ရွာေဖြေရး ...

Loading...
PO Box 320-207, San Francisco, CA 94132-0207, USA – editors @ moemaka.net ((510) 854-6501)။ HOME, ၅၈/၆၀ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ေအာက္လမ္း၊ ရန္ကုန္၊ ဖုံး (၀၉၂၅- ၄၂၀၀ - ၆၀၆)။ စာတိုက္ေသတၱာ (၈၂၅)၊ ရန္ကုန္စာတိုက္ၾကီး။

ေဆာင္းယြန္းလ -“ အလြယ္ဆံုးတူးေဖာ္မိတဲ့ အရာ"

aung htet
ေဆာင္းယြန္းလ -“ အလြယ္ဆံုးတူးေဖာ္မိတဲ့ အရာ"
(မိုုးမခ) ဧျပီ ၂၅၊ ၂၀၁၅

ေပ်ာ္ရွြင္ျခင္းဟာ
ခပ္ေဝးေဝး ဘူတာထဲ
လက္မျပပဲ ဆင္းက်န္ေနရစ္ခဲ့တယ္....
ေရာက္လက္စ မွတ္တိုင္မွာ
ရလက္စ ေသာကတဝတ္ကို
ထုပ္ပိုးရင္း ဆင္းဖို ့ၾကံမိျပန္သလား...
ခပ္နက္နက္တူးဆြမိမႈ အေတြးထဲက
မနက္ျဖန္ဆုိတာကေကာ
ပုံမွန္တြက္ခ်က္ထားျပီးသား
ပံုေသကားတခ်ပ္မွ မဟုတ္ပဲ....
မိုးသည္းရင္ သည္းေနမယ္...
ေနပူရင္လည္း ပူျပီး
ႏွင္းခဲရင္လည္း ခဲေနလိမ့္မယ္...
တကယ္ဆုိရင္
အားလံုးဟာ
အျပန္ခရီးကို အသြားအမွတ္နဲ ့
အျမန္စီးေနၾကသူေတြခ်ည့္ပါပဲ...
ကိုယ့္ခရီး သူ ့ကိုဖဲ့ေပးမရသလို
သူ ့ခရီးလည္း ကိုယ္ဖဲ့ယူလို ့မရႏူိင္ဘူး...
ခရီးတေထာက္ မီးမေတာက္ခင္မွာ
တေယာက္လက္ထဲက ေရတခြက္
တေယာက္တဝတ္ ေသာက္ၾကရင္
မေကာင္းဘူးလား....။

ေဆာင္းယြန္းလ

ကာတြန္း ေအာင္ေမာ္ - ျမင္တာနဲ႔ ၾကားတာ


ကာတြန္း ေအာင္ေမာ္ - ျမင္တာနဲ႔ ၾကားတာ
(မိုုးမခ) ဧျပီ ၂၅၊ ၂၀၁၅

အနက္ေရာင္က်ဴးလစ္ပန္းနွင့္ ညီအမေလးေဖာ္ - တကၠသိုုလ္ေရႊရီ၀င္း


အနက္ေရာင္က်ဴးလစ္ပန္းနွင့္ ညီအမေလးေဖာ္ - တကၠသိုုလ္ေရႊရီ၀င္း
(မိုးမခစာအုပ္စင္) ဧျပီ ၂၅၊ ၂၀၁၅


စာအုုပ္အမည္ - အနက္ေရာင္က်ဴးလစ္ပန္းနွင့္ ညီအမေလးေဖာ္
ဘာသာျပန္သူ - တကၠသိုုလ္ေရႊရီ၀င္း
မူရင္းမ်ား - Jumas’s Black Tulips, and Louis May Alcott’s Little Women
ထုုတ္ေ၀သူ - ေဒၚစန္းစန္းေ၀။ အမႊာညီေနာင္စာေပ
အမွတ္ ၄၇၉/၄၈၁ လမ္း၃၀ ႏွင့္ ဗုုိလ္ဆြန္ပက္လမ္းၾကား။ မဟာဗႏၶဳလ လမ္းမၾကီး၊ ပန္းဘဲတန္းျမိဳ႕နယ္၊ ရန္ကုုန္။
စီစဥ္သူ - ၾကည္ႏုုိင္
မ်က္နွာဖုုံး ပန္းခ်ီ - အံ့ဘြယ္ဇင္
တန္ဖုုိး - ၂၅၀၀က်ပ္။ အုုပ္ေရ - ၅၀၀
ျဖန္႕ခ်ီေရး - အမႊာညီေနာင္စာေပတုုိက္။ ဖုုံး ၂၄၅၃၆၈။၀၉ -၄၉ ၂၇၇၃၅။ ၀၉ - ၈၆၃၃၀၄၄။
စာမ်က္နွာ - ၂၉၅
စာအုုပ္ပုုံစံ - အဂၤလိပ္ျမန္မာ ႏွစ္ဘာသာ

၀တၱဳနွစ္ပုုဒ္လုုံးသည္ ရီတုုိးေခၚ မူရင္း၀တၱဳကုုိ ဇာတ္လမ္းမပ်က္ေအာင္ေရးသား ထားေသာ ဇာတ္လမ္းအႏွစ္ခ်ဴပ္ ကုုိ ဘာသာျပန္ဆုုိမူ ျဖစ္သည္။ သုုိ႕ေသာ ္မူရင္း၀တၱဳ၏ အေရးၾကီးေသာ မူရင္းအဂၤလိပ္စာ ေၾကာင္းမ်ား၊ ဇာတ္၀င္ခန္းမ်ားကုုိ မပ်က္ေအာင္ ေရးသားထားေသာ အရသာတမ်ူိးေပးစြမ္းသည္ ့ ေရးသားမူ ျဖစ္ပါသည္။ ထုုိ၀တၳဳ ၂ပုုဒ္စလုုံးကုုိ တကၠသိုုလ္ေရႊရီ၀င္းက မူရင္းရသမပ်က္ေစပဲ ရီတုုိး၏ အနွစ္သာရေပၚလြင္ေအာင္ ေရးသား ျပန္ဆိုုထားရာ အဂၤလိပ္ျမန္မာႏွစ္ဘာသာ ေလ့လာလုုိသူမ်ားေရာ၊ ဇါာတ္လမ္းကုုိ စိတ္၀င္စားသူမ်ားအတြက္ပါ စိတ္၀င္တစား ဖတ္ရူႏုုိင္မည့္ စာအုုပ္တစ္အုုပ္အျဖစ္ ရည္ညြန္းလုုိက္ရပါသည္။

 ပထမ၀တၱဳသည္ ႏုုိင္ငံေရးအရူပ္ဇာတ္လမ္းထဲ ပါ၀င္ပတ္သက္မိသူ က်ဴးလစ္ပန္းစုုိက္၀ါသနာရွင္ကေလး တစ္ေယာက္ႏွင့္ မိန္းခေလး ရုုိစာ တုုိ႕၏ ဇာတ္လမ္း ျဖစ္သည္။ ၀တၱဳထဲတြင္ က်ဴးလစ္ပန္းနက္ အေၾကာင္းမ်ားနွင့္ ပန္းစုုိက္ပ်ဴိးဖုုိ႕ရန္ ၀ါသနာၾကီးမားသူတစ္ေယာက္၏ ရုုိးသားေသာ စိတ္ဓါတ္မ်ားကုုိ ေတြ႕ၾကရပါမည္။ ရူပ္ေထြးေသာ ႏုုိင္ငံေရး အလွည့္အကြက္မ်ားနွင့္ တုုိင္းျပည္တြင္းက တုုိင္းသူျပည္သားမ်ား ၏အသိညဏ္နည္းပါးမူမ်ားေၾကာင့္ အျပစ္မရွိေသာ သူမ်ားဒုုကၡေရာက္ရကာ အသက္အႏၱရာယ္က်ေရာက္ရပုုံမ်ားကုုိ ၀တၳဳ ဖတ္ရင္းခံစားႏုုိင္မည္ ျဖစ္ပါသည္။

ဒုုတိယအပုုဒ္ျဖစ္ေသာ ညီအမေလးေဖာ္ကား ပထမဇာတ္လမ္း နွင့္ဆန္႕က်င္ဖက္ျဖစ္သည္။ မိသားစုု၏ သာမန္ဇာတ္လမ္းတစ္ပုုဒ္ျဖစ္သည္။ မိသားစုုတစ္စုုက ညီအမေလးေဖာ္အေၾကာင္း၊ သူတိုု႕ေတြ၏ သံေယာဇဥ္မ်ားကုုိ ဖတ္ရူၾကရမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ညီအမေလးေဖာ္ထဲက ဒုုတိယ ဂ်ဴိသည္ စာေရးဆရာ ျဖစ္လာပါသည္။ စာေရးဆရာက သူ၏ဇာတ္ရုုပ္ကုုိ ဂ်ဴိ႕မွာ ထည့္သြင္းေရး သားထားသည္ဟုု ဆုုိၾကပါသည္။ ထုုိ၀တၳဳသည္ ကမာၻ႕ကေလးစာေပ စာရင္းတြင္ ထည့္သြင္းခံရသည္ ဆုုိေသာ အခ်က္သည္ ထူးျခားေသာ သူ၏ေရးသားမူ၊ ကေလးလူၾကီးမေရြး ဖတ္ရူကာ ႏွစ္သက္သည္ဆုုိေသာ စာေပအဆင့္အတန္းတစ္ခုု ကုုိ ျပသရာ ေရာက္ေနပါသည္။

ကာတြန္း ေမာင္ရစ္ - ေရႊမိနဲ႔ အဂၤလိပ္စာ - Elephant in the room


ကာတြန္း ေမာင္ရစ္ - ေရႊမိနဲ႔ အဂၤလိပ္စာ - Elephant in the room
(Academic Weekly Journal, Yangon) ဧျပီ ၂၄၊ ၂၀၁၅

တူေမာင္ညိဳ - ေက်ာင္းသားသပိတ္လႈပ္ရွားမႈထဲ မွ အေတြ႔အႀကံဳသင္ခန္းစာ ထုတ္ယူေရး


တူေမာင္ညိဳ - ေက်ာင္းသားသပိတ္လႈပ္ရွားမႈထဲ မွ အေတြ႔အႀကံဳသင္ခန္းစာ ထုတ္ယူေရး
(မိုးမခ) ၂၀၁၅ ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလ ၂၄။


    လႈပ္ရွားမႈတစ္ခု (သပိတ္၊ဆႏၵျပမႈ၊တုိက္ပြဲ) ၿပီးစီးသြားတဲ့အခါ အေတြ႔အႀကံဳနဲ႔သင္ခန္းစာေတြထုတ္ယူၿပီးမိမိတုိ႔ကိုယ္မိမိတို႔ ပညာေပးျခင္းဟာ ပုိမိုျမင့္မားတဲ့၊  ႀကီးက်ယ္တဲ့တိုက္ပြဲနဲ႔ ေအာင္ျမင္မႈမ်ားဆီသုိ႔ တက္လွမ္းႏုိင္ေရးအတြက္ အေရးႀကီးတဲ့ လုပ္ငန္းတစ္ ရပ္ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ့္ရဲ႕နိဂံုးခ်ဳပ္ခ်က္ကိုေတာ့ အေဝးေရာက္ေက်ာင္းသားေဟာင္းတစ္ဦးရဲ႕ တစိတ္တပုိင္းနိဂံုးခ်ဳပ္ခ်က္ အျဖစ္မွတ္ယူ သေဘာထားၾကေစလိုပါတယ္။

    တကယ္ေတာ့ လႈပ္ရွားမႈမွာ၊တုိက္ပြဲမွာ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ဦးေဆာင္ပါဝင္သူေတြက နိဂံုးခ်ဳပ္လုပ္တာသာလွ်င္ ပုိ၍နက္ရိႈင္း က်ယ္ျပန္႔ၿပီး ျပည့္စံုပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီနိဂံုးခ်ဳဳပ္ခ်က္ကို က်ေနာ္ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနပါတယ္။

    က်ေနာ့္ နိဂံုးခ်ဳပ္ခ်က္ကို ေအာက္ပါအခ်က္ ၂ ခုအေပၚက အစျပဳထားပါတယ္။
    ၁။ ေက်ာင္းသားေတြႏုိင္တယ္
    ၂။ လႈပ္ရွားမႈရဲ႕ အကန္႔အသတ္

၁။ ေက်ာင္းသားေတြႏုိင္တယ္

    “ေက်ာင္းသားေတြႏုိင္တယ္ ”ဆုိတာကို က်ေနာ္က ႏွလံုးသားခံစားခ်က္၊ ဆႏၵသက္သက္နဲ႔ေျပာတာမဟုတ္ပါ။ ေအာက္ပါ အခုိင္အမာအခ်က္ ၂ ရပ္အေပၚကေန တိတိက်က်ေျပာတာျဖစ္ပါတယ္။

ေက်ာင္းသားသပိတ္က

-    “ဒီမုိကေရစီ” အေရၿခံဳထားတဲ့ သိန္းစိန္ႀကံ့ဖြံ႔အစုိးရရဲ႕မ်က္ႏွာဖံုးကို ခြာခ်ၿပီး၊ ပင္ကိုယ္မူလျဖစ္တဲ့အၾကမ္းဖက္စစ္ဘီးလူရုပ္ ကိုဖြင့္ခ်ျပျခင္း

-    “လမ္းမေပၚထြက္ၿပီးဆႏၵျပတာ- သပိတ္ေမွာက္တာ ေခတ္ကုန္သြားၿပီ” ဆုိတဲ့ ေမွာက္ေမွာက္မွားမွား ယံုတမ္းစကားကို လက္ေတြ႔လႈပ္ရွားမႈနဲ႔ေက်ာင္းသားေတြကထိထိမိမိထုိးႏွက္ေခ်ဖ်က္ၿပီး ေခတ္မကုန္ေသးေၾကာင္း အထင္အရွားသက္ေသ ထူလိုက္ျခင္း  တို႔ျဖစ္ပါတယ္။

သိန္းစိန္ႀကံ့ဖြံ႔အစိုးရဟာ ေက်ာင္းသားသပိတ္လႈပ္ရွားမႈကို ဘက္ေပါင္းစံု၊ နည္းေပါင္းစံုနဲ႔ အရွက္မဲ့ဆံုး၊အယုတ္မာဆံုး၊ အေကာက္က်စ္ဆုံး ၿဖိဳခြဲအၾကမ္းဖက္ခဲ့ပါတယ္။ “နန္းျမင့္ေတာင္ၾကား ေဖာက္ထြက္ေက်ာ္လႊားႏုိင္မႈ” ဟာ ခ်ီတက္ေနတဲ့ေက်ာင္းသား လူငယ္ေတြကိုသာကမက တျပည္လံုးရွိေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြရဲ႕ ေအာင္စိတ္ရဲမာန္ကိုအညြန္႔တလူလူတက္ေစခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္း သား ေတြရဲ႕တုိက္ပြဲဟာ ျပည္သူလူထုဝန္းရံပါဝင္လာတဲ့အခါ အခက္အခဲနဲ႔ အတားအဆီးကို ေအာင္ျမင္စြာ ေက်ာ္လႊားႏုိင္ တယ္ ဆုိတဲ့ အသိတရားကိုေလးနက္ခုိင္မာေစပါတယ္။ ဒီလိုေအာင္စိတ္နဲ႔ေအာင္မာန္နဲ႔ ျပည္သူေတြေပါင္းစပ္ပါဝင္လာေရးဆုိတဲ့ သတင္းစကား တျပည္လံုးကိုပ်ံ႕ႏွံ႔စိမ့္ဝင္သြားၿပီး လူထုလႈပ္ရွားမႈႀကီး၊ ေနာက္ထပ္ “၁၉၈၈ ဒီမုိကေရစီအေရးေတာ္ပံုႀကီး” တစ္ရပ္ ထပ္မံျဖစ္ပြားလာ မွာကို သိန္းစိန္ႀကံ့ဖြံ႔အစုိးရက အေၾကာက္ႀကီးေၾကာက္သြားပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ နန္းျမင့္မွာ ပရိယာယ္နဲ႔ ယာယီေနာက္ဆုတ္ေပးလိုက္ၿပီး လက္ပံတန္းမွာ အၾကမ္းဖက္ေခ်မႈန္းႏုိင္ဖို႔ သတ္ကြင္းျပင္ ခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္းသားအခ်င္းအခ်င္းအၾကား၊ ေက်ာင္းသားနဲ႔ ေက်ာင္းဆရာအၾကား၊ ေက်ာင္းသားနဲ႔မိဘအၾကား၊ ေက်ာင္းသားနဲ႔ သံဃာအၾကား ဘက္ေပါင္းစံုေဒါင့္ေပါင္းစံုက ျမွဴဆြယ္မႈေတြ၊ သပ္ရိႈမႈေတြ၊ ေသြးခြဲမႈေတြနဲ႔ လွည့္စားပါေတာ့တယ္။

ဝန္ႀကီးဦးေအာင္မင္းနဲ႔ေတြ႔ဆံုေစၿပီး ဟန္ျပလိုက္ေလ်ာမႈေတြကုိ ေပါေပါေလာေလာေပးၿပီး လွည့္စားအယံုသြင္းခဲ့ပါတယ္။ ဒါကို ေက်ာင္းသား/သူေခါင္းေဆာင္တခ်ိဳ႕က “သမုိင္းဝင္ေတြ႔ဆံုမႈ” လို႔ပင္ ထင္မွတ္မွားခဲ့ၾကပါတယ္။

 ဒါဟာ တကယ္ေတာ့ ေက်ာင္းသားလူငယ္ထုနဲ႔ ျပည္သူလူထုအၾကားမွာ တစတစပ်ံ႕ႏွံ႔စိမ့္ဝင္လာၿပီျဖစ္တဲ့ ေက်ာင္းသားလႈပ္ ရွားမႈရဲ႕ အညြန္႔နဲ႔အရွိန္အဟုန္ကို အခ်ိန္ဆြဲရုိက္ခ်ိဳးၿပီးလက္ပံတန္းမွာအၾကမ္းဖက္ႏုိင္ေစဖုိ႔ ပရိယာယ္ဆင္ခဲ့တာပဲျဖစ္တယ္ဆုိတာ အခုခ်ိန္ မွာေတာ့ လယ္ျပင္မွာဆင္သြားသလို ထင္ရွားေနခဲ့ပါၿပီ။

လွည့္စားမႈနဲ႔အၾကမ္းဖက္မႈကို ႀကံ့ဖြံ႔အစုိးရ၊ႀကံ့ဖြံ႔လႊတ္ေတာ္၊ျပည္ထဲေရးဝန္ႀကီးဌာန၊ ျပန္ၾကားေရးဝန္ႀကီးဌာန၊ ပညာေရးဝန္ႀကီး ဌာန၊ အလိုေတာ္ရိ ဘုန္းႀကီးမ်ား၊ အစုိးရပုိင္သတင္းစာ၊ ရုပ္သံ စသျဖင့္ ကြက္ျပည့္နင္းၿပီး လုပ္ႀကံသြားခဲ့ၾကတာပါ။

တစ္ဖက္ကလည္းေက်ာင္းသာားသပိတ္ခ်ီတက္ရာ ၿမိဳ႕တုိင္းမွာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပုိင္းကေန ပုဒ္မမ်ိဳးစံုတပ္ၿပီးတားဆီးမႈေတြ၊ ၿခိမ္း ေခ်ာက္မႈေတြ၊ေက်ာင္းသားအသြင္ေထာက္လွမ္းေရးထည့္ၿပီးၿဖိဳခြဲမႈေတြလည္း မ်ိဳးစံုေအာင္လုပ္ခဲ့ပါတယ္။

၁၉၈၈ အေရးအခင္း လိုအျဖစ္မခံႏုိင္ဘူး၊ ရန္ကုန္ခ်ီတက္တာမခံဘူးဆုိတဲ့ သေဘာထားကို ျပည္ထဲေရးဝန္ႀကီးကေန တဆင့္ လည္း ႀကိမ္းဝါးၿပီးလက္ေတြ႔မွာလည္း အၾကမ္းဖက္ဟန္႔တားခဲ့ပါတယ္။

မတ္လ ၅ ရက္ေန႔၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာ အစိုးရကေကၽြးေမြးထားတဲ့ ေတေလဂ်ပုိးေတြကို တာဝန္လက္ပတ္နီပတ္ေပးၿပီး ပြဲဦးထြက္ အၾကမ္းဖက္ေစခဲ့ပါတယ္။ မတ္လ ၁၀ ရက္ေန႔မွာေတာ့ လက္ပံတန္းမွာ သပိတ္ကို ခြင့္ျပဳသေယာင္လွည့္စားေျပာဆို အၾကမ္းဖက္မႈကို လူမဆန္ဆံုးျပဳမူခဲ့ပါတယ္။ (EU) သင္တန္းဆင္းရဲမ်ားဟာ စာေတြ႕သင္ခန္းစာမ်ားကို လက္ပံတန္းမွာ မီးကုန္ယမ္းကုန္ လက္ေတြ႔အသုံး ခ်ပါေတာ့တယ္။ အရက္ကိုးေမာင္းတုိက္ထားတဲ့ နာဠာဂီရိဆင္ဆုိးလို အညွိဳးအာဃာတႀကီးစြာနဲ႔ လက္နက္မဲ့ ေက်ာင္းသားလူငယ္မ်ားကို အၾကမ္းဖက္ရိုက္ႏွက္ပါေတာ့တယ္။ အထက္ကေပးထားတဲ့အမိန္႔အတုိင္း မိုက္မုိက္ကန္းကန္းလုပ္ပါေတာ့တယ္။ ေမာ္ေတာ္ကားကိုပင္ အညွိဳးတႀကီးထုႏွက္ဖ်က္ဆီးေနတာ၊ ေအးေအးေဆးေဆးအဖမ္းခံသူမ်ားကို ဝုိင္းဝန္းရုိက္ႏွက္ေနတာေတြကို တျပည္လံုး တကမၻာလံုးက ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။

ဒီလို မုိက္မုိက္ကန္းကန္းအၾကမ္းဖက္ရမ္းကားတာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး “ေက်ာင္းသားေတြဘက္က စရိုက္လို႔ ရုိက္ရတာပါ” ႀက့ံဖြံ႔ အစုိးရ သမၼတဦးသိန္းစိန္က အရွက္အမဲ့ဆံုး၊ ေျဗာင္အက်ဆံုးကာကြယ္ေျပာဆုိသြားပါတယ္။ ဒီလိုအျပဳအမူေတြ၊ ဒီလိုအေျပာအဆိုေတြ က သိန္းစိန္ႀကံ့ဖြံ႔အစုိးရရဲ႕ပင္ကိုယ္ဗီဇရုပ္ကို တကမၻာလံုး၊ တျပည္လံုးသိေအာင္ေဖာ္ထုတ္ျပသသြားပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားေတြ ႏုိင္တယ္။

၂။ လႈပ္ရွားမႈရဲ႕အကန္႔အသတ္

    သဘာဝက်စြာပဲ၊ အာဏာရအုပ္စိုးသူရဲ႕ဘက္ေပါင္းစံုလက္ဦးမႈရွိေနတဲ့ အေနအထားေအာက္မွာ ဆႏၵျပပြဲလုပ္ရတာ၊ သပိတ္ တိုက္ပြဲ ဆင္ႏႊဲရတာမွာ  မုခ်ပဲ အကန္႔အသတ္ေတြရွိပါတယ္။

    ဒီအကန္႔အသတ္ေတြကို ပိုတြက္ၿပီးမလႈပ္ရွားဝ့ံတာ၊  အစိုးရကလိုက္ေလ်ာေနၿပီဆုိၿပီး (ဆႏၵျပတာ/သပိတ္ေမွာက္တာ ေခတ္ ကုန္ေနၿပီဆိုၿပီး) အညံ့ခံအေလ်ာ့ေပးတဲ့ စိတ္ဓါတ္မ်ိဳး ကို ဆန႔္က်င္ရမွာျဖစ္သလုိ။ဒီလိုအကန္႔အသတ္ေတြကိုေလွ်ာ့တြက္ၿပီး မိမိ အင္အား ကို လုိတာထက္ပုိၿပီးတြက္ဆတဲ့ အရဲစြန္႔မႈမ်ိဳးဟာလည္း မသင့္ေတာ္ပါ။

    ဒါေၾကာင့္ အာဏာအုပ္စိုးသူကို တပြဲခ်င္း၊ တလွမ္းခ်င္းဆန္႔က်င္ၾကရတဲ့ ဆႏၵျပပြဲ၊ သပိတ္တုိက္ပြဲေတြကို ဆင္ႏႊဲၾကရာမွာ ခိုင္လံု တဲ့အေၾကာင္းအက်ိဳးရွိရမယ္၊ အက်ိဳးအျမတ္ရွိရမယ္၊ အကန္႔အသတ္ရွိရမယ္ဆုိတဲ့ ေပၚလစီနဲ႔ အစဥ္ကိုက္ညီဖို႔လိုအပ္ပါတယ္။

    ေက်ာင္းသားသပိတ္ရဲ႕အကန္႔အသတ္ကို ေက်ာင္းသားသပိတ္ရဲ႕လက္ေတြ႔ေတာင္းဆိုမႈေႂကြးေၾကာ္သံေတြက ျပ႒ာန္းပါတယ္။ ပညာေရးဥပေဒျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈဆုိတဲ့ေတာင္းဆုိခ်က္ေအာက္မွာ အလုပ္သမားလယ္သမားျပည္သူေတြ တိုက္ရုိက္ပူးေပါင္း ပါဝင္လာဖို႔ အကန္႔အသတ္ရွိပါတယ္။ မိဘျပည္သူမ်ားကေတာ့ မိမိသားသမီးေတြရဲ႕ေၾကာင္းက်ိဳးဆီေလ်ာ္တဲ့ ေတာင္းဆိုမႈကို ေဘးမွ၊ေရွ႕မွဝန္းရံျခင္း ျဖင့္ပူးေပါင္းပါဝင္လာပါတယ္။ ဒါကလည္း အံုနဲ႔က်င္းနဲ႔ပါဝင္လာဖို႔ တျပည္လံုးလကၡဏာေဆာင္တဲ့၊ အေထြေထြသပိတ္အထိ ျဖစ္ေပၚ လာဖုိ႔ဆုိတာမွာ အခ်ိန္အရ၊ ျပင္ဆင္မႈအရ အကန္႔အသတ္ေတြရွိၿမဲရွိေနပါတယ္။

    ေနာက္အကန္႔အသတ္တစ္ခုက အဆင့္ဆင့္ခ်ီတက္လာရမႈပါပဲ။

    ဒီမွာလည္း သပိတ္ျဖတ္သန္းခ်ီတက္ရာ ၿမိဳ႕ရြာမ်ားရွိ လူငယ္ေက်ာင္းသားမ်ား၊ မိဘျပည္သူမ်ားကို လႈံ႔ေဆာ္စည္းရံုးႏိုင္သလို၊ အျခားတစ္ဖက္မွလည္း အာဏာရအုပ္စုိးသူအတြက္ စိတ္ႀကိဳက္ျဖတ္ေတာက္၊ ဟန္႔တား၊ အၾကမ္းဖက္ႏုိင္ဖို႔အတြက္အေရးသာမႈ ရရွိေစပါ တယ္။

    အကန္႔အသတ္ေတြၾကားက တုိက္ပြဲဆင္ရတဲ့အတြက္ ေအာင္ပြဲကိုလည္း တခြင္တျပည္လံုးေအာင္ပြဲႀကီးအျဖစ္ေမွ်ာ္မွန္းတာဟာ လက္ေတြ႔နဲ႔မကိုက္ညီႏုိင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဦးေဆာင္မႈ၊ ျပင္ဆင္မႈ၊ စည္းရံုးမႈ၊ စုဖြဲ႔မႈ၊ အခ်ိန္ကိုက္မႈ၊ တိုက္ပြဲတြင္းဆက္သြယ္မႈ စတဲ့ ဘက္ ေပါင္းစံုကေန နိဂံုးခ်ဳပ္မႈေတြကို ျပဳလုပ္သင့္ပါတယ္။ ဒါေတြလုပ္ႏုိင္ဖို႔ က်ေနာ္လက္လွမ္းမမီပါ။

