ရွာေဖြေရး ...

Loading...
PO Box 320-207, San Francisco, CA 94132-0207, USA – editors @ moemaka.net ((510) 854-6501)။ HOME, ၅၈/၆၀ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ေအာက္လမ္း၊ ရန္ကုန္၊ ဖုံး (၀၉၂၅- ၄၂၀၀ - ၆၀၆)။ စာတိုက္ေသတၱာ (၈၂၅)၊ ရန္ကုန္စာတိုက္ၾကီး။

တူေမာင္ညိဳ - ၁၀ မိနစ္ စကားေျပာပြဲ

တူေမာင္ညိဳ - ၁၀ မိနစ္ စကားေျပာပြဲ 
(မိုုးမခ) ႏိုု၀င္ဘာ ၁၊ ၂၀၁၄ 
“ႀကီး ၄ႀကီး”၊ “ႀကီး ၉ ႀကီး”၊ “ထိပ္သီး ၁၄ ဦး” လုိ႔ ဆုိၿပီး ကုိယ္ထင္ရင္ကုတင္ေရႊနန္း ဘယ္လိုပဲ စိတ္ကူးယဥ္ သတ္မွတ္ေျပာ ဆုိေနပါေစ၊ တကယ္တန္းမွာေတာ့ အာဏာရွိသူ/အုပ္စုိးသူေတြက အာဏာမဲ့အတိုက္အခံကို အာဏာကပ္ေျမွာင္ေတြၿခံရံၿပီးေခၚေတြ႔ တာပါ။ ၁၀ မိနစ္စီ စကားေျပာခြင့္ေပးတ့ဲ၊ “၁၀ မိနစ္စကားေျပာပြဲ”မွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။ 
“အစိုးရ၊ လႊတ္ေတာ္၊ ေကာ္မရွင္၊ တပ္မေတာ္၊ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီ” တို႔ကေန သူတို႔ရဲ႕အဆြယ္အပြားအခ်ိဳ႕နဲ႔အတူ အတိုက္အခံပါတီ ၂ ခုက ေခါင္းေဆာင္ ၂ ေယာက္ကို ေခၚေတြ႔တာပါပဲ။ သူတုိ႔ကိုယ္သူတို႔ “ႀကီး” တယ္လို႔ ထင္ေနသူေတြကလည္း “ႏုိင္ငံေတာ္” က ဒီ “၁၀မိနစ္စကားေျပာပြဲ”  မွာ သူတို႔ကို မေခၚ/ စိမ္းကားလို႔ ႀကိတ္မႏုိင္ ခဲမရျဖစ္ေနၾကတယ္လုိ႔ ေျပာသံလည္းၾကားရပါတယ္။
  “၁၀ မိနစ္စကားေျပာပြဲ” ဟာ ရုတ္တရက္ထီးအနက္ဖြင့္လိုက္တာကို ျမင္လုိ႔ ဝုိင္းၿပီးအာၾကတဲ့ က်ီးေတြလို ခဏတျဖဳတ္ေတာ့ အုတ္ေအာ္ေသာင္းသဲျဖစ္သြားေပမယ့္၊ ၿပီးေတာ့လည္း နဂုိေနၿမဲအတုိင္းျပန္ျဖစ္သြားတာပါပဲ။ 
ေခၚေတြ႔ တဲ့ ပံုစံကိုပဲၾကည့္ပါ၊  “အစိုးရ” (ဦးသိန္းစိန္၊ ေဒါက္တာစုိင္းေမာက္ခမ္း၊ ဦးဉာဏ္ထြန္း)၊ “လႊတ္ေတာ္” (ဦးေရႊမန္း၊ ဦးခင္ေအာင္ျမင့္)၊ ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္ ( ဦးတင္ေအး)၊ တပ္မေတာ္ (ဗိုလ္မင္းေအာင္လိႈင္၊ ဗိုလ္စုိးဝင္း)၊ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီ ( ဦးေဌး) တုိ႔က သူတုိ႔ အဆြယ္အပြားေတြထဲက အခ်ိဳ႕ျဖစ္တဲ့ ဦးသိန္းထြန္း(တစည)၊ စုိင္းအုိက္ေပါင္း(SNDP)၊  ဦးခင္ေမာင္ေဆြ(NDF) တုိ႔ ၿခံရံၿပီး   ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ (NLD) နဲ႔ ခြန္ထြန္းဦး (SNLD) တုိ႔ကို ေခၚေတြ႔တာပါ။  
“၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒ” ျပင္ဆင္ေရးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး “ပုဒ္မ ၄၃၆ မျပင္ဆင္ေရး၊ ပုဒ္မ ၅၉ (စ) မျပင္ဆင္ေရး၊ PR စနစ္ က်င့္ သံုးေရး”စတဲ့ ဘက္ကေန ၾကည့္ရင္“အစိုးရ၊ လႊတ္ေတာ္၊ ေကာ္မရွင္၊ တပ္မေတာ္၊ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီ” တို႔နဲ႔ သူ႔အဆြယ္အပြားေတြဟာ တစ္ကိ်တ္ ထဲတစ္ဉာဏ္ထဲေတြပဲျဖစ္ပါတယ္။ (NLD) နဲ႔ (SNLD) တို႔က အေျခခံဥပေဒျပင္ဆင္ေရး (သို႔) အသစ္ေရးဆြဲေရးဘက္က မဟုတ္ပါလား။ အေျခခံဥပေဒကို (NLD) ပါတီက လႊတ္ေတာ္တြင္းကေနျပင္ဆင္ေရးပဲကြက္ၿပီးေျပာေနလို႔ (SNLD) က အတြင္းေရးမွဴးက ေဝဖန္ေျပာ ဆိုခ်က္ဟာ  အေျမာ္အျမင္ရွိတဲ့ေျပာဆိုခ်က္၊ သတိၱရွိတဲ့ေျပာဆိုခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ 
ဒီလို “ေခၚေတြ႔” တာကို ပင့္တင္တြန္းပုိ႔မီဒီယာေတြက “သမုိင္းဝင္ေတြ႔ဆံုမႈ” လို႔ ျပဴးတူးၿပဲတဲေရးသားၾကတယ္။ လက္ေတြ႔ မွာ ေတာ့ ေတြ႔ဖူးၿပီးသားလူေတြ အခ်င္းခ်င္းလက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ၾက၊ ဓါတ္ပံုအတူတြဲရုိက္ၾက၊ ၿပီးေတာ့ ၁၀မိနစ္စီ စကားေျပာၾကရတာပါ။ (KNU)၊ (RCSS)၊ (UWSP)“ဝ”နဲ႔မိုင္းလားတို႔ ၿပီးရင္ ကာခ်ဳပ္ကို ပထမဆံုး ဖူးေတြ႔ရတယ္ ဆုိတဲ့ စာနယ္ဇင္းေကာင္စီ(ယာယီ) အတြင္းေရး မွဴး အဖို႔ေတာ့ မာန္တက္ၿပီးလက္မေထာင္ခ်င္စရာပဲ။ သူက ကာခ်ဳပ္နဲ႔  “ ၃နာရီနဲ႔မိနစ္ ၂၀ ” ႀကီးမ်ားေတာင္ေတြ႔ၿပီး စကားေျပာခဲ့ရတာ မဟုတ္လား။ ကာခ်ဳပ္က ခဏခဏေခၚေတြ႔ေနတဲ့(KNU) ဥကၠ႒ ေစာမူတူးေဆးဖိုးနဲ႔ ပဒုိမန္းၿငိမ္းေမာင္တို႔ကေတာ့ “ဒါေလးမ်ားကြာ” ဆို ၿပီး ၿပံဳးေနၾကလိမ့္မယ္ထင္တယ္။ 
“သမၼတ၊ လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒၊ ကာခ်ဳပ္” တုိ႔ နဲ႔ ေတြ႔ၾကရသူေတြအားလံုးမွာ တူညီခ်က္တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္။ အဲဒါကေတာ့ အဲဒီလို “ေခၚေတြ႔မႈ” ဆုိတာေတြကေန ဘာရလဒ္မွ မယ္မယ္ရရ ဆုပ္ဆုပ္ကိုင္ကိုင္ရရွိျခင္း မရွိဘူးဆုိတဲ့ အခ်က္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ “ ၿဗိစံု- ၿဗံဳစိ၊ ၿဗံဳစိ- ၿဗိစုံ” ပါပဲ။ 
အတိုက္အခံလို႔ေခၚတာကိုမႀကိဳက္တဲ့ အတုိက္အခံပါတီေခါင္းေဆာင္ကေတာ့ ရတဲ့အခ်ိန္ ပိစိေညွာင့္ေလးအတြင္းမွာ ေဖေဖ ထူေထာင္ခဲ့တဲ့ တပ္မေတာ္အေပၚထားရွိတဲ့ သူမရဲ႕“ပေလတုိးနစ္အခ်စ္” ကို ေျပာျဖစ္ေအာင္ ေျပာလုိက္တာကျဖင့္ ဒီေတြ႔ဆံုမႈ ရဲ႕ အဓိက ဇာတ္ထြဋ္မ်ားျဖစ္ေနမလားမသိပါ။ ကိုပါႀကီးရဲ႕က်န္ရစ္သူမုဆုိးမ၊ ဆုိင္းရြယ္ဂ်ာရဲ႕မိဘမ်ားနဲ႔အတူ စစ္တပ္ရဲ႕မီးရိႈ႕မႈ၊ မုဒိန္းက်င့္မႈ၊ သတ္ျဖတ္မႈမိ်ဳးစုံကို ေတြ႔ႀကံဳခံစားခဲ့ၾကရတဲ့ အျခားအျခားေသာ တုိင္းရင္းသားျပည္သူေတြက ဘယ္လိုမ်ားေျပာၾကမွာပါလိမ့္။ ဒီစကားကို ျမင့္ျမတ္ရာဘံုက ဆရာ ဦးဝင္းတင္ၾကားရင္ ဘယ္လိုမ်ားေျပာမွာပါလိမ့္မယ္။
ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးမွာ (ဖဆပလ) အစိုးရမွသည္ (ဗိုလ္) ဦးသိန္းစိန္ႀကံ့ဖြံ႔အစိုးရအထိ အဆက္ဆက္ေသာ အုပ္စုိးသူေတြဟာ  သူတုိ႔ႀကံဳေတြ႔ေနရတဲ့ အခက္အခဲေတြထဲက ယာယီထြက္ေပါက္ရွာ လုိတဲ့အခါမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ထုနဲ႔ထည္နဲ႔ျဖစ္တည္လာတဲ့ (ျပည္တြင္း စစ္ ရပ္စဲေရး၊ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ဒီမုိကေရစီေရး၊ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုတည္ေဆာက္ေရး၊ ႏုိင္ငံေရးအရ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရး စတဲ့)  ျပည္သူလူထုဆႏၵကို လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းၿဖိဳခြဲ လိုတဲ့အခါမွာ ပဲျဖစ္ျဖစ္ “ဟန္ျပေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပြဲ” ေတြေဖာ္ ထုတ္ေလ့၊ ျပဳလုပ္ေလ့ရွိပါ တယ္။ “၁၀ မိနစ္စကားေျပာပြဲ” ဟာလည္း  အဲဒီလို “ဟန္ျပေတြ” ထဲမွ  ခပ္ည့ံညံ့အမ်ိဳးအစားတစ္ခုမွ်သာျဖစ္ပါေၾကာင္း။ 




