ရွာေဖြေရး ...

Loading...
PO Box 320-207, San Francisco, CA 94132-0207, USA – editors @ moemaka.net ((510) 854-6501)။ HOME, ၅၈/၆၀ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ေအာက္လမ္း၊ ရန္ကုန္၊ ဖုံး (၀၉၂၅- ၄၂၀၀ - ၆၀၆)။ စာတိုက္ေသတၱာ (၈၂၅)၊ ရန္ကုန္စာတိုက္ၾကီး။

သက္ခုိင္ - ဘာမွာခ်င္သလဲ ခ်င္းမိုုင္

သက္ခုိင္ - ဘာမွာခ်င္သလဲ ခ်င္းမိုုင္
(မုိးမခ) ဒီဇင္ဘာ ၂၂၊ ၂၀၁၄



မျပည့္တဲ့ သူေတြၾကား
နင့္အလွေတြလည္း မပါးေအာင္
ငါ့ကိုု ဘာမ်ား
မွာသြားခ်င္သလဲ ခ်င္းမိုုင္။

၉၅၊ ၉၆
ဘဝေတြ ေပ်ာက္ကတည္းကေပါ့
နင္က ေထြးေပြ႕
ငါတိုု႔ရင္မွာ အေႏြးေငြ႔ရဖူးတယ္။

လန္းန (Lanna) ဆိုုတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈ
သင္က အေလးဂ႐ုုမျပဳအား
ငါတိုု႔လိုု အေမေဝး သားေတြအတြက္
အကုုန္စံုုေအာင္ အခ်ိန္ေတြေပး
ကြယ္ တိုု႔ေတြကိုု
လံုုျခံဳေအာင္ သင္ဖန္တီးေပးခဲ့တယ္။

ဝင္လာ၊ ထြက္သြား
ဒီလိုုသူေတြကိုုမ်ား
ေမတၱာတရား မေပ်ာက္
သင္က မ်က္စိေဒါက္ေထာက္
ဘဝတေလွ်ာက္ ၾကည့္ခဲ့တယ္။

ဒါေပမယ့္
ႏွစ္ကာလေတြေဟာင္း
မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြ
အႀကိမ္ႀကိမ္ေျပာင္းတဲ့ၾကားမွာ
သင္လည္း မလွမပ
လူတကာ အလိုုက်
ႏွလံုုးသားမွာ ငိုုရ၊ ႀကိဳမွ
ကြယ္
အလိုုက်က် မက်က်
ကျပခဲ့ရ။

သင္အခါခါ ငိုုရတာ မသိ
သူတိုု႔ဆႏၵသာ ပကတိ
အဲဒီလိုု ဘယာဂတိေတြၾကား။

နင္တိုု႔အတြက္ထမင္း
ငါအေတာ္ပဲ ရွင္းျပ၊ ခင္းရ
ေအာ္ အရည္အခ်င္းအရ တဲ့။
ဒါေၾကာင့္
ငါ့ကိုု (ဟိုုဟာေလ) ေဖာ္လံဖား
အဲသလိုု စံထားရမယ္လိုု႔ေႂကြးေၾကာ္
အဲဒီလိုု အေတြးအေခ်ာ္ေတြၾကား
သင္လည္း နားရွက္
ငါလည္း အမ်က္ထြက္မိမယ္။

ဒါေၾကာင့္
အဲဒီလိုု ေပါက္တက္ကရေတြမ်ား
မျပည့္တဲ့ သူေတြၾကား
နင့္အလွေတြလည္း မပါးေအာင္
ငါ့ကိုု ဘာမ်ား
မွာသြားခ်င္သလဲ ခ်င္းမိုုင္။

(ခ်င္းမိုုင္ = ထိုုင္းႏိုုင္ငံ၏ ဒုုတိယၿမိဳ႕ေတာ္)

သက္ခိုုင္
(၀၀း၁၈) ။ ၂၀၊ ၁၂၊ ၂၀၁၄

ဒီဇင္ဘာ ၂၁၊ ၂၀၁၄ - မိုုးမခေရဒီယိုု (ဆစ္ဒနီ)