အထက္ပါအခ်က္မ်ားဟာ အေဝးေရာက္ေက်ာင္းသားေဟာင္းတစ္ဦးရဲ႕ အေဝးျမင္နိဂံုးခ်ဳပ္ခ်က္ တစိတ္တေဒသမွ်သာျဖစ္ပါ တယ္။ လႊမ္းၿခံဳမႈရွိတဲ့ နိဂံုးခ်ဳပ္ခ်က္ကိုေတာ့ အဓိကပါဝင္သူမ်ားကသာ နိဂံုးခ်ဳပ္သင္ခန္းစာထုတ္ယူႏုိင္ပါလိမ့္မယ္။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ဖမ္းဆီးခံရတဲ့ေက်ာင္းသားေတြကို စြဲခ်က္တင္၊ ရံုးထုတ္တာ၊ ဝရမ္းေျပးေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ေတြကို ဖမ္းဆီးရမိတာ၊ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြအေပၚပုဒ္မေတြ တသီတတန္းႀကီးတပ္ေနတာ၊ ေထာင္ဒဏ္ႏွစ္ရွည္ခ်မွတ္ေနတာ၊ ေက်ာင္းသူမိန္းကေလးေတြကို လက္ထိပ္ခပ္တာ၊ အာမခံမေပးတာ စတဲ့အခ်က္ေတြက သိန္းစိန္ႀကံ့ဖြံ႔အစုိးရရဲ႕ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြ အေပၚထားတဲ့အညွိဳးအာဃာတႀကီးမႈနဲ႔မုိက္လံုးႀကီးမႈကိုအထင္အရွားသက္ေသျပသေနပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေက်ာင္းသား လူငယ္ေတြ ဘက္ကဘယ္ေတာ့မွ မရံႈးဘဲ။ အုပ္စုိးသူဘက္ကသာ ရႈံးၿပီးရင္း ရႈံးေနပါ လိမ့္မယ္။

ဘာေၾကာင့္လဲ။

ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြဟာ သူတို႔ေခတ္ရဲ႕ေတာင္းဆုိမႈအတိုင္း ေခတ္ဝန္ကို ထမ္းၿပီးေခတ္လမ္းကုိ ရဲရဲဝံ့ဝ့ံေလွ်ာက္လွမ္းေန ၾကလို႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။

ေအာင္ပြဲဟာ ေက်ာင္းသားျပည္သူေတြအတြက္ျဖစ္တယ္။ ေအာင္ပြဲဆက္ဆက္ခံၾကပါဦးစုိ႔။

(ဓာတ္ပုံ - ရန္ေနာင္(ဗိုလ္တေထာင္)။ ဧျပီ ၂၃၊ လက္ပတန္းတရားရုံးေရွ႔က မတရားဖမ္းဆီးခံ ေက်ာင္းသားျပည္သူမ်ား)

ဧျပီလ ၂၃၊ လက္ပတန္း၊ မတရားဖမ္းဆီးခံ သပိတ္ေမွာက္ ေက်ာင္းသားျပည္သူမ်ား တရားရုံးထုတ္ျမင္ကြင္း




 
ဧျပီလ ၂၃၊ လက္ပတန္း၊ မတရားဖမ္းဆီးခံ သပိတ္ေမွာက္ ေက်ာင္းသားျပည္သူမ်ား တရားရုံးထုတ္ျမင္ကြင္း
(ရန္ေနာင္(ဗိုလ္တေထာင္)) မိုးမခ။  ဧျပီ ၂၄၊ ၂၀၁၅
 



ျပည္သူေတြ ေပးပို႔တဲ့ ေထာင္၀င္စာထုတ္မ်ား











ဟန္သစ္ႏိုင္ - သတင္းစာဆရာၾကီး ဦး၀င္းတင္ကြယ္လြန္ျခင္း ၁ႏွစ္ျပည့္ ျမင္ကြင္း


 
ဟန္သစ္ႏိုင္ - သတင္းစာဆရာၾကီး ဦး၀င္းတင္ကြယ္လြန္ျခင္း ၁ႏွစ္ျပည့္ ျမင္ကြင္း
(မိုးမခ) ဧျပီ ၂၄၊ ၂၀၁၅


သတင္းစာဆရာ စာေရးဆရာႀကီး ဟံသာဝတီဦးဝင္တင္ ကြယ္လြန္ျခင္းတစ္နွစ္ျပည့္ေအာက္ ေမ့ဖြယ္ဂုဏ္ျပဳျခင္းအခမ္းအနားကုိ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္ဝင္နွင္းဆီခမ္းမတြင္ဧၿပီ ၂၁ရက္ေန႔က က်င္းပျပဳ လုပ္ခဲ့သည္။


    အမိ်ဳးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ နာယကဦးတင္ဦးက ...
 “ဆရာႀကီးဦးဝင္းတင္သည္ အက်ဥ္းက်ေနစဥ္ဒုကၡေတြအတြင္းမွာပင္လွ်င္ မိမိရဲ႕ခိုင္ၿမဲတ့ဲ မယိမ္းမယုိင္တဲ့စိတ္ဓာတ္နဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ ရည္မွန္းခ်က္ ေအာင္ျမင္ေအာင္ က်န္သူေတြလုပ္နိုင္ေအာင္လုိ႔သူ႔ရဲ႕သေဘာထားေတြကုိသိရိွေအာင္ စြန္႔စြန္႔စားစား အားလုံးက်ေရာက္တဲ့အေပါင္းအပါေတြနဲ႕ေပါင္းစုၿပီး လုပ္ကုိင္ေပးခဲ့တာေတြဟာ အင္မတန္မွပဲစံယူဖြယ္ျဖစ္ပါတယ္၊ အခ်ိန္မ်ားစြာ အက်ဥ္းက်ခံရတဲ့ေဝဒနာဟာ မနည္းပါဘူး၊ ဆရာႀကီးဦးဝင္းတင္ဟာ အင္မတန္ဒုကၡႀကီးမားစြာျဖင့္ က်န္းမာေရးခ်ိဳ႕နဲ႔စြာျဖင့္ ေတာ္္ေတာ္ကုိခံစားၿပီးေတာ့ စိတ္ဓာတ္ႀကံ့ႀက့ံခိုင္န႔ဲေနခဲ့တဲ့ပုဂၢိဳလ္ ရပ္တည္ခဲ့တဲ့ပုဂၢိဳလ္ဆုိတာ အင္မတန္မွ ထူးျခားပါတယ္” ဟု ေျပာၾကားခဲ့သည္။


အမ်ိဳးသားဒီမုိကေရစီအဖဲြ႔ခ်ဳပ္ဥကၠဌ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္မွ ေျပာၾကားရာတြင္
“လူတုိင္းဟာ သတင္းစာဆရာႀကီးမျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး၊ လူတုိင္းဟာလည္း ဆရာ့လုိ စာေရးဆရာႀကီးျဖစ္နုိင္မွာမဟုတ္ ပါဘူး၊ လူတုိင္းဟာလည္း ဆရာ့ေလာက္ အနစ္နာခံနုိင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ သုိ႔ေသာ္လည္း ဆရာ့ရဲ႕စံနမူနာေတြ ကုိၾကည့္ၿပီးေတာ့ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ အေကာင္းဆုံးဒီမုိကေရစီရဲေဘာ္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားနုိင္တယ္” ဟုေျပာသည္။
    ဆက္လက္ၿပီး
“ဒီအခမ္းအနားမွာ ဆရာႀကီးဦးဝင္းတင္ကုိ ဒီမုိကေရစီရဲေဘာ္ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ဂုဏ္ျပဳခ်င္ပါတယ္။ ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔မဟုတ္ဖူး ရဲေဘာ္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔၊ ေခါင္းေဆာင္နဲ႔ ရဲေဘာ္ဟာမတူဘူး၊ ေခါင္းေဆာင္ဆုိတာထိပ္ကေနၿပီး လုပ္မယ္အမိန္႔ေပးမယ္၊ ရဲေဘာ္ဆုိရင္္ ေန႔တဓူဝအလုပ္ေတြကုိ ေအာက္ေျခသိမ္းလုပ္နုိင္တဲ့ အရည္အခ်င္းရွိတဲ့ပုဂၢိဳလ္ေတြကုိ က်မက ရဲေဘာ္လုိ႔သတ္မွတ္ပါတယ္၊ တကယ္ေတာ့ေခါင္းေဆာင္ေတြဆုိတာ ရဲေဘာ္ေတြမရွိပဲ မရွိနိုင္ပါဘူး၊ အိမ္တစ္ခုဆုိတာ ေခါင္းမုိးႀကီးပဲ ရွိေနလုိ႔ရတာမဟုတ္ဖူး၊ ေခါင္မုိးက ေလေပၚပ်ံေနလုိ႔ရတာမဟုတ္ဖူး၊ ေခါင္မုိးကုိေထာက္ထားတဲ့ အေထာက္ေတြရိွမွသာ ေခါင္မုိးဆုိတာ ရွိနုိင္မွာပါ၊ ေခါင္းေဆာင္ဆုိတာ ေခါင္မုိးပါ ေအာက္ကအေထာက္ေတြမရွိပဲနဲ႔ ရဲေဘာ္ေတြမရွိပဲနဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ဆုိတာ မရွိနုိင္ပါဘူး၊ ဆရာႀကီးဦးဝင္းတင္ဟာ က်မတုိ႔ရဲ႕ဒီမုိကေရစီေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးျဖစ္ခဲ့သလုိ တကယ့္ကုိအားကုိး ရတဲ့ တကယ့္ကုိအင္အားျပည့္ဝတဲ့ ဒီမုိကေရစီရဲေဘာ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္” ဟု ဂုဏ္ျပဳစကားေျပာ ၾကားခဲ့သည္။
  

    ၈၈မ်ိဳးဆက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနင့္ ပြင့္လင္းလူ႔အဖဲြ႔အစည္းမွ ကုိမင္းကုိနိုင္ကေျပာၾကားရာတြင္
“ဘဘဦးဝင္းတင္ဆုိ ဟုိတုန္းကအာဏာရွင္ႀကီး တစ္ပါတီစနစ္ကအာဏာရွင္ႀကီးနဲ႔ သူန႔ဲေတြ႔ဆုံခန္း ... က်ေနာ္စၿပီးေတာ့ ပထမဆုံးမွတ္မိတာ၊ အာဏာရွင္ႀကီးဟာ အာဏာသိမ္းထားတဲ့ ဗိုလ္္ခ်ဳပ္ႀကီး အာဏာအႀကီးဆုံးလူျဖစ္ေနတာေတာင္ ဘဘဦးဝင္းတင္နဲ႔ တစ္ေယာက္ခ်င္္းေတြ႔တဲ့အခါမွာေတာင္ ပစၥတုိေသနတ္ကုိ စားပဲြေပၚတင္ၿပီးေတာ့စကားေျပာခဲ့တယ္၊ အာဏာရွင္ႀကီးကုိယ္တိုင္ ေသနတ္ကုိင္ၿပီးေတာ့မွ ရင္ဆုိင္ခဲ့ရတဲ့ သတင္းစာဆရာႀကီးပါလားဆုိၿပီး က်ေနာ္စသိခဲ့ရတဲ့ သတင္းစာဆရာသူရဲေကာင္း” ဟု ေျပာခဲ့သည္။




    ထုိဂုဏ္ျပဳပဲြတြင္ သံမဏိသူရဲေကာင္းႀကီး ဟံသာဝတီဦးဝင္းတင္အား ဂုဏ္ျပဳေသာအားျဖင့္ ၿငိမ္သက္အေလးျပဳခဲ့ၾကသည္။ အမ်ိဳးသားဒီမုိကေရစီအဖဲြ႔ခ်ဳပ္နာယကဦးတင္ဦး၊ အမ်ိဳးသားဒီမုိကေရစီအဖဲြ႔ခ်ဳပ္ ဥကၠေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၊ အမ်ိဳးသားဒီမို္ကေရစီအဖဲြ႔ခ်ဳပ္မွ ကုိယ္စားလွယ္မ်ား၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနွင့္ပြင့္လင္းလူ႔အဖဲြ႔အစည္းမွ ကုိမင္းကုိနုိင္၊ နုိင္ငံေရးအင္အားစုမ်ား၊ စာေပမိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းမ်ား၊ ဘာသာေပါင္းစုံက ဘုန္းႀကီးမ်ား၊ ရဟန္းသံဃာမ်ားနွင့္ ျပည္သူမ်ား တက္ေရာက္ဂုဏ္ျပဳခဲ့ၾကသည္။ နိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္းမ်ားအဖဲြ႔မွလည္း ဟံသာဝတီဦးဝင္တင္ေဖာင္ေဒးရွင္းသုိ႔ ဟံသာဝတီဦးဝင္းတင္ပုံတူပန္းခ်ီကားခ်ပ္ကုိ ေပးအပ္ခဲ့သည္။


အမ်ိဳးသားဒီမုိကေရစီအဖဲြ႔ခ်ဳပ္ သဘာပတိအဖဲြ႔ဝင္ဟံသာဝတီဦးဝင္းတင္ကုိ အဖ ဦးပု၊ အမိ ေဒၚအမာတုိ႔မွ ၁၉၃၀ျပည့္နွစ္၊ မတ္လ ၁၂ရက္ေန႔တြင္ ပဲခူးတုိင္း၊ ႀကိဳ႕ပင္ေကာက္ၿမိဳ႕နယ္တြင္ေမြးဖြားခဲ့သည္။ ေမြးခ်င္း ၃ေယာက္အနက္ အႀကီးဆုံးသားျဖစ္သည္။ ဆရာႀကီးဦးဝင္းတင္သည္ ၂၀၁၁တြင္ ဒီလႈိင္းစာေဆာင္အား ဦးေဆာင္ဦးရြက္ထုတ္ေဝခဲ့ၿပီး၊ ၂၀၁၂ နွစ္ဦးပုိင္းတြင္ နိုင္ငံေရးအ့က်ဥ္းသားမ်ားအား အကူအညီေပးရန္ ဟံသာဝတီဦးဝင္းတင္ေဖာင္ေဒးရွင္းကုိထူေထာင္ခ့ဲၿပီး ၂လတစ္ႀကိမ္ေထာက္ပ့ံေငြမ်ား ေပးအပ္ကူညီ ပံ့ပုိးေပးခဲ့သည္။ နိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား၏ မိသားစုစားဝတ္ေနေရးနွင့္ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရးတုိ႔အတြက္ေစတနာရွင္မ်ား၏ ပံ့ပုိးကူညီမႈျဖင့္ ထပ္မံတုိးခ်ဲ႕ပံ့ပုိးေပးခဲ့သည္။ ဆရာႀကီးဦးဝင္းတင္သည္ စစ္အာဏာရွင္္ကုိ ထာဝရဆန္႔က်င္သူ၊ လူ႔အခြင့္အေရးနွင့္ ဒီမုိကေရစီအတြက္ စြန္႔လႊတ္ေပးဆပ္တုိက္ပဲြဝင္သူ၊ ေတာ္လွန္ေရးစာေပသမားႀကီး ဟံသာဝတီဦးဝင္းတင္သည္ အသက္(၈၅)နွစ္အရြယ္တြင္ ၂၁.၄.၂၀၁၄ (တနလၤာေန႔) နံနက္ ၆နာရီုခဲြ ရန္ကုန္ေဆးရုံႀကီးတြင္ ကြယ္လြန္အနိစၥေရာက္ခဲ့သည္။

ဟန္သစ္ႏိုင္ - ဓမၼစကူးလ္ ေဖာင္ေဒးရွင္း ၃ ႏွစ္ျပည့္ နဲ႔ အလုပ္ရံုေဆြးေႏြးမည္


ဟန္သစ္ႏိုင္ - ဓမၼစကူးလ္ ေဖာင္ေဒးရွင္း ၃ ႏွစ္ျပည့္ နဲ႔ အလုပ္ရံုေဆြးေႏြးမည္
(မိုးမခ) ဧျပီ ၂၄၊ ၂၀၁၅


ဓမၼစကူးလ္ေဖာင္္ေဒးရွင္း (၃)နွစ္ျပည့္ နွစ္ပတ္လည္အခမ္းအနားကုိ  MCC ခန္းမ၊ မင္းဓမၼလမ္း မရန္းကုန္းၿမိဳ႕နယ္ ရန္ကုန္တိုင္းေဒ သႀကီးတြင္က်င္းပမည္ျဖစ္ၿပီး ေမလ၉ရက္နွင့္ ၁၀ရက္ နံနက္ပုိင္းတြင္ အလုပ္ရုံေဆြးေနြးပဲြမ်ားျပဳလုပ္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ျပည္သူ႔ရင္ျပင္တြင္ဧၿပီ ၂၁ရက္ေန႔က ရွင္းလင္းပဲြတစ္ခုျပဳလုပ္ခဲ့သည္။

    ၄င္း(၃)နွစ္ျပည့္ အလုပ္ရုံေဆြးေႏြးပဲြတြင္ ဓမၼစကူးလ္ေဖာင္ေဒးရွင္း၏ သင္ရုိးညႊန္းတမ္းမ်ားကုိ သင္ၾကားရာတြင္ ေတြ႔ႀကံဳခဲ့ရသည့္ အားသာခ်က္ အားနည္းခ်က္၊ အခက္အခဲမ်ား၊ ေျဖရွင္းခဲ့ပုံမ်ားကုိ ေဆြးေႏြးဖလွယ္ၾကၿပီး အႀကံဥာဏ္မ်ားရယူရန္၊
    ဓမၼစကူးလ္ေက်ာင္းမ်ား၊ ေကာ္မတီမ်ား၊ အသင္းအဖဲြ႔မ်ားအေနျဖင့္ ေတြ႔ႀကံဳခဲ့ရသည့္ စီမံခန္႔ခဲြေရးဆုိင္ရာ အားသာခ်က္ အားနည္းခ်က္မ်ား၊ အခက္အခဲမ်ား၊ ေျဖရွင္းခဲ့ပုံမ်ားကုိ ေဆြးေႏြးဖလွယ္ၾကၿပီး အႀကံဥာဏ္မ်ားယူရန္၊
    မိတ္ဖက္အဖဲြ႔အစည္းမ်ားနွင့္ ဓမၼစကူးလ္ေဖာင္ေဒးရွင္းတုိ႔အၾကား ပုိမုိထိေရာက္စြာ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္နုိင္ေရးအတြက္ နွစ္ဦးနွစ္ဖက္ ရင္းနွီးပြင့္လင္းစြာ အျမင္သေဘာထားမ်ား ေဖာ္ထုတ္ဖလွယ္ၾကၿပီး မူဝါဒအေျခခံမ်ားနွင့္ နည္းလမ္းမ်ားကုိ အႀကံျပဳနိုင္ရန္၊
    ဓမၼစကူးလ္ေက်ာင္းမ်ား အရည္အေသြးျမင့္မား၍ ေရရွည္တည္တံ့ျပန္႔ပြားေရးအတြက္ ဓမၼစကူးလ္ေဖာင္ေဒးရွင္းအေနျဖင့္ ေရွ႕ဆက္ေဆာင္ရြက္သင့္သည့္ မဟာဗ်ဴဟာမ်ား၊ နည္းလမ္းမ်ား၊ လုပ္ငန္းစဥ္မ်ားကုိ ေဖာ္ထုတ္အႀကံျပဳနိုင္ရန္ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ေဖာင္ေဒးရွင္း (၃)နွစ္ျပည့္ နွစ္ပတ္လည္အခမ္းအနားတြင္ က်င္းပျပဳလုပ္မည္ျဖစ္သည္။



    ဓမၼစကူးလ္ေဖာင္ေဒးရွင္းသည္ ရည္ရြ႔ယ္ခ်က္ ၃ရပ္ျဖင့္ ဖ႔ဲြစည္းထားျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေခတ္မီၿပီး နည္းစနစ္က်ေသာသင္ရုိးညႊန္းတမ္းမ်ားထြက္ေပၚလာေရး၊ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာရွိေသာ ဗုဒၶဘာသာဝင္မ်ား အေျခခံဗုဒၶဘာသာဝင္မ်ား လူမ်ိဳးဘာသာဗုဒၶဘာသာဝင္မ်ားကေနဖြင့္တဲ့  ဗုဒၶဘာသာေတြျဖစ္ေပၚလာေရး ၊ျမန္မာႏုိုင္ငံအရပ္ရပ္မွာ ဓမၼစကူးလ္ေက်ာင္းမ်ား တစ္နိုုင္ငံလုံးပ်႕ံနွံ႔သြားေစရန္ ရည္ရြယ္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ဓမၼစကူးလ္ေဖာင္ေဒးရွင္း တြဲဖက္အတြင္းေရးမွဴး(၁)အရွင္ရာဇိႏၵာလကၤာရ ဆရာေတာ္က ေျပာၾကားခဲ့သည္။


ျမန္မာနိုင္ငံတြင္ ဓမၼစကူးလ္ေက်ာင္္းေပါင္း ငါးေထာင္ေက်ာ္၊ ဆရာ ဆရာမေပါင္း တစ္ေသာင္းေက်ာ္၊ သင္ယူေနေသာသင္တန္းသား ေျခာက္သိန္းေက်ာ္ရွိၿပီး၊ ျပည္နယ္နွင့္တုိင္း ၁၄ခုတြင္ ၁၂ခုရွိၿမိဳ႕ရြာမ်ားတြင္ ေက်ာင္းမ်ားစုံလင္စြာဖြင့္လွစ္ထားႏုိင္ေသာ္လည္း သြားလာရခက္ခဲေသာ  ခ်င္းျပည္နယ္နွင့္ ကယားျပည္နယ္တုိ႔တြင္စုံလင္စြာမဖြင့္လွစ္နုိင္ေသးေၾကာင္း ဓမၼစကူးလ္ေဖာင္ေဒးရွင္း ဘ႑ာေရးမွဴး ေဒၚေခမာစာရီက ေျပာၾကားခဲ့သည္။

ရန္ကုန္ ျပည္သူ႔ရင္ျပင္တြင္ ေမလ ၁ရက္ေန႔ ေဒါက္တာအရွင္ဥာဏိႆရ သီတဂူဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ၊ ေမလ ၂ရက္ေန႔ကြင္ မနာပဒါယီ အရွင္ဝိစိတၱ ကုိရီးယားဆရာေတာ၊္ ေမလ ၃ရက္ေန႔တြင္ အရွင္သုဇာတ ေမတၱာေအးဆရာေတာ္တုိ႔က ညစဥ္ ၇နာရီခဲြတြင္ ဓမၼစကူးလ္ေဖာင္ေဒးရွင္း အႀကိဳတရားေဟာၾကားမည္ျဖစ္သည္။

ဓမၼစကူးလ္ေဖာင္ေဒးရွင္း၏ ဓမၼစကူးလ္ ေက်ာင္းေတာ္မ်ား  ျမန္မာနိုင္ငံအႏွံ႔ေပၚေပါက္ေရးနွင့္ ေရရွည္တည္တံ့ေရးတုိ႔အတြက္ ပါဝင္လွဴဒါန္လုိသူမ်ားအေနျဖင့္…

ကေလးဗဟုိျပဳခ်ဥ္းကပ္နည္းျဖင့္ စီစဥ္ေရးဆဲြထားေသာ ေက်ာင္းသားကုိင္ စာအုပ္၊ ဆရာလမ္းညႊန္စာအုပ္မ်ား ရုိက္နွိပ္ထုတ္ေဝေရး
သင္ေထာက္္ကူပစၥည္းမ်ား ရုိက္နွိပ္ထုတ္ေဝေရး
ေခတ္မီသင္ၾကားသင္ယူမႈနည္းစနစ္မ်ားကုိ စနစ္တက် အသုံးျပဳတတ္ေစေရးအတြက္ စဥ္ဆက္မျပတ္ က်င္းပလ်က္ရွိေသာ ဆရာျဖစ္သင္တန္းမ်ား ျဖစ္ေျမာက္ေရးတုိ႔တြင္ ပါဝင္လွဴဒါန္းနုိင္ေၾကာင္း သိရသည္။

ကာတြန္း ေစာငို – ၂၀၁၅ကို အၾကိဳ ေစာငို၏ ကာတြန္းေဟာင္းမ်ား (၇)

(၂၀၁၁၊ ဇူလိုင္ ၂၊ မိုးမခ) ဆႏၵေတြ မေစာၾကပါနဲ႔

ကာတြန္း ေစာငို – ၂၀၁၅ကို အၾကိဳ  ေစာငို၏ ကာတြန္းေဟာင္းမ်ား (၇)
 (မိုုးမခ) ဧျပီ ၂၄ ၊ ၂၀၁၅

ေမာင္တူး - ေတာထဲမွာ ကဗ်ာေရးသူ

ရဲေဘာ္တိုက္ေမာင္း (ကိုဦး၏ဘေလာက္)

ေမာင္တူး - ေတာထဲမွာ ကဗ်ာေရးသူ
သက္ရွိပန္းခ်ီ  - အပိုင္း ၁၆ (မိုးမခ) ဧျပီ ၂၃၊ ၂၀၁၅


ျမဴေငြ႔ေ၀ေတာတန္းဟာ
မ်က္ေစ့မွာ စိမ္းလန္း
ေမာပမ္းမႈတို႔ရဲ႕ နားခိုရာပမာ
တကယ့္တကယ္မွာေတာ့
ေသနတ္ကိုင္ထားတဲ့တို႔အတြက္
ေတာစရိုက္ဟာ ၊ ေၾကာမရုိက္ပဲ
အေမာဆိုက္ေလာက္ေအာင္ပင္ပမ္းတယ္
ေတာ္လွန္ေရးနဲ႔ ကုလားပဲ
တြဲဖက္ခ်ီတက္
အလုပ္လုပ္မယ့္လူေတြရဲ႕
လက္ကိုအားျဖည့့္တယ္။ (ရဲထိန္၏ ငုရင္ျပင္ ကဗ်ာမွ)

"ရဲေဘာ္ေမာင္တူး ဟင္းခ်က္ဘို ့အိုးေဆးလိုက္ဗ်ာ။"
 ေျပာသူက တပ္ေရးအရာရွိ ကိုစိုးျမင့္။
"ဘာဟင္း ခ်က္ရမလဲဗ်ာ ..."  လို ့ေမးေတာ့ ပဲဟင္း ခ်က္ဖို႔လို႔ သူက ျပန္ေျပာတယ္။
က်ေနာ္ ဟင္းခ်က္ဖို ့ဒန္အိုးကို ေဆးေနပါျပီ။ က်ေနာ္တို ့ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ ေရွ ့တန္းတပ္ခြဲ ကရင္ျပည္နယ္၊ ေကာ့ကရိတ္ျမိဳ့နယ္ ေတာတြင္းတေနရာမွာ စခန္းခ်ေနခ်ိန္ ၁၉၉၁ ခုႏွစ္ အစပိုင္းေလာက္ အခ်ိန္မွာပါ။

စမ္းေခ်ာင္းေလးထဲမွာ တသြင္သြင္ စီးေနတဲ့ေရနဲ ့အိုးကိုေဆးေနခ်ိန္ က်ေနာ္ စဥ္းစားေနတာက ပဲဟင္းခ်က္ဖို ့ ပါ။ တကယ္တန္းက က်ေနာ္တို ့ေက်ာင္းသားစစ္ေၾကာင္းမွာ ပဲ မရွိေတာ့ ပါ။ ေနာက္တန္း ေက်ာင္းသား တပ္မေတာ္ ဌာနခ်ဳပ္ကေန စစ္ထြက္လာတာ ၆ လေလာက္ရွိေနပါၿပီ။ ေနာက္တန္းရိကၡာပို ့လာသူေတြနဲ ့ က်ေနာ္တို ့ၾကားမွာ နအဖ စစ္အစိုးရတပ္ထိုိးစစ္ေတြ မ်ားေနေတာ့ ရိကၡာက မေရာက္ေသး။ ျပတ္ေနခ်ိန္။ ပဲ မရွိဘဲ ေတာၾကီးထဲမွာ ပဲဟင္း ဘယ္လိုခ်က္မလဲ။

အခုေတာ့
ေတာင္ေမာ့ေမာ့ ၾကီးေတြၾကား
၀ါးရံုေတာၾကား
မ်ဳိးခ်စ္ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ားၾကား
ေပ်ာ္ပါးလို႔ ပညာသင္
စစ္ေျမျပင္ သင္ခန္းစာ။ (ရဲထိန္၏ ငုရင္ျပင္ ကဗ်ာမွ)

