက္ေစ်းရွိမွန္းသိေပမဲ့  အရင္တုန္းကဆိုရင္ ေကာ္ဖီတခြက္က ဘယ္ေလာက္၊  စီးကရက္တဗူးမွ ဘယ္ေလာက္၊  အစအစ  ဟိုး က်န္ခဲ့တဲ့ ၂၅ ႏွစ္ကအတိုင္းနွင့္  ႏိႈင္းယွဥ္မိေနၿပီး စိတ္မသက္မသာျဖစ္ေနေသးသည္။ တကယ္ဆို ေဒၚလာေစ်းနဲ ့တြက္ရင္ တန္မွတန္ဆိုၿပီး ျဖဳန္း ေကာင္းမွန္း သိေပလည္း   အတိတ္ရဲ့အရိပ္က အားေကာင္းစြာ သူ ့ကို စိုးမိုးေနဆဲျဖစ္ေနတာ ဆန္းသည္။ မနက္စာစားၿပီးသည္ႏွင့္ သူ ့အိမ္ရွိရာ ရပ္ကြက္ကို   ေျခဦးျပင္လိုက္ေတာ့သည္။

                                                                      #   #   #   #   #

ရင္ကြဲပက္လက္ ေမြးရပ္သို ့ေရာက္ေလၿပီတကားဆိုၿပီး ကိုလတ္ ၀မ္းနည္းလာသည္။  မိမိေနထိုင္ရာရပ္ကြက္ေလးသည္ ယခင္လို မဟုတ္ေတာ့။  သြပ္မိုး သစ္ကာအိမ္မ်ား၊ အခ်ိဳ ့ ဓနိမိုး သစ္ဖာ အိမ္မ်ားသာရွိခဲ့ေသာ ကိုလတ္ငယ္စဥ္က  ေနထိုင္ရာရပ္ကြက္ေလး။  ခုေတာ့ ကြန္ဒိုတိုက္ခန္းႀကီးက ေနရာယူထားတာေတြ ့ရသည္။  မိမိအိမ္ေနရာကိုမွန္းၿပီး  ရင္းႏွီးဖူးေသာမ်က္ႏွာမ်ားကို ရွာေဖြေသာ္လည္း မေတြ ့။ ေတြ ့သမွ်သူကို ဦးတင္လွ၊ ေဒၚခင္ရီတို ့အိမ္ ဘယ္မွာလဲဟုေမးလည္းေခါင္းခါသူမ်ားသည္။ ဇေ၀ဇ၀ါေ၀့လည္လည္။ ေနာက္ဆုံး မိမိတို ့အိမ္ကို၀င္ထြက္သြားလာတတ္သူ ငယ္သူငယ္ခ်င္းတို ့ကိုစဥ္းစားမိကာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားရွိရာကိုစုံစမ္းရန္ ကိုလတ္
ေျခဦးလွည့္ရျပန္သည္။

သူငယ္ခ်င္းမ်ားဆီသြားေတာ့လည္း မေတြ ့မဆုံရသည္က မ်ားေနသည္။ တခ်ိဳ ့က အိမ္ေထာင္က်ၿပီး ေျပာင္းေရႊ ့၊ တခ်ိဳ ့က ေသဆုံး၊ တခ်ိဳ ့ကေတြထဲကမွ တဦးကိုေတာ့ ေတြ ့လိုက္ရသည္။ လွ၀င္း။ ကိုလတ္ကို ရုတ္တရက္ လွ၀င္းေတြ ့ေတာ့ ေၾကာင္အမ္းအမ္းႏွင့္ေငးၾကည့္ေနေသးသည္။ “ငါ မင္းသူငယ္ခ်င္း ကိုလတ္ေလ” ဆုိေတာ့မွ သူက အားရ၀မ္းသာ ေျပးဖက္သည္။ “မင္းကြာ ေနႏိုင္ရက္လိုက္တာ၊ ဘာမွလဲ မဆက္သြယ္ဘူး” ဟု ျပစ္တင္စကားဆိုသည္။ ကိုလတ္က သူ ့ျဖစ္စဥ္ေတြကို အတိုခ်ဳပ္ရွင္းျပလိုက္သည္။ ထိုအခါမွ ကရုဏာၾကည့္ျဖင့္“ ျဖစ္ရေလကြာ” ဟု လွ၀င္းကဆိုရင္း ဒီလိုကြဟုအစခ်ီ ရွင္းျပရွာသည္။