old-radio
ဒီဇင္ဘာ ၂၁၊ ၂၀၁၄ - မိုုးမခေရဒီယိုု (ဆစ္ဒနီ)
ဂီတလုုလင္ ေမာင္ကိုုကိုု (၈၁ႏွစ္) ေနာက္ဆုုံးေရးတဲ့ ရန္ကုုန္ တကၠသိုုလ္ယုုဒႆန္ခရစ္ယာန္အသင္းေတာ္ စိန္ရတုုေတး (၂) (၁၉ ၃၇-၂၀၀၇)
ရာဇေတာ၀ါကဗ်ာ - ႏိုုင္ျမန္မာ
သမၼတၾကီးကိုု ရိုုးတယ္ေျပာလိုု႔ ေမးပါရေစ - ဇင္ေသာ္ႏိုုင္
အေမရိကန္ဒဏ္ခတ္မႈနဲ႔ ဦးေအာင္ေသာင္း ပိုုင္ဆိုုင္မႈအခ်ဳိ႔ - ဂိုုရွယ္ေလး
ျမန္မာျပည္ေျမပုုံ ေရးဆြဲၾကသူမ်ား - ဦးဘုုန္းဓါတုု၊ ၂၀၁၁ ေတာင္ငူ
ဆစ္ဒနီျမိဳ့က ေကာ္ဖီဆိုုင္ အၾကမ္းဖက္မႈႏွင့္ ေ၀ဘန္ခ်က္ (နစ္ေနမန္း၀က္ဆိုုက္)
ေအာင္ဆန္း (သိုု႔) ခန္းေျခာက္မသြားတဲ့ ျမစ္တစင္းကဗ်ာ - အလင္းျဖဴ၊ သူရိယဂ်ာနယ္
ေနျပည္ေတာ္ (ေနပူေတာ္) နဲ႔ တရုုတ္ ကုုလား ေၾကာက္ရတဲ့ တိုုင္းျပည္ - သူရိယဂ်ာနယ္
အထူးက႑ - ၂၀၁၄ ခရစ္ယာန္တရား၊ ဆရာမထူးရယ္ (ဆစ္ဒနီျမန္မာ၊ ခရစ္ယာန္အသင္းေတာ္) ခရစ္ယာန္ေတးမ်ား၊ သင္းအုုပ္ဆရာ ေဒါမနစ္နဲ႔ ဂီတလုုလုုင္ ေမာင္ကိုုကိုုရဲ့ ေနာက္ဆုံးလက္ရာ (၃)
ေမးျမန္းဆက္သြယ္ - ႏွင္းျမတ္ခိုုင္
စီစဥ္သူ - ဦးပန္တ်ာ၊ ေဒါက္တာဇင္မာထြန္း၊ သတင္းတာ၀န္ခံ - ႏွင္းျမတ္ခိုုင္
(မိုုးမခမွတ္ခ်က္ - မိုုးမခေရဒီယိုု (ဆစ္ဒနီ)အစီအစဥ္တြင္ သတင္းထည့္သြင္းျခင္း၊ ေၾကာ္ျငာမ်ား ထည့္သြင္းျခင္းတိုု႔အတြက္ ဦးပန္တ်ာတိုု႔ မိုုးမခေရဒီယိုအဖြဲ႔သိုု႔ upantra@gmail.com အီးေမးျဖင့္ ဆက္သြယ္ႏိုုင္ပါေၾကာင္း)

ေနဝန္ းနီ (မႏၲ ေလး) - "ေအာင္ ဆန္ း မ ေသဘူး"


ေနဝန္ းနီ (မႏၲ ေလး) - "ေအာင္ ဆန္ း မ ေသဘူး"
(မိုုးမခ) ဒီဇင္ဘာ ၂၂၊ ၂၀၁၄

ေတာင္ တန္ း ေတြက 
အ ေလးျပဳရတဲ့  ေအာင္ ဆန္ း
အႏွစ္ တစ္ ရာတင္ မဟုတ္ ဘူး
ကမာၻပ်က္ သုဥ္ းအ ေမွာင္ ဖုံး ေတာင္
ျပည္ သူ ေတြရင္ ထဲ
ကြၽန္ ေတာ္ ရင္ ထဲ
ေအာင္ ဆန္ း ဘယ္ ေတာ့မွ မေသဘူး။


17/12/2014

သစ္ေကာင္းအိမ္ - ေႏြဦးကန္တာ႐ုုိဇာ …

သစ္ေကာင္းအိမ္ - ေႏြဦးကန္တာ႐ုုိဇာ …
(မုိးမခ) ဒီဇင္ဘာ ၂၁၊ ၂၀၁၄



ငါစိတ္ေတြ
ဆိတ္ၿငိမ္သြားေအာင္
ညလုုံးကြၽတ္
လင္းေပးေနတဲ့အေမွာင္ေတြကုုိ
ငါေက်းဇူးတင္မိ၊

စစ္ကုုိ
စစ္ၾကည့္မိတယ္
စစ္ရဲ႕သားေတြ အလုုိမရွိ…..

ခ်စ္သားေတြကုုိ အလုုိမရွိ
အခ်စ္သားေတြသာ အလုုိရွိ…..