ေတာထူလွတယ္။ ၀ါးပင္ေတြေပါက္ေနတယ္။ ၀ါးေတာႀကီးေတြပါ။ ငွက္ေပ်ာပင္ေတြလည္း မ်ားမွမ်ား။  တျခား အပင္ေတြလဲ ရွိေနေသးတယ္။ ပိႏဲၷပင္ေတြလဲအမ်ားသား။ ပိႏဲၷသီးမွည့္ေတြခူးျပီး စားၾကပါတယ္။ မေန ့ကပဲ က်ေနာ္တုိ ့စားခဲ့ၾကေသးတယ္။ ကိုစိုးျမင့္ကေတာ့ မေန ့က က်ေနာ္တို ့၀ိုင္းစုစားျပီး ပံုထားတဲ့ ပိႏဲၷေစ့ျဖဴျဖဴေတြ ကို ေရေဆးတယ္။ ျပီးေတာ့ က်ေနာ္ေဆးထားတဲ့ အိုးထဲထည့္ျပီး မီးဖိုေပၚတင္ ျပဳတ္ပါေတာ့တယ္။ ပိႏဲၷေစ့ေတြ ႏူးျပဲလာေတာ့ အသင့္ခုတ္ျပီး ခင္းထားတဲ့ ငွက္ေျပာရြက္ေတြေပၚ ေလာင္းခ်။ အေအးခံ။ ေအးစမွာ ပိႏဲၷေစ့ေတြကို အခြံႏြာ ၀ါးဆစ္ခြက္ထဲ ထည့္ေထာင္း။ ျပီးေတာ့ ဆႏြင္း၊ ၾကက္သြန္နဲ ့ဆီသတ္ျပီး ပိႏဲၷေစ့ေထာင္းျပီးသားကိုထည့္။ ေရေလာင္းထည့္ၿပီး ပဲဟင္း ခ်က္ပါေတာ့တယ္။ ေမႊးေနတာပါပဲ။ ပိႏဲၷေစ့ကို ညက္ေနေအာင္ ေထာင္းထားေတာ့ အစအဆံုး ဟင္းခ်က္တာကို မေတြ ့ပဲ စားသူေတြ ဆိုရင္ ပဲဟင္းလို႔သာ ထင္ၾကပါတယ္။ ဘာပဲနဲ ့ ခ်က္ထားလဲလို ့ေတာင္ ေမးၾကပါရဲ့။

ပဲမရွိဘဲနဲ ့ပဲဟင္းခ်က္ခဲ့တာ စဥ္းစားေနရင္း ကဗ်ာတပုဒ္ကို ျပန္ဖတ္ေနမိပါတယ္။

ငွက္ေပ်ာအူ
ငါးပိ၊ ပဲ
ဇြဲေကာင္းသူတိုရဲ႕ အဟာရ
ဗီတာမင္မ ရ
ပရိုတိန္း မ ႂကြ
ရလာတဲ့စိတ္ဓါတ္ကေတာ့ ...
မီးျပတ္အရက္ထက္ျပင္း
ရင္တြင္းမွာ ဆူတက္
“အသက္အေႂကြး ျပန္ေတာင္းရမယ္”
“လူထုကိုကယ္မယ္”
“တိုင္းျပည္ကို ကယ္ရမယ္”
“ဒီမိုကေရစီကို ဆယ္ယူၾကမယ္” တဲ့။ (ရဲထိန္၏ ငုရင္ျပင္ ကဗ်ာမွ)

ငုယင္ျပင္ ကဗ်ာကိုေရးသူ ရဲထိန္ဟာ ေကေကးဇံ၊ တိုက္ေမာင္း၊ ရဲထိန္၊ ဗိုလ္တိုက္၊ ဒီရဲ အစရွိတဲ့ အမည္ေတြနဲ႔ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ စာေစာင္ ေဒါင္းအိုးေ၀ အပါအ၀င္ ေတာတြင္းထုတ္ စာေစာင္၊ ဂ်ာနယ္ေတြမွာ ေတာ္လွန္ေရး ကဗ်ာေတြ ေရးခဲ့သူပါ။ အမည္ရင္းကေတာ့ မင္းေအာင္။ က်ေနာ္လည္း ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္မွာ ရဲေဘာ္ျဖစ္ခဲ့၊ သူလည္း ရဲေဘာ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ သူ႔ကို က်ေနာ္တို႔က ကိုတိုက္ေမာင္း လို ့ေခၚခဲ့ၾကတယ္။ အခုက်ေနာ္က ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ ေရွ႔တန္းမွာ ပဲဟင္းခ်က္စားရတဲ့ ဘ၀ကို ေရးေနခ်ိန္ သူက ေရးခဲ့ဲၿပီးတာ ႏွစ္ ၂၀ ေတာင္ ေက်ာ္ခဲ့ျပီ။ ဒီမွာ ၾကည့္ပါ။

စိတ္ဓါတ္အဟုန္ဟာ
အတိတ္မွာ ႀကံဳခဲ့တဲ့ဇာတ္လမ္း အတြက္
အမ်က္မေျပ
ဥဒါန္း မေၾကနိုင္သူမ်ားကေတာ့…။
ေက်ာက္ခဲေတာ
သစ္ရြက္ေတာ
ကုန္းေလွ်ာေလွ်ာ ေျမမာမာ
အိပ္ယာ မဟုတ္၊ အိပ္ယာလုပ္
က်ည္ဆံထုပ္ေတြ ခါးမွာပတ္
ေမာင္းျပန္ေသနတ္တလက္
ေရဘူး တလံုး
ျပည္သူကိုအလုပ္အေကြၽး ျပဳေနၿပီ။
ေအ ဘီအက္(စ္) ဒီအက္(ဖ္) [ABSDF]
လက္နက္ကိုင္ေက်ာင္းသားတပ္ဦး
စစ္ဘီလူးကို အေသသတ္ေနၿပီ။
လက္နက္ႀကီး က်ည္
လက္နက္ကေလး က်ည္
ေသမင္းဆီသြားမယ့္လမ္း
ႀကီးျမတ္မႈ ပန္းတံတားကိုခင္း
ရဲရင့္ျခင္း တံခြန္ကိုထူလို႔
ခြပ္ေဒါင္း ၀ါ၀ါတို႔လာၿပီ။ (ငုရင္ျပင္ ကဗ်ာရွည္မွ)

ကိုတိုက္ေမာင္း အပါအ၀င္ ရဲေဘာ္ေတြဟာ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္မွာ စစ္္္္္သင္တန္းေတြ တက္ခဲ့ၾကရပါတယ္။ တိုက္ပြဲေတြ တပြဲၿပီးတပြဲ တိုက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္္ ပါ၀င္ခဲ့တဲ့ တိုက္ပြဲေတြတြင္း က်ဆံုးခဲ့သူေတြ ရွိခဲ့တယ္။ က်ေနာ့္လက္ေပၚမွာ က်ေနာ္တို႔ေဘးမွာ က်ဆံုးသြားသူေတြ ၾကံဳခဲ့ဘူးပါတယ္။ ဒီလို က်ဆံုးခဲ့သူေတြထည္းမွာ အေလးထားရမယ့္ ကိုတိုက္ေမာင္းလည္း ပါခဲ့ပါတယ္။ သူဟာ တိုက္ပြဲေတြမွာ ရဲရင့္သလို တပ္တည္ေဆာက္ေရးမွာလည္း စံနစ္က်သူပါ။ သူလုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ေတြကို ဒီလို မွတ္တမ္းျပဳခဲ့သူပါ။


ေအာင္ပြဲအတြက္ဆိုရင္
တို႔လက္ေတြေသြးစြန္းခ်င္စြန္းမယ္
အသဲနွလံုးကေတာ့  အၿမဲျဖဴေနတယ္။
ယိုေနတဲ့ေသြးစက္ေတြပိတ္ဖို႔
ငိုေနတဲ့မ်က္ရည္ေတြတိတ္ဖို႔
အုတ္နံ႐ံညိဳညိဳႀကီးေတြကို ၿဖိဳဘို႔ဆိုရင္…
စိမ္းလန္းေရး မ်ဳိးခဲမ်ား
ပ်ဳိးက်ဲသြားၾကမွာပါ ငုငယ္။
တကယ္လို႔မ်ား
ေျမႀကီးနဲ႔စကားေျပာ
ယမ္းေငြ႔တေသာေသာၾကားက ၀ိဥာဥ္
ငါ႔ဗိမာန္ထဲ ၀င္သြားၿပီဆိုရင္ေတာ့… …
၀ါေသာ့ေသာ့မင့္ပြင့္ဖတ္ေတြ
ဗမာေျပ (ျပည္)က ေခါင္းေလာင္းေတြကိုထိုး
သာဓုေခၚဘို႔ႏႈိးေဆာ္လိုက္ပါကြယ္။
အကယ္၍မ်ားခြပ္ေဒါင္းတို႔ရဲ႕ ေအာင္ပြဲ
ငါရွိဆဲ အနာဂါတ္ဆိုရင္
မင့္ရင္ျပင္ဆီ အေရာက္လာခဲ့ပါမယ္
ၿပီးေတာ့မွ
(၂၁) ရာစုနားက ေက်ာင္းသားေတြအေၾကာင္း
တို႔နွစ္ဦးေပါင္းၿပီး ေကာင္းခ်ီးေပးၾကတာေပါ႔ကြယ္…… ။

ငု၀ါေႂကြေသာ အမွတ္တရ မိုးေန႔မ်ားသို႔… …
ရဲထိန္

ဒါကေတာ့ ရဲထိန္ ေခၚ ကိုတိုက္ေမာင္းရဲ့ နာမည္ေက်ာ္ ငုရင္ျပင္ကဗ်ာ အဆံုးသတ္ပါ။ သူဟာ ေက်ာင္းသား ေတာ္လွန္ေရး ကဗ်ာေတြ ေရးခဲ့သူပါ။  ဖါပြန္ၿမိဳ႕နယ္္ သံလြင္ျမစ္နေဘး ေက်ာင္းသားေတာ္လွန္ေရး စစ္စခန္းတေနရာမွာ သူကြယ္လြန္ခဲ့တာ အႏွစ္ ၂၀ ရွိပါၿပီ။ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္ ဧျပီလ ၂၆ ရက္ အခုလို သၾကၤန္ျပီးခ်ိန္ ပိေတာက္နံ႔ေတြ ေမႊးေနခ်ိန္၊ ငုပန္းေတြ ၀ါထိန္ေနခ်ိန္မွာ သူက်ဆံုးသြားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငုရင္ျပင္ အပါအ၀င္ သူ႕ရဲ႕ ေတာ္လွန္ ကဗ်ာေတြကေတာ့ ငုပြင့္ေတြ၀ါထိန္ေနသလို ထိန္ထိန္ေတာက္ေနတုန္းပါ။

၂၀၁၅ ဧၿပီ ၂၆ ရက္ဟာ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ ၆၀၁ တပ္ရင္းမႈး ရဲေဘာ္တိုက္ေမာင္း က်ေနာ္တို႕ကို ခြဲခြာသြားတာ ဆယ္စုႏွစ္ ၂ ခု တိုင္ခဲ့ပါၿပီေကာ။ ။

ေမာင္တူး

ေမာင္ရစ္ - ဘိုုးဘြားမ်ားနဲ႔ စာေပမိတ္ေဆြမ်ား ရာျပည့္ အမွတ္တရ


ေမာင္ရစ္ - ဘိုုးဘြားမ်ားနဲ႔ စာေပမိတ္ေဆြမ်ား ရာျပည့္ အမွတ္တရ 
(အယ္ဒီတာ့လက္ေရး၊ မိုုးမခ) ဧျပီ ၂၃၊ ၂၀၁၅

၂၀၁၅ ခုုႏွစ္ဟာ က်ေနာ့္ဘိုုးဘြား - ဦးခင္ေမာင္လတ္၊ ေဒၚခင္မ်ဳိးခ်စ္တိုု႔သာ သက္ရွိထင္ရွားရွိခဲ့မယ္ဆိုုရင္ သူတိုု႔ေတြ ရာျပည့္တဲ့ ႏွစ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ထိုု႔အတူပါပဲ ျမန္မာျပည္ရဲ့ အမ်ဴိးသားေခါင္းေဆာင္ၾကီး သခင္ေအာင္ဆန္း ရာျပည့္ႏွစ္ ျဖစ္တယ္။ ၁၉၃၈ ေက်ာင္းသားသပိတ္မွာ က်ဆုုံးခဲ့တဲ့ ဗိုုလ္ေအာင္ေက်ာ္ရဲ့ ရာျပည့္လည္းျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ရဲ့ စာေပနဲ႔ စာနယ္ဇင္းေမာ္ကြန္း၀င္ လူထုုစာေပေမာင္ႏွံအနက္ ဆရာမၾကီး လူထုုေဒၚအမာရဲ့ ရာျပည့္ႏွစ္လည္း ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။ ျပီးေတာ့ သူတိုု႔တေတြဟာ ျမန္မာျပည္ရဲ့ ကိုုလိုုနီေခတ္မွာ အတူတကြ မိတ္ေဆြမ်ားအျဖစ္ ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကတဲ့ သူေတြ။ သူတိုု႔တင္ပဲလား ဆိုုေတာ့မကေသးပါဘူး။ သူတိုု႔ေတြရဲ့ စာေပမိတ္ေဆြေတြ ရာျပည့္ၾကိဳ ရာျပည့္ ရာျပည့္ေက်ာ္ေတြ အမ်ားအျပားဟာ ျမန္မာျပည္ရဲ့ ေခတ္အဆက္ဆက္ကိုု အတူတကြျဖတ္သန္းခ့ဲၾကသူေတြ။ အတူတကြ ၾကီးျပင္းခဲ့ၾကသူေတြ။ ဆရာၾကီး သခင္ကိုုယ္ေတာ္မႈိင္းက စလိုု႔ ဘိုုးဘြားတိုု႔ရဲ့ ရာျပည့္ (အၾကိဳ၊ အေက်ာ္) မိတ္ေဆြေတြ စာရင္းျပဳစုုၾကည့္ေနမိပါေတာ့တယ္။ ျပီးေတာ့ ဘိုုးဘြားေတြ သက္ရွိထင္ရွားရွိခဲ့စဥ္ မိမိတိုု႔အနီးအနားမွာ ျဖတ္သန္းသြားလာခဲ့ၾကတဲ့ သူတိုု႔မိတ္ေဆြေတြကိုု ျပန္လိုု႔ ျမင္ေယာင္ေနမိတယ္။ အန္ကယ္ဦးၾကည္ေမာင္၊ သခင္ထိန္၀င္း၊ သခင္အုုန္းျမင့္၊ ဦးညိဳျမ၊ ဦးဘၾကည္၊ ေမာင္ထင္၊ မင္းသုု၀ဏ္၊ ေဒၚရီၾကိန္ … စတဲ့ စတဲ့ သူတိုု႔တေတြ သူတိုု႔တေတြကိုု သက္ရွိထင္ရွားစဥ္က ေတြ႔ၾကဳံခဲ့ရတယ္။ ဒီထက္ပိုုျပီး တန္ဖိုုးရွိတဲ့ အက်ဳိးေက်းဇူးကေတာ့ ဘိုုးဘြားတိုု႔ စာေပမိတ္ေဆြေတြရဲ့ စာေပ စာနယ္ဇင္း အေရးအသားေတြနဲ႔ က်ေနာ္တိုု႔ေတြ ၾကီးျပင္းခ့ဲရတယ္။ ေလ့လာသင္ယူခဲ့ရတယ္။ သူတိုု႔ အေတြးအျမင္ သေဘာထားအယူအဆေတြဟာ ေႏွာင္းလူတိုု႔အတြက္ ေကာင္းေမြ အသိပညာေတြ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ျဖစ္ေနဆဲ။ ျဖစ္ေနဦးမွာပဲ။

သည္ေတာ့ က်ေနာ္တိုု႔ေတြးမိေနတာက အခုုလိုု ၂၀၁၅ ခုုႏွစ္ ရာျပည့္တဲ့ ႏွစ္မွာ ဘုုိးဘြားေတြနဲ႔ စာေပမိတ္ေဆြေတြကိုု အမွတ္တရ ဂုုဏ္ယူ အမွတ္တရပြဲ ဓာတ္ပုုံ ပန္းခ်ီျပပြဲတခုု လုုပ္ၾကရင္ မေကာင္းဘူးလား ဆိုုတာပါ။ ဘဘၾကီးဦးခင္ေမာင္လတ္ (၁၉၁၅ - ၁၉၉၆) နဲ႔ ေမေမၾကီး ေဒၚခင္မ်ဳိးခ်စ္ (၁၉၁၅ - ၁၉၉၉ ) တိုု႔ရဲ့ စာေပမိတ္ေဆြေတြကိုု စာရင္းျပဳစုုမိေတာ့ မိမိသိမွီသေလာက္ ရင္းႏွီးမိသေလာက္က ၈၄ ဦးေလာက္ ရွိလာတယ္။ ဓာတ္ပုုံေတြ ပန္းခ်ီရုုပ္ပုုံေတြကေတာ့ အင္တာနက္ေပၚ ေျခဆန္႔ႏိုုင္သေလာက္ စုုမိတယ္။ ေနာက္ျပီး အတိတ္ကိုု ျပန္ေတြးလိုုက္ေတာ့ ဘဘၾကီး ေမေမၾကီးတိုု႔တေတြ သူတိုု႔စာေပမိတ္ေဆြေတြနဲ႔ ၁၉၈၀ ခုုႏွစ္မ်ားမွာ ႏွစ္စဥ္ ထမနဲထိုုး ဧည့္ခံတဲ့ မိတ္ဆုုံပြဲေတြ လုုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဆရာၾကီး မင္းသုု၀ဏ္ (၁၉၀၉ - ၂၀၀၄) တိုု႔ မိသားစုုကလည္း ထမနဲ မိတ္ဆုုံပြဲ အစဥ္အလာမပ်က္ က်င္းပခဲ့ၾကတယ္။ ေနာက္ျပီး မႏၱေလးမွာဆိုုရင္လည္း လူထုုေဒၚအမာ (၁၉၁၅ - ၂၀၀၈) ေမြးေန႔ ဂါရ၀ျပဳ မိတ္ဆုုံပြဲေတြ … ။ ဒဂုုန္တာရာ (၁၉၁၉ - ၂၀၁၃) ေဆာင္းခိုုခ်ိန္ စာေပမိတ္ေဆြ ဂါရ၀ျပဳ မိတ္ဆုုံပြဲေတြ …။ အဲသည္မွာ ဘိုုးဘြားမ်ားရဲ့ အရိပ္အာ၀ါသေအာက္မွာ … မ်ဳိးဆက္ေဟာင္း မ်ဳိးဆက္သစ္ စာေပမိတ္ေဆြေတြ ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးစြာ ေတြ႔ဆုုံၾက စကားလက္ဆုုံခဲ့ၾကတာေပါ့။ အဲဒီမိတ္ဆုုံပြဲေတြကေန စာေပအာဇာနည္ စာေပသူရဲေကာင္း ဦး၀င္းတင္ (၁၉၃၀ - ၂၀၁၄)၊ ေမာင္ေသာ္က (၁၉၂၈ - ၁၉၉၁) တိုု႔တေတြကိုု ၾကဳံဆုုံ ရင္းႏွီးခြင့္ ရခဲ့တာေပါ့။ ဒီမိုုကေရစီအေရးေတာ္ပုုံၾကီးမွာ ရဲရင့္တဲ့ စာေပမိတ္ေဆြၾကီးေတြ အမ်ားအျပားရဲ့ ေျခရာေတြ ထင္က်န္ရစ္တာကိုု က်ေနာ္တိုု႔ ျပန္ ေျခရာေကာက္ေနမိတာေပါ့။ 

ဘိုုးဘြားတိုု႔ရဲ့ စာေပမိတ္ေဆြၾကီးေတြဟာ ေခတ္အဆက္ဆက္မွာ ေခတ္ကိုု ေက်ာပိုုးျပီး ေခတ္၀န္ကိုု ထမ္းခဲ့ၾကသူေတြခ်ည္းပါပဲ။ မ်ဳိးဆက္အဆင့္ဆင့္ လက္ဆင့္ကမ္းျပီး လက္တြဲ ခ်ီတက္ၾကသူေတြခ်ည္းပါပဲလား။ က်ေနာ္တိုု႔ မိုုးမခစာေပ၀ိုုင္းေတာ္သားေတြကိုု လက္တြဲ ေခၚယူခဲ့ၾကသူ လူၾကီးေတြဟာလည္း ဘိုုးဘြားတိုု႔ရဲ့ မိတ္ေဆြေတြခ်ည္းပါပဲလားဗ်ာ။ ဦးတင္မိုုး (၁၉၃၃ - ၂၀၀၇)၊ ေၾကးမုုံဦးေသာင္း (၁၉၂၆ - ၂၀၀၈)၊ ေမာင္စြမ္းရည္ (၁၉၃၇ - )၊ ဦး၀င္းတင္ (၁၉၃၀ - ၂၀၁၄)၊ ေမာင္မိုုးသူ (၁၉၃၇ - )၊ ေဒၚမာမာေအး (၁၉၄၄ - )၊ ဦး၀င္းေဖ (၁၉၃၆) ၊ ေမာင္သာရ (၁၉၃၁ - ) တိုု႔တေတြဟာ မိုုးမခစာနယ္ဇင္းကေလး ရွင္သန္ျမင့္တင္ေစဖိုု႔ ေထြးေပြ႔ ကူညီခ့ဲၾကတယ္ မဟုုတ္ပါလား။ စာေပနဲ႔ စာနယ္ဇင္းသက္တမ္း ရွည္လ်ားသမွ် ဘိုုးဘြားတိုု႔ရဲ့ စာေပမိတ္ေဆြေတြနဲ႔ သူတိုု႔မ်ဳိးဆက္ေတြဟာ မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြ အစိမ္း အက်က္မေရြး လက္ခ်င္းခ်ိတ္ေပးခဲ့ၾကပါကလားလိုု႔ အေတြးနယ္ ခ်ဲ့ေနမိပါတယ္။

ဘိုုးဘြားတိုု႔ရဲ့ ေဘာ္ဒါေတြက နည္းမွ မနည္းတာပဲ။ သူတိုု႔အခ်င္းခ်င္းလည္း ခ်စ္ခင္ ေလးစား ေဖးမ ကူညီၾကသူေတြပဲ။ သူတိုု႔ေနာက္မ်ဳိးဆက္ေတြကိုုလည္း ေရွ႔ကိုု တိုုး ထိုုးထြက္ေစဖိုု႔ လမ္းခင္းေပးခဲ့ၾကတာပဲ။ ဘိုုးဘြားေတြ ေနာက္မ်ဳိးဆက္ေတြရဲ့ သားေျမးေတြကလည္း အဲသည္အစဥ္အလာကိုု ထိန္းသိမ္းျပီး လူငယ္ေတြနဲ႔အတူ လမ္းကူလိုု႔ ေလ်ာက္ေပးခဲ့တာပဲေပါ့။ ဒါေၾကာင့္လည္း မိုုးမခရဲ့ အတိုုင္ပင္ခံေတြ၊ ပင္တိုုင္ကေလာင္ရွင္ေတြထဲမွာ ကိုုဇာဂနာ (ဘ - နန္းညြန္႔ေဆြ၊ မိ - ေဒၚၾကည္ဦး)၊ သားၾကီးေမာင္ေဇယ် (ဘ - လင္းယုုန္ေမာင္ေမာင္)၊ လွေက်ာ္ေဇာ ( ဘ - ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ေက်ာ္ေဇာ)၊ ဖိုုးသံေခ်ာင္း (ဘ - လူထုုဦးလွ၊ မိ - လူထုုေဒၚအမာ) စတဲ့ မိေကာင္းဘခင္ သားသမီး ေျမးျမစ္ေတြ အမ်ားၾကီးပါလားလိုု႔ ဂုုဏ္ယူေနမိတယ္။ ဘိုုးဘြားတိုု႔နဲ႔ ရာျပည့္ စာေပမိတ္ေဆြေတြဟာ က်ေနာ္တိုု႔အားလုုံးရဲ့ မိဘ ဘိုုးဘြားေတြခ်ည္းပါပဲလိုု႔လည္း ဆက္စပ္ေနလိုုက္မိေတာ့တယ္။ က်ေနာ္တုုိ႔တေတြဟာလည္း စာေပနဲ႔ စာနယ္ဇင္း ညီအကိုု ေမာင္ႏွမ မိသားစုုေတြ သဖြယ္ ခ်ိတ္ဆက္ ကြန္ယက္ျဖစ္ေနေတာ့တာေပါ့။

သည္လိုုေျပာလိုုက္လိုု႔ စာေပမိသားစုု ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္း မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြၾကား အယူအဆ အယူ၀ါဒ အေတြးအျမင္ တမ်ဳိးတည္း တသံတည္း တပုုံစံတည္း ျဖစ္ရမယ္လိုု႔ မဆိုုပါဘူးခင္ဗ်ာ။ သေဘာထားခ်င္း မတူ ကြဲျပား ျငင္းခုုံမႈေတြ၊ အျပိဳင္အဆိုုင္ ေျပာဆိုု ေရးသားၾကတာေတြ ရွိတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူတိုု႔တေတြဟာ တဦးအက်ဳိးစီးပြား အသက္ စည္းစိမ္ ပ်က္စီးမႈ ျဖစ္ေစတဲ့အထိ ရန္သူေတြ မဟုုတ္ခဲ့ၾကဘူး။ တသက္တာမွာ မိတ္ေဆြေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္ဆိုုတာ ေတြ႔ရွိရတာပါ။ ႏွစ္ ၁၀၀ အၾကာ သူတိုု႔မရွိေတာ့တဲ့အခါ ေနာက္လာတဲ့သူက သိမီသေလာက္ ျပန္ျပဳစုုၾကည့္တဲ့အခါ အဲသည္ ဂုုဏ္ရည္ဟာ ထူးျခားလွပေနတယ္ မဟုုတ္ဘူးလား။ သိုု႔ေသာ္ စာေပမိတ္ေဆြေတြဟာ မိတ္ေဆြေတြအျဖစ္ တသက္တာ ျမဲခဲ့ၾကပါတယ္။

သည္ေတာ့ က်ေနာ္ရဲ့ ဘိုုးနဲ႔ ဘြား ရာျပည့္မွာ သူတိုု႔နဲ႔အတူ မိတ္ေဆြေတြျဖစ္ခဲ့ ဆုုံဆည္း ေရစက္ဆုုံခဲ့ၾကတဲ့ ရာျပည့္ၾကိဳ ရာျပည့္ ရာျပည့္ေက်ာ္ စာေပမိတ္ေဆြေတြ အမွတ္တရ လက္လွမ္းမီသေလာက္ စာရင္းျပဳစုု ဓာတ္ပုုံ ရုုပ္ပုုံ ျပပြဲတခုု လုုပ္မယ္။ သက္ရွိထင္ရွားေသးတဲ့ မိမိတိုု႔ စာေပမိတ္ေဆြ မ်ဳိးဆက္ေတြနဲ႔ မိတ္ဆုုံပြဲ ျပန္လည္ အသက္သြင္းမယ္။ အမွတ္တရ မိတ္ေဆြစကား ေမတၱာစကားေတြ ေျပာၾကားၾကမယ္။ မိုုးမခမိတ္ဆုုံပြဲကိုု အဲသည္လိုုေလး လုုပ္ခ်င္တယ္လိုု႔ ေတြးမိတယ္။ ဦးခင္ေမာင္လတ္နဲ႔ ေဒၚခင္မ်ဳိးခ်စ္ရဲ့ ေျမးတဦးလည္းျဖစ္ က်ေနာ့္ရဲ့ အမႊာညီမလည္း ျဖစ္တဲ့ စာေရးဆရာ ဂ်ဴနီယာ၀င္းက ရာျပည့္အထိမ္းအမွတ္ထုုတ္ေ၀မယ့္ Memory of my grand-parents အဂၤလိပ္ဘာသာ စာအုုပ္ကိုုလည္း မိတ္ဆက္မယ္ဗ်ာ။ ေမလအမီ ထုုတ္ျဖစ္မယ္ဆိုုျပီး လုုံးပမ္းေနတဲ့ မိုုးမခလစဥ္ ေမလထုုတ္ကိုုလည္း အဲသည္မွာ လက္ေဆာင္ေပးျဖစ္ေအာင္ ေပးလိုုက္ဦးမွာေပါ့။ သူတိုု႔တေတြ ရာျပည့္ခဲ့ၾကခ်ိန္မွာ မိုုးမခစာနယ္ဇင္းဆိုုတာက ၁၂ ႏွစ္သားကေလးပဲ ရွိပါေသးပါကလား။ 

မလိမၼာ အသိဥာဏ္ မရင့္က်က္ေသးသမိုု႔ ခြင့္လႊတ္ သီးခံ ခ်စ္ခင္ အားေပးၾကပါဦးလုုိ႔ ဖိတ္ၾကားလိုုက္ခ်င္ပါရဲ့။
(သည္ေနရာမွာ ဘိုုးဘြား နဲ႔ ရာျပည့္ စာေပမိတ္ေဆြမ်ား မီသမွ်စာရင္း -










စိုးေနလင္း - “ မရိုးတဲ့ ကႀကိဳး”