အရွင္စႏၵိမာ (မြန္စိန္ေတာရ) - ဓါတ္ပုုံႏုုိင္ငံေရး


အရွင္စႏၵိမာ (မြန္စိန္ေတာရ)  - ဓါတ္ပုုံႏုုိင္ငံေရး
(မိုုးမခ) ႏိုု၀င္ဘာ ၁၊ ၂၀၁၄

သမၼတဦးသိန္းစိန္နဲ႔ လူထုုေခါင္းေဆာင္ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္တုုိ႔ ႏွစ္ပြင့္ဆုုိင္ေတြ႔ဆုုံမႈ သုုံးေလးႀကိမ္ေလာက္ လုုပ္ခဲ့ေပမယ့္ ဘာမွအရာမထင္ခဲ့ဘဲ ဓါတ္ပုုံေၾကာ္ျငာပဲ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ယခုု ၁၄ပြင့္ဆုုိင္ေတြ႔ဆုုံမႈဆုုိတာလည္း ဓါတ္ပုုံႏုုိင္ငံေရးပဲ ျဖစ္အုုံးမွာပါ။ ပထမေျခလွမ္းပါ။ ေနာင္မွာ ဒီလုုိ ေတြ႔ဆုုံမႈေတြ ဆက္လုုပ္သြားအုုံးမယ္ဆုုိတာကလည္း ႀကိဳးရွည္ရွည္လံၿပီး အခ်ိန္ဆြဲထားတဲ့သေဘာပါ။    

လက္ရွိႏုုိင္ငံေရးဖိႏွိပ္မႈ၊ လူမႈဘဝဆင္းရဲၾကပ္တည္းမႈ ျမင့္မားလာေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အာရုုံလႊဲ အေပၚယံေျဖေလွ်ာ့ျပ ႏုုိင္ငံတကာအျမင္မွာ ဘက္ေပါင္းစုုံပါဝင္တဲ့ ႏုုိင္ငံေရးေတြ႔ဆုုံမႈ ေဆြးေႏြးညွိႏႈိင္းအေျဖရွာမႈေတြ ဆက္လက္လုုပ္ေဆာင္ေနပါတယ္လုုိ႔ အေၾကာင္းျပစရာ ဆင္ေျခေပးစရာ ရွာတဲ့အေနနဲ႔ ဒီ ၁၄ပြင့္ဆုုိင္ေတြ႔ဆုုံပြဲကုုိ ထလုုပ္လုုိက္တာ ျမင္သာလွတယ္။  

လုုံးဝမေတြ႔တာထက္ ေတြ႔တာေကာင္းတယ္။ ယခုု ပထမေျခလွမ္းသာ ျဖစ္တယ္။ ေနာင္ဒါမ်ိဳး ဆက္လုုပ္ဖုုိ႔ ရွိေသးတယ္ စသည္ျဖင့္ ရေသ့စိတ္ေျဖ မေရမရာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ေပးတယ္။ ဤနည္းအားျဖင့္ အစုုိးရအတြက္ အသက္ရွဴေပါက္ရသြားတယ္။ အနာဂတ္ တုုိင္းျပည္နဲ႔ျပည္သူလူထုုအတြက္ ရုုိးသားတဲ့ ျဖဴစင္ေျဖာင့္မတ္တဲ့ စိတ္ေစတနာအရင္းခံနဲ႔ လုုပ္တဲ့ ေဆြးေႏြးပြဲအျဖစ္ ဘယ္လုုိမွ ခံစားလုုိ႔ မရတာ အမွန္ပါ။

ဦးသိန္းစိန္္ရဲ႕  ထိပ္သီးႏွစ္ဦးေတြ႔ဆုုံမႈ ဓါတ္ပုုံႏုုိင္ငံေရးဟာ အခ်ိန္အတုုိင္းအတာတစ္ခုုအထိ အလုုပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ျပည္တြင္းျပည္ပကုုိ မ်က္လွည့္ျပၿပီး သူတုုိ႔လုုိခ်င္တာ ရေအာင္ ယူႏုုိင္ခဲ့တယ္။ ထိပ္သီးႏွစ္ဦးရဲ႕ ဓါတ္ပုုံက အလုုပ္မျဖစ္ေတာ့ဘဲ အလိမ္ေပၚသြားေတာ့ ယခုု ထိပ္သီး ၁၄ဦးဓါတ္ပုုံနဲ႔ မ်က္လွည့္ျပျပန္တယ္။

ဒီလုုိ အျမန္ေကာက္ခ်က္ခ်ဖိုု႔ ေစာေသးတယ္။ ေစာင့္ၾကည့္ဖုုိ႔ သင့္တယ္လိုု႔ ယူဆသူေတြ ရွိေကာင္းရွိမယ္။ ဘယ္လုုိပင္အျမင္ရွိပါေစ လက္ပန္းေတာင္းေတာင္ ေဒသခံျပည္သူေတြရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့အေျခအေနကေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့လွ်က္ပါ။ လယ္သိမ္းခံလယ္သမားတုုိ႔ရဲ႕ လယ္ယာမဲ့ဘဝအေျခအေနလည္း နဂုုိအတုုိင္းပါ။ ေထာင္ထဲေရာက္သြားခဲ့ၾကတဲ့ လယ္သမားမ်ားလည္း ေထာင္ထဲမွာ ဆက္ရွိေနလွ်က္ပါ။ အဖမ္းခံထားရတဲ့ သတင္းမီဒီယာသမားေတြလည္း အဖမ္းခံထားရတဲ့အတုုိင္းပါ။ ကုုိထင္ေက်ာ္ကုုိလည္း တရားရုုံးတစ္ခုုခ်င္းစီက ေထာင္ဒဏ္ေတြ ဆက္လက္ခ်မွတ္ေနလွ်က္ပါ။ သတင္းေထာက္ကုုိပါႀကီးအမႈလည္း လြတ္လပ္ပြင့္လင္းမွ်တတဲ့ တရားစီရင္ေရးနဲ႔ အလွမ္းေဝးေနလွ်က္ပါ။ မေက်နပ္လုုိ႔ ဆႏၵျပသူေတြကုုိ ပုုဒ္မ ၁၈ နဲ႔ ဟန္႔တားဖမ္းဆီးေနလွ်က္ပါ။

တဖက္မွာေတာ့ PR စနစ္ ေရွ႕ခရီးဆက္မယ္။ နာဂစ္အေျခခံဥပေဒကုုိ အေပၚယံေလာက္ ျပင္မယ္။ ခရုုိနီေတြနဲ႔ ထိပ္ပုုိင္းစစ္ဗိုုလ္ေတြရဲ႕ စီးပြါးဥစၥာေတြ ဒီေရအလား ဆက္လက္တုုိးပြားေနမယ္။

ျပည္ပအိမ္နီးခ်င္းႏုုိင္ငံေတြမွာ သြားေရာက္အလုုပ္လုုပ္ကုုိင္တဲ့ ျမန္မာႏုုိင္ငံသားမ်ား ဆက္လက္တုုိးပြားေနမယ္။ ျပည္တြင္းက စက္ရုုံအလုုပ္သမားေတြရဲ႕ လုုပ္ခလစာတုုိးျမွင့္ေရး ေတာင္းဆုုိသံေတြ ဆက္ၾကားေနရမယ္။ ထြန္တုုံးတုုိက္ပြဲေတြ ဆက္ေပၚေပါက္ေနမယ္။ ေထာင္ထဲမွာ လယ္သမားဦးေရ ဆက္လက္တုုိးပြားေနမယ္။

အစုုိးရပုုိင္းက ပုုဂၢိဳလ္ေတြကေတာ့ ဒီမုုိကေရစီဆက္လက္ေဖၚေဆာင္ေနတယ္။ လူ႔အခြင့္အေရးေတြ တုုိးတက္ေနတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲေတြ ေရွ႕ဆက္သြားေနတယ္။ အေျခခံဥပေဒျပင္ဆင္ေရးကုုိ လႊတ္ေတာ္တြင္းမွာ ေဆာင္ရြက္လွ်က္ရွိတယ္လုုိ႔ ဆက္ေျပာေနၾကအုုံးမယ္။

ဒီလုုိပါပဲ။ ၆၂ ခုုႏွစ္က စခဲ့တဲ့ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ဟာ အမည္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ယေန႔အခ်ိန္အထိ ပန္းပန္လွ်က္ပါ။  

အရွင္စႏၵိမာ (မြန္စိန္ေတာရ)  

ကာတြန္း ေစာငိုု - အမႈကေတာ့ ရွင္းရမွာပဲ


ကာတြန္း ေစာငိုု - အမႈကေတာ့ ရွင္းရမွာပဲ
(မုုိးမခ) ႏိုု၀င္ဘာ ၁၊ ၂၀၁၄

ဟန္သစ္ႏိုုင္ - အာဆီယံမသန္စြမ္းသူမ်ား အနုပညာပဲြေတာ္ သတင္းစာရွင္းလင္း


ဟန္သစ္ႏိုုင္ - အာဆီယံမသန္စြမ္းသူမ်ား အနုပညာပဲြေတာ္ သတင္းစာရွင္းလင္း
(မိုုးမခ) ေအာက္တိုုဘာ ၃၁၊ ၂၀၁၄

အာဆီယံမသန္စြမ္းသူမ်ား အနုပညာပဲြေတာ္၏ ပထမအႀကိမ္စာနယ္ဇင္းရွင္းလင္းပဲြကုိ ေအာက္တိုဘာ ၃၀ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ central hotel တြင္း က်င္းပျပဳလုပ္ခဲ့သည္။

ဦးေအာင္ကုိျမင့္ (Operation Director) မွေျပာၾကားရာတြင္ ၂၀၁၃ ခုနွစ္ ေအာက္တိုဘာလ ၁၇ရက္မွ ၁၉ရက္အထိ က်င္းပျပဳလုပ္ခ့ဲေသာအနဂၢေရာင္စဥ္အမည္ျဖင့္ ျမန္မာနိုင္ငံမသန္စြမ္းသူမ်ားအနုပညာပဲြေတာ္ကုိ ျမန္မာနိုင္ငံမွမသန္စြမ္းသူမ်ား ၂၆၃ဦးျဖင့္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ မင္းဓမၼလမ္းရွိ MCC ခမ္းမတြင္ နိုင္ငံေတာ္အဆင့္ က်င္းပျပဳလုပ္ခဲ့ေၾကာင္း၊ ၂၀၁၄ ဒီဇင္ဘာလတြင္ က်င္းပမည့္ အာဆီယံမသန္စြမ္းသူမ်ားအနုပညာပဲြေတာ္ကုိ ၃ ရက္မွ ၇ရက္အထိ ပထမအႀကိမ္ အိမ္ရွင္နိုင္ငံအျဖစ္ ျမန္မာနိုင္ငံ ေနျပည္ေတာ္တြင္ ျပဳလုပ္သြားမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာၾကားသည္။

အဆိုုပါ ဖြင့္ပဲြေန႔ ဒီဇင္ဘာ ၃ရက္ေန႔သည္ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာမသန္စြမ္းသူမ်ားေန႔ျဖစ္ၿပီး ပိတ္ပဲြ ၇ ရက္ေန႔သည္ ျမန္မာနိုင္ငံေတာ္အစုိးရမွ မသန္စြမ္းသူမ်ားဆိုင္ရာကုိ ကုလသမဂၢတြင္ သေဘာတူလက္မွတ္ေရးထိုး အသိမွတ္ျပဳေပးေသာေန႔ျဖစ္သည့္အတြက္ ၄င္း ၃ ရက္နွင့္ ၇ ရက္သည္ မသန္စြမ္းသူမ်ား အေလးထားရတဲ့ေန႔ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ၄င္းေန႔ေတြကုိဂုဏ္ျပဳေသာအားျဖင့္ အနုပညာမ်ားကုိ ခ်ိန္ကုိက္ျပဳလုပ္သြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေရွးယခင္က အဆိုးအျမင္၊ အယူအဆအလႊဲအမွားေတြကုိ ဖုံးလႊမ္းသြားနိုင္ဖို႔နွင့္ ျမန္မာနိုင္ငံတြင္ေနထိုင္ၾကေသာ မသန္စြမ္းသူမ်ားသည္ ကမၻာတြင္ေနထိုင္ၾကေသာ မသန္စြမ္းသူမ်ားကဲ့သုိ႔ ျပဳလုပ္နိုင္ေၾကာင္းမ်ားကုိ ႀကိဳးစားသြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ သန္စြမ္းေသာအနုပညာရွင္မ်ားနည္းတူ မသန္စြမ္းေသာအနုပညာရွင္မ်ားက သူ႕အတိုင္းအတာနွင့္အတူ စာေပ၊ ဂီတ၊ ပန္းခ်ီ၊ အကမ်ားတြင္ ျပဳလုပ္ဖန္တီးတည္ရွိေနေၾကာင္းမ်ားကုိ ျပည္သူလူထုသိရွိ နားလည္ေအာင္ ျပသသြားမည္ဟု ေျပာၾကားသည္။