ပစၥဳပၸန္ကုုိ
အမုုန္းနဲ႔ မလိမ္းက်ံခ်င္ဘူး…
ဇာတ္ကေတာ့
နင္ေသးလည္းမေအးမယ့္ဇာတ္

ငါကေတာ့ျဖင့္
ကဗ်ာစပ္ေနသူႀကီး။ ။


(ေႏြဦးကန္တာရုုိဇာ= အိပ္မက္တခုုထဲတြင္ ဆရာေဇာ္ေဇာ္ေအာင္၏ ဇာတ္ေကာင္ ပီတာေဇာ္ျမင့္သည္ ေကာ္ဖီဆုုိင္ဖြင့္လွစ္၍ ေရာင္းခ်ေန ေလရာ ထုုိဆုုိင္တြင္ က်ေနာ္မွာယူေသာက္သုုံးမိေသာ ေကာ္ဖီတခြက္၏ အမ်ဳိးအစားနာမည္မွ်…)

(၂၀။ ဒီဇင္ဘာ။ ၂၀၁၄)

photo - Aung Htet

သီဟ(စခန္းသစ္) - လမ္းတိုုင္းကိုု ခင္းထားတယ္


သီဟ(စခန္းသစ္) - လမ္းတိုုင္းကိုု ခင္းထားတယ္
(မိုုးမခ) ဒီဇင္ဘာ ၂၁၊ ၂၀၁၄

တူေမာင္ညိဳ - တစ္ရာ ရာခုိင္ႏႈန္းျပည့္အႏုိင္ရဖုိ႔ဆိုလွ်င္


တူေမာင္ညိဳ   - တစ္ရာ ရာခုိင္ႏႈန္းျပည့္အႏုိင္ရဖုိ႔ဆိုလွ်င္ 
(မိုုးမခ) ၂၀၁၄ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာ ၂၀ ရက္) 

ဤေဆာင္းပါးအား (၁၅- ၁၂-၂၀၁၄) ရက္စြဲျဖင့္ထုတ္ေဝေသာ အတြဲ(၃)၊ အမွတ္ (၄၉) ဒီလိႈင္းစာေစာင္၊ အယ္ဒီတာ့အာေဘာ္ နိဂံုးပုိဒ္ျဖင့္စတင္လိုက္ပါသည္။ 

“စတုတၱအႀကိမ္ဗဟိုေကာ္မတီအစည္းအေဝးမွခ်မွတ္လိုက္သည့္ တိက်ေသာလုပ္ငန္းလမ္းညြန္၊ ခုိင္မာေသာစည္းရံုးေရး၊ ပီျပင္ ေသာမူဝါဒႏွင့္အင္အားေတာင့္တင္းေသာ အမ်ိဳးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရာျပည့္ႏွင့္အတူ ၂၀၁၅ ေရြးေကာက္ ပြဲ၌တစ္ရာ ရာခုိင္ႏႈန္းျပည့္အႏုိင္ယူေပဦးမည္ျဖစ္ေပသည္”
ဤနိဒါန္းပါစာသားမ်ားကို ဒီလိႈင္းအယ္ဒီတာအဖြဲ႔က သာမန္ေရးရိုးေရးစဥ္ ေရးလိုက္သည္ေတာ့ဟုတ္ဟန္မတူပါ။ ခုိင္မာသည့္ သံဓိဌာန္သေဘာ၊ ပီျပင္သည့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္သေဘာေရးလုိက္သည္ဟု ယူဆမိပါသည္။ 

က်ေနာ္ကလည္း ဒီခ်ဳပ္ပါတီအႏုိင္ရေစခ်င္ပါသည္။ ထုိစိတ္၊ထိုဆႏၵသည္ တစ္ပါတီ၊တစ္ပုဂၢိဳလ္အႏုိင္ရေစလိုသည့္ က်ဥ္းက်ဥ္း ေျမာင္းေျမာင္းစိတ္ထားမ်ိဳးအလ်ဥ္းမဟုတ္ပါ။ လူမ်ိဳးေပါင္းစံုျပည္သူမ်ား၏လတ္တေလာႏွင့္ေရရွည္အက်ိဳးစီးပြားအေပၚမူတည္ေသာအႏုိင္ ရေစလိုသည့္ စိတ္သေဘာထားဆႏၵလည္းျဖစ္ပါသည္။

က်ေနာ့္ဆံဖ်ားမွေျခဖ်ားအထိသည္ထုိသုိ႔အႏုိင္ယူလိုေသာ စိတ္ဆႏၵတုိ႔ျဖင့္ ျပည့္လွ်မ္းေနပါသည္။ စစ္အုပ္စုႏွင့္ စစ္အာဏာရွင္ စနစ္အေပၚ အဖိႏွိပ္ခံလူမ်ိဳးေပါင္းစံုျပည္သူမ်ားက ပီျပင္ျပတ္သားစြာ ထာဝရအႏုိင္ယူထားမွျဖစ္မည္။ 