 စိုးေနလင္း - “ မရိုးတဲ့ ကႀကိဳး”
(မိုုးမခ) ဧျပီ ၂၂၊ ၂၀၁၅
                        
ေကာသလ အိပ္မက္ ၁၆ ခ်က္ ကို တင္သူကတင္
ပလႅင္ေပၚက ေမ်ာက္ကို ေျခာက္သူကေျခာက္
ေရဗူးေပါက္တာ မလိုခ်င္သူေတြရဲ႕ အလို ကိုလိုက္
အသိုက္ေဆာက္ႀကသူေတြကေတာ့ 
ေရႊ ဆိုေရႊ စိန္ဆို စိန္ ျဖစ္ေနႀကရဲ႕။

ျမားကိုတည္႕တည္႕ပစ္လိုသူတို႕ကပ္သင့္
ရွဥ္႕ေလွ်ာက္ ပ်ားစြဲ လိုသူတို႕သာ
ပလာ အစုထဲ တိုးေ၀ွ႕
ေမ့ပစ္ တမ္းကစားေနႀက 
ညကားခ်ပ္ အေဟာင္းေတြခ်ည္းသာ။

ခုထိ ညီအကို မသိတသိ ပဲလား
ဓားကေတာ့ ေက်ာေတြေပၚကို ခ်ျပီးသြားျပီ
ယံုႀကည္မွဳ ယံုႀကည္မွဳ နဲ႕ 
အဲ့ဒီ ယံုႀကည္မွဳ ကို ဘာနဲ႕တည္ေဆာက္ရပါ့။

ကႀကိဳးကေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳး  လွည္႕ေျပာင္း
(အေဟာင္းေတြ ေပမယ့္)
အေရာင္းသြက္ေန ႀကျပန္ေပါ့။       ။




ေဇာ္ေအာင္ (မုုံရြာ) - စင္ကာပူအတြက္ ျမန္မာ အိမ္အကူလုုပ္သား ေစ်းကြက္



ေဇာ္ေအာင္ (မုုံရြာ) - စင္ကာပူအတြက္ ျမန္မာ အိမ္အကူလုုပ္သား ေစ်းကြက္
(မိုုးမခ) ဧျပီ ၂၂၊ ၂၀၁၅

စင္ကာပူ တနဂၤေႏြေန႕ ညေနပိုင္း၊ HDB ဆိုတဲ့ လူေနတိုက္တန္းၾကားမွာ အသက္၂၀ေက်ာ္ အမ်ိဳးသမီးေလး တေယာက္ အိမ္အကူပံုစံပါပဲ။  သူ႕ဖာသာျပံဳးရင္ ျမန္မာစကားနဲ႕ တယ္လီဖုန္း နားၾကပ္ကေလးနဲ႕ ေစ်းဆင္းဝယ္၊ ေပ်ာ္ေနတဲ့ ပံုပါပဲ။ တနဂၤေႏြနားရက္ဆိုရင္ စင္ကာပူ ပင္နီစူလာ ပလာဇာမွာေတာ့ ျမန္မာအိမ္အကူ ေျမာက္မ်ားစြာ သူတို႕မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႕ အားလပ္ရက္ အနားယူၾကတာ ေတြ႕မိတယ္။ အသက္ငယ္သူမ်ားပါတယ္။ လွပစြာ ဝတ္စားဆင္ရင္ ေပ်ာ္ေနသူမ်ားစြာ ေတြ႕ရပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း ေတြးေတာ၊ ထိုင္ေနတဲ့ ျမန္မာမိန္းကေလးေတြလဲ ရွိပါတယ္။ အင္တာနက္ ေခတ္စားေတာ့ တယ္လီဖုန္း အင္တာနက္ထဲ နာမည္ေက်ာ္ Alibaba.com အလီဘာဘာ ဝက္ဆိုဒ္မွာ Myanmar Maid လို႕ရိုက္ထည့္လိုက္ပါတယ္။ အိမ္ေဖာ္လုပ္ငန္ေၾကာ္ျငာမ်ားစြာ ေပၚလာပါတယ္။
.
ဆင္းရဲတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံ၊ သီရိလကၤာ၊ ဗီယက္နမ္ စသျဖင့္ အိမ္အကူ၊ က်မ္းမာေရးအကူ အမ်ိဳးသမီးမ်ားကို အလီဘာဘာ ဝက္ဆိုဒ္ကေန တစ္လ ကန္ေဒၚလာ ၅၀၀ ကေန တစ္ေထာင္ထိ လစာ ေပးျပီး၊ ေခၚေနၾကပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အင္မတန္ရႈပ္ေထြးတဲ့ အိမ္အကူ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းျဖစ္ပါတယ္။ အိမ္ေဖာ္ ေအးဂ်င့္လုပ္သူမ်ား .. တနည္းအားျဖင့္ အိမ္ေဖာ္ရဲ့ လုပ္ခကို အျမတ္ထုတ္သူမ်ား၊ ဒီစာဖတ္မိရင္ ေအးဂ်င့္ခ ၂လထက္ ပိုမယူဖို႕ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ အႏို္မ့္ဆံုးဘဝ အမ်ိဳးသမီးငယ္မ်ားရဲ့ ကူညီတယ္ ဆိုေပမဲ့၊ ေစတနာနဲ႕ တစ္ပတ္တစ္ၾကိမ္ ကုိယ္ခန္႕ေပးလိုက္တဲ့ အိမ္အကူဆီ ဖုန္းဆက္၊ အဆင္ေျပသလား ေမးျမန္း ကူညီအားေပးသင့္ပါတယ္။ ေအးဂ်င့္ေတြက ေနာက္ဆက္တြဲ လုပ္မေပးပဲ ပစ္ထားလိုက္တာခ်ည္းပါပဲ။

အခုျမန္မာနဲ႕ စင္ကာပူ ေအးဂ်င့္မ်ားက ျပသနာနည္းေအာင္ လုပ္ေပးေနေပမဲ့ ေအးဂ်င့္ဖိုးေၾကႏိုုင္ဖိုု႔ အခမဲ့ လေပါင္းမ်ားစြာ သူတပါးဆီမွာ အလုုပ္ လုပ္ေပးေနဆဲ ျမန္မာအိမ္အကူ အမ်ိဳးသမီးမ်ား ရွိေနဆဲျဖစ္ပါတယ္။ ေအးဂ်င့္ေကာင္း ဆိုတာ ရွားပါတယ္။ အဓိကေတာ့ အိမ္ရွင္ေတြကို ပညာေပးဖို႕အဓိကျဖစ္လို႕ စင္ကာပူမွာေတာ့ အိမ္အကူ ငွားမယ္ဆိုရင္ အိမ္ရွင္ကိုပဲ အရင္သင္တန္းေပး  ပို႕ခ်ဖို႕ အစိုးရက ေအးဂ်င့္ေတြကို ဖိအားေပးပါတယ္။

ျမန္မာမ်ား ျပည္တြင္းမွာ အလုပ္ကိုင္နည္းလြန္းေတာ့  ႏိုင္ငံျခားပဲထြက္လာၾကတယ္။ အဆင္ေျပတာ မ်ားေပမဲ့ ေရရွည္မွာ တိုင္းျပည္အတြက္ မေကာင္ပါဘူး။ ဗီယက္နမ္၊ ထိုင္း၊ မိန္းကေလးမ်ား တစ္လကို ျပည္တြင္းမွာ  တစ္လ ကန္ေဒၚလာ ၃၀၀ေလာက္ စက္ရံုေတြမွာ အလုပ္လြယ္ေတာ့၊ ေဒၚလာ တစ္ေထာင္ရလဲ ႏိုင္ငံျခားသြားျပီး အိမ္ေဖာ္မလုပ္ၾကေတာ့ပါဘူး။ ျမန္မာ၊ အင္ဒိုနီးရွား၊ ဖိလစ္ပိုင္မ်ားကေတာ့ ျပည္တြင္းမွာ အလုပ္ခက္ခဲလြန္းလို႕ ..အိမ္ေဖာ္အလုပ္ပဲ အျပိဳင္လုပ္ေနဆဲပါ။


ျမန္မာ၊ ဖိလစ္ပိုင္၊ အင္ဒိုနီးရွား၊ သီရိလကၤာ ၄ႏိုင္ငံကေတာ့ အိမ္ေဖၚေစ်းကြက္ စင္ကာပူမွာ လာျပီးျပိဳင္ေနၾကပါတယ္။ စင္ကာပူအစိုးရက တစ္လ ေဒၚလာ၄၅၀ အနည္းဆံုးေပးရမယ္။ တစ္ပတ္၊ တစ္ရက္ အားလပ္ရက္ေပးရမယ္၊ လူနဲ႕တူေအာင္ ဆက္ဆံခိုင္းေစရမယ္ ..သတ္မွတ္ခ်က္မ်ားေၾကာင့္ စင္ကာပူေရာက္ အိမ္အကူမ်ားဘဝက အမ်ားအားျဖင့္ အေျခအေနေကာင္းတယ္ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ ျ

ျမန္မာအိမ္အကူ ၃ေသာင္းေက်ာ္ ရွိတယ္လို႕ ၂၀၁၄ လူဝင္မႈ အခ်က္အလက္ သတင္းမ်ားက ဆိုပါတယ္။  ျမန္မာေအးဂ်င့္နဲ႕စင္ကာပူေအးဂ်င့္ ေပါင္းျပီးလုပ္စားမႈမ်ားေၾကာင့္ ၂၀၁၄မွာ ျမန္မာအစိုးရက စင္ကာပူကို အိမ္အကူ တရားဝင္မေစလႊတ္ဖို႕ တားျမစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႕ စင္ကာပူကို ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးမ်ား လာေနဆဲျဖစ္ပါတယ္။ စည္းၾကပ္လိုက္ေတာ့ အိမ္အကူျပသနာမ်ား နည္းလာပါတယ္။

အမ်ိဳးသမီးမ်ား၊ ေယာကၤ်ားထက္၊ ယံုလြယ္၊ မိတ္ေဆြျဖစ္လြယ္၊ ေစတနာ ေမတၱာ၊ ပိုေကာင္းၾကပါတယ္။ သားသမီးမ်ားကလည္း မိခင္ကို ပိုျပီးခင္တြယ္ၾကပါတယ္။ အိမ္အကူ အျဖစ္ႏိုင္ငံျခား ေရာက္လာသူ မိန္းကေလးမ်ား အရင္က ဘြဲ႕ရမိန္းကေလးမ်ား ျဖစ္ၾကျပီး အခုေတာ့ ေရးတတ္ဖတ္တတ္ေတြ အမ်ားဆံုးေရာက္လာၾကပါတယ္။ ပညာတတ္အိမ္ေဖၚမ်ားက တစ္လ ေဒၚလာ၆၀၀ အထက္ လခေတာင္းၾကပါတယ္။ သူမ်ားအိမ္မွာ ေနရတဲ့ဘဝမွာ အိမ္ရွင္ေတြအေၾကာင္း နားလည္ဖို႕၊ သူတို႕နဲ႕အဆင္ေျပဖို႕ အဓိကျဖစ္ပါတယ္။

အိမ္အကူ လုပ္မဲ့ ျမန္မာမ်ားကို သနားပါတယ္ ေျပာၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေဝးေဝးေနၾကတယ္။ ေတြ႕ဆံုျဖစ္ရင္ ဘယ္လိုကူညီႏိုင္မလဲ ဆိုတာ အနည္းငယ္ေရးလိုပါတယ္။ ဒီစာ ဖတ္ရသူကေတာ့ အိမ္ရွင္ (သို႕မဟုတ္) အိမ္ေဖၚမ်ားကို ကူညီေပးသူ ျဖစ္ရင္ ကူညီဖို႕ နည္းလမ္းအခ်ိဳ႕ ေရးထားပါတယ္။

အိမ္ရွင္-အိမ္ေဖာ္ ျပသနာအမ်ားဆံုးက ပထမ (၃)လအတြင္းမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အိမ္ေဖာ္အျဖစ္ ေရာက္လာသူ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးအဖို႕ မ်က္ရည္မ်က္ခြက္ အလြန္ခက္ခဲတဲ့ ပထမ(၃)လ ျဖစ္ပါတယ္။ အိမ္အကူ အလုပ္မွမဟုတ္ပါဘူး။ ေရေျမ၊ ယဥ္ေက်းမႈမတူတဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ခုကို အလုပ္သြားလုပ္သူ၊ ေက်ာင္းသြားတက္သူ အားလံုး ပထမ(၃)လ အလြန္ခက္ခဲစြာ ေက်ာ္လႊားရပါတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ အိမ္ရွင္မ်ားက အိမ္အကူအမ်ိဳးသမီးကို ပထမ(၃)လ အျပင္ထြက္ခြင့္၊ ဖုန္းဆက္ခြင့္၊ ေပးေလ့မရွိပါဘူး။ သူတို႕မိသားစုနဲ႕ အဆင္ေျပေအာင္ နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႕ ျပင္ပေလာကအဆက္ျဖတ္ သင္ၾကားေပးပါတယ္။ အိမ္အကူ ထြက္ေျပးသြားရင္ အိမ္ရွင္နဲ႕ စင္ကာပူေအးဂ်င့္မ်ား ေတာ္ေတာ္ ျပသနာမ်ားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပတ္စပို႕၊ အလုပ္ပါမစ္မ်ားကို အိမ္ရွင္ကပဲ သိမ္းထားေလ့ရွိပါတယ္။


အိမ္ရွင္၊ အိမ္အကူ နားလည္မႈရရွိေရး (စကားေျပာ)

ျမန္မာအိမ္အကူမ်ားက အဂၤလိပ္စကား၊ နားလည္ေျပာဆိုႏိုင္ရင္ အလုပ္အဆင္ ဆိုတာ ေကာင္းေကာင္းသိေနၾကပါျပီ။ အဂၤလိပ္စကားကို အိမ္ရွင္မ်ားကလည္း သင္ၾကားေပးၾကပါတယ္။ ေျပာဆိုေလ့က်င့္ရင္း ၾကိဳးစားတဲ့ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးေလး (၃)လကေန (၆)လ ၾကာခ်ိန္မွာ ေတာ္ေတာ္ေျပာတတ္လာပါတယ္။ အဂၤလိပ္စကားကို အိမ္ရွင္မိသားစုနဲ႕ ေျပာဆိုေလ့က်င့္ႏိုင္တဲ့ အိမ္အကူအမ်ိဳးသမီးမ်ားစြာ ရွိပါတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ အသက္၃၀ပတ္ဝန္းက်င္ မိသားစုမ်ားမွာ ကေလးထိန္း၊ အိမ္အလုပ္ လုပ္ကိုင္ရရင္ ေတာ္ေတာ္အဆင္ေျပပါတယ္။ အသက္ၾကီးျပဳစုရသူ၊ မိသားစုမ်ားတဲ့ အိမ္မ်ားမွာ လုပ္ကိုင္ရရင္ေတာ့ အရမ္းခက္ပါတယ္။
တခ်ဳိ႕ဆို ျမန္မာစကားေတာင္ မေျပာတတ္ပဲ ဒီေရာက္မွ သင္ေပးမယ္ဆိုျပီး၊ ေရာက္လာသူမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ အိမ္ရွင္မ်ား ေတာ္ေတာ္ စိတ္ပ်က္၊ ပင္ပမ္းခံျပီး သင္ရပါတယ္။

စင္ကာပ့ူမွကူညီမည့္ လူပုဂၢိဳလ္၊ အဖြဲ႕အစည္း

ေအးဂ်င့္နဲ႕လာတဲ့ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးမ်ား ဘယ္အိမ္မွာ အလုပ္လုပ္ရမလဲဆိုတာ၊ ေအးဂ်င့္ေတြက လူမသိေအာင္ ဖံုးဖိထားေလ့ရွိပါတယ္။ ကူမဲ့လူ အားကိုးရွိရင္ အိမ္အကူေတြက အားကိုးရွာျပီး၊ အိမ္ရွင္နဲ႕အဆင္မေျပ ျဖစ္ေလ့ရွိတာေၾကာင့္ ေရာက္ကာစမွာ ဘယ္သူမွမသိေအာင္ ေထာင္က်သလို ထားျခင္းခံရပါတယ္။ အိမ္ရွင္-အိမ္ေဖာ္ ယံုၾကည္မႈစမ္းသပ္ျခင္း ကာလျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္အတြင္းမွာ အျပင္က အားကိုးရမဲ့ လူပုဂၢိဳလ္၊ အဖြဲ႕အစည္း ဝင္လာတာကို အိမ္ရွင္မ်ား လံုးဝမၾကိဳက္ပါဘူး။ သူတို႕ အလုပ္သမားကို အျပင္လူ လာရႈပ္တာ လက္မခံႏိုင္ပါ။ ေအးဂ်င့္က တဆင့္ ဆက္သြယ္ရပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆို တယ္လီဖုန္း မကိုင္ရဘူးေတာ့ မေျပာပါ။ တယ္လီဖုန္းကဒ္ မသံုးႏိုင္ေအာင္၊ အိမ္ကတယ္လီဖုန္းကို လံုးဝ မကိုင္ရ တားျမစ္ထားပါတယ္။
.
အိမ္ရွင္-အိမ္အကူ အဆင္ေျပဖို႕က လူပုဂၢိဳလ္၊ အဖြဲ႕အစည္းလည္း အလြန္အေရးၾကီးပါတယ္။ အသိမရွိရင္ အႏိုင္က်င့္ခံရတတ္လို႕ သူ႕မွာ တကယ္ယံုၾကည္ရတဲ့ ေဆြမ်ိဳး၊ မိတ္ေဆြ လူပုဂၢိဳလ္၊ အဖြဲ႕အစည္း လိပ္စာ၊ တယ္လီဖုန္းနံပါတ္ကို အိမ္ရွင္ထံ ေပးထားရပါတယ္။ တကယ္လဲ ကူညီမဲ့ ဖုန္းေခၚရင္ ျပန္ေျဖဖို႕ လိုပါတယ္။


အခက္ခဲလိုအပ္ခ်က္မ်ား ေတာင္းဆိုျခင္း

အိမ္အကူမ်ား အထူးသျဖင့္ ျမန္မာျပည္ကေရာက္လာသူမ်ားဟာ ေဒၚလာ ဗလာနတၱိနဲ႕ ေရာက္လာသူမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ အလြန္သနားစရာ ေကာင္းပါတယ္။ ေအးဂ်င့္နဲ႕ ဆိုရင္ (၄)လ ကေန တခ်ိဳ႕ (၆)လ ေက်ာ္တဲ့အထိ ဘာစရိတ္၊ ညာစရိတ္ စရိတ္ေတြ ျဖတ္ေတာက္ျပီး လစာမရပဲ အခမဲ့ လုပ္ရပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ ဒါေလာက္ေတာင္ အႏိုင္က်င့္ခံရသလဲ ဆိုေတာ့ ျမန္မာေအးဂ်င့္မ်ားက မညွာမတာ၊ ေရနစ္ရာဝါးကူထိုး အႏိုင္က်င့္မႈ ျဖစ္ပါတယ္။

ျမန္မာျပည္ ေတာရြာအဆံုး ႏိုင္ငံျခား အိမ္ေဖာ္သြားမလုပ္သင့္ဘူး... ဆိုတာ အားလံုးသိေနၾကပါျပီ။ ရြာကို ေရာက္လာတဲ့ ျမိဳ႕သားကိုလူေခ်ာနဲ႕ ရီးစားျဖစ္ျပီး၊ ဘဝပ်က္ရတဲ့ ဇတ္လမ္းေတြ တစ္ပံုတစ္ပင္ပါ။ အခုေတာ့ ျမိဳ႕ကလာတဲ့ အစ္မၾကီး၊ အစ္မေလး၊ အန္တီၾကီးတို႕ ေခတ္ျဖစ္ေနပါတယ္။ စီးပြားေရးအဆင္မေျပေတာ့ မိန္းမေတြ တရုပ္ျပည္ေရာင္းစားခံရတာ တစ္မ်ိဳး၊ ကိုယ္တိုင္က ေရာင္းစားခံခ်င္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးမ်ားက တစ္မ်ိဳး၊ ထိုင္း၊ မေလးရွား၊ တရုပ္-ယူနန္ျပည္နယ္မွာ အလုပ္သြားလုပ္တဲ့ အမ်ိဳးသမီးမ်ား၊ စင္ကာပူမွာ အိမ္ေဖာ္သြာလုပ္ဖို႕ ဘာမွတတ္စရာမလိုဘူး ညာျပီးေခၚတဲ့ ေအးဂ်င့္မ်ားရွိပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ကိုယ့္မိတ္ေဆြ နီးစပ္ရာနဲ႕ဆက္သြယ္ ေရာက္လာသူမ်ား၊ စိတ္ပ်က္ေနခ်ိန္ ေအးဂ်င့္တယ္လီဖုန္းဆက္၊ သြားျပီးေတြ႕၊ ပိုက္ဆံမလိုဘူး။ လူပဲလိုတယ္ သင္ေပးမယ္ဆိုျပီး ၂ပတ္အတြင္ ပတ္စပို႕လုပ္၊ ရက္တို အဂၤလိပ္စာသင္တန္း၊ အိမ္ေဖာ္လုပ္ငန္းသင္တန္းေပး ..မအူမလယ္နဲ႕ စင္ကာပူေရာက္လာသူ မ်ားစြာေၾကာင့္ ျပသနာမ်ားစြာျဖစ္ရပါတယ္။

စင္ကာပူေရာက္လာျပီး စာခ်ဳပ္ကိုေတာင္ မသိ၊ တစ္လ ေဒၚလာ၄၅၀ ရမယ္၊  တစ္လၾကာရင္၂ပတ္ တစ္ရက္ နားခြင့္၊ အျပင္ထြက္ခြင့္ရမယ္။ အိပ္စရာ တစ္ခန္းေပးရမယ္..စသျဖင့္ သိလာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္အခြင့္အေရးကို ဘယ္လိုေတာင္းရမွန္းမသိ၊ ခိုင္းတာတျခား၊လုပ္တာတျခား ျပသနာေတြ၊ ၾကိတ္မွိတ္ခံျပီး စိတ္ပ်က္ေနရင္၊ အလုပ္ေတြလဲ အဆင္မေျပ၊ ဆူခံ၊ နားရြက္ဆြဲခံ ထိလာေတာ့ ျပသနာေတြ တက္လာပါတယ္။
 

ဒီလိုအခက္ခဲ ေတြျဖစ္လာရင္ အိမ္ရွင္က ေအးဂ်င့္ကိုပဲ ေျပာခိုင္းပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ အိမ္ရွင္နဲ႕အိမ္အကူ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ ေန႕စဥ္ေတြ႕ေနတာ၊ အိမ္ရွင္အားလပ္ခ်ိန္၊ စိတ္ရႊင္လန္းစဥ္မွာ အခက္ခဲ၊ လိုအပ္ခ်က္မ်ားကို တိုက္ရိုက္ ေျပာသင့္ပါတယ္။ ေအးဂ်င့္ကို သြားေျပာပါ ဆိုရင္လဲ က်မမိတ္ေဆြ လူပုဂၢိဳလ္၊ အဖြဲ႕အစည္းက ေျပာတယ္။ အိမ္ရွင္နဲ႕အဆင္ေျပေအာင္ ေျပာပါဆိုလို႕ ေအးဂ်င့္နဲ႕ မေျပာခ်င္ဘူး။ က်မကို ကူညီပါ.. My aunty say, talk direct to house wife.  Please, help me.  When is my first salary. When is my first day off. စသျဖင့္ တိုက္ရိုက္ ေျပာဖို႕လိုပါတယ္။
.
အိမ္ေဖာ္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ့ အဓိက နလဗိန္းတုန္း အၾကံလို႕ေျပာရမလား။ သူတို႕ေျပာစကားက ရယ္စရာေကာင္းတယ္။ အိမ္ရွင္မက အေပါက္ဆိုးတယ္။ အေျပာၾကမ္းတယ္။ အိမ္ရွင္ ေယာကၤ်ားက စကားမေျပာဘူး၊ သေဘာေကာင္းတယ္။ ျပသနာမရွာဘူး။ ငါ့ျပသနာ၊ အခက္ခဲ၊ လုိအပ္ခ်က္ကို အိမ္ရွင္ေယာကၤ်ားကိုပဲ ေျပာမယ္...ဆိုတဲ့ လူပိန္းအေတြးပါ။ တကယ္မ်ား အိမ္ရွင္ေယာကၤ်ားကို သြားေျပာမိရင္ ျပသနာပိုျဖစ္မွာ။ အိမ္အကူမ်ားရဲ့ ေဘာ့စ္ က အိမ္ရွင္မျဖစ္ပါတယ္။ အိမ္ရွင္ထီးကို အလာပ၊ သလာပ လိုက္ေျပာေနရင္ အိမ္ရွင္မမ်ားက မၾကိဳက္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အခက္ခဲ၊လိုအပ္ခ်က္မ်ားကို အိမ္ရွင္မကိုပဲ တိုက္ရုိက္ေျပာရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။


ဘာသာေရးအဆံုးမေအာက္ ေနထိုင္ျခင္း

ဘယ္အိမ္ရွင္မဆို မိမိကိုးကြယ္ေသာ အိမ္အကူသည္ ေန႕တိုင္း၊ ညတိုင္း ဘုရားရွိခိုးျခင္း နာရီဝက္ခန္႕ လုပ္ပါက ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ပါသည္။ အလုပ္ခ်ိန္တြင္း ဘုရားစာဖတ္၊ ဘုရားရွိခိုး၊ တရားထိုင္ လုပ္ေနပါက အလုပ္ရွင္တိုင္း ၾကိဳက္မည္မဟုတ္။ စင္ကာပူအိမ္ရွင္မ တစ္ဦးက ေျပာသည္။ သူလဲ တစ္ေန႕ တစ္နာရီေလာက္ ဘုရားရွိခိုးတယ္။ အိမ္အကူက ၃နာရီေလာက္ ဘုရားရွိခိုးေနေတာ့ အေရးၾကံဳရင္ သူ႕အိမ္အကူက ေခၚလို႕မရေတာ့ဘူး..ဟု စိတ္ပ်က္စြာ ေျပာျပဖူးသည္။ နာရီဝတ္ ခန္႕ ဘုရားရွိခိုးျခင္းသည္ အေျပာလြယ္သေလာက္ လက္ေတြ႕တြင္ မလြယ္လွပါ။
.
ခရစ္ယန္ သင္းအုပ္ဆရာတစ္ဦး ဘုရားေက်ာင္းသို႕ စင္ကာပူအိမ္ရွင္မ တစ္ဦးေရာက္လာသည္။ ငါ့ရဲ့ ျမန္မာအိမ္ေဖာ္  မဟဝါ ကိုလာရွာတာပါ ဆရာ...ဟု အဂၤလိပ္လိုေျပာျပီး ေရာက္လာသည္။ မဟဝါ ကို ဒီဘုရားေက်ာင္းမွာ မေတြ႕ေၾကာင္း၊ မဟဝါ မလာေၾကာင္း ဝမ္းနည္းစြာႏွင့္ သင္းအုပ္ဆရာက ျပန္ေျပာလိုက္ရသည္။ အိမ္ရွင္မ စင္ကာပူလူမ်ိဳးက မဟဝါ အလုပ္စလုပ္ခါစ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အျပင္ထြက္ခြင့္ မေပးခ်င္ေပမဲ့ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္း ဆိုလို႕ ခြင့္ျပဳလိုက္ရေၾကာင္း၊ မဟဝါ ေပးထားတဲ့ လိပ္စာအတိုင္း လာျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာျပီး၊ ျပန္သြားရွာပါတယ္။

.
ဘာသာေရး အဆံုးအမေအာက္ ေနထိုင္ေသာ ျမန္မာအိမ္အကူမ်ား အားလံုးနီးပါး ၊ အခက္ခဲၾကီးမ်ား ျဖစ္လာလွ်င္လဲ ခံႏိုင္ပါသည္။ ဘာသာေရး အဖြဲ႕အစည္းမ်ားကလည္း ကူညီေစာင့္ေရွာက္ေလ့ရွိပါသည္။

.