“ မင္း ေတာခိုသြားၿပီး တႏွစ္မရွိတရွိေလာက္မွာ ရန္ကုန္နဲ ့မႏၱေလးက ဖုံးနံပါတ္ေတြကို ေျပာင္းပစ္လိုက္တာ။ အရင္ နံပါတ္ ၅ လုံးက ၆ လုံးျဖစ္သြားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မင္းအိမ္နားက ဖုံးကို ဆက္မရတာျဖစ္မယ္။ မင္းစာထည့္ေပမဲ့ မင္းအိမ္က စာျပန္မရတာကလဲ  မင္းတို ့ေနတဲ့ ရပ္ကြက္ကို  က်ဴးေက်ာ္ရပ္ကြက္ဆိုၿပီး ဘိုဒိုဇာနဲ ့ထိုးေကာ္၊  အတင္းေျပာင္းခိုင္းခဲ့တဲ့အခ်ိန္ေၾကာင့္ျဖစ္မယ္” ဟုရွင္းျပေလသည္။

ထိုအခါမွ မိမိအိမ္က စာျပန္မဆက္သြယ္တာ၊ ဖုံးဆက္မရတာေတြကို ကိုလတ္ သေဘာေပါက္သြားသည္။ အရင္က မိမိဆိုးမႈကို စိတ္နာၿပီး အိမ္က မဆက္သြယ္ခဲ့ေလသလားဟု ထင္မွားခဲ့မိသမွ် ခု ရင္မွာ နာက်င္ခဲ့ရျပန္သည္။ သည္လိုႏွင့္ ထမင္းစား  အခ်ိန္ေရာက္ေန၍  လွ၀င္းက  ထမင္းစားရန္ေျပာေသာ္လည္း မစားႏိုင္။  မိဘနဲ ့အမေတာ္မ်ားေတြ ့ရန္ အာသာျပင္းေနသည္။ဒါေၾကာင့္ပင္ မိမိတို ့အိမ္ေျပာင္းေရႊ ့ရာ ၿမိဳ ့သစ္ဆီသို ့ လွ၀င္းကိုလမ္းျပလုပ္ခိုင္းကာ ကိုလတ္ အေသာ့ႏွင္ခဲ့ေတာ့သည္။

အိမ္သို ့ခီ်ရာလမ္းတေလွ်ာက္တြင္ ကိုလတ္စိတ္ကူးတို ့မွာ ယဥ္ေက်ာ့ေက်ာ့ႏွင့္ ေနာ့ေလေျခၿပီ။ အေမ့ရင္ခြင္ထဲ ေခါင္းထိုးၿပီး  ခၽြဲပစ္လိုက္မည္။  အမေတြကို  ေပြ ့ဖက္ နမ္းလိုက္ဦးမည္။   အေဖအေမနဲ ့ အမေတြကို ေခါင္းရင္းခန္းမွာထိုင္ခိုင္းၿပီး ပါလာသမွ်ေတြစုပုံၿပီး ကန္ေတာ့လိုက္ဦးမည္။ ႀကဳံရသမွ် ဘ၀အေထြေထြကို ပါးစပ္အၿမဳံ ့ထြက္ေအာင္ မနားတမ္းေျပာလိုက္မည္။ ေရွ ့ဆက္ၿပီး အိမ္မိသားစုေတြအတြက္ လစဥ္ေထာက္ပံ့ႏိုင္ေအာင္လုပ္ဦးမည္။ အေဖအေမေတြ တရားရိပ္၊ဘုရားရိပ္မွာ ေအးေအးေဆးေဆးခိုလႈံၿပီး  အလွဴအတန္းေတြလုပ္ႏိုင္ေအာင္လည္း ေထာက္ပ့ံဒါနျပဳပါဦးမည္။ ကိုလတ္မွာ ေရႊအိပ္မက္မ်ားႏွင့္ လန္းဆန္းေနမိေသးသည္။