စစ္အုပ္စုႏွင့္စစ္အာဏာရွင္စနစ္အေပၚ အဖိႏွိပ္ခံလူမ်ိဳးေပါင္းစံုျပည္သူမ်ားဘက္မွ ပီျပင္ျပတ္သားစြာ အႏုိင္ရရွိထားမွသာ ၿငိမ္း ခ်မ္းေရး၊ ဒီမိုကေရစီေရး၊ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုအေရးမ်ားသည္ ေရရွည္အာမခံခ်က္ရွိမည္မဟုတ္ပါေလာ။ ဒီမုိကေရစီစနစ္ဆုိ သည္ အဖိႏွိပ္ခံျပည္သူမ်ားက အရာရာကိုအဆံုးအျဖတ္ေပးႏုိင္သည့္ ေခတ္စနစ္ကို ဆိုိလိုျခင္းျဖစ္သည္မဟုတ္ပါလား။ ၁၉၆၂ မွ ယေန႔ အခ်ိန္ အထိ ရာစုႏွစ္ဝက္ေက်ာ္ကာလမ်ားသည္  စစ္အုပ္စုႏွင့္ စစ္အာဏာရွင္မ်ား ထင္ရာစုိင္းခဲ့သည့္ႏွစ္ကာလမ်ားပင္ျဖစ္သည္။ ထုိသုိ႔ ဖက္ဆစ္ ဆန္ေသာ ယုတ္မာရုိင္းစုိင္းမႈမ်ား ရပ္တန္းကရပ္ရေပေတာ့မည္။ ဆက္လက္စိတ္ရွည္သည္းခံခြင့္ျပဳေန၍မရေတာ့၊ ယင္းသုိ႔ ဆိုးသြမ္းလွ သည့္လုပ္ရပ္မ်ားကို နိဂံုးခ်ဳပ္ေျမျမွဳပ္ပစ္ဖို႔လိုၿပီ။

  လူမ်ိဳးေပါင္းစံု ျပည္သူမ်ားအေပၚ စစ္အုပ္စုႏွင့္စစ္အာဏာရွင္စနစ္က အႏုိင္က်င့္ဖိႏွိပ္ဗိုလ္က်ေနခဲ့သည့္ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ေက်ာ္ ကာလအတြင္း တိုင္းျပည္ဆင္းရဲ၊ ျပည္သူမဲြခဲ့ရေသာ္လည္း  အုပ္စုိးသူ စစ္အုပ္စုစစ္အာဏာရွင္မ်ားမွာမူ က်ိက်ိ တက္ႂကြယ္ဝ ခ်မ္းသာ ေသာ ကုေဋႂကြယ္သူေ႒းႀကီးမ်ားျဖစ္ခဲ့ၿပီ။ ဤမွ်ဆိုးဝါးရုိင္းစုိင္းေသာ၊ မတရားေသာ၊ မမွ်တေသာ စနစ္ဆိုး၊ စနစ္ရုိင္းကို အျမစ္ပါမက်န္ ၿဖိဳ ဖ်က္တူး ထုတ္ပစ္ရမည္မဟုတ္ပါေလာ။  

“ အမ်ိဳးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရာျပည့္ႏွင့္အတူ ၂၀၁၅ ေရြးေကာက္ ပြဲ၌တစ္ရာ ရာခုိင္ႏႈန္းျပည့္ အႏုိင္ယူေပဦးမည္ျဖစ္ေပသည္” ဟုဆုိထားသည္သျဖင့္ အခ်က္ ၃ ရပ္ေခါင္းထဲတြင္ စီကာစဥ္ကာေပၚလာပါသည္။ 

ပထမဆံုးအခ်က္မွာ ၁၉၉၀ ျပည့္ ေရြးေကာက္ပြဲ အႏုိင္ရခဲ့သည့္ကိစၥျဖစ္ပါသည္။ ဒီခ်ဳပ္ပါတီက ေၾကညာခ်က္မ်ားတြင္ ေရး ေလ့သားေလ့ရွိသည့္ စကားလံုးအရဆုိလွ်င္ “ေသာင္ၿပိဳကမ္းၿပိဳအႏုိင္ရသည့္” ကိစၥႀကီးျဖစ္သည္။

ထုိေအာင္ပြဲ၊ ထုိရလဒ္ႀကီး မည္ကဲ့သုိ႔ အေဟာသိကံျဖစ္သြားရသနည္း။ ယခုေတာ့ ဤအခ်က္သည္ နာက်င္ခါးသည္းဖြယ္ရာ မေမ့ႏုိင္စရာ၊မေမ့ေကာင္းစရာ အတိတ္သမုိင္းသင္ခန္းစာတစ္ခုျဖစ္သြားခဲ့ပါၿပီ။ 

ကာခ်ဳပ္ဗုိလ္မင္းေအာင္လိႈင္တုိ႔ မၾကာခဏကိုးကားေနသာ (၉၂ ဒသမ ၄၈) ရာခုိင္ႏႈန္းဆုိသည္မွာ ၁၉၉၀ ျပည့္ေရြးေကာက္ပြဲ ရလဒ္ကိုဖ်က္သိမ္းပစ္ၿပီးသားလည္းျဖစ္ေစ၊ စစ္အုပ္စုႏွင့္စစ္အာဏာရွင္စနစ္အား “၂၀၀၈အေျခခံဥပေဒ” ျဖင့္ သဖူေဆာင္းၿပီးသားျဖစ္ေစ ခဲ့ေသာတစ္ခ်က္ခုတ္ႏွစ္ခ်က္ျပတ္ လုပ္ရပ္ပင္ျဖစ္သည္မဟုတ္ပါလား။ 