ျမန္မာနိုင္ငံမသန္စြမ္းသူမ်ားေရွ႕ေဆာင္ (Program Director) ဦးေနလင္းစုိးမွ အာဆီယံမသန္စြမ္းသူမ်ား အနုပညာပဲြေတာ္ျပဳလုပ္ရျခင္း အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္ (၅)မ်ိဳးကုိ ေျပာျပရာတြင္ 
(၁) အနုပညာလႈပ္ရွားမႈမွတဆင့္ မသန္စြမ္းသူမ်ားကုိ ျပည္သူလူထုသိရွိေစရန္၊
 (၂) အနုပညာလႈပ္ရွားမႈဟာ ျပည္သူလူထုက မသန္စြမ္းသူမ်ားအေပၚ ထားရွိေသာစိတ္သေဘာထားမ်ား ေျပာင္းလဲတိုးတက္လာေစရန္၊ 
(၃) မသန္စြမ္းသူမ်ားအနုပညာကုိျမွင့္တင္ေပးျခင္းျဖင့္ အနာဂတ္တြင္ တတ္ၾကြလူငယ္မ်ားေပၚထြက္လာေစရန္၊ (၄) အာဆီယံေဒသတြင္းနိုင္ငံမ်ားမွာရွိတဲ့ မသန္စြမ္းအနုပညာရွင္မ်ားၾကားထဲမွာ သူတို႔နွင့္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္လာေစရန္၊
 (၅) မသန္စြမ္းသူမ်ားအနုပညာအနာဂတ္ စဥ္ဆက္မျပတ္ ေရရွည္တိုးတက္လာဖို႔နွင့္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္မ်ားနွင့္ ပူးေပါင္းပါဝင္ေဆာင္ရြက္မႈမ်ားလိုလာဖို႔ ရည္ရြယ္ေၾကာင္း …


အနုပညာလႈပ္ရွားမႈမ်ားကုိ အႀကိဳအေနျဖင့္ ျမန္မာနိုင္ငံမသန္စြမ္းေရွ႕ေဆာင္နွင့္ အျခား မသန္စြမ္းအဖဲြ႕အစည္းမ်ား ပူးေပါင္းၿပီး ဂီတအနုပညာပဲြမ်ား ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြား ျပဳလုပ္ခဲ့ေၾကာင္း၊ အာဆီယံ ၁၀ နိုင္ငံမွ လာေရာက္ေဖ်ာ္ေျဖၾကမည့္ မသန္စြမ္းသူမ်ားတြင္ ျပည္ပမွ ၇၅ဦး၊ ျပည္တြင္းမွ ၃၀ဦးတို႔ျဖင့္ ေဖ်ာ္ေျဖသြားရန္စီစဥ္ထားေၾကာင္း၊ ျမန္မာနိုင္ငံမွမသန္စြမ္းသူမ်ားသည္ ေခတ္ေပၚ၊ ေခတ္ေဟာင္း အဆိုအက၊ နန္းတြင္းအက၊ ပုဂံအက၊ ေတးသရုပ္ေဖာ္၊ နွစ္ပါးသြားအက၊ ဝွီးခ်ဲလ္ ဘီးအကမ်ား ပါဝင္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာၾကားသည္။



ခိုင္မာေက်ာ္ေဇာ - အူးဒါးေခ်ာင္းကိုျဖတ္၍

ခိုင္မာေက်ာ္ေဇာ - အူးဒါးေခ်ာင္းကိုျဖတ္၍
(မိုးမခ) ေအာက္တိုဘာ ၃၁၊ ၂၀၁၄


အူးဒါးေခ်ာင္းဆိုတာ သံလြင္ျမစ္ႀကီးထဲကိုစီး၀င္တဲ့ ေခ်ာင္းရိုးေလးတခုပါ၊ သံလြင္ျမစ္နဲ ့ အူးဒါးေခ်ာင္းဆံုရာေနရာမွာ ကရင္ျပည္နယ္ ဖာပြန္ေဒသက စစ္ေျပး မိသားစု အစု(၂၀)ေက်ာ္ ပုန္းေအာင္း ေနထိုင္ၾကပါတယ္။

တဲအိမ္ေလးေတြ ၃-၄လံုး ဟိုတစု ဒီတစုရွိတဲ့ သူတို ့ေနတဲ့ ေနရာေလးကို ရြာပုန္းေလး တရြာလို ေခၚၿပီး ဇာတိရပ္ရြာေတြကို စြန္ ့ခြာထြက္ေျပးလာၾက၊ ေတာေတြေတာင္ေတြထဲမွာ ပုန္းေအာင္းေနထိုင္ၾကတဲ့ သူတို ့ကိုေတာ့ ရြာပုန္းရြာေရွာင္ေတြလို ့ ေခၚၾကပါတယ္။

ရြာပုန္းရြာေရွာင္ေတြေနတဲ့ တဲအိမ္ေလးေတြနဲ ့ စာသင္ေက်ာင္းေလး တေက်ာင္းကိုေတာ့ အူးဒါးေခ်ာင္းက ပိုင္းျခားထားပါတယ္။ တဲအိမ္ငယ္ေလးေတြက အူးဒါးေခ်ာင္းရဲ ့အေနာက္ဘက္မွာ၊ စာသင္ေက်ာင္းေလးကေတာ့ အူးဒါးေခ်ာင္းအေရွ ့ဘက္ ေတာနက္နက္တေနရာမွာ။ စာသင္ေက်ာင္းေလးကို အူးဒါးေခ်ာင္းရဲ ့တဖက္ကမ္းက ေတာနက္နက္တေနရာမွာ ပို ့ထားရတာ လံုၿခံဳေရးအတြက္လို ့ သူတို ့က ေျပာၾကပါတယ္။

သူတို ့ေျပာတဲ့ လံုၿခံဳေရးဆိုတာက ေက်ာင္းေလးရဲ ့လံုၿခံဳေရး။ ေက်ာင္းသားေတြရဲ ့လံုၿခံဳေရး။ ေက်ာင္းဆရာမေလးရဲ ့ လံုၿခံဳေရးအတြက္သာမက သူတို ့အားလံုးရဲ ့ လံုၿခံဳေရးနဲ ့ ဒီေနရာေလးမွာ သူတို ့ၾကာၾကာေနႏိုင္ေရးအတြက္ဆိုတာကိုေတာ့ သူတို ့ထဲက တဦးေျပာျပပါတယ္။

‘ကေလးေတြရဲ ့ စာအံသံဟာ အေ၀းႀကီးကေန ၾကားႏိုင္တယ္’

‘အႏၱရာယ္ကို ဖိတ္ေခၚသလိုျဖစ္မွာစိုးလို ့ စာသင္ေက်ာင္းေလးကို ေခ်ာင္းတဖက္ကမ္း ေတာနက္တဲ့ေနရာမွာ ေဆာက္ထားရတာ’

ဒါေၾကာင့္လည္း တဲအိမ္ေလးေတြက ေက်ာင္းသား(၂၀)ေက်ာ္နဲ ့ ေက်ာင္းဆရာမေလးတဦးဟာ အူးဒါးေခ်ာင္း ကိုျဖတ္ၿပီး ေခ်ာင္းတဖက္ကမ္း ေတာနက္နက္တေနရာမွာရွိတဲ့ ေက်ာင္းေလးရွိရာကို ေက်ာင္းတက္ေက်ာင္းဆင္း လုပ္ရပါတယ္။

တဲအိမ္ေလးေတြရွိတဲ့ အူးဒါးေခ်ာင္းရဲ ့ကမ္းစပ္မွာ သက္ရင့္ပ်ဥ္းမပင္ႀကီး တပင္ရွိပါတယ္၊ အဲဒီ ပ်ဥ္းမပင္ႀကီးကေတာ့ သူတို ့ရဲ ့ ေက်ာင္းသြားေက်ာင္းျပန္ ဆံုရပ္ ဆံုမွတ္ပါပဲ။ ဆရာမေလးနဲ ့ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြဟာ မနက္(၇)နာရီေလာက္မွာ ပ်ဥ္းမပင္ႀကီးမွာ စုေ၀းၾက၊ လူစံုရင္ေတာ့ အူးဒါးေခ်ာင္းကိုျဖတ္ၿပီး စာသင္ေက်ာင္းေလးရွိရာကို ခ်ီတက္ၾကပါတယ္။

ဆရာမေလးဦးေဆာင္တဲ့ သူတို ့စစ္ေၾကာင္းမွာ ေက်ာင္းေနအရြယ္မဟုတ္တဲ့ ကေလးငယ္ေတြနဲ ့ ေခြး၃-၄ေကာင္လည္း ပါပါတယ္။  ေခြးေတြကေတာ့ သူတို ့ရဲ ့သခင္ ေက်ာင္းသားေလးေတြ ေက်ာင္းတက္ရာကို တေကာက္ေကာက္နဲ ့ လိုက္ပါၾကတာျဖစ္ၿပီး ကေလးငယ္ေတြကေတာ့ ေတာတဲ ေတာင္ထဲ ဖားရွာငါးရွာ ဟင္းရြာရွာ ထြက္ၾကတဲ့ မိဘေတြက သူတို ့ရဲ ့ ကေလးငယ္ေတြကို ေက်ာင္းသြားၾကမယ့္ အကိုအမေတြနဲ ့ ထည့္ေပးလိုက္ၾကတာပါ၊

သူတို ့စစ္ေၾကာင္း အူးဒါးေခ်ာင္းကို ျဖတ္တဲ့အခါ ကေလးငယ္ေတြကို ဆရာမေလးနဲ ့ သက္ဆိုင္တဲ့ အကိုအမေတြက ခ်ီပိုးျဖတ္ေက်ာ္ၾကရပါတယ္၊ ပ်ဥ္းမပင္ႀကီးကေန စၿပီးတာထြက္လာတဲ့ သူတို ့စစ္ေၾကာင္းဟာ အူးဒါးေခ်ာင္းထဲကို ေျပေျပေလးဆင္း၊ ေခ်ာင္းကိုျဖတ္၊ ေခ်ာင္းစပ္ကေန ေခ်ာင္းကမ္းနဖူးေပၚ ေကြ ့ကာ၀ိုက္ကာနဲ ့ျပန္တက္၊ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ မနိမ့္လြန္းမျမင့္လြန္းတဲ့ ေတာင္(၂)လံုးကို တက္လိုက္ဆင္းလိုက္နဲ ့ ခရီးရွည္ႀကီး ခ်ီတက္လာလိုက္တာ (၁)နာရီေက်ာ္ေလာက္ၾကာတဲ့အခါ ေျမြလိမ္ေျမြေကာက္လမ္းေလးထဲ တိုး၀င္ၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ ၀ါးရံုပင္အုပ္အုပ္ေလးေတြေအာက္က အသံတိတ္ အေဖာ္မဲ့ေနတဲ့ စာသင္ေက်ာင္းေလးတေက်ာင္းကို ဆိုက္ေရာက္ပါေတာ့တယ္၊