ျမန္မာျပည္နဲ႕စင္ကာပူအစိုးရ အိမ္အကူ အစိုးရဥပေဒ


စာအုပ္ၾကီးအတိုင္း လုပ္တယ္ဆိုတာ၊ ဥပေဒအတိုင္း လုပ္တာကို ဆိုလိုပါတယ္။ စင္ကာပူ ဥပေဒမွာေတာ့ အိမ္ရွင္မ်ား ေဆာင္ရန္၊ ေရွာင္ရန္ အခ်က္မ်ားစြာ ရွိပါတယ္။ အိမ္အကူ အမ်ိဳးသမီးမ်ား ေဆာင္ရန္၊ ေရွာင္ရန္ အခ်က္မ်ားစြာ ရွိပါတယ္။ အိမ္ရွင္မ်ားကို ႏွိပ္နယ္မေပးရ၊ လစာ လစဥ္၊ ဘဏ္စာရင္းသို႕ ေပးသြင္းရမည္၊၂ပတ္တစ္ရက္။  

အိမ္ေဖာ္ညီမငယ္မ်ား ေဆာင္ရန္၊ ေရွာင္ရန္ (ေဒၚေအးေအးမာ)၊ Helping Hand အဖြဲ႕မွာအိမ္အကူမ်ား အက်ိဳးေဆာင္မႈ၊ ျမန္မာျပည္လႊတ္ေတာ္သို႕ ျပည္ပအလုပ္သမားကိစၥေဆြးေႏြးရန္ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ ဦးသိန္းညြန္တင္ျပခ်က္၊ မဲဆံုးျဖတ္ေရႊ႕ဆိုင္းျခင္း၊ အသက္မျပည့္ အိမ္အကူမ်ား တားျမစ္ေရး၊ စင္ကာပူမွ အိမ္ေဖာ္ျပသနာအခ်ိဳ႕၊ စင္ကာပူအိမ္ေဖာ္ေစ်းကြက္၊ အိမ္ေဖာ္မ်ား အဂၤလိပ္စာသင္တန္း၊ စင္ကာပူအိမ္အကူ Foreign Domestic Worker FDW ဥပေဒ ဦးေအးျငိမ္း-ဘာသာျပန္၊ စတဲ့ လမ္းညြန္မ်ား ရွိပါတယ္။


စင္ကာပ့ူအစိုးရ အိမ္အကူဥပေဒ ဖတ္ၾကည့္ရင္ အလြန္ေကာင္းပါတယ္။ ဥပမာ အနားယူျခင္း
ေကာင္းစြာအနားယူပါေစ၊ အထူးသျဖင့္ ညပိုင္းတြင္ လံုေလာက္စြာ အိပ္စက္အနားယူပါေစ။

၁-ဇႏၷဝါရီ-၂၀၁၃ မွစတင္၍ တစ္ပတ္ (၇)ရက္လွ်င္ တစ္ရက္ နားခြင့္ေပးရန္ သတ္မွတ္ထားသည္။ အကယ္၍ အိမ္အကူသည္ နားရက္တြင္ အလုပ္လုပ္လိုသည့္ ဆႏၵရွိပါက၊ ထိုရက္အတြက္ ပိုက္ဆံေပးရမယ္။ 

ေနရာထိုင္ခင္း  * မိုးလံုေလလံု စီစဥ္ေပးရမည္၊ * ေမႊ႕ရာ၊ ေခါင္းအုံး၊ ေစာင္ စသည္တို႕ ေပးရမယ္။ * ေလဝင္ေလထြက္ေကာင္းေကာင္း လံုေလာက္ရမယ္၊ * အႏၱရယ္ျဖစ္ေစႏိုင္ေသာ ေနရာတြင္ မအိပ္ရ၊ ဥပမာ - ျပိဳလဲတတ္ေသာစင္အနီး၊  * အရြယ္ေရာက္ ကာလသား၊ သို႕မဟုတ္၊ ဆယ္ေက်ာ္သက္ လူငယ္မ်ားႏွင့္ အတူမအိပ္ခိုင္းရ၊  * ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ အခန္းသီးသန္႕စီရင္ေပးရမယ္၊ မျဖစ္ႏိုင္ပါက ျပင္ပအေႏွာက္အယွက္မျဖစ္ေအာင္ စီစဥ္ေပးရမယ္။ 


ျပင္ပအဆက္အသြယ္နဲ႔ ပတ္သက္လိုု႔ -  အိမ္အကူသည္ ေရာက္စတြင္ အိမ္လြမ္းေနတတ္မယ္။ အထီးက်န္ဆန္ေနမယ္၊ အထီးက်န္ ကုစားရန္အတြက္ သူ႕အိမ္ႏွင့္ဖုန္းေျပာျခင္း၊ မိတ္ေဆြ မ်ားနွင့္ ေျပာဆိုျခင္းမ်ားကို ခြင့္ျပဳရမယ္... စသျဖင့္ ေျမာက္မ်ားစြာ ဥပေဒျပဳထားပါတယ္။


တကယ့္လက္ေတြ႕မွာ ဥပေဒ (စာအုပ္ၾကီးအတုိင္း) လံုးဝမဟုတ္ပါ။

ဥပေဒကို အိမ္အကူလုပ္သူက ဖတ္ရႈနားလည္ထားသင့္ေပမဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူးရွိမွာထက္ ထက္စာလွ်င္ အက်ိဳးနဲေစဖို႕ မ်ားပါတယ္။  နင္က သိပ္တတ္ပါလား.. ဟု ဆိုျပီး၊ ပိုမိုခ်ဳပ္ခ်ယ္လာႏိုင္တယ္။ အိမ္အကူက မခံမရပ္ႏိုင္ေတာ့ အဆင္ေျပေအာင္လုပ္မရေတာ့ပါ။ ဟိုတိုင္၊ သည္တိုင္၊ အလုပ္သမားဌာနတိုင္တန္း ျပသနာမ်ားျဖစ္လာျပီး၊ အိမ္ရွင္-အိမ္အကူ  ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ အက်ိဳးပ်က္ျပားေစပါတယ္။

အထူးသျဖင့္ ျမန္မာမွမဟုတ္၊ လူတိုင္းသည္ အလုပ္သစ္တစ္ခုကို ၆လခန္႕ လုပ္ျပီးရင္ (အိမ္အကူ အလုပ္မွမဟုတ္၊ တျခားဘာအလုုပ္ပဲျဖစ္ပါေစ)၊ မိမိလုပ္ရတာနဲ႕ ရတဲ့ေငြနဲ႕ မတန္ဘူး။ ပိုလုပ္ေနရတယ္။ အခြင့္ေရးလဲ မေပးခံရဘူး။ ဟို..မဟဝါ ဆိုရင္ အပတ္တိုင္းထြက္ျပီး၊ လစာ ေဒၚလာ ၇၀၀ေတာင္ ရေနတယ္။ စသျဖင့္ ဘဝင္ေရာဂါ ျဖစ္လာေလ့ ရွိပါတယ္။  ဥပေဒ (စာအုပ္ၾကီး) လက္ထဲရွိေနရင္  အဂၤလိပ္လိုစာအုပ္ကို အိမ္ရွင္ျမင္ေအာင္ ျပခ်င္လာသည္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေရႊျမန္မာဟု ငါသိတယ္၊ ငါလုပ္ႏိုင္တယ္၊ အခြင့္ေရးပိုရသင့္တယ္..ေတာင္းဆိုရာကေန  အလုပ္ရွင္ႏွင့္ အဆင္မေျပ ျဖစ္လာေလ့ရွိပါတယ္။ အဆံုးေတာ့ မိမိ အလုပ္က ထြက္ခြာရျခင္းသာ အဖတ္တင္သည္။ ညွိလုိ႕မရေတာ့ ကိုယ္မထြက္ရင္၊ သူက အလုပ္ထုတ္ေပါ့။ စင္ကာပူမွာ အိမ္ေဖၚကပဲ အလုပ္ေျပာင္းမယ္ ေျပာတာမ်ားပါတယ္။

အဲဒါေၾကာင့္ စာအုပ္ၾကီး၊ ဥပေဒကို အားမကိုးသင့္ပါ။ အိမ္ရွင္-အိမ္အကူ နားလည္မႈရရွိေရးသာလွ်င္ အေရးၾကီးဆံုးျဖစ္ေၾကာင္း ျဖစ္ပါတယ္။

နိဂံုး
အိမ္ရွင္-အိမ္အကူ နားလည္မႈရဖို႕ပဲ အေရးၾကီးဆံုးျဖစ္ပါတယ္။
၁။ အိမ္ရွင္မကိုယ္တိုင္ စိတ္ရွည္စြာသင္ၾကားတဲ့၊ ဆရာမျဖစ္ဖို႕လိုတယ္။
    ျမန္မာအိမ္အကူ ငွားထားသူ စင္ကာပူလူမ်ိဳးမ်ားကို မည္သို႕ဆက္ဆံသင့္သည္၊ အၾကံေပးသင့္ပါတယ္။

၂။ အိမ္အကူ အဂၤလိပ္စကား နားလည္၊ ေျပာဆိုတတ္ရမယ္။
   လူပုဂၢိဳလ္၊ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားက ကူညီေပးသင့္ပါတယ္။ အိမ္ရွင္က သင္ေပးပါတယ္။ အိမ္အကူ ကိုယ္တိုင္က မဆုတ္မနစ္ၾကိဳးစားသင့္ပါတယ္။

၃။ ဘာသာေရး လိုက္စားပါ။
   ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း၊ ဘုရားေက်ာင္းမ်ားမွာ အပတ္စဥ္ အခ်ိန္ေပးသြားေရာက္ျခင္းက ေကာင္းလွပါတယ္။
   ဘာသာေရးအဆံုးမေအာက္ အလုပ္ခ်ိန္အပ္ ေန႕တိုင္း၊ ဘုရားရွိခိုး ေနထိုင္ျပီး၊ ေမတၱာ၊ သစၥာ၊ ဂရုဏာတရားမ်ား ရရွိထားပါက အိမ္ရွင္တိုင္း ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ၾကပါတယ္။

အျခားအခ်က္မ်ားစြာ ရွိပါတယ္။ အဂၤလိပ္စကားေျပာေတာင္မွ မေလ့က်င့္ရဲေအာင္ ႏႈတ္လွ်ာအားနည္း၊ ေၾကာက္ရြံ႕ေနရင္ေတာ့ အဆင္ေျပရဖို႕္ ခက္ခဲပါတယ္။ အဂၤလိပ္စကား နားလည္၊ ေကာင္းေကာင္းေျပာတတ္သြားရင္ ေနာက္ဆံုး ျမန္မာျပည္ျပန္ရင္ေတာင္မွ ကိုယ္ရပ္ရြာမွာပဲ အဂၤလိပ္စကားေျပာ သင္တန္းဖြင့္ရင္ ေအာင္ျမင္မယ္ ..လို႕ပဲ အားေပးနိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ပါတယ္။

အားလံုး ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ပါေစ။  ( ေဇာ္ေအာင္)

ေမာင္စြမ္းရည္ - “ ေက်ာ္ကုိကုိေရးတဲ့ ေက်ာင္းသားသမဂၢသမုိင္း”


ေမာင္စြမ္းရည္ - “ ေက်ာ္ကုိကုိေရးတဲ့ ေက်ာင္းသားသမဂၢသမုိင္း”
(မိုုးမခ) ဧျပီ ၂၂၊ ၂၀၁၅

ေက်ာ္ကုိကုိ ၂၀၁၄ ဧၿပီကေရးခဲ့တဲ့ စာအုပ္တအုပ္ဟာ အခုဆုိရင္ ထုတ္ေဝခဲ့တာ တနွစ္ၾကာၿပီ။ “ေက်ာင္းသားသမဂၢသမုိင္း” လုိ႔ အတုိေကာက္ေရးလုိက္ေပမယ့္ စာအုပ္အမည္အျပည့္အစံုကေတာ့ “ေက်ာင္းသားသမဂၢနွင့္ ဒီမုိကရက္တစ္ လူ႔အဖဲြ႔အစည္း” ပါတဲ့။ ဒီစာအုပ္ကေလးကုိ ဗမာျပည္အလည္အပတ္ျပန္တဲ့ ဗမာမိတ္ေဆြတဦးဆီက ဖတ္ရေတာ့ အထူးစိတ္ဝင္စားမိပါတယ္။ ျပည္ပေရာက္ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြကုိ ဒီစာအုပ္အေၾကာင္းေမးၾကည့္ေတာ့ ထုတ္ေဝခဲ့တာ တနွစ္တင္းတင္းျပည့္ခဲ့ေပမယ့္ ဘယ္သူတဦးတေယာက္မွ ဖတ္ဖူးဖုိ႔ ၾကားေတာင္မၾကားဖူးၾကတာ ေတြ႔ရတာ အံ့ၾသရပါတယ္။

ေက်ာ္ကုိကုိက ဒီစာအုပ္အျပင္ ၂၀၀၇ သံဃာ့အေရးအခင္း အေၾကာင္းကုိ မွတ္တမ္းတင္ေရးသားခဲ့ဖူးတယ္လုိ႔ ၾကားသိရလု႔ိ ဟုိလူဒီလူကုိ ေမးၾကည့္ေတာ့လဲ ‘စကားေမးမရ’ လုိ႔ပဲ ေျပာရပါေတာ့မယ္။ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားထံ စုံစမ္းၾကည့္လုိ႔လဲ မရပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဗမာျပည္ကုိပဲ လွမ္းမွာၿပီး ကုိယ့္ကပဲ သူမ်ားကုိ ျဖန္႔ျဖဴးေပးရေတာ့မလုိ ျဖစ္ေနပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေက်ာ္ကုိကုိက ၂၀၀၇သံဃာ့အေရးအခင္းမွာ ေပၚထြက္လာတဲ့ “ခြပ္ေဒါင္းမ်ိဳး” တဦးျဖစ္ပါတယ္။ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ေက်ာင္းသား သမဂၢ ေနာက္ဆုံးမ်ိဳးဆက္ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္တဦးလုိ႔ ၾကားဖူးရုံပဲရွိပါတယ္။ ၂၀၁၂ ဗကသမ်ား အဖဲြ႔ခ်ဳပ္ကုိ ျပန္လည္ဖဲြ႔စည္းတည္ေထာင္တဲ့ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြထဲမွာ အပါအဝင္တဦးျဖစ္တယ္လုိ႔ ၾကားသိရလုိ႔ ငါတုိ႔ေမွ်ာ္လင့္အားထားစရာ ေက်ာင္းသားတဦးရယ္လုိ႔ အေဝးကပဲ လြမ္းေနပါတယ္။

ေက်ာ္ကုိကုိက “ေက်ာင္းသားသမဂၢ” ကုိ ထိပ္စည္းေပးထားေပမယ့္ ေက်ာင္းသားသမဂၢမေပၚခင္ ၁၉၀၃ ခု(ပါေတာ္မူၿပီးစ- ရွစ္နွစ္ကာလေလာက္က ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈကုိပါ ေလ့လာ တင္ျပထားတာေတြ႔ရပါတယ္။ အဂၤလိပ္လူမ်ိဳး တုိင္းတပါးသားေက်ာင္းဆရာအပါအဝင္ ပညာေရးအရာရွိေတြကုိ ရွိခုိးရမယ္လုိ႔ ထုတ္ျပန္တဲ့ ပညာမင္းႀကီးရဲ႕အမိန္႔ကုိ ဆန္႔က်င္ဆႏၵျပသပိတ္ေမွာက္တာျဖစ္လုိ႔ ပထမဆုံးေက်ာင္းသားသပိတ္ ပထမဆုံးေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈလုိ႔ ဆုိရပါမယ္။ ေရွ႕ေဟာင္းစာနယ္ဇင္းေတြထဲမွာေတာ့ “ရွိခုိးကြက္ရွင္” လုိ႔ ဖတ္ရဖူးပါတယ္။ ေက်ာ္ကုိကုိက “ရွိခုိးသပိတ္” လုိ႔ မွတ္တမ္းေရးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီသပိတ္ရဲ႕ အေရးပါပုံကုိလဲ သုံးသပ္ျပထားတာ တန္ဖုိးရွိပါတယ္။ ၿမိဳ႕လုလင္ၿမိဳ႕သူႀကီး၊ ဝန္သုိေစာ္ဘြားႀကီး၊ ဝဲေလာင္ရြာသူႀကီး စတဲ့ပုန္ကန္သူေတြဟာ ပါေတာ္မူၿပီး ေနာက္ဆက္တဲြ ပုန္ကန္မႈေတြျဖစ္ပါတယ္။ လက္နက္ကုိင္ပုန္ကန္မႈမ်ားဟာ မေအာင္ျမင္ႏုိင္မွန္းသိလာလုိ႔ လူထုနည္း၊ ဒီမုိကေရစီနည္းနဲ႔ ဆႏၵျပတုိက္ပဲြဝင္တဲ့နည္းကုိ “ရွိခုိးသပိတ္” က ရွာေဖြေပးခဲ့တဲ့အတြက္ ၁၉၀၆ ဝံသာနုရကိၡတ ဝုိင္အမ္ဘီေအအသင္းတုိ႔၊ ဂ်ီစီဘီေအေခၚ ဝံသာႏုအဖဲြ႔ခ်ဳပ္တုိ႔ ဗမာႏုိင္ငံလုံးဆုိင္ရာ လူငယ္အဖဲြ႔ခ်ဳပ္၊ လူငယ္မ်ားႀကီးပြားေရးအသင္းတုိ႔ ဗမာအစည္းအရုံးစတဲ့ အမ်ိဳးသား ႏုိးၾကားလႈပ္ရွားမွ အသင္းေတြတဆင့္ၿပီးတဆင့္ ေပၚထြက္လာဖုိ႔ လမ္းဖြင့္ေပးခဲ့တယ္လုိ႔ ေကာက္ခ်က္ဆဲြထားပါတယ္။

ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြဟာ ႏုိးၾကားရဲရင့္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေတြျဖစ္လာပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြ ႏုိ္င္ငံေရးမလုပ္ရဘူးဆုိတဲ့ လူႀကီးသူမအဆုံးအမစကားေတြ ဖယ္ခ်ၿပီး လုပ္ခဲ့လုိ႔ လြတ္လပ္ေရးရခဲ့တာျဖစ္ေၾကာင္း ေထာက္ျပထားပါတယ္။ ပုိၿပီးအေရးႀကီးတာက ေက်ာ္ငးသာေတြဟာ ေက်ာင္းအတြင္းက အေလ့အလာ၊ အေလ့အက်င့္မ်ားနဲ႔ မိမိတုိ႔ဘာသာ အဖဲြ႔အစည္း ဥပေဒစည္းမ်ဥ္းေတြေရးဆဲြျခင္း မိမိဘာသာလြတ္လပ္ၿပီး စည္းကမ္းတက်ရွိတဲ့ ေရြးေကာက္ပဲြေတြနဲ႔ ေက်ာင္းသားသမဂၢေခါင္းေဆြေတြ ေရြးခ်ယ္တင္ေျမွာက္ျခင္းစတဲ့ ဒီမုိကေရစီအေလ့အက်င့္ေတြကုိ ေလ့က်င့္ပ်ိဳးေထာင္ၿပီး ဗမာျပည္ရဲ႕ ဒီမုိကေရစီဆုိင္ရာ အမိ်ဳးသားႏုိင္ငံေရးကုိ ေလ့က်င့္သယ္ေဆာင္ၿပီး ယဥ္ေက်းတဲ့ ေခတ္ေပၚႏုိင္ငံေရးလမ္းစဥ္( ကမၻာ့ဦးသမၼတေရြးေကာက္ပဲြအစဥ္အလာကုိ တည္ေထာင္ခဲ့ၾကေၾကာင္း)  ဂုဏ္ယူေရးသားထားပါတယ္။ ေက်ာင္းသားႏုိင္ငံေရးလုပ္လုိ႔ တုိင္းျပည္မပ်က္၊ စစ္သားႏုိင္ငံေရးလုပ္လုိ႔သာ တုိင္းျပည္ပ်က္ခဲ့ရေၾကာင္း သမုိင္းကသက္ေသျပခဲ့ၿပီျဖစ္ပါတယ္။

ေက်ာင္းသားေတြက ေက်ာင္းသားအဖဲြ႔အစည္းဥပေဒေတြကုိ လူထုဆႏၵ၊ ေက်ာင္းသားထုဆႏၵနဲ႔အညီ ေရးဆဲြခဲ့ၾကတယ္။ စစ္သားေတြက စစ္သားေတြအတြက္ဥပေဒကုိ သူတုိ႔ဘာသာေရးဆဲြၾကမယ္ဆုိရင္ ေကာင္းတာေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔အက်ိဳးအတြက္ တဖက္သတ္ေရးဆဲြၿပီး အမ်ားလူထုကုိ ခ်ျပတာ သေဘာထားညိွႏႈိင္းတာ မလုပ္ၾကတဲ့အျပင္ ျပည္သူလူထုအတြက္ အေျခခံဥပေဒကုိလဲ မုိးႀကီးေလႀကီထဲ၊ အေလာင္းေကာင္ေတြၾကားမွာ ေရးဆဲြခဲ့ၾကတယ္။ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒဟာ စစ္တပ္နဲ႔သာ ဆုိင္တာမဟုတ္ဘူး။ ႏုိင္ငံသားတုိင္းနဲ႔ ဆုိင္တယ္။ စစ္တပ္က ဘယ္အဖဲြ႔အစည္းမွမပါ။ ျပည္သူ႔ကိုယ္စားလွယ္ေတြမပါတဲ့ စစ္သားတမတ္သား၊ စစ္ထြက္ငါးမူးသား လႊတ္ေတာ္ႀကီးတည္ေထာင္ၿပီး ေဘာင္းဘီခြ်တ္၊ ပုဆုိးဝတ္ခဲ့ေပမယ့္ ခါးကေသနတ္မခြ်တ္ဘဲေနခဲ့တယ္။ ေက်ာ္ကုိကုိက အဲဒီ ၂၀၀၈ ဥပေဒကုိလဲ ေဝဖန္တယ္။ ရွစ္ေလးလုံးအေရးေတာ္ပုံကုိလဲ သုံးသပ္တယ္။ ေခါင္းေဆာင္မရွိ၊ အစီအစဥ္ေကာင္းမရွိဘဲ( ဖိနွိပ္တာကုိ မခံခ်င္လြန္းလုိ႔သာ) စြန္႔လႊတ္စြန္႔စားခံၾကလုိ႔ တပါတီစနစ္ျပဳတ္က်သြားေပမယ့္၊ စစ္တပ္က အာဏာျပန္သိမ္းတာကုိ ခံခဲ့ရလုိ႔ တုိက္ပဲြက ဆုံးမသတ္ႏုိင္ခဲ့ဘူး။ ဆက္လက္တုိက္ပဲြဝင္ၾကရမယ္လုိ႔ သုံးသပ္ပါတယ္။

ေက်ာ္ကုိကုိက ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကုိ လုပ္ၾကံခံရပုံဟာ လြယ္လြန္းတယ္လုိ႔ ယူဆသလို ဂဠဳန္ေစာတေယာက္ကိုပဲ ႀကိဳးေပးၿပီး အမႈပိတ္လိုက္တာကိုလဲ မသကၤာဘူး ။ ဂဠဳန္ေစာ အျပ အတြင္းလူအတြင္းေရး ၊ လက္ယာအေခ်ာင္သမားေတြ သစၥာေဖာက္ေတြရဲ႕ ဖန္တီးလုပ္ေဆာင္မႈ ရိွအံုးမယ္လို႕တြက္ဆပါတယ္။ သူ႕အသက္ထက္ ၂ဆေလာက္ႀကီးရင့္ေနတဲ့ ျပည္တြင္းစစ္ႀကီးကိုလဲ အံ့ဩတယ္။တိုင္းရင္းသားသူပုန္ေတြနဲ႕ ေဆြးေႏြးတယ္ဆိုၿပီး အခ်ိန္ဆြဲေနတာဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲလို႕ ေမးစရာေပါ့။ စာအုပ္အမွာစာမွာလဲ ကြန္ျမဴနစ္ေတြက တိုင္းျပည္ဖ်က္ပစ္ခဲ့တာလားဆိုတာကို ေဆြးေႏြးထားတယ္။ စပ္မိလို႕ေျပာရရင္ က်ေနာ္လဲ ဒါကို ေမးခြန္းထုတ္ဖူးပါတယ္။သာသနာဖ်က္၊ မိစၦာဒိ႒ိလို႕ ဖဆဆိုရွယ္မ်ား စြပ္စြဲခဲ့တဲ့ ဗကပ ကြန္ျမဴနစ္ေတြက ဘုန္းႀကီးေတြကို အစုလိုက္အၿပံဳလိုက္ ဖမ္းဆီးပစ္သတ္တာကို မၾကားဖူး ၊မျမင္ဖူးေပမဲ့ သူတို႕ေမြးခဲ့တဲ့ ဗိုလ္ေနဝင္းစစ္တပ္ကသာ ေန႕ခင္းေၾကာင္ေတာင္ ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္မွာ ေမတၱသုတ္ရြတ္လာတဲ့ သံဃာတန္းႀကီးကို ေသနတ္နဲ႕ေတ့ျဖဳတ္ ပစ္သတ္ဖမ္းဆီးတာကို ကိုယ္ေတြ႕ျမင္ခဲ့ၾကားခဲ့ရဖူးပါတယ္။ဘယ္သံဃာ့နယကအဖြဲ႕မွလဲတားတယ္၊ဆီးတယ္မၾကားရဘဲ ဘုန္းႀကီးသတ္သူေတြကပ္တဲ့ ဆြမ္းကို္ပဲ ၿမိန္ရည္ယွက္ရည္ ဆက္လက္ဘုန္းေပးေနၾကဟန္ရိွပါတယ္။

ေက်ာ္ကိုကိုဆိုတဲ့ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေလးက ကတၱရာလမ္းေပၚေသြးေခ်ာင္းစီးခဲ့တာကို သူကိုယ္တိုင္ေသြးစြန္းလမ္းေပၚက လက္လြတ္ထြက္ေျပးခဲ့ရာက အက်ဥ္းေထာင္ထဲ ေရာက္သြားခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ သူေထာင္ကလြတ္လာေတာ့ ဗကသကို ျပန္လည္ဖြဲ႕စည္းထူေထာင္ခဲ့ပါတယ္။ သူက သူ႕သမိုင္းသူေရးသလို စစ္တပ္ကလည္း သူ႕သမိုင္းသူေရးေပလိမ့္မယ္။

 သေဘာေကာင္းတယ္ဆိုတဲ့ သမၼတႀကီးကေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြက ရိုက္လို႕ လံုထိန္းေတြက ရိုက္ရတာ၊ ဒီလိုရိုက္ပြဲေတြဟာ နိုင္ငံတကာမွာလဲအမ်ားႀကီးရိွေနတာပဲတဲ့ ။“ နိုင္ငံတကာအျမင္” နဲ႕ေတာင္ရႈျမင္သံုးသပ္ထားပါၿပီ။ ဖမ္းခ်င္ဖမ္းပါ။ ေရွ႕ဆက္ခ်ီတက္မွာပဲလို႕ဆိုတဲ့ လက္နက္မဲ့ ၊အဖမ္းခံ၊ အေသခံဆႏၵျပေနတဲ့ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေလးေတြရဲ႕ ဆႏၵဟာ ဘာလဲ။ စူးစမ္းမိရဲ႕လားမသိ။ လ်စ္လ်ဴရႈေက်ာခိုင္းၿပီး ၿဖိဳခြဲခဲ့ၿပီ။ ေက်ာ္ကိုကို သို႕မဟုတ္ ေက်ာ္ညီညီ တေယာက္ေယာက္က ေသြးေမာ္ကြန္းေတြ ဆက္ေရးသြားမွာပါ။သမိုင္းတရားခံေတြ ေျပးမလြတ္ပါဘူး။ ခုထြက္ေနတဲ့ ေက်ာ္ကိုကိုရဲ႕စာအုပ္ကိုလဲ ဖတ္ျဖစ္ေအာင္ဖတ္ၾကည့္ၾကေစခ်င္ပါတယ္။ဒါေတြငါသိၿပီးသားပါလို႕ “ဗမာ့ရိုးရာ” မွတ္ခ်က္မေပးလိုက္ပါေလနဲ႕။ ဘယ္လိုသိတာလဲ။ ေဝဖန္သံုးသပ္ အေျဖရွာဖို႕လိုပါတယ္။

ေမာင္စြမ္းရည္

၂၀၁၅ ဧၿပီ ၁၀

ေသြး(စစ္ကုိင္း) - “ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ေရးအတြက္ ျဒပ္မဲ့ယဥ္ေက်းမႈေတြ မေပ်ာက္ကြယ္သင့္ပါ”


ေသြး(စစ္ကုိင္း) - “ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ေရးအတြက္ ျဒပ္မဲ့ယဥ္ေက်းမႈေတြ မေပ်ာက္ကြယ္သင့္ပါ”
(မိုုးမခ) ဧျပီ ၂၂၊ ၂၀၁၅

ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံအတြက္ လုိအပ္တာက ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္မႈပါ။ ဒါေပမယ့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္မႈဟာ “သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္” နဲ႔ “ဓေလ့ထုံးတမ္း” ေတြကုိ ပ်က္ယြင္းမႈမျဖစ္ေစသင့္ပါဘူး။ အရင္ကထက္စာရင္ ေခတ္မီအေဆာက္အဦးေတြ ပုိမ်ားလာတဲ့ ၿမိဳကျပမွာ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ဓေလ့ေတြေပ်ာက္ကြယ္လာတာကုိ သတိျပဳမိပါရဲ႕။