မိသားစုတြင္ ကိုလတ္က အငယ္ဆုံးျဖစ္သည္။ အိမ့္အသည္း၊ အိမ့္ဆြဲလြဲျဖစ္သည္။ မိဘမ်ားက အမ ၃ ေယာက္ ေရွ့ဆင့္ေနာက္ဆင့္ ေမြးသည္။ ကိုလတ္ကို အေမ့အသက္ ၄၁ ႏွစ္ရွိမွေမြးသည္။ ဒါေၾကာင့္ အမမ်ားႏွင့္ကိုလတ္က အသက္ ၁၀ႏွစ္ေက်ာ္မွ်ျခားေနသည္။ စဥ္းစားၾကည့္။  ေမာင္ႏွမမ်ားထဲတြင္ မိန္းကေလးေတြခ်ည္းၿပီးမွ  ရွားရွားပါးပါး  သားေယာက်္ားေလးတေယာက္ ရခဲ့ျခင္း။ ေနာက္ၿပီး အငယ္ဆုံးလဲျဖစ္ဆိုေတာ့ မိဘ ၂ ပါးတင္မက အမမ်ားကလဲ ဖူးဖူးမႈတ္ ခ်စ္ၾကသည္မွာ မဆန္း။ ခုဆို အေမ၊ ၊ အေဖတို ့ အသက္မွာ ၈၅ႏွစ္ ၊ ၈၆ႏွစ္ရွိေနေပေတာ့မည္။ ကိုလတ္ ျမန္မာျပည္က ထြက္သြားေတာ့  အသက္က ၁၉ ႏွစ္ပင္ ရွိေသးသည္။  ခုဆို ကိုလတ္ရဲ့ အသက္ပင္ ၄၅ ျဖစ္ေနၿပီ။ ႏႈတ္ခမ္းေမႊး၊ မုတ္ဆိတ္ေမႊးႏွင့္။ ဗိုက္ ရႊဲရြဲႏွင့္။
                                                       #   #   #   #   #

ဖုန္ထူထူ၊ ခ်ိဳင့္ခြက္တို ့ႏွင့္ မေသမသပ္လမ္းသြယ္မ်ားၾကား၀ယ္  ဟိုဖာ ဒီကာ အိမ္စုတ္ေလးမ်ားႏွင့္ျပည့္ေနေသာ ရပ္ကြက္ထဲ ၀င္လာမိေတာ့ ကိုလတ္၏ ယဥ္ခဲ့ေသာစိတ္ကူးတို ့သည္ ရူးရာသို ့ေျပာင္းခ်င္လာသည္။ လွ၀င္းက “ ဒါ မင္းတို ့ အိမ္ေလ“ ဟု ညႊန္ျပရာကို ၾကည့္ရင္း မွင္သက္သလိုျဖစ္မိေသးသည္။ လွ၀င္းက အိမ္၀န္းသို ့၀င္၀င္ခ်င္း “ အိမ္ရွင္ေတြ..ဒီမွာ အထူးဧည့္သည္လာတယ္၊ ဘယ္သူလဲ ထြက္ၾကည့္ၾကဦး”ဟု အသံျပဳလိုက္ခ်ိန္တြင္ တဲသာသာအိမ္ထဲမွ အမ်ိဳးသမီးႀကီးတဦးက ထမီျပင္၀တ္ရင္း ထြက္လာခဲ့သည္။ ေနာက္ - ကိုလတ္ကိုမ်က္ေမွာင္ကုပ္ၾကည့္သည္။

ကိုလတ္က မခ်င့္မရဲေလသံျဖင့္ “မမႀကီး ဘာၾကည့္ေနတာလဲ၊ေမာင္ေလး … ကိုလတ္ေလ”ဟုေျပာမွ “ဟင္ ….ေမာင္ေလး”ဆိုကာ ေျပးဖက္ၿပီး ငိုပါေတာ့သည္။