၀ါးရံုပင္ အုပ္အုပ္ေလးေတြကာဆီးထားတဲ့ သူတို ့ေက်ာင္းေလးဟာ ေက်ာင္းငယ္ေလးတေက်ာင္းပါ၊

သို ့ေသာ္ သစ္လံုးတိုင္ေတြနဲ ့ ခိုင္ခိုင္ခန္ ့ခန္ ့။ အမ်ဳိးအမည္မသိတဲ့ ဖက္မ်ဳိးစံုနဲ ့ မိုးကာထားေသာ္လည္း ထူထူထဲထဲ လံုလံုၿခံဳၿခံဳ၊ သစ္မာသားေတြနဲ ့ျပဳလုပ္ထားတဲ့ စာသင္ခံုေလးေတြကလည္း ညီညီညာညာ။

ေက်ာင္းခန္းထဲမွာေတာ့ ခရစ္ယာန္တရားေဟာ ဆရာတဦး ေကာင္းမွဳျပဳထားတဲ့ သင္ပုန္းႀကီး(၁)ခ်ပ္၊ ေျမျဖဴဗူး (၃)ဗူးနဲ ့ တိုင္ကပ္နာရီ(၁)လံုး၊

သူတို ့ေက်ာင္းေလးရဲ ့ အခင္းအက်င္းကေတာ့ ဒီမ်ပါပဲ၊ အူးဒါးေခ်ာင္းကိုျဖတ္ၿပီး  ခ်ီတက္လာတဲ့ သူတို ့စစ္ေၾကာင္းဟာ ေက်ာင္းခန္းထဲေရာက္တာနဲ ့ သူငယ္တန္း တစု၊ ပထမတန္းက တစု၊ ဒုတိယတန္းက တစု၊ စာသင္ခန္းရဲ ့ အေနာက္ဘက္ ေထာင့္တေထာင့္မွာေတာ့ ကေလးငယ္ေတြနဲ ့ ေခြး ၃-၄ေကာင္ကတစု၊ အားလံုးအလိုက္တသိနဲ ့ တပ္ျဖန္ ့ၿပီး ေနရာယူလိုက္ၾကပါတယ္၊  ၿပီးတာနဲ ့ သူတို ့ရဲ ့စာသင္ခ်ိန္ စပါေတာ့တယ္၊

ဆရာမေလးက က်မ္းစာအုပ္တအုပ္ထဲက က်မ္းစာပုိဒ္(၂)ပုိဒ္ကို သင္ပုန္းႀကီး တျခမ္းေပၚေရးခ်၊ ဒုတိယတန္းအစုက ကေလးေတြက ကူးေရး၊ အေပါင္း၊ အႏွဳတ္ သခ်ၤာအကၡရာကို က်န္တဲ့ သင္ပုန္းႀကီးတျခမ္းေပၚမွာ ဆရာမေလးက ေရးခ်၊ ပထမတန္း ကေလးေတြက လိုက္ကူး။ အဂၤလိပ္အကၡရာ ေအကေန ဇက္အထိကို သင္ပုန္းႀကီးရဲ ့ ေအာက္ဆံုးနားမွာ ဆရာမေလး ေရးတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ သူငယ္တန္းကေလးေတြက လိုက္ေရးၾကပါတယ္။

အတန္းခြဲအလိုက္။ အုပ္စုလိုက္ အလွည့္က်စနစ္နဲ ့ ကူးေရး။ တြက္ခ်က္ေနခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းသားေတြရဲ ့ အေရးအတြက္ မွန္မမွန္ကို ဆရာမေလးက ေက်ာင္းသားတဦးခ်င္းစီ အနားသြားၿပီး အနီးကပ္စစ္ေဆး အမွတ္ေပးပါတယ္၊

၀ါးရံုပင္အုပ္အုပ္ေလးေတြနားေအာက္က ေက်ာင္းေလးက တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္၊ ဆရာမေလး စာသင္တာကလည္း တိုးတိုးတိတ္တိတ္၊ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြကလည္း တိုးတိုးတိတ္တိတ္၊ အတူလိုက္ပါလာတဲ့ ကေလးငယ္ေတြနဲ ့ ေခြး ၃-၄ေကာင္ကေတာ့ ၿငိမ္သက္စြာနဲ ့ အိပ္ေမာက်လို ့။

စာသင္ခန္္းအလယ္တိုင္မွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ တိုင္ကပ္နာရီလက္တံ (၁၂)ဂဏန္းကို ညြန္ျပေတာ့ ဆရာမေလးက သင္ပုန္းႀကီးေပၚက စာလံုးေတြကို ဖ်က္၊ ေက်ာင္းသားေတြကလည္း တအုပ္တည္းေသာ စာအုပ္ကို လြယ္အိတ္ထဲထည့္၊ အိပ္ေမာက်ေနတဲ့ ကေလးေတြနဲ ့ ေခြးေတြကို ႏွဳိး၊ ႏွဳိးမရတဲ့ ကေလးေတြကို ခ်ီပိုးၿပီး ေက်ာင္းခန္းထဲကေန စီတန္းၿပီးထြက္ ၿပီးေတာ့ လာရာလမ္းကို မ်က္ႏွာမူလိုက္ၾကပါတယ္။

အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ဆရာမေလးဦးေဆာင္တဲ့ သူတို ့စစ္ေၾကာင္းဟာ အူးဒါးေခ်ာင္း ကမ္းစပ္က ပ်ဥ္းမပင္ႀကီးရွိရာ ျပန္လည္ ခ်ီတက္ၾကပါေတာ့တယ္၊ ပ်ဥ္းမပင္ႀကီးဆီကို ေရာက္တဲ့အခါမွာေတာ့ သူတို ့လူစုခြဲလိုက္ၾကၿပီး တဲအိမ္ငယ္ေလးေတြရွိရာကို အလ်ဳိအလ်ဳိနဲ ့ တိုး၀င္ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကပါတယ္၊

မြန္းလြဲ(၂)နာရီေလာက္မွာ သူတို ့ အူးဒါးေခ်ာင္းကမ္းစပ္က ပ်ဥ္းမပင္ႀကီးမွာ ျပန္ဆံုၾကဦးမွာပါ၊

ၿပီးေတာ့ အူးဒါးေခ်ာင္းတဖက္ကမ္း ေက်ာင္းေလးရွိရာကို ခ်ီတက္ၾကဦးမွာပါ၊

ညေန(၅)နာရီေလာက္မွာေတာ့ အူးဒါးေခ်ာင္းကိုျဖတ္ၿပီး ပ်ဥ္းပင္ႀကီးရွိရာကို သူတို ့ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာၾကမွာပါ၊

အူးဒါးေခ်ာင္းေနရာေလးမွာ သူတို ့ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ေနရမယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ အတိအက် မေျပာႏိုင္ပါဘူး။ အူးဒါးေခ်ာင္းကို သူတို ့ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ေက်ာ္ျဖတ္ခြင့္ရေနမယ္ဆိုတာလည္း ဘယ္သူမွ အတိအက် မသိၾကပါဘူး၊

အူးဒါးေခ်ာင္းကို တေန ့ကို(၄)ႀကိမ္ ေက်ာ္ျဖတ္ေနရတဲ့ အလြန္စကားနည္းတဲ့ ဆရာမေလးကေတာ့ သူ ့ရင္ထဲက ဆႏၵကို က်မကို တိုးတိုးေလး ဖြင့္အံခဲ့ပါတယ္၊

‘အူးဒါးေခ်ာင္းကို တေန ့ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္ပဲ ျဖတ္ရျဖတ္ရ က်မတို ့ ျဖတ္္ႏိုင္ပါတယ္’

‘ ဒါေပမယ့္ ဒီေနရာေလးကေန က်မတို ့ဘယ္ကိုမွ ထပ္ၿပီး မေျပးခ်င္ေတာ့ပါဘူး’တဲ့။

လမိုက္ည သန္းေခါင္ယံမွာ သံလြင္ျမစ္ႀကီးထဲကို ေကြ ့ကာ၀ိုက္ကာနဲ ့ စီးဆင္းသြားတဲ့ အူးဒါးေခ်ာင္းရဲ ့ ေရစီးသံေဘးကိုေတာ့ ပုန္းတဲေလးတလံုးေပၚကေန က်မ သဲ့သဲ့ေလး ၾကားခဲ့ရပါတယ္။


(Photo - Khaingmar Kyawzaw)

ေမာင္စြမ္းရည္ - ေခတ္သမိုင္း


ေမာင္စြမ္းရည္ - ေခတ္သမိုင္း
(မိုးမခ) ေအာက္တိုဘာ ၃၁၊ ၂၀၁၄

                                   ယမ္း
                               ဗုံး
                   ေသနတ္
           စစ္တပ္
ပစ္သတ္။
           ေသြး
                 ေခၽြး
                       မ်က္ရည္
                                  ျပည္သူေပးဆပ္။

ေမာင္စြမ္းရည္၊ ၂၀ ေအာက္တိုဘာ ၂၀၁၄။
(Photo - Ko Myoe, 88)

အရွင္ကုသလသာမိ (အတည္မဲ့) - စကန္ဒီေနဗီးယားတိုင္းျပည္မ်ားသို႔ ခရီး (အပိုင္း ၆)


အရွင္ကုသလသာမိ (အတည္မဲ့) - စကန္ဒီေနဗီးယားတိုင္းျပည္မ်ားသို႔ ခရီး (အပိုင္း ၆)
(မိုးမခ) ေအာက္တုိဘာ ၃၁၊ ၂၀၁၄


ယခင္အပတ္မွ အဆက္

 (၂၈)
အေအးဓာတ္က ပိုလာသည္ႏွင့္ ဘူတာအတြင္းရွိ ေဘးဘက္ေလးတန္ မွန္ျဖင့္ ကာထားေသာ နားေနခန္းသို႔ သြားၿပီး အိတ္ကိုဖြင့္ကာ ဆြယ္တာကို ထုတ္ဝတ္လုိက္သည္။ အထူးသျဖင့္ ေဆာင္းတြင္း ႏွင္းမ်ား ေဖြးေဖြးလႈပ္ေအာင္ က်လာခ်ိန္ေရာက္လွ်င္ နားေနဖို႔ ျပဳလုပ္ထားေသာအခန္းေလးျဖစ္သည္။

ခဏၾကာေသာအခါ အမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ဦး ဝင္လာသည္။ ေစာင္လိုလို ဘာလိုလို နီညိဳေရာင္အဝတ္ႀကီးကို ဟိုလိပ္ဒီလိပ္၊ ဟိုထိုးထည့္ဒီထိုးထည့္ကာ ဝတ္ထားေသာ ဖတ္ရွင္အသစ္အဆန္းကို မျမင္ဖူး၍ေလာမသိ၊ ၿပံဳးစိစိျဖင့္ ၾကည့္ေနသည္။ ျပန္ၿပံဳးျပလိုက္သည္။ အခ်ိဳ႕က စာေရးသူလိုဘုန္းႀကီးမ်ား ဝတ္စားထားပံုကို သူမ်ားႏွင့္မတူေအာင္ ဖက္ရွင္ထြင္ဝတ္သည္ဟု ထင္ပုံရသည္။