ျမန္မာႏုိ္င္ငံဟာ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔တဲ့နုိင္ငံ၊ ေဖာ္ေရြတဲ့ႏုိင္ငံအျဖစ္ တျခားႏုိင္ငံေတြက ရႈျမင္ၾကပါတယ္။ ကုိယ့္ႏုိင္ငံကုိ လာေရာက္တဲ့ ဧည့္သည္ေတြကုိ ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြၿပံဳးျပတယ္၊ ေစာင့္ေရွာက္တယ္လုိ႔လည္း သတင္းေမႊးပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ ခရီးသြားလုပ္ငန္း ဖြံ႔ၿဖိဳးလာတာနဲ႔အတူ လာေရာက္လည္ပတ္တဲ့ ဧည့္သည္ေတြမ်ားလာေနတာပါ။ ခရီးသြားလုပ္ငန္းက ဝင္ေငြရတာမွန္ေပမယ့္ နဂုိက သဘာဝအလွေတြနဲ႔ တင့္တယ္ေနတဲ့ ပင္လယ္ကမ္းေျခေတြမွာ အလွအပပ်က္ယြင္း အမႈိက္ေတြ ပုိမ်ားလားေနပါတယ္။

ဟုိအရင္က “ျမင္လွည္းေလးနဲ႔ တူေပ်ာ္ေပ်ာ္” လုိ႔ ဆုိရေအာင္ ျမင္းလွည္းေတြ ေခတ္စားခဲ့ေပမယ့္ ဆုိင္ကယ္ေတြ၊ လွ်ပ္စစ္စက္ဘီးေတြမ်ားလာတဲ့အခါ ျမင္းလွည္းသမားေတြ အလုပ္မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ပုဂံေဒသမွာ တစ္ေန႔တျခားမ်ားလာေနတဲ့ ဟုိတယ္ေတြက ပုဂံရဲ႕ အလွကုိ ၿခိမ္းေျခာက္လာေနပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ ေစတီေတြဆုိရင္ ဟုိတယ္ေတြ နယ္ခ်ဲ႕ခံရလုိ႔ ဟုိတယ္ဝင္းထဲအထိ ေရာက္သြားတာေတြရွိပါတယ္။ အရိပ္အရမ္းတဲ့ ထေနာင္းပင္ႀကီးေတြဟာလည္း ဝိသမေလာဘသားေတြ ေရာင္းစားခံရၿပီး ဟုိတယ္ဝင္းထဲ ေရႊ႕ေျပာင္းစုိက္ပ်ိဳးခံရတာပါ ရွိေနပါတယ္။

တခ်ိဳ႕ေစ်းေရာင္းသူေတြက တစ္နပ္စားအႀကံနဲ႔ ဧည့္သည္ေတြကုိ ေစ်းတင္ေရာင္းၾကတာ မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ ျမင္သာတဲ့ ဥပမာေျပာရရင္ အမရပူရၿမိဳ႕နယ္က ဦးပိန္တံတားကုိ ျပည္တြင္း ျပည္ပကဧည့္သည္ေတြ ေရာက္ၾကပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဖြင့္ထားတဲ့ ဆုိင္ေတြက အေၾကာ္စုံတစ္ပဲြကုိ ၆,၀၀၀ က်ပ္ အထိ ေစ်းတင္ေရာင္းေနတာပါ။ အေၾကာ္စုံတစ္ပဲြကုိ တစ္ေထာင္၊ တစ္ေထာင့္ငါးရာက်ပ္ ဆုိရင္ကုိ ျမတ္ေနပါၿပီ။ ဆုိင္ကယ္ ကယ္ရီဆုိရင္ ငါးရာတန္တဲ့ ခရီးကုိ တစ္ေထာင္၊ တစ္ေထာင္တန္တဲ့ခရီးကုိ နွစ္ေထာင္အထိ ယူပါတယ္။

ဟုိတယ္အခန္းေတြဆိုလည္း မ်က္လုံးျပဴးရေလာက္ေအာင္ ေစ်းျမွင့္ထားတာပါ။ တစ္ညကုိ သိန္းခ်ီေပးရေပမယ့္ ဝန္ေဆာင္မႈက ေျပာပေလာက္ေအာင္ မေကာင္းဘူးဆုိတဲ့ ေဝဖန္သံေတြ ထြက္လာေနပါတယ္။ ခရီးသြားလုပ္ငန္းမွာတင္မကပါဘူး ေခတ္မီလာတယ္ဆုိတဲ့ ေနရာေဒသေတြမွာ လူတစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦးၾကား ထားရွိသင့္တဲ့ ကုိယ္ခ်င္းစာတရား နည္းလာေနတာ အမွန္ပါ။ အရင္တုန္းက  တဲသာသာ အိမ္ေလးမွာ ေနရေပမယ့္ ရုိင္းပင္းသလုိ တစ္အိမ္ကေန ငရုပ္သီးေၾကာ္မယ္ဆုိရင္ေတာင္ “ေညွာ္မယ္ဗိ်ဳ႕” လုိ႔လွမ္းေျပာတာ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ဓေလ့စရုိုက္ပါ။ အထက္ျမင့္ ကန္ထရုိက္တုိက္ေတြေပၚလာတဲ့အခါ အေပၚထပ္ကေအာက္ထပ္ကလူကုိိမသိ ေအာက္ထပ္ကလူက အေပၚထပ္ကလူကုိမသိ အေပၚထပ္ကလူကငရုပ္သီးေထာင္း ေအာက္ထပ္ကလူက သီခ်င္းေတြအက်ယ္ႀကီးဖြင့္ ကုိယ္ခ်င္းစာတရားနည္းၿပီး “ငါလုပ္ခ်င္တာလုပ္မယ္”ဆုိတဲ့ပုံစံျဖစ္လာပါတယ္။

နယ္ေတြမွာ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္ေယာက္က ကုိယ့္အိမ္အလည္လာလုိ႔ ရွာမေတြ႔ရင္ ႀကိဳက္တဲ့သူကုိေမး၊ အိမ္တုိင္ယာေရာက္ လုိက္ပုိ႔ေပးေလ့ရွိပါတယ္။ အခုေနမ်ား အိမ္မသိလုိ႔ ေဖးမရင္ ဘယ္သူကမ သိတယ္ေျဖမွာမဟုတ္ပါဘူး။ “မိသားစုတန္ဖုိး” ေတြလည္း ေလ်ာ့နည္းလာေနတာ သတိထားမိပါရဲ႕။ အေဖရယ္၊ အေမရယ္၊ ေမာင္ႏွမေတြရယ္ အတူတူဝုိင္းဖဲြ႔ ထမ္းစားၾကတာ၊ အားလပ္တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းဝုိင္းဖဲြ႔၊ လက္ဖက္သုတ္စားရင္း စကားစျမည္ေျပာၾကတာဟာ မိသားစုတန္ဖုိးပါပဲ။ ခုက်ေတာ့ အေဖက အလုပ္သြား၊ အေမက အလုပ္သြား၊ သား သမီးေတြက ေက်ာင္းတက္၊ က်ဴရွင္သြား၊ သင္တန္းသြားနဲ႔ ထမင္းဝုိင္းဖဲြ႔ စားခ်ိန္နည္းလာေနၿပီး စကားစျမည္ေျပာရမယ့္အစား ကုိရီးယားကားၾကည့္သူကၾကည့္၊ ဖုန္းပြတ္သူကပြတ္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ထမင္းဟင္းကုိ အိမ္မွာေတာင္ ေသခ်ာခ်က္ျပဳတ္မစားဘဲ ဆုိင္မွာစားတဲ့ အေလ့အထလည္း ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ဒါဟာ အေပၚယံၾကည့္ရင္ မထူးဆန္းဘူးလုိ႔ ထင္ရေပမယ့္ မိသားစုတစ္စုၾကား ေႏြးေထြးမႈေတြ ေလ်ာ့နည္းလာေနတာပါ။

ကားေတြသိပ္မမ်ားခင္မွာ နံနက္ခင္းရႈရတဲ့ ေလကအစ လတ္ဆတ္ေအးျမေနပါတယ္။ နံနက္လင္းရင္ ပဲျပဳတ္သည္ရဲ႕ အသံ၊ ငွက္ကေလးေတြရဲ႕ အသံေလာက္ပဲ ၾကားရမယ္ေပါ့။ အခုခ်ိန္မွာ ကားေတြမ်ားလာတာနဲ႔အတူ ေလထုညစ္ညမ္းမႈ ပုိျဖစ္လာၿပီး ရႈရတဲ့ေလက မလတ္ဆတ္ေတာ့ပါ။ ေလေအးေပးစက္ေတြ တပ္ထားတဲ့ေပမယ့္ သဘာဝအတုိင္း ေအးျမမႈမဟုတ္သလုိ သူတို႔ကေန အျပင္ကုိ ေလပူေတြျပန္ထုတ္ေတာ့ ပုိပူလာပါတယ္။ ဒီၾကားထဲ ေလေအးေပးစက္ကုိ စည္းကမ္းတက်မတပ္ဆင္ရင္ တေပါက္ေပါက္က်ေနတဲ့ ေရေတြက ပတ္ဝန္းက်င္ကုိ အေႏွာင့့္အယွက္ျဖစ္ေစပါတယ္။

အရက္ဆုိတာ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ေသာက္ခ်င္ရင္ ပုန္းလွ်ိဳးကြယ္လွ်ိဳး ဆုိင္မွာ သြားေသာက္ရၿပီး အရက္ေသာက္တတ္သူကုိ ပတ္ဝန္းက်င္က “အရက္သမား” လုိ႔ သတ္မွတ္ၾကတာကုိး။ အခုက် အရက္ပုလင္းေတြကုိ ေဖာေဖာသီသီ ဝယ္ရေနသလုိ ဘီယာဆုိင္ေတြက ဟုိေနရာ၊ သည္ေနရာမွာ ေပၚလာေနၿပီေလ။ အက်ိဳးဆက္ကေတာ့ အသက္ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ အရက္၊ ဘီယာေသာက္သူေတြ ပုိမ်ားလာၿပီး လူငယ္ေတြ အညြန္႔ခ်ိဳးခံေနရတာပါပဲ။ တေန႔ကပဲ အသက္ ၁၈၊ ၁၉ေလာက္ပဲရွိေသးတဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ဘီယာဆုိင္မွာ တစ္ေယာက္တည္းထုိင္ၿပီး ေသာက္ေနတာ ဘီယာ (၃) ပုလင္းထိ ကုန္ေနတာေတြ႔ရလုိ႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါတယ္။

ကြ်န္မ စဥ္းစားမိတာ၊ ျမင္မိတာေတြထက္ ပုိက်ယ္ျပန္႔တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနပါေသးတယ္။ ကြ်န္မတို႔ ႏုိင္ငံ၊ ကြ်န္မတုိ႔လူမ်ိဳးကုိ အထင္ႀကီးေလးစားေစဖုိ႔ “က်င့္ဝတ္သိကၡာ” ပုိင္းအရ လုိက္နာဖုိ႔လုိသလုိ တစ္နပ္္စားအႀကံေတြကုိ ေဖ်ာက္ပစ္ရမွာပါ။ ျမန္မာႏုိင္ငံကုိ လာလည္ဖူးတဲ့ သူတစ္ေယာက္ဟာ အထပ္ထပ္အခါခါလာခ်င္ေအာင္လုိ႔ က်င့္ဝတ္ကုိ ထိန္းသိမ္းရပါလိမ့္မယ္။


“ဖံြ႔ၿဖိဳးတုိးတက္မႈ” ဆုိတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ထိခုိုက္ပ်က္စီးေစၿပီး ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ဓေလ့ထုံးတမ္းေတြ ေပ်ာက္ကြယ္ရမယ္ဆုိရင္ မတန္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ နဂုိရွိရင္းစဲြ ဓေလ့ထုံးတမ္းေတြ မေပ်ာက္ပ်က္ဖုိ႔၊ ၿမိဳ႕ျပအေမြအႏွစ္ေတြကုိ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ႏုိင္ဖုိ႔၊ အထူးသျဖင့္ “ျဒပ္မဲ့ယဥ္ေက်းမႈ” ေတြ မပ်က္စီးေအာင္ ထိန္းသိမ္းဖုိ႔ ႏုိင္ငံသားအားလုံးမွာ တာဝန္ရွိတယ္လုိ႔ ယူဆမိေၾကာင္းပါ။

ဖိုးထက္ - ေ၀းသြားတဲ႔ လမ္းမၾကီး


ဖိုးထက္ - ေ၀းသြားတဲ႔ လမ္းမၾကီး
(မိုးမခ) ဧျပီ ၂၁၊ ၂၀၁၅

မႏၱေလးကိုေရာက္တုိင္း ကၽြန္ေတာ္ ေမျမိဳ႕ကို တစ္ေခါက္ေတာ႔ ေရာက္ေအာင္သြားသည္။ သို႔ေသာ္ ရုကၡေဗဒဥယ်ာဥ္ကို ေရာက္ခ်င္မွ ေရာက္သည္။ ေမျမိဳ႕ကို ေက်ာ္သြားရသည္႔ ပိတ္ခ်င္းေျမွာင္ကို ေရာက္ခ်င္မွ ေရာက္သည္။ တကယ္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေမျမိဳ႕ကို အေရာက္သြားခ်င္လို႔ မဟုတ္။ မႏၱေလးမွ ေမျမိဳ႕သို႔ အေရာက္သြားရေသာ လမ္းကို သေဘာက်ေသာေၾကာင္႔ ျဖစ္သည္။ တစ္ခါတစ္ရံ လမ္းမွာ အခ်ိန္ကုန္ၿပီး ေမျမိဳ႕ကို ေရာက္ခ်င္မွေတာင္ ေရာက္သည္။ 

ေမျမိဳ႕ကို အဂၤလိပ္ေခတ္က စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး ေမကို ကိုယ္စားျပဳၿပီး ေမျမိဳ႕လို႔ ေခၚသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ သိသည္။ စစ္အစိုးရေခတ္ေရာက္ေတာ႔ ျပင္ဦးလြင္လို႔ အမည္ေျပာင္းသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္လို မႏၱေလးသားေတြ ကေတာ႔ ေမျမိဳ႕မွ ေမျမိဳ႕။ တစ္ျပားမွ မေလွ်ာ႔။ ျပင္ဦးလြင္လို႔ မေခၚဘဲ ေမျမိဳ႕လို႔ ေခၚရင္ ေထာင္ခ်လို႔ရတယ္ဟု ေကာလဟာလေတြ လႊင္႔ခဲ႔ၾကေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ႔ ေမျမိဳ႕ဘဲ။

အရင္က မႏၱေလး မွ ေမျမိဳ႕သို႔သြားလိုလွ်င္ မႏၱေလး-လားရိွဳးလမ္းကိုေရာက္ဖို႔ ၃၅လမ္း A လမ္းမွ ထြက္ခ်င္ထြက္။ နန္းေရွ႕ ၁၉လမ္း အတိုင္းထြက္ၿပီး ပုသိမ္ၾကီး ကန္ေကာက္လမ္းမွ ထြက္ခ်င္ထြက္။ ဒီႏွစ္လမ္းသာ မႏၱေလး-လားရိွဴးလမ္းကို ျဖဴးေနေအာင္ ေပါက္သည္။ ကားသြားလို႔ရသည္။ အခုေတာ႔ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚက ေခ်ာင္းလက္တက္ေတြ ျမစ္မၾကီးထဲသို႔ စီ၀င္ေနၾကသလို လမ္းေတြ အမ်ားၾကီးက မႏၱေလး-လားရိွဴးလမ္းေပၚကို ဦးဆိုက္သည္။ ၃၅ A လမ္း၊ ၁၉ လမ္း၊ လမ္း ၄၀၊ ၄၁၊ သိပၸံလမ္း…အို အမ်ားၾကီးပါ။ 

အခုလဲ ကၽြန္ေတာ္ ေမျမိဳ႕ကို သြားအံုးမယ္လို႔ မႏၱေလးေန အမငယ္ကို ေျပာေတာ႔ ကားယူသြားေလတဲ႔။ ကားနဲ႔ သြားရတာ ၀န္က်ယ္သည္။ ကရိကထမ်ားသည္။ ၿပီးေတာ႔ သူ႔ကားက ခ်မ္းသာလို႔ ၀ယ္ထားေသာ ကားလဲ မဟုတ္။ အလုပ္အတြက္ကလြဲၿပီး ကၽြန္ေတာ္ မသံုးခ်င္။ ဆိုင္ကယ္ဘဲ ယူေတာ႔မယ္ဆိုကာ မေန႔ကတည္းက အင္ဂ်င္၀ိုင္လဲ၊ ေလစစ္၊ မီးစစ္ လုပ္ထားေသာ ဆိုင္ကယ္ေလးကို ဆြဲထုတ္လာခဲ႔သည္။ မႏၱေလး-လားရိွဴး လမ္းေပၚကိုတက္ဖို႔ ၃၅ A လမ္းကို ေရြးခ်ယ္လိုက္သည္။ 

ျမန္မာေနာက္ဆံုးမင္းဆက္ သီေပါမင္းႏွင္႔ စုဖုရားလတ္တို႔ကို အိႏိၵယကိုေခၚဖို႔ အဂၤလိပ္စစ္တပ္ေတြ ဧရာ၀တီျမစ္ကေန မႏၱေလးနန္းေတာ္ကို တက္ဖို႔ စစ္ေၾကာင္းသံုးခုခြဲၿပီး တက္လာခဲ႔သည္။ A၊ B၊ C ။ အဲဒီမွစၿပီး ၃၅လမ္းကို ေအလမ္း။ ၂၆ လမ္းကို ဘီလမ္း။ ၂၂ လမ္းကို စီလမ္း ဆိုၿပီး မႏၱေလး နယ္ခံေတြက ႏွဳတ္စြဲေနခဲ႔သည္။ အရင္က ေအလမ္းၾကီးမၿပီးဆံုးေသးခင္ ျမင္းတန္းရပ္ကြက္ကို ေက်ာ္ကတည္းက ျမိဳ႕ျပလကၡဏာေတြ ကုန္ၿပီ။ လမ္းတစ္ဖက္ တစ္ခ်က္မွာ လယ္ကြင္းေတြ၊ ႏြားလွည္းေတြ။ အခုေတာ႔ ေအာင္ပင္လယ္ ဘိုးဘိုးၾကီးနန္း ေရာက္သည္ အထိ ျခံ၀န္း အက်ယ္ၾကီးေတြ ခတ္ထားေသာ ၀န္းအက်ယ္ၾကီးေတြ။ ျခံ၀န္းအက်ယ္ၾကီးေတြထဲမွာ ဂိုေထာင္ၾကီးေတြ။ ေသခ်ာတာက ပိုင္ရွင္ေတြသည္ ျမန္မာေတြ မဟုတ္။ ျခံေရွ႕မွာ ကြမ္းယာဆိုင္ေလး၊ အသုပ္ဆိုင္ေလးေတြ ဖြင္႔ထားေသာ ျမန္မာ ျခံေစာင္႔ေတြရိွသည္႔ သိန္းေသာင္းခ်ီတန္ေသာ ေျမကြက္ေတြ အျဖစ္ေျပာင္းသြားၾကၿပီ။ 

နတ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ မယံုေပမယ္႔ Reputation ေကာင္းေကာင္းရိွေသာ နတ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ေလးစားပါသည္။ အရက္သမား မဟုတ္ေသာနတ္၊ မေကာက္က်စ္ေသာ နတ္ျဖစ္သည္႔ ေအာင္ပင္လယ္ဘိုးဘိုးၾကီး နန္းေရွ႕မွာ ကၽြန္ေတာ္ ဆိုင္ကယ္ရပ္လိုက္ေတာ႔ “အစ္ကို ပန္းယူမလား။ ၅၀၀ ဖိုးယူသြားေနာ္။ လမ္းမွာ ခလုတ္မထိ ဆူးမျငိ ပါေစနဲ႔လို႔ ဘိုးဘိုးၾကီးက ဆုေပးပါတယ္ အစ္ကို” ဟု သနားခါး ပါးကြက္ၾကားေလးကို မွဳန္ေနေအာင္ လိမ္းထားသည္႔ အပ်ိဳေပါက္အရြယ္ ေကာင္မေလးက သေျပပန္းႏွင္႔ ဇြန္ပန္းေတြ တဲြစပ္ထားေသာ ပန္းစည္းေလးကို ဆိုင္ကယ္ ေရွ႕ျခင္းထဲသို႔ အျခား ပန္းေရာင္းသူမ်ား မေရာက္ခင္မွာ ေျပးလာၿပီး ထည္႔သည္။ ေလတျဖဴးျဖဴး တိုက္ခတ္ေနသည္႔ အႀကားကပင္ ဇြန္ပန္းနံ႔က ေမႊးၾကိဳင္ေနသည္။ 
ေအာင္ပင္လယ္ကို ေက်ာ္ေတာ႔ သဗၺေတာ၊ လက္ေကာင္း၊ သံုးအိမ္၊ ေက်ာက္မီး စသည္႔ ရြာေတြကို အစဥ္တိုင္း ကၽြန္ေတာ္ ျဖတ္ေမာင္းလာသည္။ ေက်ာက္မီးရြာေရာက္ေတာ႔ မႏၱေလး လားရိွဴးလမ္းၾကီးေပၚမွ ဖဲ႔ထြက္ၿပီး ဆည္ေတာ္ၾကီး ေျမာင္းမၾကီး လမ္းေပၚသို႔ ခ်ိဳး ၀င္ခဲ႔သည္။ ဆရာလယ္တြင္းသားေစာခ်စ္၏ ပန္းျမိဳင္လယ္မွ ဦးယ်ာဥ္မွဳး စာအုပ္ထဲမွ ေက်ာက္မီးရြာ။ ဒီရြာမွာ ကၽြန္ေတာ္ခုႏွစ္တန္းအထိ ေက်ာင္းေနခဲ႔သည္။ ဆည္ေတာ္ၾကီး ေျမာင္းေဘးမွာ ရိွသည္႔ ေက်ာက္မီး အ.ထ.က ကို လမ္းႀကံဳတံုး ကၽြန္ေတာ္၀င္ၾကည္႔ခ်င္သည္။ ဘာေတြမ်ား ေျပာင္းလဲကုန္ၿပီလဲ။ ဆယ္စုႏွစ္ ႏွစ္ခုနီးပါး အတြင္း ဘာေတြမ်ား ေျပာင္းကုန္သလဲ။ 

အရင္က ေျမာင္းေဘး ေျမာင္းေဘာင္ေပၚမွာ ရိွေသာ သစ္ပင္ၾကီးေတြ ဘာမွ မရိွေတာ႔။ ေက်ာင္းေရွ႕က ထမင္းစားေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္တိုင္း ေရဆင္း ခိုးကူးၾကေသာ ေရခ်ိဳးဆိပ္ရိွ ေညာင္ပင္ၾကီးေတာင္ ေညာင္ငုပ္တိုၾကီးအျဖစ္သာ ျမင္ရေတာ႔သည္။ ေက်ာင္းေရွ႕က ေဘာလံုးကြင္းကလဲ အသစ္တို္းလာေသာ ေက်ာင္းေဆာင္ေတြေၾကာင္႔ ေဘာလံုးကန္လို႔ရေလာက္ေသာ အက်ယ္အ၀န္း မဟုတ္ေတာ႔။ 

ေက်ာင္းထဲကို ကၽြန္ေတာ္ ၀င္သြားလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္႔ငယ္ဆရာ၊ ဆရာမေတြ ေတြ႔ႏိုင္ေသးသည္။ သို႔ေသာ္ မေသခ်ာေသာ ကိစၥျဖစ္ၿပီး အခ်ိန္ယူရမည္႔ ကိစၥျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ ရိွေစေတာ႔။  ဆိုင္ကယ္ကို လမ္းမၾကီးဘက္သို႔ ျပန္ေကြ႕လာခဲ႔သည္။ ၿပီးေတာ႔ ေက်ာက္မီးနဲ႔ ဆည္ေတာ္ၾကီး ေခ်ာင္းသာ ျခားသည္႔ ေငြေတာင္ရြာကို ျဖတ္သည္။ ၿပီးေတာ႔ အရင္က ဆီးသီးနဲ႔ သရက္သီး လိွဳင္လိွဳင္ထြက္သည္႔ ကုလားၾကီးျခံ။ ၿပီးေတာ႔ ထံုးဘို၊ အုန္းေခ်ာ။ ေနာက္ဆံုးမွာ ေက်ာက္ေခ်ာ။ ေက်ာက္ေခ်ာရြာေရာက္လွ်င္ ေျမျပန္႔လမ္းဆံုးၿပီ။ ေတာင္တက္လမ္းစၿပီ။ အရင္က အဆင္းေရာ၊ အတက္ပါ တစ္လမ္းတည္း။ အခုေတာ႔ ႏွစ္လမ္း။ အဆင္းနဲ႔ အတက္ သပ္သပ္စီခြဲထားသည္။ အဆင္းလမ္းက အဂၤလိပ္ေခတ္ကတည္းက ေဖာက္သြားေသာ လမ္း။ လမ္းက ေျပျပစ္သည္။ 

အတက္လမ္းက စစ္အစိုးရ ေဖာက္ခဲ႔ေသာ လမ္းသစ္။ မတ္ေစာက္သည္။ ေဖာက္ခါစက အရမ္းမတ္ေစာက္ၿပီး စနစ္မက်ေသာေၾကာင္႔ ကားေတြ ခဏ ခဏ ေမွာက္သည္။ တိုက္သည္။ လူေတြ ေသလြန္းမက ေသမွ လမ္းကို ျပန္ ျပင္ရင္း ျပင္ရင္း အခုေတာ႔ သိပ္မဆိုးေသာ လမ္းျဖစ္လာသည္။ လမ္းအသစ္ျဖစ္လာတာ ေကာင္းေပမယ္႔ ျမန္မာျပည္ ထံုးစံအတိုင္း လမ္းကန္ထရိုက္တာမ်ားက လမ္းရဲ႕ ေဘး ဘယ္၊ ညာ တစ္ေလွ်ာက္ သစ္ၾကီး၊ ၀ါးၾကီးေတြကို လမ္း အေၾကာင္းျပၿပီး ခုတ္လွဲျပစ္ခဲ႔ၾကသည္။ ၿပီးေတာ႔ ထံုးဖုတ္တာမွာသံုးသည္။ ထင္းဆိုက္ျပစ္သည္။ တန္ဖိုးနားမလည္ေသာ အစိုးရ လက္ေအာင္မွာ တကယ္႔ ၀ရံုးသံုးကားျဖစ္ခဲ႔ၾကတာ အခုအခ်ိန္အထိ လမ္းၾကီးက သက္ေသ။ 

အရင္က ေက်ာက္ေခ်ာကို ေရာက္တာနဲ႔ ေလထုက ေျပာင္းလဲသြားသည္။ ေအး၊ ေမႊး သည္႔ လတ္ဆတ္ေသာေလကို စၿပီး ရွဴရၿပီ။ ေလရွဴရတာ စီးစီးပိုင္ပိုင္ရိွသည္။ အခုေတာ႔ သံုးထပ္ေကြ႕ေရာက္သည္အထိ ေလက ပူေႏြးေႏြး။ ပြေယာင္းေယာင္း။ ၂၁ မိုင္ view point ကို ေရာက္ေတာ႔ အရင္ဆိုင္ကယ္ေတြ၊ ကားေတြ ရပ္ေသာ ေနရာက သစ္ၾကီး ၀ါးၾကီးေတြ ပါးလ်ေနတာ စိတ္မခ်မ္းေျမ႕ဖြယ္ ေတြ႔ရျပန္သည္။ သို႔ေသာ္ မႏၱေလးျမိဳ႕ၾကီးကို အေပၚစီးက စီး၊ မိုးၾကည္႔ရေသာ အရသာက ကၽြန္ေတာ္ကို စိတ္ၾကည္ႏူး ခ်မ္းေျမ႔ေစသည္။ 