ဒုတိယအခ်က္္မွာ “တစ္ရာ ရာခုိင္ႏႈန္းျပည့္အႏုိင္ရေရးကိစၥ”ျဖစ္သည္။ တစ္ရာ ရာခုိင္ႏႈန္းျပည့္ ႏုိင္ဖို႔ဆုိသည္မွာ ၂၀၀၈ အေျခခံ ဥပေဒတည္ၿမဲေနသမွ် ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏုိင္ေသာကိစၥျဖစ္သည္။ အၾကင္ႏုိင္ငံေရးပါတီတစ္ရပ္သည္ အၾကင္ေရြးေကာက္ပြဲ၌ မည္သုိ႔ပင္ တစ္ရာ ရာခုိင္ႏႈန္း ျပည့္အႏုိင္ရသည္ျဖစ္ေစ၊ လႊတ္ေတာ္ထဲ၌ ၇၅% သာ ေနရာရမည္ျဖစ္သည္။ က်န္ ၂၅%ကို ကာခ်ဳပ္က အပိုင္ရယူ ထားၿပီးျဖစ္သည္မဟုတ္ပါလား။ 

ဤအခ်က္ကို ဒီခ်ဳပ္ပါတီႏွင့္ ဒီလိႈင္းအယ္ဒီတာ့အဖြဲ႔ကလည္းသိၿပီးျဖစ္ပါသည္။ သို႔ပါ၍ ၂၀၁၅ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ ဒီခ်ဳပ္ပါတီ အေနျဖင့္ တစ္ရာ ရာခိုင္ႏႈန္းအျပည့္ႏိုင္ဖို႔ မျဖစ္ႏုိင္ပါဟု အားနာစြာျဖင့္ေျပာရေပေတာ့မည္။ (PR) ေျခလွမ္းမ်ား၊ ဉာဏ္နီဉာဏ္နက္ မ်ိဳးစံု ျဖင့္ လုပ္ႀကံဖန္တီးလာႏုိင္သည့္ “ဦးတင္ေအး ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္”၏ ညစ္ကြက္မ်ားႏွင့္ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီ၊ (တစည) ပါတီတုိ႔၏ ေျခလွမ္း မ်ားကို ထည့္သြင္းစဥ္းစားလိုက္မည္ဆိုလွ်င္ တစ္ရာ ရာႏႈန္းျပည့္အႏုိင္ရေရးကိစၥသည္ အေရး/အေျပာလြယ္သေလာက္ လုပ္ရကိုင္ရ မလြယ္လွသည့္ကိစၥျဖစ္သည္မွာ ပို၍ရွင္းလင္းသြားသည္မဟုတ္ပါလား။

ထို႔အျပင္ လႊတ္ေတာ္ထဲတြင္ ကာခ်ဳပ္ယူထားသည့္ ၂၅%ကိစၥ ေလာေလာဆယ္ေလွ်ာ့ေပးႏုိင္မည္ မဟုတ္ေၾကာင္း ေရြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္ဥကၠ႒ကုိယ္တုိင္က ထုတ္ေဖာ္ေျပာေနသည့္ကိစၥကိုလည္း သတိျပဳၾကဖို႔လိုပါသည္။ 

၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒ တြင္ျပ႒ာန္းထားသည့္ ပုဒ္မ ၆ (စ)၊ပုဒ္မ ၁၄၊ ပုဒ္မ ၂၀ (င)၊ (စ)၊ ပုုဒ္မ ၄၀ (ခ) (ဂ) တုိ႔သည္ အေျခခံ ဥပေဒ၏ အထက္တြင္၊ ႏိုင္ငံေရး၏ အထက္တြင္ စစ္အုပ္စု/ စစ္္တပ္က လႊမ္းမိုးထားသည့္အခ်က္မ်ားပင္ျဖစ္သည္။ ဤအခ်က္မ်ားသည္ ၂၀၀၈အျခခံဥပေဒ၏ အႏွစ္သာရျဖစ္သည္။ ဤအခ်က္မ်ားကို ဖယ္ရွားမပစ္ႏိုင္သမွ် ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ တစ္ရာ ရာႏႈန္းျပည့္ အႏုိင္ရလွ်င္ လည္း  “ပုဒ္မ ၄၃၆ ျပင္ဆင္၍မရႏုိင္” သည္ ကို အားလံုး နားလည္ထားၿပီးျဖစ္ပါသည္။ 
၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒသည္ စစ္အုပ္စုႏွင္စစ္တပ္အား ထာဝစဥ္အာဏာသိမ္းမႈ/အခ်ိ္န္မေရြး အာဏာသိမ္းႏုိင္မႈကို “ဥပေဒအရ” ခြင့္ျပဳထားသည့္ အေျခခံဥပေဒျဖစ္ပါသည္။ ဤအခ်က္သည္ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒ၏ အႏွစ္သာရလည္းျဖစ္ပါသည္။ ျပင္ဆင္ေရး သမား မ်ား အဓိကဦးတည္ျပင္ဆင္ရမည့္အခ်က္မွာ ဤအႏွစ္သာရအခ်က္ပင္ျဖစ္ပါသည္။ ယင္းအခ်က္ကို မျပင္ဆင္ႏုိင္သမွ်/မေျပာင္းလဲႏုိင္သမွ် ကာလပတ္လံုး စံျပည့္၊ႏႈန္းျပည့္ဒီမုိကေရစီ၊ စံျပည့္ႏႈန္းျပည့္ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု ျဖစ္လာမည္မဟုတ္ပါ။ 