စာေရးသူ ဂ်ာမနီသို႔ ထြက္ခြါလာခါနီးတြင္ သူငယ္ခ်င္း ဦးကိတၱိသာရႏွင့္ ေခမာသီဝံေက်ာင္းတိုက္တြင္ ဆံုျဖစ္သည္။ ေခမာသီဝံဆရာေတာ္ႏွင့္ ေတြ႕ျဖစ္ေတာ့ ဆရာေတာ္က “ဥေရာပသြားမွာဆိုေတာ့ သမဏသညာေတာ့ မေပ်ာက္ေစနဲ႔”ဟု မွာသည္။ ထိုစကားက ေခါင္းထဲမွ မထြက္။ သို႔ျဖစ္၍ စာေရးသူ ဘယ္ပဲသြားသြား၊ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္တာကစၿပီး ဟိုဘက္အေဆာင္ဒီဘက္အေဆာင္ ကူးတာအဆံုး မ်ားေသာအားျဖင့္ သကၤန္း႐ံုၿပီးသာ သြားျဖစ္သည္။

တစ္ခါတစ္ရံ သကၤန္းႀကီး႐ံုၿပီး လူၾကားထဲသြားရတာ ျပဴးတိျပဴးေၾကာင္ အၾကည့္မ်ားေၾကာင့္ အနည္းငယ္ေတာ့ အေနခက္ဖူးသည္။ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ဗုဒၶဘာသာဘုန္းႀကီးတစ္ပါးအသြင္ကိုေတာ့ တတ္ႏိုင္သမွ် ထိန္းသိမ္းထားျဖစ္သည္။

(၂၉)

ဘူတာထဲတြင္ ခရီးသည္က တစ္ဦးႏွစ္ဦးမွ်သာ ရွိသည္။ ေဒသခံမ်ားသည္ အခ်ိန္အတိအက် သိသျဖင့္ ရထားထြက္ခါနီးမွသာ ေရာက္လာေလ့ရွိသည္။ အပ်င္းလည္းေျပ ဗဟုသုတလည္း ရေအာင္ အမ်ိဳးသမီးႀကီးႏွင့္စကားေျပာဦးမွပဲဟု ေတြးကာ “ဟဲလို”ဟု ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သူက အဂၤလိပ္စကား သိပ္မတတ္။ သို႔ေပမဲ့ ကိုယ့္ခရီးစဥ္ကို ေျပာျပျဖစ္သည္။ ယခုလာမည့္ရထားျဖင့္ ေအာလ္ေဘာ့ကို သြားမည့္အေၾကာင္း လက္မွတ္ျပၿပီး ေျပာျဖစ္သည္။

ထိုအခါက်မွ အမ်ိဳးသမီးႀကီးက သူ၏ စမတ္ဖုန္းေလးကို ထုတ္ၿပီး အင္တာနက္မွတစ္ဆင့္ ရထားခရီးစဥ္မ်ားကို ၾကည့္ေနသည္။ ရထားခရီးစဥ္မ်ားႏွင့္ထြက္မည့္အခ်ိန္၊ ဆိုက္မည့္အခ်ိန္မ်ားကို ဘူတာအလိုက္၊ မိနစ္ခ်င္းအလိုက္ အေသးစိတ္ အင္တာနက္တြင္ တိတိက်က် သိႏိုင္ေလသည္။ နိပ္ေပစြ။ ၿပီးမွ အမ်ိဳးသမီးႀကီးက ပထမရထားမွာ ေအာလ္ေဘာ့သို႔ တိုက္႐ိုက္မေရာက္ေၾကာင္း၊ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ ပိုေစာင့္ၿပီး ဒုတိယရထားကို စီးသင့္ေၾကာင္း အႀကံျပဳသည္။ သို႔ျဖင့္ စာဖတ္ရင္း ရထားေစာင့္ေနလိုက္သည္။

မွတ္မွတ္ရရ ဖတ္ေနျဖစ္သည့္စာအုပ္က ဆရာမဂ်ဴး၏ “ဆံုေနရက္နဲ႔ လြမ္းေလျခင္း”။ အရင္က သ႐ုပ္မွန္ကဗ်ာ၊ သ႐ုပ္မွန္ဝတၳဳမ်ားကို သေဘာလည္း မက်၊ ဗဟုသုတအေနျဖင့္သိရေအာင္ ဖတ္ၾကည့္ေတာ့လည္း အရသာမေတြ႕၊ ဆရာမႏွင့္လူခ်င္းသိခ်ိန္က်မွ ဖတ္ခ်င္စိတ္ေပါက္လာသျဖင့္ ဖတ္ၾကည့္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ဖတ္ၾကည့္သည့္အခါ ဆရာမ၏ စာအေရးအသားမ်ားက စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းသည္။ ႏုသည္၊ ညက္သည္၊ ဝါက်မ်ားက ေျပျပစ္သည္။ သို႔ရာတြင္ ျဖစ္စဥ္မ်ားကို အတင္းမျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားတတ္သည့္ ျမန္မာဝတၳဳမ်ား၏ဟန္ကေတာ့ ေျပာင္းလဲသြားသည္ဟု မထင္။

ကိုယ္စီးမည့္ရထား မေရာက္ေသးေသာ္လည္း ရထားေတြကေတာ့ တစ္စီးၿပီးတစ္စီး ျဖတ္သန္းသြားလာေနၾကသည္။ ဒိန္းမတ္ရထားမ်ားက ဂ်ာမနီက ရထားမ်ားကဲ့သို႔ အတဲြေတြေတာ့ သိပ္မမ်ားလွ။ သို႔ရာတြင္ ပိုမိုသစ္လြင္သည္၊ သန္႔ရွင္းသည္ဟု ထင္သည္။ ဘူတာအတြင္းမွာေနမွ သတိထားမိသည္။ လွ်ပ္စစ္ရထားမ်ားျဖစ္သျဖင့္ ရထားသံလမ္းေပၚမွ လွ်ပ္စစ္သံႀကိဳးမ်ားက တဖ်စ္ဖ်စ္ ျမည္ေနသည္။ ဓာတ္ဆီမလိုဘဲ ႏိုင္ငံအႏွံ႔၊ ဥေရာပအႏွံ႔ လွ်ပ္စစ္သံႀကိဳးမ်ားျဖင့္ ေျပးဆဲြေနေသာရထားမ်ားကိုၾကည့္ၿပီး သေဘာေတြက်ေနမိသည္။

(၃ဝ)

LCD တြင္ ေဖာ္ျပထားသည့္အခ်ိန္ ေရာက္သည္ႏွင့္ အခ်ိန္တိက်စြာ ရထားေရာက္လာသည္။ ရထားေပၚတက္ၿပီး ခံုအလြတ္တစ္ခုရွာကာ ထိုင္လိုက္သည္။ အသက္အရြယ္အေတာ္အိုးမင္းေနသည့္ အသက္ ၈ဝ ခန္႔ အဘိုးအဘြားစံုတဲြေရွ႕တြင္ ထိုင္လိုက္သည္။ ဒိန္းမတ္ရထားမ်ားရွိ ထိုင္ခံုမ်ားက ဂ်ာမနီရထားမ်ားထက္ ပိုၿပီး သက္ေတာင့္သက္သာရွိသည္။ ရထားေပၚတြင္ ဘယ္ၿမိဳ႕ကို ဘယ္ႏွနာရီႏွင့္ ဘယ္ႏွမိနစ္တြင္ ေရာက္မည္ … စသျဖင့္ ဆိုက္ေရာက္မည့္ဘူတာႏွင့္ ေရာက္မည့္အခ်ိန္ကို ေရးထားေသာ စာတန္းေလးမ်ားက ေျပးေနသည္။

ထိုစာတန္းေလးမ်ားကို ၾကည့္ၿပီး ေအာလ္ေဘာ့ၿမိဳ႕ ဘူတာတြင္ လာႀကိဳမည္ဆိုေသာ ဒကာကိုစိုးစိုးေမာင္ထံ လွမ္းဖုန္းဆက္သည္။ ဘာမွ မပူဖို႔၊ ဘူတာမွာ အသင့္လာႀကိဳမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာသည္။ အိပ္ေရးပ်က္ထားသျဖင့္ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ “ေဖာက္”ခနဲအသံႏွင့္အတူ ဗူးႏွင့္ ထိုင္ခံုေရွ႕က စားပဲြထိသံၾကားလိုက္မွ မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည့္ျဖစ္သည္။ အဘိုးႀကီးႏွင့္အဘြားႀကီး ဘီယာဗူးဖြင့္ေသာက္ေနျခင္းေပတည္း။

(၃၁)

ေန႔လယ္ ၂ နာရီခန္႔တြင္ ေအာလ္ေဘာ့ၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္သည္။ ကိုစိုးစိုးေမာင္၊ သမီးငယ္ႏွင့္ ကိုေဇာ္တို႔ လာႀကိဳသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ဘူတာေရာက္ေရာက္ခ်င္း အေပါ့သြားခ်င္သျဖင့္ အိမ္သာရွာသည္။ အိမ္သာက ဒိန္းမတ္ေငြ (ခ႐ိုနာ)ထည့္မွ ပြင့္မည့္အိမ္သာျဖစ္သျဖင့္ အေၾကြလဲၿပီးမွသာ တက္ခဲ့ရသည္။ ၿပီးဒကာကိုစိုးေမာင္၏ကားေလးဆီ သြားခဲ့သည္။ သူ႕ကား ေရွ႕ခန္းထိုင္ခံုကို ေစာင္တစ္ထည္ပါ ခင္းထားသည္။ ဘာသာမတူေသာ္လည္း ယဥ္ေက်းပ်ဴငွါစြာ ႀကိဳဆိုခဲ့ေသာ အစၥလာမ္ဘာသာဝင္ ဒကာကိုစိုးေမာင္တို႔အား ေက်းဇူးတင္ရသည္။

ကားပါ့ကင္းမွ ကားကေလးက ၿငိမ့္ခနဲ ထြက္သြားသည္။ စိတ္ထဲမွ “ၾကည့္စမ္းကြာ … အကဲခတ္စမ္းကြာ … ကမၻာ့အၿငိမ္းခ်မ္းဆံုးႏိုင္ငံႀကီး”ဟု ေျပာေနမိသည္။
 “ကမၻာ့အၿငိမ္းခ်မ္းဆံုးႏိုင္ငံ”
 “ကမၻာ့အၿငိမ္းခ်မ္းဆံုးႏိုင္ငံ”
 “ကမၻာ့အၿငိမ္းခ်မ္းဆံုးႏိုင္ငံ”
“ကမၻာ့အၿငိမ္းခ်မ္းဆံုးႏိုင္ငံ”။

ပဲ့တင္ထပ္ေနသည္။ အားက်ပါဘိကြယ္။ ကမၻာ့အၿငိမ္းခ်မ္းဆံုး ႏိုင္ငံတဲ့။ ဂုဏ္ရွိလိုက္ပါဘိ၊ တို႔လည္း တို႔ႏိုင္ငံကို ကမၻာ့အၿငိမ္းခ်မ္းဆံုးႏိုင္ငံလို႔ ေၾကြးေၾကာ္ခ်င္လိုက္တာ။

ေခါင္းထဲမွာ အေတြးေပါင္းစံုက တရစပ္ ဝင္လာေနသည္။ စာေတြထဲမွာ ျမန္မာဆိုတာ ဘာ၊ ျမန္မာလူမ်ိဳးဆိုတာ ဘယ္လို စသျဖင့္ ဂုဏ္တင္ေရးေန ေရးေန၊ ပါးစပ္ကေန ဘယ္လို အမ်ိဳးျမတ္တာေတြ ဘာေတြ ညာေတြ ေအာ္ေနေအာ္ေန … တကယ္ဆံုးျဖတ္တာက လုပ္ရပ္ေတြကိုပါ။ လုပ္ရပ္မ်ား၊ ထိုလုပ္ရပ္မ်ားမွ ျဖစ္ေပၚလာေသာ အက်ိဳးတရားမ်ားက အေကာင္းဘက္မွာ ရွိမေနလွ်င္ ေၾကြးေၾကာ္သံဟူသည္ ရွက္စရာတစ္မ်ိဳးသာ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မည္။