ဘယ္ဘက္ ယြန္းယြန္းမွာ စီးဆင္းေနေသာ သံုးမည္ရ ဒုထၱ၀တီျမစ္။ ကြ်ဲနဖားေတာင္ၾကီးကေတာ႔ မားမားၾကီးက်န္ေနဆဲ။ အရင္လို စိမ္းစိမ္းစိုစိုျဖင္႔ အစိမ္းေရာင္သမ္းေနေသာ ေတာင္ၾကီး မဟုတ္ေတာ႔။ မႏၱေလး နန္းျမိဳ႕ရိုး ေလးေထာင္႔စပ္စပ္ၾကီးကို ျမင္ရသည္။ ျမိဳ႕ၾကီးရဲ႕ေဘးမွာ ရပ္ကြက္ေတြ၊ ရပ္ကြက္ေတြ။ အရင္က ေတာင္ဖက္ဆံုးမွာ ေအာင္ပင္လယ္၊ အင္းခရု။ အခုေတာ႔ ျမစ္ငယ္အထိ ရပ္ကြက္ေတြ ဆက္စပ္ကုန္ၿပီ။ ဒီရပ္ကြက္ေတြမွာ ျမိဳ႕ထဲက ျမိဳ႕ျပင္ကို ထြက္လာေသာ ျမန္မာလူမ်ိဳး မိသားစုေတြ ဘယ္ႏွစ္စု ရိွမယ္မွန္း ကၽြန္ေတာ္ မသိေပမယ္႔ ျမန္မာ မိသားစုေတြ အမ်ားစုဆိုတာ ေသခ်ာသည္။ မႏၱေလး ျမိဳ႕ၾကီးက မက်ည္းေစ႔ ဆယ္ေတာက္တန္း ကစားကာနီး က်ဲခ်လိုက္သလို ျပန္႔က်ဲကားလာသည္။ တိုးတက္ေသာ က်ယ္ျပန္႔လာျခင္းလို႔ ကၽြန္ေတာ္ မထင္။ ဆုတ္ယုတ္ေသာ၊ ရွံဳးနိမ္႔ေသာ ျပန္႔ကားျခင္းမ်ား။ ျမိဳ႕အလည္မွာ ပ၀တၱိသားေတြ ရိွသည္။ ျပည္သူလူထုကို ဂုပ္ခြစီးထားေသာ လူတန္းစားေတြ ပိုင္သည္႔ ေျမေတြ ရိွသည္။ 

အရင္က ၂၁မိုင္ ရွဴခင္းသာက မႏၱေလးျမိဳ႕ၾကီးကို စီးမိုးၾကည္႔လွ်င္ စုစုစည္းစည္းႏွင္႔ ျမိဳ႕ၾကီးက နန္းေသြး၊ နန္းဟန္အျပည္႔။ အခုေတာ႔ အေစာ္ကားခံရေသာ ျမိဳ႕ၾကီးလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ထင္မိသည္။ ဆရာၾကီး ျမသန္းတင္႔က မႏၱေလးကို ဖီးနစ္ငွက္ႏွင္႔ တင္စားခဲ႔သည္။ မီးပံုထဲမွ အျမဲ ရွင္သန္ထေျမာက္လာသည္႔ ျမိဳ႕။ အခုေတာ႔ ျမိဳ႕ၾကီးက ေျခာက္ကပ္ကပ္ျဖင္႔ လူမမာသည္ ၾကီးတစ္ေယာက္ႏွင္႔ တူေနသည္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိသည္။ 

၂၁ မိုင္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ခဏနားခ်င္သည္။ ဆိုင္ကယ္ကို အနားေပးရင္း အေပါ႔အပါးသြားဖို႔ ထိုင္ေနၾက လၻက္ရည္ဆိုင္ကိုရွာသည္။ ရွာမေတြ႔။ ေသေသခ်ာခ်ာ ႏွစ္ေခါက္ ျပန္ရွာမွ အရင္ဆိုင္ေလး ေနရာမွာ ဆိုင္ၾကီး ကနားၾကီး ျဖစ္ေနတာ ေတြ႔ရသည္။ သို႔ေသာ္ ဆိုင္ရွင္ေတြက ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိေသာ သူေတြ မဟုတ္ေတာ႔။ တရုတ္လိုလို ရွမ္းလိုလို ကိုးကန္႔လိုလို ပိုင္ရွင္ေတြ။ ျမန္မာျပည္ဖြားေတြျဖစ္ၿပီးတာပါဘဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ေတြးၿပီး ၀င္ထိုင္ေတာ႔ လၻက္ရည္က အရင္လို ႏြားႏို႔စစ္စစ္ ေရာထားေသာ ေမႊးေနသည္႔ လၻက္ရည္ မဟုတ္ေတာ႔။ ဖြယ္တယ္တယ္။ ဖန္တန္တန္။ ဆိုင္ပိုင္ရွင္ေတြရဲ႕ စကားေတြ၊ ဆက္ဆံပံုေတြကလဲ ေအးတိ ေအးစက္။ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးမရိွ။ 

၂၁ မိုင္က ထြက္လာၿပီးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ဆိုင္ကယ္က ေမာင္းရတာ သိပ္မေကာင္း။ သိပ္မဆြဲခ်င္။ ဂီယာ နံပါတ္ ၂ နဲ႔ အသာေလး တက္ရမည္႔ ေနရာမွာ ဂီယာ နံပါတ္ ၁ ကို ျပန္ျပန္ ခ်ိန္းေနရသည္။ မႏၱေလးသားပီပီ ကၽြန္ေတာ္ ဆိုင္ကယ္စီးတာ ကၽြမ္းက်င္သည္။ ကိုယ္႔ ကိုယ္ ကိုယ္ ယံုၾကည္မွဳ ရိွသည္။ အရင္က ဒီလမ္း ဒီခရီးဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ ဆိုင္ကယ္ မေကာင္းေပမယ္႔ ေအးေအးေဆးေဆး ထိန္းေက်ာင္းေမာင္းႏွင္လို႔ ရသည္႔ ေနရာ။ ကုန္းဆင္း၊ ကုန္းတက္၊ ေတာင္ဆင္း၊ ေတာင္တက္၊ အေကြ႔၊ အေစာင္း ေတြမွာ သင္႔ေတာ္ရာ ဂီယာႏွင္႔ ဘရိတ္ကို တြဲၿပီး ေမာင္းႏွင္ေနၾက။ သက္ေတာင္႔သက္သာ။ ေအးေအးေဆးေဆး။ အခုေတာ႔ ဘာလိုေနမွန္း မသိ။ ေမာင္းရတာ အထာမက်ခ်င္။ ဆိုင္ကယ္က အေကာင္း။ ေတာင္တက္မွာမို႔ စိတ္ခ်ရေအာင္ ဂ်ပန္လုပ္ ဆိုင္ကယ္ကို ေရြးယူလာသည္။ ၿပီးေတာ႔ အင္ဂ်င္၀ိုင္ကလဲ အသစ္စက္စက္။ ဒါေတာင္မွ သိပ္မဆြဲ။
ေျခာက္ထပ္ေကြ႕ကို တက္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ဆိုင္ကယ္မဆြဲတာ သိသာလာသည္။ လမ္းေဘးမွာ ခဏရပ္။ အင္ဂ်င္ေအးေအာင္ ခဏေစာင္႔။ အသင္႔ယူလာေသာ ပလပ္အသစ္လဲ။ ျပန္ေမာင္းေတာ႔မွ အဆင္ေျပသလိုလိုျဖစ္သြားသည္။ 

ေမျမိဳ႕အ၀င္ စစ္တကၠသိုလ္ေရွ႕ေရာက္ေတာ႔ အခ်ိန္လင္႔ေနၿပီ။ သို႔ေသာ္ ဆိုင္ကယ္ကို အျမန္မစီးမိ။ ေမျမိဳ႕ စစ္တကၠသိုလ္ၾကီးက ကၽြန္ေတာ္႔ကို ညိွဳ႕ယူေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္႔ မ်က္စိကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ မယံုႏိုင္။ ၾကီးက်ယ္ ခမ္းနားလွခ်ည္႔။ ခမ္းနား ထယ္၀ါလွခ်ည္႔။ အရာရာမွာ စနစ္က်၊ သပ္ရပ္ေသာ စစ္ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးပါေပ။ ကၽြန္ေတာ္႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ တက္ေရာက္ပညာသင္ၾကား သြားၾကေသာ စစ္ေက်ာင္းေတာ္ၾကီး။ ေနာင္တစ္ေခတ္၏ ေအာင္စစ္သည္ေတြ ေနသြားၾကသည္႔ ေက်ာင္း။ ကမာၻေက်ာ္ နာမည္ၾကီးသည္႔ ေက်ာင္း။ ႏိုင္ငံေက်ာ္ နာမည္ၾကီးသည္႔ ေက်ာင္း။ တိုင္းျပည္တစ္ခုလံုး တုန္လွဳပ္ ေျခာက္ျခားေစမည္႔ လူမ်ား ေမြးထုတ္ေပးခဲ႔သည္႔ ေက်ာင္း။ 

ဆိုင္ကယ္ကို လမ္းေဘး ထိုးရပ္ၿပီး ေက်ာင္းၾကီးကို ကၽြန္ေတာ္ ေငးေနမိသည္။ out pass ရၾကဟန္တူသည္႔ ဗိုလ္ေလာင္း၀တ္စံုကို ေက်ာ႔ ေကာ႔ေနေအာင္ ၀တ္ထားသည္႔ ဗိုလ္ေလာင္း ကေလးေလးေတြ လမ္းေလွ်ာက္ပံုက ရင္ကိုေကာ႔။ ေခါင္းကိုေမာ႔။ မိမိကိုယ္ ကိုယ္ ယံုၾကည္ခ်က္ ျမင္႔မားေသာ လူမ်ားတြင္သာေတြ႔ရတတ္သည္႔ လမ္းေလွ်ာက္ပံုမ်ိဳး ျဖစ္႔ ဘယ္၊ ညာ ညီေအာင္ ၀င္သူက ၀င္သြားသည္။ ထြက္သူေတြက ထြက္လာသည္။ ယံုၾကည္မွဳ ျမင္႔မားမွဳမ်ားကိုေတြ႕ရေသာ္လည္း ေကာက္က်စ္မွဳေတြ၊ ေလာဘေတြ၊ ေမာဟေတြ ျပည္႔ေနေသာ မ်က္ႏွာေလးေတြေတာ႔ မဟုတ္ၾကေသး။  ေက်ာင္းေရွ႕ စိန္ပန္းပင္ နီနီရဲရဲၾကားမွာ စစ္၀တ္စံု စိမ္းစိမ္း၀တ္ လူငယ္ေလးေတြ ေတြ႔ရတာ ၾကည္ႏူးစရာ။ ပါလာေသာ ကင္မရာကို ထုတ္ၿပီး အတြဲ အစပ္မိလွသည္႔ အေရာင္ေတြကို မွတ္တမ္းတင္ခ်င္ေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္႔မလွမ္းမကမ္းမွာ ကြက္ၾကည္႔ ကြက္ၾကည္႔ လုပ္ေနၾကသည္႔ အရပ္၀တ္လူေတြကို သတိထားမိလိုက္သည္။ မဟုတ္မလြဲေရာ႔။ လံုျခံဳေရး ခ်ထားေသာ စစ္သား အရာရိွမ်ားသာ ျဖစ္မည္။ အၾကာၾကီး ေငးၾကည္႔ေနလို႔ အဆင္မေျပပါဘူးေလလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိၿပီး ဆိုင္ကယ္ေပၚ တက္ေတာ႔ လက္ကိုင္ဖုန္းက ျမည္လာသည္။ ဆက္သူက မႏၱေလးက အမအငယ္။ “ဟဲ႕ ဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ။ အဆင္ေျပရဲ႕လား။ မေမွာင္ခင္ ျပန္ဆင္းလာခဲ႔။ ေျခရွည္ေတာ္ မူမေနနဲ႔” ဟု ဆိုကာ ဖုန္းျပန္ခ်သြားသည္။

တကယ္ဆို ကၽြန္ေတာ္ ကန္ေတာ္ၾကီး ဥယ်ာဥ္ဘက္ကို သြားခ်င္ေသးသည္။ ေအးေအးလူလူ သြားထိုင္ေနခ်င္ေသးသည္။ အခ်ိန္ကို ျပန္ၾကည္႔ေတာ႔ ေမျမိဳ႕က သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ကို ရွာရအံုးမွာႏွင္႔ အခ်ိန္ေလာက္မည္ မထင္။ ခဏ ခဏ ေရာက္ဖူးေနသည္႔ ေနရာကို မသြားေတာ႔ဘဲ သူငယ္ခ်င္း အိမ္ရိွရာသို႔ လာခဲ႔သည္။ သူငယ္ခ်င္းအိမ္က သူငယ္ခ်င္း အိမ္မဟုတ္ေတာ႔။ အသားနီစပ္စပ္ လူတစ္ေယာက္ထြက္လာၿပီး ဒီအိမ္ကို သူတို႔ ၀ယ္ထားတာ ၾကာၿပီျဖစ္ေၾကာင္း။ အရင္အိမ္ပိုင္ရွင္ေတြ ျမိဳ႕သစ္ဖက္ကို ေျပာင္းသြားေၾကာင္း။ ကံေကာင္းတာက သူ မေသမခ်ာ ညႊန္ေပးလိုက္သည္႔ လိပ္စာအတုိင္း ျမိဳ႕သစ္ထဲမွာ သူငယ္ခ်င္း အိမ္ကို လိုက္ရွာေတာ႔ ေတြ႔သည္။ ဒါေပမယ္႔ သူငယ္ခ်င္းကို မေတြ႔။ 

မေလးရွားထြက္သြားတာ ေျခာက္ႏွစ္ေတာင္ ေက်ာ္ၿပီေပါ႔ သားရယ္ဟု ကၽြန္ေတာ္႔ကို မွတ္မိသည္႔ သူ႔ အေမက ေျပာသည္။ ထမင္း ဇြတ္ေကၽြးေနသည္႔ သူငယ္ခ်င္း အေမကို ဇြတ္ျငင္းၿပီး ေစ်းေလးနားက ကၽြန္ေတာ္ သိပ္ၾကိဳက္သည္႔ ရွမ္းေခါက္ဆြဲ ဆိုင္ေလးရိွရာ ထြက္လာခဲ႔ရသည္။ စိတ္ညစ္ရျပန္သည္။ အဲဒီဆိုင္ေနရာမွာ ကုန္တိုက္လိုလို၊ ကုန္စံုဆိုင္လိုလို ဆိုင္ၾကီး ကနားၾကီးက ေရာက္ေနျပန္သည္။ အစားတစ္လုပ္အတြက္ အလြန္ကရိကထမခံလိုေသာ လူပ်င္း ကၽြန္ေတာ္က ေတြ႔ကရာ ဆိုင္မွာ ၀င္ထုိင္စားေတာ႔ ေမျမိဳ႕ရွမ္းခ်ဥ္တစ္ခုနဲ႔ေတာင္ အလြန္အရသာ ရိွေသာ ရွမ္းေခါက္ဆြဲႏွင္႔ ေခါပုတ္စားခဲ႔သည္။ 

စားေသာက္ၿပီးလို႔ ကၽြန္ေတာ္ နာရီၾကည္႔ေတာ႔ ေလးနာရီေက်ာ္ၿပီ။ လမ္းမွာ တစ္နာရီခြဲေလာက္ ေမာင္းရမည္။ ဒါေတာင္မွ ၂၁ မိုင္မွာ မနားဘဲ ေမာင္းပါမွ။ မေမွာင္ခင္ ျပန္ဆင္းလာခဲ႔ေနာ္ဟု ေသေသခ်ာခ်ာ ဖုန္းဆက္မွာေနသည္႔ အမစကားကိုလဲ နားေထာင္ခ်င္သည္။ 

ဆိုင္ကယ္ကို မႏၱေလးဘက္သို႔ ဦးတည္ၿပီး ေမျမိဳ႕က ျပန္ထြက္လာေတာ႔ စစ္တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီး ေရွ႕က ျဖတ္ရျပန္သည္။ တကယ္ေတာ႔ ဒီေက်ာင္းေတာ္ၾကီးကို ကၽြန္ေတာ္ၾကည္႔ၿပီး ဘာကို အားငယ္မွန္း မသိ ကၽြန္ေတာ္ အားငယ္သည္။ ဘာကို ေၾကာက္မွန္း မသိ ကၽြန္ေတာ္ ေၾကာက္ေနသည္။ ၿပီးေတာ႔ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ကၽြန္ေတာ္ ဆိုင္ကယ္ေမာင္းလာေတာ႔ အရင္လို ဒီလမ္းၾကီးက စိတ္ေပါ႔ပါး လြတ္လပ္မွဳကိုလဲ မေပး။ ေပ်ာ္ရႊင္ ၾကည္ႏူး မွဳကိုလဲ မေပး။ ဒီလမ္းၾကီးက အရင္လို မဟုတ္ေတာ႔။ ဒီလမ္းမၾကီးရဲ႕ေဘးမွာ ကၽြန္ေတာ္႔ သူငယ္ခ်င္း အိမ္လဲ မရိွေတာ႔။ သုိ႔ေသာ္ ပိုမိုၾကီးက်ယ္ ခမ္းနား၊ ဟိတ္ဟန္ အလြန္ၾကီးၿပီး တသီးတသန္႔ ရိွေနသည္႔ စစ္ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးက အရင္လိုဘဲ ကၽြန္ေတာ္ႏွင္႔ ေ၀းေနဆဲပါဘဲေလ။ 

ဖိုးထက္



ဓမၼေဘရီအရွင္၀ီရိယ (ေတာင္စြန္း) - ႏွစ္ေတြႏွင့္တူ သစ္ေနမည့္ လူ


ဓမၼေဘရီအရွင္၀ီရိယ (ေတာင္စြန္း) - ႏွစ္ေတြႏွင့္တူ သစ္ေနမည့္ လူ
(မိုုးမခ) ဧျပီ ၂၁၊ ၂၀၁၅

၁၃၇၆-ခုႏွစ္ ကုန္ခါနီးမွာ ႏွစ္သစ္အႀကဳိ စကားေလး တစ္ခြန္းေလာက္ေျပာေပးပါ၊ မႏွစ္က ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ အျဖစ္ ေျပာခဲ့တဲ့ “ေျမေပၚမွာ ၾကာၾကာနင္းလုိလွ်င္ ေလာကအက်ဳိးကုိ ေဆာင္ျခင္းဆုိတဲ့ ေျမနင္းခကုိ မွန္မွန္ေပးေဆာင္ပါ”ဆုိတဲ့ စကားမ်ဳိးေလးေပါ့လုိ႔ ရင္းႏွီးတဲ့စာဖတ္ ပရိသတ္မ်ားက မက္ေဆ့ပုိ႔လာတဲ့အတြက္ သႀကၤန္မတုိင္မီကေလးကပဲ “တစ္ဘ၀စာ ရိကၡာ ရေပမယ့္၊ သမုိင္းမွာ ငတ္တာက် စာရင္း၀င္မည့္ လဒ္လာဘမ်ားကုိ ေရွာင္ရွားၾက”ဆုိတဲ့ ပုိ႔စ္ကေလးကုိ တပည့္မ်ား လုပ္ေပးထားတဲ့ ေဖ့စ္ဘုတ္ ဆုိတာကေန ေရးတင္လုိက္ပါတယ္။

ေရးၿပီးလုိ႔မွ မၾကားလုိက္ခင္မွာပဲ “ငတ္တာက်”ဆုိတဲ့ စကားလုံးႀကီးက နည္းနည္းႀကမ္းလြန္းပါတယ္၊ နား၀င္မခ်ဳိပါဘူးဘုရား၊ ဘာျဖစ္လို႔ ဒီေလာက္ၾကမ္းသြားရတာပါလဲ””ဆုိၿပီး တစ္ဦးက ဖုန္းနဲ႔ဆက္ၿပီး ေမးလာပါတယ္။

“တရားေဟာ ပလႅင္ေပၚကေန ဖြဲ႔စည္းပုံ ဥပေဒမျပင္ေရးတုိ႔၊ အတုိက္အခံပါတီကုိ မဲမေပးေရးတုိ႔စတဲ့ မဆီမဆုိင္ စကားေတြ ေျပာေနၾကတာကုိ ၾကားေနရတာ အေတာ္ၾကာၿပီ၊ ပလႅင္ေပၚမွာ ေျပာရမည့္စကားလား၊ စင္ေပၚမွာ ေျပာရမည့္စကားလား ဆုိတာေတာင္ ခြဲခြဲျခားျခား နားမလည္ၾကသူမ်ားျဖစ္လုိ႔ ဘာမွ ေထြေထြထူးထူး မေျပာခဲ့ျဖစ္ဘူး။ ေနာက္ေတာ့ ေဖ့စ္ဘုတ္ေတြမွာ ဒီပုဂၢဳိလ္ေတြဟာ သိကၡာနဲ႔ရိကၡာကုိလဲၿပီး ဘုမသိ ဘမသိ ေလွ်ာက္ေျပာေနၾကတာဆုိတာ ေတြ႕ရတဲ့အတြက္ စိတ္ထဲမွာ အခ်ဥ္ေပါက္လာလုိ႔ စကားလုံးေတြ မခ်ဳိမသာ ျဖစ္သြားရတာဆုိတဲ့အေၾကာင္း ရွင္းျပရတယ္။

သူက ဆက္လက္ၿပီး “ေျပာတဲ့ပုဂၢဳိလ္ေတြအေပၚ အခ်ဥ္ေပါက္ေပမယ့္ စာဖတ္သူေတြ အေပၚမွာေတာ့ ခ်ဳိသာပါဘုရား၊ အဲဒီစကားေလးကုိ နဲနဲျပင္ေပးေစခ်င္ပါတယ္”လုိ႔ ေတာင္းဆုိလာျပန္လုိ႔ “ငတ္တာက် စာရင္း၀င္မည့္”အစား “သိကၡာက်ေစမည့္” လုိ႔ ေျပာင္းေပးၿပီး ေကာ္ပီကုိ ခင္မင္ရာ ဖုန္းနံပါတ္ မ်ားဆီ မက္ေဆ့နဲ႔ ပု႔ိေပးလုိက္ပါတယ္။

ေနာက္ရက္ေရာက္ေတာ့ အေမရိကန္ႏုိင္ငံ၊ ေပါ့တလန္ၿမဳိ႕၊ သီရိမဂၤလာဆရာေတာ္၊ ေမတၱာဥယ်ာဥ္၀က္ဘ္ဆုိက္ရဲ႕ ဥယ်ာဥ္မွဴး အရွင္သီရိႏၵက ဒီစကားလက္ေဆာင္ေလးကုိ သူ႔ေဖစ္ဘုတ္ ကေနတင္လုိက္တာ သေဘာက်သူေတြ မ်ားၾကတယ္။ ႏွစ္သစ္လက္ေဆာင္ ေဆာင္းပါးေလးတစ္ပုဒ္ ေလာက္လည္း ေမတၱာဥယ်ာဥ္မွာ စုိက္ပ်ဳိးေပးပါဆုိၿပီး မက္ေဆ့ပုိ႔လာပါတယ္။

“သႀကၤန္ရက္မ်ားမွာ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တုိင္း ျမစ္ႀကီးနားၿမဳိ႕၊ သမိေဒၶါဒယသီလရွင္စာသင္တုိက္၊ သီလရွင္၀တ္ပြဲႏွင့္ယဥ္ေက်း လိမၼာတရားစခန္း သြားရမွာျဖစ္လုိ႔ အဲဒီစခန္းတြင္းကာလက်မွပဲ အခ်ိန္ရသေလာက္ ေရးပါမယ္”လုိ႔ပဲ မက္ေဆ့နဲ႔ျပန္ၿပီး ကတိေပးလုိက္ပါတယ္။

အဲဒီေနာက္တစ္ေန႔ သႀကၤန္အႀကဳိေန႔မေရာက္မီ တစ္ရက္ေရာက္ေတာ့ ၁၃၇၇-ခု၊ ႏွစ္ဦးအႀကဳိ ဆုေတာင္း စကားလက္ေဆာင္အျဖစ္ “မေက်နပ္စရာ၊ စနစ္ေဟာင္း ေခတ္ေဟာင္းနဲ႔ အျဖစ္မေကာင္းသမွ်တုိ႔ ႏွစ္ေဟာင္းႏွင့္အတူ ကုန္လြန္ၾကပါေစ။ ျမန္မာျပည္သူ အေပါင္း၊ ႏွစ္သစ္မွာ စနစ္သစ္၊ ေခတ္သစ္၊ အျဖစ္သစ္ေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈအသစ္ေတြ ေတြ႕ႀကဳံျပည့္စုံၾကပါေစ”ဆုိတဲ့ ပုိ႔စ္တုိေလး တစ္ပုဒ္ ေဖစ္ဘုတ္ဆိုတာ ကေန မတတ္တတတ္နဲ႔ လႊင့္တင္လုိက္ျပန္တယ္။

အဲဒီ ပုိ႔စ္တင္ၿပီး ေနာက္ေန႔မနက္ေစာ ျမစ္ႀကီးနားသြားဖုိ႔ ရန္ကုန္ေလဆိပ္မွာ ေစာင့္ဆုိင္း ေနစဥ္မွာပဲ မက္ေဆ့တစ္ခု ၀င္လာျပန္တယ္။ ေပးပုိ႔သူက၊ ေလာကီအာ႐ုံနယ္အလြန္၊ ဓမၼအာ႐ုံနယ္စပ္ေရာက္စ အသက္ပုိင္းလုိ႔ ဆုိရမည့္ ငါးဆယ္ေက်ာ္ ေျခာက္ဆယ္၀န္းက်င္အရြယ္ေလာက္ ရွိပုံရပါတယ္။ သူ႔မက္ေဆ့မွာ သံေ၀ဂေယာင္ေယာင္ကေလးနဲ႔ “ႏွစ္ေတြကသာ တစ္ႏွစ္ ၿပီးတစ္ႏွစ္ သစ္လာၾကေပမယ့္ အသက္ေတြက တစ္ႏွစ္ထက္ တစ္ႏွစ္ အုိ အုိလာေန ၾကတာဆုိေတာ့ အျဖစ္သစ္ေတြဆုိတာ ဘယ္လုိလုပ္ ေတြ႕ႀကဳံ ျပည့္စုံႏုိင္ ပါေတာ့မလဲဘုရား ....”တဲ့။

သူ႔မက္ေဆ့ထဲက အေၾကာင္းအရာကုိ ေလယာဥ္ေပၚမွာ အေတာ္ေလး စ်ာန္၀င္စားေနမိတယ္။ 

အခုသြားရမွာက ႏွစ္သစ္ အႀကဳိ ယဥ္ေက်းလိမၼာတရားစခန္း။ ေတြ႕ရမွာက ငယ္ရြယ္သူေတြ အမ်ားစုပါ၀င္မည့္ သီလရွင္(၄၀၀)ေက်ာ္နဲ႔ အမ်ဳိးသမီးေယာဂီ (၂၀၀)ေက်ာ္။ သိပ္ၿပီး သိခ်င္စိတ္၊ စူးစမ္းေလ့လာလုိစိတ္၊ ထက္သန္ၾကတဲ့အရြယ္ေတြ၊ သူတုိ႔ေတြကသာ ဒီေမးခြန္းကုိ ေမးလာခဲ့ရင္ ဘယ္လုိ ေျဖမလဲ”ဆုိတာကုိ အေျခခံၿပီးေတာ့ေပါ့။

ယဥ္ေက်းလိမၼာသင္တန္း အဖြင့္တရား ပြဲကုိ အႀကဳိေန႔ညစၿပီး ေဟာတဲ့အခါ ေလယာဥ္ေပၚမွာ စဥ္းစားခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာမ်ားကုိ အေျခခံၿပီး “ႏွစ္ေတြႏွင့္အတူ သစ္ေနမည့္လူ”ဆုိတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ေဟာေျပာပြဲ စဖြင့္လုိက္ပါတယ္။

---------xxxx------

“ႏွစ္သစ္နဲ႔အတူ အရာရာ အသစ္အသစ္ေတြနဲ႔ ေတြ႕ႀကဳံျပည့္စုံၾကပါေစ”ဆုိတဲ့ ႏွစ္သစ္အႀကဳိ ေမတ္ၱာစကားတုိေလးကုိ ခင္မင္ရာ မိတ္ေဆြမ်ားဆီ ပုိ႔ေပးလုိက္ေတာ့ ရင္းႏွီးတဲ့ စာဖတ္သူ လူလတ္ပုိင္း လြန္တစ္ဦးက “ႏွစ္ေတြက သစ္ေပမယ့္ လူေတြက အုိလာေနၾကတာ၊ ဘယ္လုိလုပ္ အရာရာ သစ္ႏုိင္ပါ့မလဲ”ဆုိၿပီး မက္ေဆ့ျပန္ပုိ႔လာတယ္ဗ်ာ။

ကဲ .. အခု သင္တန္းသား လူငယ္လူရြယ္ ဆရာေလးေတြ၊ ေယာဂီေတြေရာ ဘယ္လုိမ်ား သေဘာရၾကတုန္း၊ ႏွစ္ေတြ သစ္သစ္လာတာနဲ႔အမွ် အရာရာဟာ အုိ အုိ လာၾကတယ္ဆုိတာ ဟုတ္တယ္လုိ႔ ေထာက္ခံၾကမလား၊ မဟုတ္ပါဘူးလုိ႔ ကန္႔ကြက္ၾကမလား။ ကုိယ့္ထင္ျမင္ခ်က္ကုိ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာေနာ္၊ ဒါက လႊတ္ေတာ္မဟုတ္ဘူး၊ တရားစခန္း၊ ဒုကၡလြတ္ေျမာက္ မႈအတြက္ ဦးတည္လုပ္ေဆာင္ၾကတဲ့ တရားစခန္းမွာ ဘာမွ ႀကဳိတင္ခ်ဳပ္ခ်ယ္ထားတာမရွိဘူး။ အားလုံး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေတြးေခၚ၊ စဥ္းစား၊ ေမးေျဖၾကပါ။