 တဆက္ထဲ အိမ္ထဲမွသူမ်ားထံသို ့ “ေမာင္ေလး ကိုလတ္ျပန္လာၿပီ၊ ဟဲ့..လာၾကဦး”ဟု အသိေပးလိုက္သည္။ အမေတြက ပါလာေသာအထုတ္အပိုးေတြ ၀ိုင္းသယ္ၾကရင္း ပါးစပ္မွလည္း  အသားေတြ ပိုုျဖဴလာၿပီး ၀လာေၾကာင္း၊  အသံေျပာင္းသြားေၾကာင္း၊ ငယ္ရုပ္ေပ်ာက္ေနလို ့ မမွတ္မိေအာင္ပင္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ႏႈတ္ခမ္းေလးနဲ ့မ်က္ခုံးေမႊးသာ ငယ္ရုပ္ဖမ္းမိစရာျဖစ္ေၾကာင္း သူထက္ငါ အလုုအယက္ေျပာေနၾကသည္။ ဘာမွ ဆက္သြယ္မႈမရ
၍ ေသၿပီဟုပင္ထင္ထားေၾကာင္း၊ ေနရက္လိုက္တာဟုလည္း အျပစ္တင္ၾကသည္။

ကိုလတ္က တေယာက္ေပါက္ အလုအယက္ေျပာေနၾကတဲ့အမမ်ားကိုဂရုမျပဳအားဘဲ အိမ္ဖြဲ ့စည္းပုံကို အလ်င္စလိုမ်က္ေစ့ကစား ေနမိသည္။ သူရွိစဥ္ကလို၊ ရပ္ကြက္အေျပာင္းမခံရစဥ္အိမ္မ်ိဳးလို မဟုတ္ေတာ့တာကို သတိထားမိသည္။ အိမ္မိုးထားေသာသြပ္ခ်ပ္ ေတြက သံေခ်းကိုက္ေကာ အေတာ္မ်ားမ်ားေပါက္ၿပဲေနသည္။  အိမ္အဖီေဆာင္ကာ သစ္တို ့ဖရုိဖရဲျဖစ္ေန၍  ေနေရာင္ကအိမ္ထဲသို ့ ကြက္က်ားေပါက္မ်ားမွ ထိုးထြက္ေနတာျမင္သည္။  အိမ္တြင္ လွ်ပ္စစ္မီးလည္းမရွိေတာ့။ သူယူလာေသာကြန္ပ်ဴတာ၊ ဖုံး၊ အုိင္ပက္ ဘယ္လိုသြားသုံးႏိုင္ေတာ့မည္နည္း။ သက္ျပင္းကို ခိုးခ်မိရင္း အေဖႏွင့္အေမေကာဟု ေမးလိုက္သည္။

ထိုအခါမွ အမမ်ားကသတိ၀င္ကာ အေဖဆုံးတာ ၈ ႏွစ္ရွိၿပီဟုေျပာၾကသည္။ အမလတ္က ရႈိက္သံသည္းသည္းျဖင့္ အေဖမဆုံးခင္မွာ သားေလးကိုလတ္ဆိုၿပီး အႀကိမ္ၾကိမ္တမ္းတၿပီးမွအသက္ထြက္သြားေၾကာင္းေျပာကာ အမမ်ားၿပိဳင္တူ ငိုပါေတာ့သည္။ လွ၀င္း က “ မင္းေရာက္ေရာက္ခ်င္း မင္းအေဖဆုံးတဲ့အေၾကာင္းမေျပာခ်င္လို ့ငါမေျပာဘဲထားတာပါ” ဟု ၾကား၀င္ျဖည့္သည္။ အေဖဆုံးခဲမွန္းကိုပင္ မသိလိုက္ရတဲ့ဘ၀မို ့ ကိုလတ္ရင္၌ လိႈက္ခနဲျဖစ္သြားရျပန္သည္။ “ဒါနဲ ့ အေမေကာ..အေမေကာဟင္”လို ့စိုးရိမ္တႀကီး ေမးေတာ့မွ အမမ်ားက အေမလဲေလ်ာင္းရာအခန္းသို ့ ကိုလတ္ကို ေခၚသြားေပးသည္။

အေမသည္  အသက္ႀကီး၍  သက္ေတာင့္သက္သာျဖစ္ေစရန္ သီးသန္ ့ေနရာထားေပးဟန္တူသည္။ ကုတင္မရွိေသာ အိပ္ယာေပၚတြင္ အေမကလဲလွ်က္။ ေဘးမွာ တံေတြးခြက္၊ ေျခရင္းဖက္မွာ ဆီးအိုးတလုံးေတြ ့ရသည္။ ေလ၀င္ေပါက္ျပဴတင္းတခုရွိသည္။ အေမကား အရုိးေပၚအေရတင္။ ပိန္လွီလွသည္။ မ်က္ေစ့လည္း မႈန္ဟန္ရွိသည္။ အမငယ္က အေမကိုသက္ေတာင့္သက္သာရွိေစရန္ေပြ ့ထူေပးရင္း “ အေမ ..ၾကည့္ပါဦး၊ အေမ့သားေလး ကိုလတ္ေလ” ေျပာျပေနသည္။