  ထုိ႔အျပင္ဤအခ်က္ကုိ စစ္အုပ္စုက လံုးဝအထိမခံပါ။ ေကာ္မရွင္ဥကၠ႒ ကုိယ္တုိင္ေျပာေနသည့္ “Balance Out သြားမယ္” ဆုိသည္မွာ ဤအခ်က္ပင္ျဖစ္ပါသည္။ ဆိုရလွ်င္ “၂၀၁၅ ေရြေကာက္ပြဲ” တြင္ တစ္ရာ ရာခိုင္ႏႈန္းျပည့္ႏုိင္လွ်င္လည္း အေျခခံဥပေဒကို ျပင္ဆင္၊ ေျပာင္းလဲႏုိင္လိမ့္မည္မဟုတ္ပါ။ 

တတိယအခ်က္မွာ ဒီခ်ဳပ္ပါတီဥကၠ႒ေျပာခဲ့ဖူးေသာ “ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒတည္ၿမဲေနသမွ် ေရြးေကာက္ပြဲေတြဟာ လြတ္လပ္ ပင္လြတ္လပ္ျငားေသာ္လည္း တရားမွ်တလိမ့္မည္မဟုတ္” ဆုိသည့္ ေျပာစကားကို   အမွတ္ရၾကဖို႔လည္းလိုပါလိမ့္မည္။  

နိဂံုးခ်ဳပ္၍ ေျပာရလွ်င္ ၂၀၀၈အေျခခံဥပေဒတည္ၿမဲေနသမွ်ကာလပတ္လံုး လူမ်ိဳးစံုျပည္သူမ်ား“တစ္ရာ ရာခိုင္ႏႈန္းျပည့္” အႏုိင္ မရႏုိင္ပါ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ “၂၀၀၈အေျခခံဥပေဒ”သည္ စစ္အုပ္စု/စစ္အာဏာရွင္စနစ္အား ထာဝရစဥ္အႏိုင္ယူခြင့္ေပးအပ္ထား သည့္ အေျခခံဥပေဒျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ပင္ျဖစ္ပါသည္။  သုိ႔ပါ၍ “တစ္ရာ ရာခိုင္ႏႈန္းျပည့္”အႏုိင္ရရွိေစဖုိ႔ဆိုလွ်င္ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒ ကို ဖ်က္သိမ္းမွသာျဖစ္ႏုိင္မည္ဆုိသည့္အခ်က္မွာရွင္းလင္းေနပါသည္။ 

ညြန္း
- ဒီလိႈင္းစာေစာင္၊ အတြဲ (၃)၊ အမွတ္ (၄၉)၊ ၁၅-၁၂-၂၀၁၄ 
- ၁၆-၁၂-၂၀၁၄  ေရြေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္ဥကၠ႒ ေျပာၾကားခ်က္
- ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ (၂၀၀၈) 

 (ဓာတ္ပံုု-Yangon Globe)

ေအာင္သဇင္ - ျပည္ေထာင္စုၿဖိဳခြဲေရး - တိုင္းရင္းသားစည္းလံုးညီၫြတ္မႈၿဖိဳခြဲေရး


ေအာင္သဇင္  - ျပည္ေထာင္စုၿဖိဳခြဲေရး - တိုင္းရင္းသားစည္းလံုးညီၫြတ္မႈၿဖိဳခြဲေရး
(မိုုးမခေပးစာ) ဒီဇင္ဘာ ၂၀၊ ၂၀၁၄