ထပ္ၿပီး တုိက္တြန္းရင္း အားေပးခ်င္ပါတယ္။ လူအမ်ားေရွ႕မွာ ေမးစရာ ေျဖစရာရွိရင္၊ ရဲရဲေမး၊ ရဲရဲေျဖပါ။ ေရာင္း၀ယ္ေရး ေလာကမွာ “၀ယ္သူက အၿမဲမွန္တယ္”လုိ႔ အဆုိရွိတယ္။ ေဆြးေႏြးေမးေျဖရာမွာလည္း “ေျဖသူဟာ အၿမဲမွန္တယ္”လုိ႔ မွတ္ပါ။ ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး အၿမဲမွန္ႏုိင္မလဲ၊ ဘာမဆုိ အကုန္မွ မသိႏုိင္တာ၊ လြဲတာလဲ ရွိမွာေပါ့”လုိ႔ ေတြးမယ္ဆုိ ေတြးစရာေပါ့။ ဒါလဲ ဟုတ္သင့္သေလာက္ ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သာမညဖလသုတ္မွာ အဇာတသတ္မင္းႀကီးက ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကုိ ေလွ်ာက္ထား သလုိေပါ့၊ ကုိယ့္ထက္သိမီတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ေရွ႕မွာ ေျဖရတယ္ဆုိတာ ကုိယ္က မွန္ရင္လဲ အတည္ျပဳခ်က္ရလုိ႔ အခုိင္အမာ ျဖစ္ၿပီး မွန္တယ္။ ကုိယ္ကမွားေနရင္လည္း အမွန္ကုိ တည့္မတ္ျပဳျပင္ေပးလုိ႔ မွန္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေျဖသူဟာ အၿမဲမွန္တယ္လုိ႔ ေျပာရတာ။ ေျဖသာ ေျဖပါ။

လူတစ္ကုိယ္လုံး ၿခဳံၿပီးၾကည့္လုိက္ရင္ေတာ့ တစ္ႏွစ္ထက္ တစ္ႏွစ္ႀကီးရင့္လာၾကတာကုိ “အုိတယ္”လုိ႔ သတ္မွတ္ ေျပာဆုိၾကတဲ့အတြက္ “အုိတယ္”လုိ႔ ေျပာၾကတာကုိ လုံးလုံးႀကီး မွားတယ္လုိ႔ မဆုိသာပါဘူး။
ဗုဒၶအဘိဓမၼာ ပညာရွင္မ်ားက ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ သုံးသပ္ျပတာကေတာ့ “လူ”ဆုိတဲ့ သက္ရွိ ခႏၶာကုိယ္ႀကီးမွာ အေျခခံ အားျဖင့္ ႐ုပ္အစုအေ၀း (႐ူပကၡႏၶာ)နဲ႔ နာမ္အစုအေ၀းု(နာမကၡႏၶာ)ဆုိၿပီး အစု အေ၀းႀကီး ႏွစ္မ်ဳိးရွိပါတယ္။
သိသာျမင္သာေနတဲ့ ကုိယ္လုံးႀကီးဆုိတာက ႐ုပ္အစုအေ၀းပါ။ ဆုိင္ရာအာ႐ုံေတြကုိ ခံစားမွတ္သား၊ ႀကံစည္၊ သိျမင္ တတ္တဲ့သေဘာမ်ားက နာမ္အစုအေ၀းလုိ႔ ေခၚပါတယ္၊ နာမ္အစုအေ၀းမွာ ခံစား၊ မွတ္သား၊ ႀကံစည္၊ သိျမင္ဆုိတဲ့ သေဘာ တရားေလးခု ပါ၀င္တဲ့အတြက္ နာမကၡႏၶာ ေလးပါးလုိ႔ ေခၚဆုိရ ပါတယ္။

ဒီအေျခခံ အစုအေ၀းႀကီး ႏွစ္ခုနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ မွတ္ခ်က္ျပဳၾကတာကေတာ့ - ႐ုပ္အစု အေ၀းႀကီးက လွည္းယဥ္ (ေမာ္ေတာ္ကား)နဲ႔တူတယ္၊ နာမ္အစုအေ၀းကေတာ့ ယာဥ္ကုိ စီးနင္းၿပီး လုိရာ ေမာင္းႏွင္အသုံးခ်သူ (ယာဥ္ဦးစီး၊ ယာဥ္ေမာင္း၊ ယာဥ္ပုိင္ရွင္)နဲ႔တူတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။
သေဘာကေတာ့ ႐ုပ္အစုအေ၀းႀကီးက နာမ္ရဲ႕အလုိက် ႐ုန္းေပးရတယ္၊ နာမ္အစုအေ၀းက ႐ုပ္ကုိ လုိသလုိ အသုံးခ်ေနတယ္ လုိ႔ ဆုိလုိတာပါ။ “႐ုပ္က ႐ုန္းရတယ္၊ နာမ္က သုံးရတယ္”လုိ႔ အတုိခ်ဳပ္ သေဘာေပါက္ရမွာေပါ့။ 

စဥ္းစားၾကည့္ေပါ့။ သက္ရွိလုိ ေျပာရမယ္ဆုိရင္ ႐ုန္းရသူနဲ႔ သုံးရသူ ဘာကြာျခားလဲဆုိရင္ “႐ုန္းရေတာ့ ပင္ပန္းတယ္၊ ကုန္ခမ္းတယ္၊ သုံးရေတာ့ အားျဖစ္တယ္၊ တုိးတက္တယ္”လုိ႔ သေဘာေပါက္ႏိုင္ပါတယ္။
ခုလည္း ႐ုပ္ခႏၶာကုိယ္ႀကီးက ႐ုန္းရတဲ့အတြက္ တစ္ႏွစ္ထက္တစ္ႏွစ္ အုိ အုိ လာတယ္လို႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ တစ္စ တစ္စ အုိမင္း၊ ယုိယြင္းလာတာလည္း အမွန္ပါပဲ။ မ်က္ေစ့မႈန္၊ နားထိုင္း၊ ခါးကုိင္း၊ သြားေႂကြ၊ အေရတြန္႔တြဲဆုိတာေတြေပါ့။

နာမ္အုပ္စုက်ေတာ့ အဲဒီလုိ မဟုတ္ျပန္ဘူး၊ အဘိဓမၼာသေဘာအရ ႏႈိင္းယွဥ္ျပမယ္ဆုိရင္ ႐ုပ္ခႏၶာကုိယ္ႀကီးက တစ္ၿပဳိင္နက္ ႐ုပ္ေတြ အမ်ားႀကီး ၿပဳိင္ၿပီး ျဖစ္ႏုိင္တာရယ္၊ ျဖစ္လာၿပီးတဲ့အခါ ပ်က္ႏႈန္းက ေႏွးေကြးတာရယ္ေၾကာင့္ ေန႔စဥ္ေန႔တုိင္း ဒီခႏၶာကုိယ္ႀကီးကုိ ျမင္ေတြ႕ေနရသလုိ ထင္ရပါတယ္။ သေဘာတရားအရ “ျမစ္ေရ အလ်ဥ္လုိ၊ ဆီမီးလွ်ံလုိ” မျပတ္ျဖစ္ပ်က္ ေနတယ္ဆုိေပမယ့္ လက္ေတြ႕မွာ ဒီခႏၶာ၊ ဒီပုံစံႀကီးကုိ ေန႔စဥ္ျမင္ေနရသလုိ ထင္ရွားေတြ႕ျမင္ေနမွာပါ။

နာမ္အုပ္စုေတြက်ေတာ့ အဲဒီလုိ မဟုတ္ဘူး၊ တကယ္ကုိမွ “ျမစ္ေရကုိ ႏွစ္ခါ မျမင္ႏုိင္ဘူး”ဆုိတာ အစစ္ပဲ၊ ခုျဖစ္ ခုပ်က္တဲ့ ႏႈန္းက သိပ္ကုိ ျမန္လြန္းတယ္၊ လက္ေဖ်ာက္တစ္ခ်က္ အခ်ိန္အတြင္းမွာ ကုေဋတသိန္းခန္႔ေလာက္ ျဖစ္ပ်က္ေနတယ္ လုိ႔ ဆုိၾကတယ္။ အဲေတာ့ နာမ္အစုအေ၀းကုိ ႏွစ္ႀကိမ္ဆက္မေတြ႕ႏုိင္ဘူး နာမ္တရားမွန္သမွ် ျဖစ္လာသမွ် အသစ္ခ်ည္းပဲ။

အဲ .. ႐ုပ္ထက္ ထူးျခားတာက ႐ုပ္ေတြမွာ “ေရွးေရွးက ပ်က္သြားတဲ့ ႐ုပ္ေတြက ေနာက္ေနာက္႐ုပ္ေတြကုိ သတ္ၱိေတြ ခ်န္ေပးတယ္”ဆုိတဲ့ အနႏၲရပစၥယသတ္ၱိဆုိတာ မရွိဘူး။ နာမ္ေတြမွာက ေရွးေရွးစိတ္ေတြ ဘယ္ေလာက္အျမန္ႏႈန္းနဲ႔ ပ်က္သြားသြား၊ ေနာက္ေနာက္စိတ္ေတြကုိ သတ္ၱိေတြခ်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ အနႏၲရပစၥယသတ္ၱိရွိတဲ့အတြက္ ျဖစ္သမွ် နာမ္အသစ္ေတြမွာ အထူးသျဖင့္ အသိၪာဏ္၊ ဗဟုသုတတုိ႔ တည္မွီရာ “ေဇာ”ဆုိတဲ့ စိတ္ေတြမွာ ေရွးေရွးစိတ္ေတြရဲ႕ အေတြ႕အႀကဳံ စြမ္းအားသတ္ၱိအေမြကုိ ခံယူရရွိတဲ့ အာေသ၀နသတ္ၱိပါရရွိတဲ့အတြက္ ျဖစ္သမွ် သစ္လည္းသစ္၊ ခြန္အားလည္းရွိတယ္။  

ကုိယ့္ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္ကုိ ျပန္ၿပီး ဆင္ျခင္ၾကည့္မယ္ဆုိရင္လဲ အသိပညာ၊ အတတ္ပညာေတြ၊ အတန္းစာအေနနဲ႔ဆုိရင္လဲ တစ္ႏွစ္တစ္တန္းဆုိတာ သစ္သစ္လာၾကလုိ႔ မူလတန္းကေန အလယ္တန္း၊ အထက္တန္းစသည္ တုိးတက္လာၾကတာ မဟုတ္လား။ အတန္းေတြသာ သစ္မလာဘူးဆုိရင္ မူႀကိဳ အဆင့္ကေန တုိးတက္လာစရာ အေၾကာင္းမရွိဘူးေလ။

ေလာကမွာ အေတြ႕အႀကဳံ ဗဟုသုတတို႔၊ တည္ထြင္ႀကံဆမႈတုိ႔ဆုိတာေတြလည္း နာမ္အုပ္စုတုိ႔ရဲ႕ သစ္လြင္တုိးတက္မႈေတြပဲ။ ဒါကုိ ျခံဳငုံသုံးသပ္၊ ေကာက္ခ်က္ခ်ၾကည့္လုိက္ရင္ -
႐ုပ္တရားစုေတြက အခ်ိန္ေတြ၊ ႏွစ္ေတြ သစ္သစ္လာတာနဲ႔အမွ် အုိမင္း ယုိယြင္းလာၾကတယ္။

နာမ္တရားစုေတြကေတာ့ အခ်ိန္နဲ႔ တေျပးညီ သစ္လြင္တုိးတက္ေန႐ုံမွ်မက အုိမင္း၊ ယုိယြင္းတဲ့ ႐ုပ္တရားေတြကုိေတာင္ အသစ္အသစ္ေတြနဲ႔ အစားထုိး တည္ေဆာက္ေပးႏုိင္ၾကတဲ့အတြက္ ဒီေန႔ ကမ္ၻာႀကီးဟာ အခ်ိန္နဲ႔တေျပးညီ ဖြံ႕ၿဖဳိးတုိးတက္လာေန တာဆုိတာ သေဘာေပါက္ေလာက္ပါတယ္။
ဒီေန႔ကမၻာႀကီးမွာ ႐ုပ္ပစ္ၥည္းေတြ အံ့မခန္းတုိးတက္ေျပာင္းလဲေနတာကုိ ၾကည့္ၿပီး ကမၻာ့တုိးတက္မႈကုိ သတ္မွတ္ေျပာဆုိ ေနၾကရေပမယ့္ ကမၻာကုိ တုိးတက္ေျပာင္းလဲေစျခင္းရဲ႕ အဓိက အေျခခံအေၾကာင္းတရားက အသိပညာဆုိတဲ့ နာမ္တရားစုရဲ႕ စြမ္းရည္သတ္ၱိသာျဖစ္တယ္ဆုိတာကုိ ဘယ္သူမွ မျငင္းႏုိင္ပါဘူး။

လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္စုႏွစ္ပုိင္းေလာက္အတြင္းမွာ လုပ္အားလူဦေရ အမ်ားဆုံး ႏုိင္ငံႀကီးက စီးပြားေရးေတြ အမ်ားႀကီး တုိးတက္လာၿပီး ကမၻာ့အင္အားအႀကီးဆုံးဆုိတဲ့ အေမရိကန္ႏုိင္ငံႀကီးကေတာင္ ေငြေၾကးအရ အဲဒီႏုိင္ငံႀကီးကုိ မွီခုိေနရသလုိ ျဖစ္သြားတဲ့အတြက္ “မၾကာခင္ အဲဒီလူဦးေရအမ်ားဆုံး ႏုိင္ငံႀကီးဟာ ကမၻာမွာ အင္အားအႀကီးဆုံး ျဖစ္သြားၿပီး ဒီေန႔ အထက္တန္းေရာက္ေနတဲ့ အင္အားႀကီးႏုိင္ငံေတြကုိေတာင္ လႊမ္းမုိးသြား လိမ့္မယ္”ဆုိတဲ့ အသံေတြ ထြက္လာ ခဲ့ဖူးတယ္။

ဒါနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ပညာရွင္တစ္ဦးရဲ႕ မွတ္ခ်က္က “ဒီအတြက္ လုံး၀မပူပါနဲ႔။ အဲဒီလုိ လုံး၀ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆုိေတာ့ ကမၻာႀကီးကုိ ေငြေၾကးတုိ႔၊ ႐ုပ္၀တၳဳတုိ႔နဲ႔ လႊမ္းမုိးထားႏုိင္ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး။ အသိပညာ၊ အတတ္ပညာေတြ နဲ႔သာ လႊမ္းမုိးထားႏုိင္တာ။ တုိးတက္ေအာင္ ေျပာင္းလဲႏုိင္တာ။ ဒီေန႔ ေငြေၾကးအရ ဘယ္ႏုိင္ငံက ဘယ္လုိ အေနအထားပဲ ေရာက္ေနေန၊ အဆင့္ျမင့္တဲ့ အသိပညာ၊ အတတ္ပညာေတြေရာ၊ ပညာရွင္ေတြေရာက အေမရိကန္သာ အျမင့္ဆုံးျဖစ္တဲ့အတြက္ ကမၻာ့ အင္အားႀကီးႏုိင္ငံဟာလည္း အေမရိကန္ပဲ ျဖစ္ေနမွာပါ”လုိ႔ သုံးသပ္ျပသြားပါတယ္။

---------xxx--------

ခုေျပာမည့္ အေၾကာင္းအရာေတြကုိ သေဘာေပါက္လြယ္ေစဖုိ႔အတြက္ သာဓကေလးတစ္ခုကုိ အရင္ေျပာလုိက္ပါဦးမယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္း လက္ထက္တုန္းက နကုလပိတာနဲ႔ နကုလမာတာ ဆုိတဲ့ အဖုိးအဖြား ဇနီးေမာင္ႏွံရွိတယ္။ နကုလဆုိတာက ေဆြမ်ဳိးမေတာ္ဘူးလုိ႔ ဆုိလုိတာ၊ ပိတာ,မာတာ ဆုိတာ အေဖနဲ႔အေမေပါ့။

ဒီအဖုိးႀကီးဇနီးေမာင္ႏွံက ဒီဘ၀မွာ ဘုရားရွင္နဲ႔ ေလာကအရ ဘာေဆြမ်ဳိးမွ မေတာ္စပ္ၾကေပမယ့္၊ ပါရမီျဖည့္ခဲ့စဥ္ ေရွးဘ၀ေတြတုန္းက ဘ၀ေပါင္း ငါးရာေက်ာ္ မိဖနဲ႔သားအျဖစ္ ေတာ္စပ္ခဲ့ဖူးတာေၾကာင့္ ဒီေနာက္ဆုံးဘ၀မွာ ဘုရားရွင္နဲ႔ ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္း သူတုိ႔ကလည္း ဘုရားရွင္ကုိ သားလုိ႔ မွတ္မိလုိက္သလုိ၊ ဘုရားရွင္ကလည္း မိဖအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳထားတဲ့ “ေဆြမေတာ္ မ်ဳိးမေတာ္ မိဖမ်ား”ဆုိပါေတာ့။
အဲဒီ နကုလပိတာ ဒကာႀကီးက အသက္အရြယ္ႀကီးလာေတာ့ ဘုရားသြားေက်ာင္းတက္ အခက္အခဲရွိလာတယ္။ ဒါနဲ႔ ဘုရားရွင္ကုိ “သားေတာ္ဘုရား .. ခမည္းေတာ္ဟာ အုိမင္းမစြမ္းျဖစ္လာၿပီ၊ အရွင္ဘုရားဆီ မၾကာမၾကာ လာႏုိင္ဖုိ႔လည္း မလြယ္ေတာ့ဘူး။ အုိသူေတြအတြက္ အားတက္ၿပီး အက်ဳိးမ်ား ေစမည့္တရားေလး တစ္ပုဒ္ေလာက္ လုိရင္း တုိရွင္း ေဟာေပးပါ”လို႔ ေလွ်ာက္ထားပါသတဲ့။

သူေလွ်ာက္ထားပုံကုိ ၾကည့္ရင္ ဘုရားရွင္နဲ႔ ဘယ္ေလာက္ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ရွိသလဲဆုိတာ သိသာမွာပါ။ သာမန္လူဆုိ ဒီလုိ “လုိရင္း တုိရွင္း ေဟာေပးပါ”ဆုိတာမ်ဳိး ဘယ္ေျပာ၀ံ့ပါ့မလဲ။ ဒီအဖုိးႀကီးက ဘုရားရွင္နဲ႔ အရင္းႏွီးဆုံး “၀ိႆာသက”ဧတဒဂ္ဘြဲ႕ကုိ ခမည္းေတာ္အရင္း သုေဒၶါဓနမင္းႀကီးထက္ ေက်ာ္လြန္ၿပီး ရထားတာေလ။

ထားပါေတာ့။ အဲဒီလုိ ရင္းႏွီး၀ံ့စားတဲ့စကားနဲ႔ ေလွ်ာက္ထားတဲ့အခါ ဘုရားရွင္ကလည္း ကြက္တိပါပဲ။ “ေအး .. ဒါျဖင့္ ကုိယ္(႐ုပ္အုပ္စုႀကီး)ကသာ အုိနာမ်ဳိးျဖစ္လုိ႔ အုိခ်င္အုိ နာခ်င္နာပါေစ။ စိတ္(နာမ္အုပ္စုႀကီး)ကေတာ့ မအုိမနာေစနဲ႔။ အဲဒီအတုိင္း ႏွလုံးသြင္းက်င့္သုံးေနေပါ့”လုိ႔ မိန္႔ၾကား လုိက္ပါသတဲ့။

တကယ္လုိ႔သာ အုိမင္း ယုိယြင္းမ်ဳိးျဖစ္တဲ့ ႐ုပ္တရားစုေတြနဲ႔အတူ နာမ္တရားစုေတြလည္း အုိမင္း ယုိယြင္းသြားမယ္။ နာမ္တရားစုတုိ႔ရဲ႕ ဓမၼတာသဘာ၀အတုိင္း အခ်ိန္ႏွင့္တစ္ေျပးညီ သစ္လြင္မႈမရွိဘူးဆုိရင္ ဘာျဖစ္သြားမလဲ။ ဒါကုိ သေဘာေပါက္ဖုိ႔အတြက္ ေ၀းေ၀း လံလံၾကည့္မေနနဲ႔ ျမန္မာ ႏုိင္ငံနဲ႔ အိမ္နီးခ်င္းႏုိင္ငံေတြကုိပဲ နည္းနည္းေလး အကဲခတ္ၾကည့္လုိက္။

တစ္ခ်ိန္က ဟုိ ... လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းေျခာက္ဆယ္၀န္းက်င္ေလာက္က ဆုိပါေတာ့ .. ဒီအေရွ႕ေတာင္အာရွတုိက္မွာ ျမန္မာက ထိပ္တန္းမွ အာရွရဲ႕ က်ားေတာင္မဟုတ္ဘူး တကယ့္ ေတာသုံးေတာင္ကုိ အစုိးရတဲ့ ေကသရာဇာျခေသၤ့မင္းႀကီးလုိ။ အိမ္နီးခ်င္းႏုိင္ငံ၊ အထူးသျဖင့္ ထုိင္းတုိ႔၊ စကၤာပူတုိ႔ ဆုိတဲ့ ႏုိင္ငံေတြက ႂကြက္စုတ္ကေလးေတြ။ ျမန္မာႏုိင္ငံကုိ သေရယုိအားက် စိတ္နဲ႔ ေမာ့ၾကည့္ေနၾကရတာ။

ကဲ ... အခု ဘယ္လိုျဖစ္ကုန္ၾကတုန္း၊ ျခေသၤ့က ၾကြက္စုတ္ျဖစ္၊ ႂကြက္စုတ္ကေလးေတြက က်ားျဖစ္သူျဖစ္၊ ျခေသၤ့ျဖစ္သူျဖစ္။ ငုံ႔ၾကည့္ရသူက ေမာ့ၾကည့္၊ ေမာ့ၾကည့္ရသူေတြက ငုံ႔ၾကည့္နဲ႔ အေျခအေနေတြ အားလုံး ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ကုန္ ၾကတယ္ မဟုတ္လား။

အဲဒါ ဘာျဖစ္တာလဲ ..။ ဒီအေျပာင္းအလဲမွာ အဓိက အေၾကာင္းရင္းက ဘာလဲ ....။

ျဖစ္ရပ္ကလည္း ႐ုိး႐ုိးစင္းစင္းပါပဲ၊ ဘာမွ မ႐ႈတ္ေထြး မဖုံးကြယ္ပါဘူး။ အေျဖကလည္း ရွင္းရွင္းေလးပါပဲ။ ျခေသၤ့ႀကီးက ေခတ္ေတြ ႏွစ္ေတြ သစ္ေနတာနဲ႔အမွ် အားလုံးယုိယြင္း အုိမင္းလာတယ္။ နာမ္အစုအေ၀းရဲ႕ အဓိက စြမ္းအားသစ္ျဖစ္ရမည့္ ပညာေရးမွာ ကုိလုိနီမတုိင္မီေခတ္ဆီက အေျခအေနထက္ ဘာမွ ထူးျခားမလာဘူးဆုိရေလာက္ေအာင္ အုိမင္း ယုိယြင္းသြားလုိက္တာ ခုခ်ိန္ထိပဲ။ 

ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အတန္းေအာင္တာနဲ႔ ပညာတတ္တာကုိ ခြဲျခားနားလည္ႏုိင္စြမ္းကုိ မရွိေတာ့ဘူး။ စနစ္ကုိက အတန္းေအာင္တဲ့ သင္နည္းသာ ရွိၿပီး ပညာတတ္ေအာင္က သင္႐ုိးကုိ မရွိခဲ့ဘူး။ပညာတတ္သင္႐ုိးမရွိတဲ့အတြက္ ဘြဲ႕ရမွန္သမွ်လည္း ဘာပညာမွ မတတ္ေတာ့ဘူး။ ဒီအေၾကာင္းေျပာတဲ့အခါ လူငယ္တစ္ဦးက သူတုိ႔ လူငယ္ေတြ အဂၤလိပ္လုိ အေရး၊ အဖတ္၊ အေျပာ အေတာ္ကၽြမ္းက်င္သူေတြ ရွိေနပါၿပီးတဲ့။

ေအာ္ ... လက္စသတ္ေတာ့ အတန္းနဲ႔ပညာသာ မကြဲတာမဟုတ္ဘူး၊ ဘာသာစကားနဲ႔ ပညာေတာင္ မခြဲျခားတတ္တဲ့ အေျခအေနေရာက္သြားၿပီးလားလုိ႔ အံ့ၾသလုိက္မိတယ္။

နာမ္အစုအေ၀းက ေခတ္နဲ႔တေျပးညီ သစ္မလာေပမယ့္ ႐ုပ္၀တၳဳေတြကုိေတာ့ ေခတ္နဲ႔တေျပးညီ သုံးစြဲေမာ္ႂကြားခ်င္ၾကတယ္။ ဒီေတာ့ ရွိၿပီးသား ႐ုပ္၀တၳဳေတြ၊ ေျမေပၚ ေျမေအာက္ေရာ၊ ျမစ္ေခ်ာင္း အင္းအုိင္ေရာ၊ ေရွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္မ်ားပါမက်န္၊ အဲ .. ဘာတဲ့ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းမွာ စကားကြက္လပ္ျဖည့္ ၪာဏ္စမ္းအျဖစ္ “ေျမအုတ္တုိ႔ ၿပဳိေလေသာ္”ဆုိၿပီး ေနာက္က ကြက္လပ္ေပးထားတာ ေျဖတဲ့ကေလးက “ေရာင္းစားၾကပါသည္”လုိ႔ ေျဖခဲ့တယ္ဆုိတာကုိ ၾကည့္ေပါ့။ ဒါဟာ ျခေသၤ့မင္း စင္စစ္က ႂကြက္စုတ္ျဖစ္ရျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းပါပဲ။

အိမ္နီးနားႏုိင္ငံေတြက်ေတာ့ ႂကြက္စုတ္ကေန ဘာေၾကာင့္ က်ားေတြ၊ ျခေသၤ့ေတြ ျဖစ္ကုန္ရသလဲဆုိရင္လည္း ဒီအေျဖပါပဲ။ အုိမင္း ယုိယြင္းတတ္တဲ့ သေဘာေတြက ဘယ္လုိပဲ အုိမင္း ယုိယြင္းပါေစ၊ နာမ္တရားရဲ႕ အင္အားစုျဖစ္တဲ့ ယုံၾကည္မႈ(သဒၶါ)၊ ႀကဳိးစားမႈ(၀ီရိယ)၊ ေခတ္နဲ႔မ်က္ေျခမျပတ္မႈ(သတိ)၊ စိတ္ဓာတ္ခုိင္မာမႈ(သမာဓိ)၊ ေလ့လာဆည္းပူး၊ သုံးသပ္၊ ဆင္ျခင္၊ တည္ထြင္၊ ႀကံဆမႈ(ပညာ)ေတြက ေခတ္နဲ႔တေျပးညီ သစ္ေနတဲ့အတြက္ သစ္သည္ထက္သစ္လြင္ တုိးသည္ထက္ တုိးတက္လာၾကတာပဲေပါ့။

ဒါေၾကာင့္ ေဟာင္းႏြမ္း အုိမင္း ယုိယြင္းတတ္တဲ့ ႐ုပ္တရားစုေတြ သူတို႔ နိယာမနဲ႔အညီ အုိမင္းယုိယြင္းၾကပါေစ။ လုိရင္းအဓိက ျဖစ္တဲ့ နာမ္တရားစုေတြ မေဟာင္းမအုိ၊ မယုိယြင္းေစဘဲ ေခတ္နဲ႔တေျပးညီ သစ္ေနၾကရင္ ႏွစ္ေတြနဲ႔အတူ သာမက အခ်ိန္တုိင္းနဲ႔အတူ အၿမဲသစ္ေနၾကသူေတြ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။

ႏွစ္ေတြနဲ႔အတူ သစ္ေနၾကပါေစ။

                                                                                           
[၁၃၇၇-ခု၊ ႏွစ္ဦးအႀကဳိအျဖစ္ ၁၃၇၆-ခု သႀကၤန္တြင္းမွာ ေရးတဲ့စာ]




----------------------------------