ကိုလတ္က အေမကိုေပြ ့ဖက္ကာ  ရင္ခြင္ထဲတိုးရင္း “ အေမ..သားကိုလတ္ေလ၊ အေမ့သားေလး ကိုလတ္ေလ” တတြတ္တြတ္ေျပာကာ ဖက္ထားရာမွခြာၿပီး အေမ့မ်က္ႏွာအနီးဆုံးထိ  သူ ့မ်က္ႏွာကို တိုးကာျပေလသည္။  အေမကား  ၀မ္းသာအဲလဲျဖစ္ရမည့္အစား ဇေ၀ဇ၀ါဟန္ျဖင့္။  ေခါင္းတလုံးလုံးျဖဴေနသည့္  ဆံပင္မ်ားေ၀ွ ့ရမ္းလႈပ္ခါၿပီး ေျပာလိုက္ေသာစကားေၾကာင့္ အနီးရွိလူမ်ား ေခတၱၿငိမ္သက္သြား မွင္သက္သြားၾကရသည္။

“ ဘာ … ဘယ္က ကိုလတ္လဲ၊ ငါ့သား ကိုလတ္က ေက်ာင္းသြားတက္ေနတယ္”
“ ငါ့သားေလးက ျဖဴျဖဴသြယ္သြယ္ လူေခ်ာေလး၊ ခုမွ လူပ်ိဳေပါက္ေလးရွိေသးတာ၊ မင္း .. ငါ့လာ မညာေနနဲ ့၊ သြား ..၊ မင္း …ငါ့သားမဟုတ္ဘူး”

ကိုလတ္အဖို ့ အေမ့ရဲ့ “သြား.. မင္း ငါ့သားမဟုတ္ဘူး”ဆိုသည့္ျငင္းပယ္စကားသည္ ကမၻာၿပိဳသည့္အလား ခံစားရေလသည္။ ကိုလတ္က အေမ့ရဲ့ လက္ေမာင္းေသးက်စ္က်စ္ေလးကို အသာလုပ္ခါရင္း ..

“အေမရယ္.. အေမ့သားေလး ကိုလတ္အစစ္ပါဗ်ာ..၊ အေမ့သားစစ္စစ္ႀကီးပါဗ်ာ.. သားကို အေမ မမွတ္မိေတာ့ဘူးလား” ဆိုၿပီး တရႈိက္ရိႈက္ လႈိက္ငိုမိေတာ့သည္္။ ကိုလတ္ဘ၀တြင္ တခါမွ  မငိုဘူးခဲ့။ လူၾကမ္းႀကီး၊ အသည္းမာသူႀကီး၊ စိတ္ခိုင္သူႀကီးဟု ကိုယ္တိုင္ထင္ထားသူႀကီးမွာ မ်က္ရည္ပုလဲမိုး သည္းထန္ေနရေခ်ၿပီ။ ခုေတာ့ျဖင့္
အသည္းကြဲခဲ့တဲ့ အေမ့ရဲ့သားေလး မေသခင္ပင္ ၀ဋ္ျပန္လည္ေနဘိအလား။ အသည္းကြဲတဲ့ အေမ့ရဲ့သားေလးဘ၀သို  ့ေရာက္ရေခ်ၿပီ။