ရာဇဝတ္မႈမ်ား၊ အဓမၼမႈမ်ား၊ အႏိုင္က်င့္မႈမ်ား၊ အဂတိလိုက္စားမႈမ်ား ေလ်ာ့နည္းသထက္ ေလ်ာ့နည္းလာမည္၊ တရားဥပေဒစိုးမိုးမႈမ်ား အားေကာင္းသထက္ အားေကာင္းလာမည္၊ ရာဇဝတ္မႈမ်ား နည္းပါးၿပီး တိက်ခိုင္မာေသာ တရားဥပေဒေအာက္မွာ ရွိေနၿပီဆိုလွ်င္ ေၾကြးေၾကာ္ေနစရာပင္ လိုမည္မဟုတ္၊ အလိုအေလ်ာက္ ျမန္မာကို ခ်ီးက်ဴးလာေပလိမ့္မည္။ လက္ေတြ႕ဘဝမ်ား မၿငိမ္းခ်မ္းဘဲ မည္မွ်ပင္ ေၾကြးေၾကာ္ေနပါေစ … မည္သူမွ် အထင္ႀကီးေလးစားလိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။ ေၾကြးေၾကာ္ေနျခင္းမ်ားကို ေလွ်ာ့ၿပီး လက္ေတြ႕လုပ္ျပၾကဖို႔ လိုအပ္ပါသည္။

(၃၂)

ဒိန္းမတ္ႏုိင္ငံသည္ လူဦးေရအားျဖင့္ ၅ သန္းေက်ာ္မွ်သာ ရွိသည္။ ကမၻာ့အၿငိမ္းခ်မ္းဆံုးႏိုင္ငံမ်ားစာရင္းတြင္ Global Peace Index ၏ စစ္တမ္းအရ နံပါတ္ ၁ စာရင္းဝင္သည္။ ရာဇဝတ္မႈမ်ား၊ အၾကမ္းဖက္မႈမ်ား၊ စစ္ပဲြမ်ား စသည္မ်ား နည္းပါးမႈ၊ မ်ားျပားမႈအေပၚအေျခခံ၍ စစ္တမ္းေကာက္ယူထားျခင္း ျဖစ္သည္။ စကန္ဒီေနဗီးယားတိုင္းျပည္မ်ားအနက္ ဒိန္းမတ္က နံပါတ္ ၁ စာရင္းဝင္သလို ေနာ္ေဝက နံပါတ္ ၂ ႏွင့္ ဆြီဒင္က နံပါတ္ ၅ စာရင္းဝင္သည္။ ကမၻာ့အၿငိမ္းခ်မ္းဆံုးႏိုင္ငံမ်ား ထိပ္ဆံုး ၁ဝ ႏိုင္ငံတြင္ အာရွမွ စကၤာပူ (နံပါတ္ ၃) ႏွင့္ ဂ်ပန္ (နံပါတ္ ၁ဝ) သာ ပါဝင္သည္။ အစဥ္အားျဖင့္ ဒိန္းမတ္၊ ေနာ္ေဝ၊ စကၤာပူ၊ စလိုေဗနီးယား၊ ဆြီဒင္၊ အိုက္စလန္၊ ဘယ္ဂ်ီယံ၊ ခ်က္ႏွင့္ဂ်ပန္ႏိုင္ငံတို႔ ျဖစ္သည္။

“တို႔ျမန္မာ ဒီလို အၿငိမ္းခ်မ္းဆံုးႏိုင္ငံမ်ားစာရင္းထဲ ဘယ္ေတာ့မ်ား ဝင္ေရာက္ႏိုင္ပါ့မလဲ”။ ေမးခြန္းေလးကို ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေမးၿပီး ဝမ္းနည္းမိပါသည္။ အေမရိကလို ႐ုပ္ဝတၳဳမ်ား အလွ်ံပယ္ ၾကြယ္ဝဖို႔ ဆုမေတာင္းပါ။ တရားဥပေဒစိုးမိုးၿပီး ေအးအတူ ပူအမွ် ဝါဒျဖဴစင္တဲ့ေျမျဖစ္ဖို႔သာ ဆုေတာင္းပါသည္။ တရားဥပေဒမစိုးမိုးဘဲ၊ ရာဇဝတ္မႈမ်ား ေလွ်ာ့နည္းမလာဘဲ၊ အၾကမ္းဖက္မႈမ်ား မပေပ်ာက္ဘဲ “ဗုဒၶဘာသာထြန္းကားတဲ့ တို႔တိုင္းျပည္”လို႔ မေၾကြးေၾကာ္ရဲပါ။ ေနရင္းထိုင္ရင္း ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကိုသာ အားေပးေသာ ဗုဒၶဝါဒပါ နာမည္ပ်က္ေနမွာ စိုးပါသည္။

“ဗုဒၶဘာသာဝင္မ်ားပီပီ ငါတို႔ေတြ တိုင္းျပည္ကို ၿငိမ္းခ်မ္းေစရေအာင္၊ ဗုဒၶဘာသာျဖစ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဂုဏ္ယူေနၾကသူမ်ားပီပီ ငါတို႔ေတြ ဗုဒၶဘာသာဂုဏ္တက္ေအာင္ လုပ္ၾကရေအာင္ေလ” … ရင္ထဲမွာ တိုးတိုးေလး တိုက္တြန္းေနမိသည္။ ရင္ထဲမွာ ပဲ့တင္ထပ္ေလာက္ေအာင္ ေအာ္ေနေပမယ့္ အသံေတာ့ ထြက္မလာခဲ့ပါ။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္ …

အရွင္ကုသလသာမိ (အတည္မဲ့)
www.facebook.com/ashinkusalasami

ေနဝန္းနီ(မႏၲေလး) - "တခ်ိန္တုန္းက ေထာင္ ဆိုတာ"


ေနဝန္းနီ(မႏၲေလး) - "တခ်ိန္တုန္းက ေထာင္ ဆိုတာ"
(မိုးမခ) ေအာက္တိုဘာ ၃၁၊ ၂၀၁၄


"ေထာင္ဆိုတာ သြားလို႔ေကာင္းတဲ့ေနရာမဟုတ္။"

အခုေခတ္လူငယ္ ေလးေတြေျပာေနၾကပါတယ္။ ေထာင္က်ေတာ့ ဘာျဖစ္လဲတဲ့။ အဲလို အသံေတြ မၾကာမၾကာ ၾကားလာရေတာ့။ အသိပညာ ဗဟုသုတ ရေစ၊ ေရးမယ္ဆိုၿပီး ရပ္ကြက္ထဲက ေထာင္က်ဘူးသည့္ ဦးေလးတစ္ယာက္ ႏွင့္ အလုပ္ၿပီးခ်ိန္တိုင္း တစ္ပတ္တိတိ မပ်က္မကြက္ဘဲ စကားသြားေျပာျဖစ္ခဲ့သည္။ လြန္ခဲ့ေသာ အႏွစ္ (၂၀) ခန္႔ ေထာင္တြင္း ေနထိုင္မႈမ်ားကို ေရးသားတင္ျပပါမည္။

သူ ေထာင္က်သည့္ သက္တမ္းမွာ ရွစ္လ သာရွိေပသည္။ သက္တမ္းမွာ မမ်ားလွေသာ္လည္း နားေထာင္ခဲ့ရသည့္ ကြၽႏု္ပ္အဖို႔မွာေတာ့ ၾကက္သီး ဖ်န္းဖ်န္းထခဲ့သည္။ အမွတ္ ၅ ရဲစခန္း၌ တစ္လၾကာ ထိန္းသိမ္းခံရၿပီးေနာက္ အိုးဘိုေထာင္ႀကီးခ်ဳပ္သို႔ ေျပာင္းေ႐ြ႕ခဲ့ရသည္။ သူ၏ေထာင္ဝင္နံပါတ္မွာ ၄၇၂၃/ခ ျဖစ္သည္။ (ခ) ဆိုသည္မွာ အခ်ဳပ္က်ျခင္းကို ဆိုလိုသည္။ ၄၇၂၃/က(က) ဆိုတာကေတာ့ (အက်) ေထာင္က်ျခင္းကို ကိုယ္စားျပဳသည္။ ထိုဦးေလးမွာ (ခ) ဘဲရွိေသးသည္။

အိုးဘိုေထာင္ေရာက္သည့္ ရက္မွစ၍ တစ္ပတ္တိတိ ထမင္းမစားေပ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ စားဖိုေခ်ာင္မွ ခ်က္သည္႔ ထမင္းသည္ ဝက္ ေတာင္ မေတာင္းေပ။ ထမင္းခ်က္ၿပီဆိုရင္လဲ နွာေခါင္း ထဲတြင္ ဖြဲနံ႔မ်ား ဝင္လာသျဖင့္ ပ်ိဳ႕တက္ၿပီးစားလို႔မရေပ။ေနာက္ေတာ့မွ က်င့္သားရၿပီး ထမင္း စားလို႔ရသြားသည္။မနက္ကို ငါးပိအစိမ္း နဲ႔ ပဲဟင္းေကြၽးၿပီး ညေနပိုင္းတြင္ "တာလေဘာ" ဟင္းရည္နွင့္ စားရသည္။ တာလေဘာဆိုတာက ေထာင္တြင္းမွာစိုက္ထားတဲ့ ဟင္း႐ြက္တစ္မ်ိဳးကို ခူးၿပီး ေတာက္ေတာက္စင္း အျမစ္ေတြလဲပါ၊ အရိုးေတြလဲပါတာေပါ့။ ေထာင္ထဲမွာ သူတို႔အခ်င္းခ်င္းနာမည္ေပးထားတာက ဝက္ေခါင္းရမ္း ဟင္းရည္တဲ့။ဝက္ကို သြားတိုက္ရင္ေတာင္ မေသာက္ဘဲ ေခါင္းရမ္း ျပမယ့္ ဟင္းရည္လို႔ အဓိပၸာယ္ရတယ္။

ဗုဒၶဟူးေန႔ဆိုရင္ အမဲသား ေကြၽးသည္။ အမဲသား မစားသူက ၾကက္ဥတစ္လံုး ရသည္။ အမဲသားကလည္း ေကာင္းေကာင္း ကန္းကန္း ခ်က္ျပဳတ္ထားျခင္း မဟုတ္ေပ။ ထမင္းထဲတြင္လည္း စပါးလံုးအေဖြးသားႏွင္႔။ ဖယ္ပစ္ရင္လဲ အရိုက္ခံရသည္။

"ေထာင္ပိုင္ကိုတင္ျပေတာ့ ထမင္းကလည္း အေကာင္း။ အသားဟင္းကလည္း အေကာင္း။ ငါးပိဆိုရင္လဲ ရွယ္မွရွယ္ဘဲ။ ငါတို႔ကို ေကြၽးတာၾက တျခားပါ ကိုေန ... ရာ။ ငါးပိမရတဲ့ ေန႔ေတာင္ရွိေသးတယ္။ အဲလိုမ်ိဳးေန႔ရွိမယ္ဆိုတာသိလို႔ ငါးပိကို တစ္ဝက္စား တစ္ဝက္ကို သိမ္းထားရေပါ့။ ငါက တစ္ေကာင္ႂကြက္ေလ ကိုေန ... ရ။ ဘယ္သူမွေထာင္ဝင္စာ လာမေတြ႕ဘူး။"