ဒို႔တာဝန္အေရးသံုးပါးကို ပါးစပ္ကအျမႇဳပ္ထြက္မတတ္ေအာ္ေနတဲ့ ကာခ်ဳပ္မင္းေအာင္လႈိင္ဟာ တိုင္းရင္းသားေတြ UNFC ထဲမွာ၊ FUA ျပည္ေထာင္စုတပ္မေတာ္ထဲမွာ၊ KAF ေကာ္သူးေလတပ္မေတာ္ထဲမွာ စည္းလံုးညီၫြတ္မယ့္အေရး ကိုေတာ့ အျပင္းအထန္ဆန္႔က်င္ေနၿပီး ဖ်က္ဆီးၿဖိဳခြဲဖို႔ နည္းမ်ဳိးစံုသံုးေနတာ ေတြ႔ရတယ္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးအဆင့္ရွိ မင္းေအာင္လႈိင္ဟာ ၂၀၁၃ ေမလ နဲ႔ ႏိုဝင္ဘာလကတည္းက တပ္မေတာ္မူ ၆ ခ်က္တို႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမူ ၆ ခ်က္တို႔ လုပ္လာၿပီး ကိုယ္ပုိင္ျပ႒ာန္းခြင့္အတြက္တုိက္ေနတဲ့ တိုင္းရင္းသားတပ္ေတြကို တည္ဆဲ ဥပေဒေတြလိုက္နာဖို႔၊ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒလိုက္နာဖို႔ဆိုတဲ့ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ေတာင္းဆိုခ်က္ေတြ စ,လုပ္ခဲ့တယ္။ ႏိုင္ငံ ေတာ္ကာကြယ္ေရးတကၠသိုလ္ NDC လို႔ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္နာမယ္ေပးထားတဲ့ စစ္ေက်ာင္းမွာ စက္တင္ဘာ ၁၉ ရက္ က မင္းေအာင္လႈိင္ မိန္႔ခြန္းေပးေတာ့ UNFC ကို ေျပာင္ အတိအလင္းတုိက္ခိုက္လာခဲ့တယ္။ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ ေရးအဖြဲ႔ေတြကို "တိုက္ထုတ္ေခ်မႈန္း"တာမွန္တယ္ ဆိုတဲ့သေဘာ ေျပာလာခဲ့တယ္။ တိုင္းရင္းသားတပ္ေတြကို သြား မတိုက္ဘူး၊ ဒါေပမဲ့ ခုခံပိုင္ခြင့္အရ မေတြ႔ခင္မွာ တားရတယ္လို႔ ေျပာတာဟာ သူတို႔တိုက္ခ်င္ရင္ အမ်ဳိးမ်ဳိးအေၾကာင္းျပ တိုက္မယ္ဆိုတဲ့သေဘာ စိန္ေခၚၿခိမ္းေျခာက္တာျဖစ္တယ္။

VOA အင္တာဗ်ဴးေတြၾကည့္ရင္ စစ္သားနဲ႔မဆိုင္တာေတြ၊ သမတတုိ႔ လႊတ္ေတာ္တို႔ေျပာရမွာေတြကို ေလွ်ာက္ေျပာေန တာေတြ႔ရတယ္။ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒကိုလဲ အႀကီးအက်ယ္အမႊန္းတင္ ကာကြယ္ေနၿပီး ျပင္ဖို႔ကိစၥမွာ တိတ္ေနတဲ့ အသံေတြနားေထာင္ဖို႔ ဘာညာေလွ်ာက္ေျပာေနတာဟာ နာဂစ္မိလို႔ေသသြားသူေတြ တမလြန္ကေန ေထာက္ခံမဲထည့္ ခဲ့တာ၊ တခ်ဳိ႕ၿမိဳ႕နယ္ေတြမွာ ၁၀၀% ေက်ာ္ေထာက္ခံမဲျပခဲ့တာေတြကို တမ္းတေနပံုရတယ္။ 

တိုင္းရင္းသားေတြဘက္ကၾကည့္ရင္ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒဟာ ေညာင္ႏွစ္ပင္မွာ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ ၁၃ ဖြဲ႔ အဆိုျပဳခ်က္၊ ဝ၊ ကိုးကန္႔၊ မိုင္းလား ၃ ဖြဲ႔တို႔ရဲ႕ အဆိုျပဳခ်က္ေတြကို လံုးဝပယ္ခ်ၿပီးဆြဲခဲ့တဲ့အတြက္ ဘယ္လိုမွလက္မခံ ႏိုင္တဲ့အေျခခံဥပေဒဆိုတာ အားလံုးအသိျဖစ္တယ္။

 ေညာင္ႏွစ္ပင္အမ်ဳိးသားညီလာခံဆိုတာ အေျခခံဥပေဒဆြဲဖို႔ အတြက္ ဒီမိုကေရစီနည္းက် ကိုယ္စားလွယ္ေရြးတာ၊ ေဆြးေႏြးတာ၊ ဆံုးျဖတ္တာ လံုးဝမရွိတဲ့ ညီလာခံအတုႀကီးျဖစ္ၿပီး အဲ့ဒီဒီမိုကေရစီကင္းမဲ့လွတဲ့ ညီလာခံၿပီးေတာ့မွ ပုဒ္မ ၄၄၅ ကို လူတေယာက္တည္းရဲ႕အမိန္႔နဲ႔ ထပ္ထည့္ခဲ့ေသးတာ ျဖစ္ေနေတာ့ ဒါကို အေသအလဲကာကြယ္ေနတဲ့ မင္းေအာင္လႈိင္ ဘာလဲ ဘယ္လဲ ဆိုတာ ေျပးၾကည့္စရာေတာင္ မလို ပါဘူး။