အမေတာ္မ်ားကလည္း ၀ိုင္း၍ အေမ့အိုအား ငိုရိႈက္ရင္းႏွင့္ပင္ ကူေျပာေပးရွာပါသည္။ အမမ်ားက တေယာက္ တမ်ိဳးျဖင့္ ေက်ာင္းစိမ္း၀တ္ ၁၈ ႏွစ္အရြယ္ေက်ာင္းသားေလးမ်ားျမင္ရင္ သားေလးကိုလတ္ ေက်ာင္းသြားၿပီဟု အေမေျပာတတ္ေၾကာင္း၊ ေန ့စဥ္   ေက်ာင္းတက္၊ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ေတြမွာ ၿခံ၀ထြက္ကာ ေမွ်ာ္ေနတတ္ေၾကာင္း။ အိမ္မွာ ကိုလတ္ကို အေမမေတြ ့ခ်ိန္မ်ားေမးတဲ့အခါ ေက်ာင္းတက္ေနတယ္။  က်ဴရွင္ဆက္တက္ေနတယ္ဟု ညာထားရေၾကာင္း၊ ထို ့သို ့အေမျဖစ္ေနသည္မွာ ႏွစ္ေတြအေတာ္ၾကာၿပီျဖစ္ေၾကာင္း အမ ၃ ေယာက္က ငိုရိႈက္ရငး္ျဖင့္ ကိုလတ္ နားလည္ေအာင္ အေမအိုအေၾကာင္း ရွငး္ျပေပးၾကသည္။ ထိုသို ့ ရွင္းျပေလ  ကိုလတ္မွာ စိတ္ထိခိုက္ရေလ၊ ေၾကကြဲေလျဖစ္ကာ ေယာက်္ားတန္မဲ့ တသြင္သြင္ မ်က္ရည္က်ရျပန္ေတာ့သည္။

အေမအိုျဖစ္သူမွာ သားငယ္ကို မမွတ္မိရေလာက္ေအာင္ ကိုလတ္ကလည္း ငယ္ရုပ္ေပ်ာက္ေနသည္။ အသည္းေရာဂါေၾကာင့္လည္း သူ ့ဗိုက္က  အေတာ္စူေနသည္။  အသံေတြလည္း ႀကီးေကာင္၀င္လို ့ေျပာင္းေလၿပီလား မသိ။ ဒါမွမဟုတ္ အေမအိုက သားေဇာႏွင့္ စိတ္ေ၀ဒနာအေပ်ာ့စား ခံစားေနရလို ့မ်ား အမွတ္မဲ့ေနေလၿပီလား။ အသက္ႀကီးသြားေသာေၾကာင့္ သတိခ်ိဳ ့ယြင္းေနတာမ်ားလား။ ကိုလတ္မေ၀ခြဲႏိုင္ေတာ့ၿပီ။

ကိုလတ္သည္ အေမအိုႏွင့္ ဒုးတုုန္႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္အေနအထားမွ အေမျဖစ္သူေပါင္ေပၚသို ့မ်က္ႏွာအပ္ကာေပ်ာ့ေခြသြားခဲ့ေပေတာ့သည္။ “ အေမရယ္..အေမ့ရဲ့သား စစ္စစ္ႀကီးပါဗ်ာ..။ အမတို ့၀ိုင္းေျပာေပးၾကပါဦး” ဟု အစ္ေအာက္ေအာက္အသံႀကီး ထြက္လာၿပီး  ကိုလတ္မ်က္ရည္မ်ား အေမအိုထမီသို ့ ရႊဲစိုသြားေပေတာ့သည္။ ကိုလတ္ငိုေနတာၾကည့္ၿပီး အမ ၃ ေယာက္ကလည္းငိုသည္။ အၿမဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္ေသာ ငယ္သူငယ္ခ်င္း လွ၀င္းပင္ မ်က္ႏွာလႊဲကာ မ်က္ရည္မ်ားသုတ္ေနသည္။

အေမအိုသည္ သူ ့ေပါင္ေပၚတြင္ သည္းထန္စြာငိုေနေသာကိုလတ္ကို သူ ့လက္ေသးေသးေလးျဖင့္ဆြဲထူေန၍ ကိုလတ္က အလိုက္သင့္ ကိုယ္ကိုျပန္မတ္လိုက္သည္။ ၿပီးေနာက္ အေမအိုမ်က္၀န္းတြင္လည္း မ်က္ရည္မ်ားစီးေနသည္ကိုေတြ ့လိုက္ရသည္။ သူ ့နံေဘးတြင္ငိုေနသူမ်ားေၾကာင့္ အေမကေရာမ်က္ရည္က်သည္လား။ ကိုလတ္ကို သူသားအျဖစ္ မွတ္မိသြား၍ ၀မ္းနည္းငိုေနတာလား မေ၀ခြဲတတ္ေတာ့ပါ။ ၿပီး  အေမအိုက ကိုလတ္ကိုလည္း သူလက္သြယ္မ်ားျဖင့္ မ်က္ရည္မ်ားကို သုတ္ေပးေနျပန္သည္။ ထိုသို ့ သုတ္ေလ ကိုလတ္မ်က္ရည္မ်ားကစီးက်
ေလ ျဖစ္ေနသည္။