 ေနာက္ေတာ့ သူတို႔မသိေအာင္ စပါးလံုး ဖယ္စားရသည္။ ေရခ်ိဳးၿပီဆိုရင္လဲ ဝဝလင္လင္ မခ်ိဳးရေပ။ “ပံုစံ” ႏွင့္ ခ်ိဳးရေပသည္။ တန္စီးတို႔အမိန္႔ေပးမႈကို ေစာင့္ေနရေသးသည္။ ခပ္ဆိုလွ်င္ ခပ္ထားရသည္။ ခ်ိဳးဆိုမွ ခ်ိဳးရသည္။ ခပ္ၿပီးတန္းခ်ိဳးလို႔ကေတာ့ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။ ေရစိုစိုနဲ႔ ေက်ာျပင္ကို ႀကိမ္လံုးက လာေတာ့တာပဲေဟ့။  ေရမခ်ိဳးရတဲ့ရက္ေတြက ရွိေသးတယ္။ အဲဒီလို ရက္မ်ိဳးေတြဆိုရင္ ခ်ိဳးၿပီးသားေရကိုျပန္ခ်ိဳးရတယ္။ ေရကမေလာက္ဘူးေလ။

ည အိပ္ရာဝင္ရင္လည္း ၅ မိနစ္ သက္သာခြင့္ ေပးတယ္ေလ။ အဲဒီခ်ိန္ဆိုရင္ စကားေျပာသူကေျပာ၊ အနွိပ္ခံတဲ့လူက အနွိပ္ခံေပါ့။ တစ္ခါအနွိပ္ခံရင္ ေငြနဂါးေဆးလိပ္ သံုးလိပ္ေပးရတယ္။ ပိုက္ဆံအစားေပါ့ကြာ။ ပိုက္ဆံကမသံုးရဘူးေလ။ ရံုးထုတ္ရက္ဆို ငါေပ်ာ္တယ္ ကိုေန ... ရ။ အျပင္ထြက္ရတယ္။ လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ရတယ္။ ေထာင္ထဲမွာက လက္ဖက္ရည္ကို "ေဒါင္"လို႔ေခၚတာကြ။ အစကေတာ့မသိပါဘူးကြာ။ ေဒါင္ေတြရမယ္၊ ေဒါင္ေတြလို႔ လိုက္ေရာင္းေနတာ ငါက ေမးၾကည့္တာေပါ့။ ေဒါင္ဆိုတာဘာလဲလို႔။ သူတို႔ကေျပာတယ္။ လက္ဖက္ရည္ကို အဂၤလိပ္လို ဘယ္လို ေခၚလဲတဲ့။ ငါလဲေျပာတာေပါ့ “တီး” လို႔။ သူတို႔ကဆက္ေျပာတယ္။ တီးေတာ့ ဘယ္လိုအသံထြက္လဲ။ “ေဒါင္” လို႔ထြက္တာမဟုတ္လား။ ေအး.. အဲဒါပဲ။

ငါ့မွာကြာ ရယ္လိုက္ရတာ။ တခ်ိဳ႕ အရက္သမားေတြက အရက္နဲ႔ ေဒါင္ကို ေရာေသာက္ရတယ္။ ခိုးေသာက္ရတာဆိုေတာ့ မရွိ၊ ရွိတာ ေသာက္ရတာေပါ့ကြာ။ ေနာက္တစ္ခုက လက္နွိပ္စက္ စာေရးႀကီးက ကြမ္းယာေရာင္းတာကြ။ အဲဒီထဲမွာ နံပါတ္ဖိုးပါတယ္ကြ။ ငါ႔ကိုလဲ ဖိုးသမားကေျပာလို႔သိတာေဟ့။

ေနာက္တစ္ခုက ေထာင္ထဲမွာညပိုင္း ေရေသာက္၊ ေသးေပါက္၊ အီးပါ အစီစဥ္အတိုင္း ေျပာရတာကြ။ ဥပမာကြာ ေထာင္ဝင္နံပါတ္ ၄၇၂၃/ခ ေရေသာက္ လို႔ အိပ္ေနရင္းက ေအာ္ရတယ္။ တန္းစီးရဲ႕ သြား လို႔ ေျပာတဲ့ အသံၾကားမွ သြားရတာ။
ေရေသာက္ဆို ေရပဲေသာက္ရတယ္။ ေသးမေပါက္ရဘူး။ ေသးေပါက္ခ်င္ရင္ ေရေသာက္ေသးေပါက္လို႔ေအာ္ရသည္။ အီးပါခ်င္တယ္ဆိုရင္လဲ။ အီးပါလို႔ ေအာ္လို႔မရေပ။ ေသးေပါက္အီးပါလို႔ ေအာ္ရသည္။ ငါတို႔ေတြ ေပါက္တဲ့ေသးေတြကို ငါ့တို႔ကိုေကြၽးတဲ့ ဟင္း႐ြက္ေတြမွာျဖန္းတယ္ေဟ့။တစ္ကယ္တန္းငါ က်တာက ၆ လပဲကြ။ ငါေနရတာက ၈ လ။ ၂လပိုတယ္။ အေလ်ာ္ မရဘူးကြ။ ျမန္မာနိုင္ငံေလ။ နိုင္ငံျခားေတြမွာ အေလ်ာ္ရတယ္ ကိုေန။

ဟုတ္ကဲ့ပါ ေလးေလး။ အခုလို ေျပာျပေပးလို႔ ေလးေလးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္

ကြၽန္ေတာ္ စာစီၿပီး ေရးၿပီေနာ္ ေလးေလး။

ေအးပါ .....ကိုေန ....ေရးပါ  ေရးပါ။

မာမာေအး - ဖြားေတာ္မူပံု၊ “ေျပာစရာေတြလဲ တပံုၾကီး ရိွေသးတယ္” (၅၅၇)

မာမာေအး - ဖြားေတာ္မူပံု၊ “ေျပာစရာေတြလဲ တပံုၾကီး ရိွေသးတယ္” (၅၅၇)
(ဘီဘီစီ)၊ ေအာက္တိုဘာ ၃၁၊ ၂၀၁၄

ေသာတာရွင္းမ်ား က်န္းမာေတာ္ မူၾကပါစရွင္
    မာေအးခ်စ္တဲ႔ ေသာတရွင္ေတြ၊ ဂီတ၀ါသနာရွင္ေတြ အားလံုး မာေအးရဲ႕ အသံေလး ၾကားရတဲ႔ အခါမွာ ကိုယ္ေရာ စိတ္ပါ က်န္းမာ ၾကပါေစလုိ႔ ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္း လိုက္ပါတယ္။
    ေသာတရွင္တို႔ေရ.. ေရွ႕တစ္ပါတ္မွာတုန္းက တျခားႏိုင္ငံတခုက ရုပ္ျမင္သံၾကားမွာ အပိုင္း (၅၄) ပိုင္း ရိုက္ကူးျပသတဲ႔ “ဗုဒၶ” အမည္နဲ႔ ဇာတ္လမ္းတြဲ၊ ျမန္မာလို “ေလာကကို အလင္းေဆာင္သူ” လို႔ နာမည္တပ္ၿပီး ထုတ္လႊင္႔ခဲ႔တာကို Online မွာ ၾကည္႔မိတာေၾကာင္႔ ဗုဒၶ၀င္ျခင္း ကြာဟေနတာဟာ ျမန္မာ႔ ေထရ္ရဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား အတြက္ မွားယြင္း အသိေတြ ရိွလာႏိုင္လို႔ ႏွစ္ခု ယွဥ္ေျပာျပဖို႔ ကိုယ္႔ဆီက ဗုဒၶ၀င္ကို စတင္ထားခဲ႔တာ၊ ကပၸလီ၀တ္ျပည္ ဘုရင္ သုေဒါၶဒနမင္းရဲ႕ မိဖုရားၾကီး မယ္ေတာ္မာယာထံမွာ သေႏၶယူတဲ႔ အထိေရာက္ေနပါၿပီ။
    သူတို႔ဆီက ရုပ္ရွင္မွာက်ေတာ႔ နန္းေမြနန္းဆက္ မရိွတဲ႔ အတြက္ စိတ္ပင္ပန္းေနတဲ႔ ဘုရင္ၾကီးကို မိဖုရားၾကီးက ေျပာပါတယ္။ “ဘုန္းေတာ္ၾကီး အမွာပါးလုိက္တယ္။ တေန႔မွာေတာ႔ ဒီလိုျဖစ္လာလိမ္႔မယ္။ ေနမင္းလဲ ရိွမယ္။ လမင္းလဲ ရိွမယ္။ ေကာင္းေသာ နကၡတ္အခ်ိန္ကာလမွာ အရွင္ရာမလဲ ဖြားေတာ္မူခဲ႔တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ သားဆုပန္ရင္ လံုး၀ဆုေတာင္းျပည္႔မယ္တဲ႔။” ဒါနဲ႔ ပေရာဟိတ္ေတြက ဘုရားရွစ္ခိုးၾကတယ္။ ဘုရားဆိုတာ ဘယ္ဘုရားလဲ႔လို႔ မပါခဲ႔ပါဘူး။ ေခါင္းေဆာင္ ပေရာဟိတ္ ပုဏၰားၾကီးက အခုလို ဘုရားရွစ္ခိုး ဆုေတာင္းၿပီးတဲ႔ေနာက္ ေနမင္းထြက္လာခ်ိန္မွာ ဒီေနရာမွာထားတဲ႔ ၾကာဖူးက ပြင္႔လာတယ္ဆိုရင္ မင္းၾကီး ဆုေတာင္းျပည္႔မယ္လို႔ ေျပာတဲ႔ အတိုင္း ေနထြက္လာတဲ႔အခါ ၾကာဖူးက ပြင္႔လာတာ ျပပါတယ္။ မိဖုရားႏွစ္ပါးကိုလဲ လိုရာျပည္႔ပါေစလို႔ ၾကာပန္းကို ေပးၿပီး ဆုေတာင္း လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီလို ဆုေတာင္းခဲ႔တဲ႔ ညမွာဘဲ မိဖုရားၾကီး မာယာေဒ၀ီဆီကို ဆင္ျဖဴၾကီးနဲ႔ ၾကာပန္းတစ္ပြင္႔ လာၾကတဲ႔ အိပ္မက္မက္ၿပီး သေႏၶ ခံခဲ႔တာပါဘဲ။ မာေအးတုိ႔ ေဂါတမ ဗုဒၶ၀င္မွာေတာ႔ ဆင္ျဖဴတစ္ေကာင္သာ နံပါးက၀င္တယ္လို႔ သိမွတ္ရပါတယ္။ တိတိက်က် ဘယ္ေန႔ ဘယ္ရက္မွာ အေလာင္းေတာ္ျမတ္ သေႏၶယူခဲ႔ပါေၾကာင္း ေက်းဇူးရွင္ လယ္တီဆရာေတာ္ ဘုရားၾကီး စီရင္ ေရးသားတဲ႔ “ခုႏွစ္ေန႔ ဘုရားရွစ္ခိုး” ထဲ တစ္ပုိဒ္မွတ္တမ္းရေအာင္ ရြတ္ျပပါရေစရွင္။
(လယ္တီ ခုႏွစ္ေန႔ ဘုရားရွစ္ခိုး ပထမပိုဒ္)
    “သံုးလူ႔ရွင္မင္း ကၽြန္႔ထိပ္တင္ ေသာင္းခြင္စၾကာ၀ဠာ၊ နတ္ျဗဟၼာတို႔၊ ညီညာရံုးစု၊ ေတာင္းပန္မွဳေၾကာင္႔၊ ရတုနဂို၊ ရႊဲရႊဲစိုသည္၊ ၀ါဆိုလျပည္႔၊ ၾကြက္မင္းေန႔၀ယ္၊ ခ်မ္းေျမ႕ၾကည္ျဖဴ သေႏၶယူသည္၊ နတ္လူၿငိမ္းဖို႔၊ ကိန္းပါကို”
    မာေအးတို႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား ကိုးကြယ္ ပူေဇာ္ေနတဲ႔ ေဂါတမ ဘုရားရွင္ အေလာင္းအလ်ာဟာ မဟာသကၠရာဇ္ (၆၇) ခုႏွစ္၊ ၀ါဆိုလျပည္႔၊ ၾကာသပေတးေန႔မွာ သေႏၶယူခဲ႔တာဟာျဖင္႔ နတ္လူအမ်ားၾကီး ၿငိမ္းခ်မ္းဖို႔ ကိန္းပါဘဲလို႔ ေရးခဲ႔တာပါရွင္။
    ဘ၀ေပါင္း ငါးရာေက်ာ္ ပါရမီေတာ္ေတြ ျဖည္႔က်င္႔ၿပီးမွ ဗုဒၶျဖစ္ဖို႔ သေႏၶျပန္ခရရွာပါတယ္။ သူလို ကုိယ္လို သာမန္ဆိုရင္လဲ ဘယ္လို “ဗုဒၶ” မည္ပါ႔မလဲေနာ္။
    ေနာက္တစ္ခု မတူတာလဲ ေျပာရပါအံုးမယ္။ “ေဒ၀ဒတၳ” ေခၚတဲ႔ မင္းသားဟာ ဘုရားအေလာင္း သိဒၵတၳနဲ႔ တတိုင္းျပည္ထဲ ေမြးဖြား ျဖစ္တည္ေနတာကို ေတြ႔ရလို႔ပါရွင္။ ဘုရားေလာင္းထက္ အရင္၊ ဘုရင္သုေဒၶါဒနရဲ႕ ညီေတာ္ “အႏူ(ရ္) နဲ႔ ခယ္မေတာ္ မန္ဂလား” တို႔ရဲ႕သား ေဒ၀ဒတ္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ မူလက နန္းရံမရိွတဲ႔ ဘုရင္ၾကီး သုေဒၶါဒနရဲ႕ ကပၸလီ၀တ္ျပည္ကို သူတို႔သား နန္းရေစခ်င္တာေၾကာင္႔ မာယာေဒ၀ီ မိဖုရားၾကီး ကိုယ္၀န္မတည္ႏိုင္ေအာင္ ၾကံစည္တာ၊ အသက္ပါ အႏၱရာယ္ ျပဳၾကတာေတြလဲ ရိုက္ျပပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ ေရွးရိုးစကားအရ ဆယ္လေက်ာ္မွ ေမြးမယ္႔ ကေလးဟာ ကိုယ္႔ခင္ပြန္းဆီမွာ ေမြးရင္ ဖခင္ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးျဖစ္မယ္။ သားနဲ႔ မင္းၾကီးကို ငဲ႕ၫွာမယ္ဆိုရင္ ေဒ၀ဒဟ ကို သြားဖို႔ မင္းၾကီးကို ခြင္႔ေတာင္းပါလုိ႔ လင္ညီအမေတာ္တဲ႔ ေဒ၀ဒတ္ရဲ႕ အေမက ေျခာက္တာနဲ႔ မိဖုရားၾကီးက သြားျဖစ္တာမ်ိဳး ရိုက္ထားပါတယ္။
    မာေအးတို႔ ဆီက ဗုဒၶ၀င္မွာေတာ႔ မယ္ေတာ္ မာယာေဒ၀ီရဲ႕ ေမာင္ေတာ္တဲ႔ ေဒ၀ဒဟျပည္႔ရွင္ ဘုရင္ သုဗၺဗုဒၶရဲ႕ တိုင္းျပည္ကို သြားခဲ႔တာပါ။ တူျဖစ္တဲ႔ ေဒ၀ဒတၴနဲ႔ သမီးေတာ္ ယေသာဓယာ ဗိမၼာေဒ၀ီတို႔ရဲ႕ ဖခင္ဆီကို ေပါ႔ရွင္။ လမ္းမွာတင္ဘဲ လုမၺနီသာေမာ အင္ၾကင္းေတာ အေရာက္၊ ကမၼဇေလေႏွာက္တာေၾကာင္႔ နားေန ပန္းျမိဳင္ အင္ၾကင္းကိုင္းကို ကိုင္ရင္း အဆင္းေရႊ၀ါ တင္႔တယ္လြန္းတဲ႔ ျမတ္ေလာင္းလ်ာကို ဖြားေျမာက္လာခဲ႔ပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ကပၸလီ၀တ္နဲ႔ ေဒ၀ဒဟ တိုင္းျပည္ကို သြားတဲ႔ လမ္းေပၚက လုမၼနီ အင္ၾကင္းေတာမွာ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ကို ဖြားတာျခင္းဘဲ တူပါေတာ႔တယ္။
(ခုႏွစ္ေန႔ ဘုရားရိွခိုး ဒုပိုဒ္) လယ္တီ ဆရာေတာ္ ဘုရားၾကီး
    “သေႏၶယူခါ၊ ဆယ္လၾကာေသာ္၊ မဟာသကၠရာဇ္၊ ေျခာက္ဆယ္႔ရွစ္ၾကံဳ၊ ကဆုန္လျပည္႔၊ ေသာၾကာေန႔၀ယ္၊ ခ်မ္းေျမ႕စံုစီ၊ လုမၺနီ၌၊ မဟီလိွဳက္ဆူ၊ ဖြားေတာ္မူသည္၊ နတ္လူ ေအာင္ျမိဳ႕၊ လမ္းပါကို။”
    ဒါကေတာ႔ လယ္တီဆရာေတာ္ ဘုရားၾကီး ေရးသားခဲ႔တဲ႔ ခုႏွစ္ေန႔ ဘုရားရွစ္ခိုးထဲက ဒုတိယ အပိုဒ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ျမတ္စြာဘုရား သခင္ ေဂါတမ အရွင္ရဲ႕ အေလာင္းအလ်ာ သိဒၶတၳကုမၼာ မင္းသားကေလးဟာ မဟာသကၠရာဇ္ (၆၈) ခုႏွစ္၊ ကဆုန္လျပည္႔၊ ေသာၾကာေန႔က လုမၺနီ အင္ၾကင္းေတာမွာ ဖြားျမင္ခဲ႔ေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းၾကီး သိႏိုင္တာေပါ႔ရွင္။
    ဘုရားအေလာင္းေတာ္ ဖြားျမင္ေတာ္ မူခ်ိန္မွာ ဖြားဖက္ေတာ္ (၇)ပါး ေပၚေပါက္ခဲ႔ပါတယ္။ အဲဒီ (၇) ပါးေသာ ဖြားဖက္ေတာ္ ေတြကေတာ႔ နံပါတ္ (၁) ညီေတာ္ အာနႏၵာ၊ (၂) မဟာေဗာဓိပင္ (၃) ကာဠဳဒါယီ အမတ္ (၄) ယေသာဓရာ မင္းသမီး (၅) ျမင္းျမီးဆြဲ ေမာင္ဆန္ (၆) ေရႊအိုးၾကီး ေလးလံုး (၇) ကဏၰာက စီးေတာ္ျမင္း တို႔ ျဖစ္ပါတယ္။
    ဖန္သားေပၚက ဗုဒၶေလာင္းလ်ာေလးမွာေတာ႔ ဒါေတြအားလံုး မသိႏိုင္ပါဘူး။ ယေသာ္ဓရာမင္းသမီး ငယ္ေလးဟာ ဘုရင္သုေဒၶါဒနနဲ႔ မင္းျပိဳင္တပါးနဲ႔ ညီမေတာ္ အမိသာတို႔ရဲ႕ သမီးေလးတဲ႔။ လာလည္တဲ႔ ဧည္႔သည္အေနနဲ႔ ကစားေဖာ္လုပ္ထားပါတယ္။ မင္းၾကီးရဲ႕ အမွဳထမ္းတစ္ဦးကေတာ႔ မယ္ေတာ္ မာယာဖြားျမင္ေၾကာင္း ေလွ်က္ထားလာရင္း သူ႔မွာလဲ သားေလးေမြးတာမို႔ သူလိုဘဲ မင္းသားကေလးကို ေစာင္႔ေရွာက္ခြင္႔ေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ “က်န္း” ေခၚတဲ႔ ေကာင္ကေလးဟာ ဘုရားေလာင္းေနာက္မွာ ေတာက္ေလွ်ာက္ပါေနတာကို ၾကည္႔ၿပီးေတာ႔ ဖြားဖက္ေတာ္လို႔ ထင္ရေတာ႔တာဘဲ။
    ျမန္မာတို႔ အမ်ားသိထားတဲ႔ ဗုဒၶ၀င္မွာက်ေတာ႔ မယ္ယေသာ္ ဟာ ဘုရားေလာင္းရဲ႕ ဖြားဖက္ေတာ္လဲ ျဖစ္တယ္။ ဘုရားမျဖစ္မီ သိဓတၳမင္းသား ဘ၀က ၾကင္ယာမိဖုရားလဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သုေမဓါ ရေသ႔ၾကီး ဘ၀မွာ “ဒီပကၤရာ ျမတ္စြာဘုရား” ထံပါး ဘုရားဆုပန္စဥ္က အနီးနားမွာ ရိွေနတဲ႔ သုမိတၱာကေလး ျဖစ္ခဲ႔ေလေတာ႔၊ ၾကာပန္းေတြ လွဳဒါန္းၿပီး “ပါရမီျဖည္႔ဖက္ ျဖစ္ရလိုပါ၏” လို႔ ဆုေတာင္းခဲ႔တာကိုးရွင္႔။ ဒီအခါ “ဘုရားအရာ နင္႔အရာလား” ရယ္လို႔ ရေသ႔ၾကီးက တြန္းဖယ္ ပုတ္ခတ္လိုက္တာေၾကာင္႔ ၾကာပန္းေလး တခ်ိဳ႕ေတာင္ လြတ္က်သြားတယ္တဲ႔။ ဒီအေၾကာင္းကို ဂီတစာဆုိကေလး ေအာင္ေက်ာ္ထြန္းက “ပါရမီေလး သုမိတၱာ” သီခ်င္းမွာ ေရးဖြဲ႔ထားပါတယ္ရွင္။
(ပါရမီရွင္ေလး သုမိတၱာမွ)
    “အို…ခ်စ္သား သုေမဓါ၊ သည္းခံေလေလာ႔၊ သည္းခံေလာ႔ဟဲ႔၊ ငါဘုရားေဟာၾကားေပမွာ၊ အသၤေခ်ယ် ဘဒၵကမာၻ၊ ေဗာဓိထိုထို ေညာင္ပုဂၢိဳလ္၊ လူပ်ိဳဘုရား မရိွျငားတဲ႔၊ သုမိတၱာ ခ်စ္သမီး အလွ၊ ဘ၀ဆက္တိုင္း ပါရမီ ကူျဖည္႔ပါတဲ႔ ၊ ၾကားရေလၿပီေပါ႔။ ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ ရတနာ၊ ႏွစ္ေထာင္းအားရ၊ သာဓု အႏုေမၼာဒနာ၊ သုေမဓါ ရွင္ရေသ႔ၾကီး နဲ႔ ပါရမီရွင္ေလး သုမိတၱာ သူတို႔ ႏွစ္ဦးၾကား နိဗၺာနပစၥေယာ ေဟာတု ေအာင္မဂၤလာ xxxxxx”

(ဓာတ္ပုံ - ခင္ေမာင္ေလး၊ ဖို႔၀ိန္း၊ ေဇတ၀န္ေက်ာင္း၊ စုေပါင္း မဟာဘုံကထိန္ ပြဲေတာ္)

ကာတြန္း ေစာငို - လိပ္ပတ္လည္တဲ့ ျငိမ္းခ်မ္းေရး


ကာတြန္း ေစာငို - လိပ္ပတ္လည္တဲ့ ျငိမ္းခ်မ္းေရး
(မိုးမခ) ေအာက္တိုဘာ ၃၁၊ ၂၀၁၄