“ေမာင္ေလးရယ္..ကိုယ့္သားပဲ၊ ဘယ္အရြယ္ေရာက္ေရာက္ အေမျပန္မွတ္မိမွာပါ၊ ေသြးက စကားေျပာပါတယ္”
ဟု အမအႀကီးဆုံးက ႏွစ္သိမ့္ေနပါသည္။ ဒါေပမဲ့ သူတို ့လည္း မ်က္ရည္စေတြႏွင့္။

                                                                       #   #   #   #   #

ကိုလတ္သည္ ၈၈ အေရးအခင္းတြင္ ဆႏၵျပရင္း ေတာခိုသြားခဲ့သူျဖစ္သည္။ မိဘမ်ားကိုပင္ အသိမေပးႏိုင္ခဲ့။ အနီးဆုံးသူငယ္ခ်င္း လွ၀င္းကိုေတာ့ သူေတာခိုေတာ့မည့္အေၾကာင္း အားလုံးႀကိတ္စီစဥ္ၿပီးမွ ေျပာခဲ့တာျဖစ္သည္။ လွ၀င္းမွတဆင့္ ကိုလတ္ အိမ္သားမ်ားက ေတာခိုသြားေၾကာင္းေတာ့ သိႏိုင္ေပလိမ့္မည္ထင္သည္။

ႏွစ္ေပါင္း  ၂၅ ႏွစ္တာၾကာမွ်  အဆက္အသြယ္မရခဲ့ေသာ  ေမာင္ငယ္အတြက္  ရုတ္တရက္  မေသမေပ်ာက္ဘဲ  ျပန္ဆုံခြင့္ရခဲ့လို ့ အမမ်ားက ၀မ္းသာၿပီးက်သည့္မ်က္ရည္ေလသလား။ အေမႏွင့္သားအျဖစ္ကိုၾကည့္ရင္း အမမ်ားက ယူက်ဳံးမရျဖစ္ကာ၀မ္းနည္းၿပီး မ်က္ရည္က်ေလသလား။

အေမက သားကို မမွတ္မိေတာ့၍  ကိုလတ္က ၀မ္းနည္းၿပီး က်သည့္မ်က္ရည္လား။  မိသားစုဘ၀  အေျခနဲ ့ေနတာျမင္ၿပီး  က်မိ သည့္မ်က္ရည္လား။  မိမိယုံၾကည္ခ်က္အတြက္ ေပးဆပ္လိုက္ရတာေတြ မတန္တဆျဖစ္ေန၍ က်သည့္ မ်က္ရည္ေပလား။

လွ၀င္းသည္ ျပန္ဆုံခ်ိန္ေတာင္မေပ်ာ္ရႏိုင္ရွာသည့္ ကိုလတ္တို ့မိသားစုကိုၾကည့္ရင္း တခ်ိန္က  ေခတ္စနစ္ဆိုးရဲ့ဒဏ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ခဲ့ ရတဲ့ ဤမိသားစုလိုမ်ိဳးမ်က္ရည္စက္မ်ား ဘယ္ေလာက္ရွိေလမည္လည္းဟု ေတြးရင္း စိတ္ထဲ ေၾကကြဲေနေပသည္။

ဒီမ်က္ရည္စက္မ်ားကို ဓာတ္ခြဲခန္းကိုပို ့ကာ ဓာတ္ခြဲၾကည့္သင့္သည္။  ဒါမွ  ေနာင္လာေနာက္သားေတြ ေခတ္ဆိုးတခုသားေကာင္မ်ားအေၾကာင္းကို အမွန္သိႏိုင္လာလိမ့္မည္၊ စာနာႏိုင္လာလိမ့္မည္ဟု လွ၀င္း ေတြးေနမိေတာ့သည္။    ။

ေက်ာ္ဟုန္း
ၾသဂုတ္၊ ၂၇၊ ၂၀၁၄။