မင္းေအာင္လႈိင္ သိန္းစိန္ ေရႊမန္း ခင္ၫြန္႔တို႔ဟာ အမ်ဳိးသားႏိုင္ငံေရးဆိုတဲ့ စကားလံုးကိုလဲ ေရလဲနဲ႔သံုးေနၿပီး ႐ႈပ္ေထြးေအာင္ လုပ္ေနၾကတာ ျဖစ္တယ္။ တကယ္ေတာ့ ကြယ္လြန္သူဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္းဦးႏု အေကာင္းဆံုး ရွင္းျပခဲ့ ဖူးသလို လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႔ အပါအဝင္ ႏိုင္ငံေရးပါတီတိုင္း၊ ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႔အစည္းတိုင္းဟာ အမ်ဳိးသား ႏိုင္ငံေရးကို ကိုယ့္အျမင္ ကိုယ့္႐ႈေဒါင့္ ကိုယ့္အယူအဆ ကုိယ့္ဝါဒသေဘာတရားနဲ႔ လုပ္ေနၾကတာခ်ည္းျဖစ္တယ္။ အဲသလိုလုပ္ေနရာက တခ်ဳိ႕အေျခအေနေတြမွာ သြားတူၾကလုိ႔ ေပါင္းလုပ္ၾကတာေတြ ျဖစ္တတ္တယ္၊ ဥပမာ- လြတ္လပ္ေရးအႀကိဳကာလ၊ ၈ ေလးလံုးကာလေတြလိုမ်ဳိး။ ဒါေပမဲ့ အဲ့လိုအခ်ိန္ေတြမွာေတာင္ အျမင္မတူလို႔က်န္ခဲ့တဲ့ အနည္းစုေတြ ရွိတတ္ေသးတယ္။ ဒါမ်ဳိးက အျမဲတမ္းမတူႏိုင္တဲ့အတြက္ ပါတီစံုဒီမိုကေရစီစနစ္ကို က်င့္သံုးၾကရတာ ျဖစ္တယ္။ 

ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးသန္းေရႊ ေခါင္းေခါက္ေရြးထားတဲ့ လက္ေရြးစင္တပည့္ခ်ဳပ္ပီပီ စစ္ဝါဒနဲ႔ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို အစြမ္းကုန္ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ သစၥာျပဳထားတဲ့ မင္းေအာင္လႈိင္ဟာ စစ္အုပ္စုကို အကာကြယ္ေပးမယ့္ ဟန္ျပၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ဖို႔ Plan A အျဖစ္ တိုင္းရင္းသားေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႔အမ်ားစုကို တျပည္လံုး အပစ္ရပ္စာခ်ဳပ္ လက္မွတ္ထိုးေအာင္ ဘယ္လိုမွၿခိမ္းေျခာက္လို႔လဲမရ၊ စစ္ေရးနည္းနဲ႔ေခ်မႈန္းလို႔လဲမရ၊ လိမ္ညာလွည့္ စားလို႔လဲမရတာ ေလးႏွစ္ၾကာလာေတာ့ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ေတြထဲက ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေတြကိုသိမ္းသြင္းၿပီး တိုင္းရင္းသားေတြရဲ႕ စည္းလံုးညီၫြတ္မႈကို ၿဖိဳခြဲဖို႔လုပ္ေနၿပီျဖစ္တယ္။

တိုင္းရင္းသားအမ်ားစုကို ကိုယ္စားျပဳထားတဲ့ NCCT နဲ႔ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးေဆြးေႏြးေနရာမွာ တိုင္းရင္းသားေတြ ဘက္က ဖက္ဒရယ္စနစ္ကို ၾကံ႕ၾကံ႕ခိုင္ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့အတြက္ လက္ရွိေဆြးေႏြးပြဲေတြဟာ အခု သိန္းစိန္အစိုးရသက္တမ္းအတြင္း မေအာင္ျမင္ႏိုင္ဘဲ ၂၀၂၀-၂၀၃၀ အထိေရာက္ႏိုင္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ ၂၀၁၅ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ၾကံ႕ဖြတ္ အစုိးရဘဲ တက္မယ္၊ ၾကံ႕ဖြတ္အစိုးရသစ္ဟာ ဖက္ဒရယ္ကို လက္မခံ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲကို ဆက္မလုပ္ေတာ့ဘဲ သီရိလကၤာပံုစံ ေခ်မႈန္းေရးဘဲလုပ္မယ္လို႔ စစ္အုပ္စုထိပ္သီးေတြက မူခ်ထားၿပီးျဖစ္တယ္ (NLD အစိုးရျဖစ္မွာကို သူတို႔ ေခါင္းထဲ ထည့္တြက္မထားပါ)။ ဒါက Plan C ျဖစ္ပါတယ္။ 

ဒါေပမဲ့ ဒီကေန႔ကာလမွာ တပ္ရင္းတရင္းကို စစ္ထြက္အင္အား ၁၀၀ ျပည့္ေအာင္ မနည္းတြန္းေနရလို႔ တပ္မတခုလံုး ေပါင္းမွ ေရွးတံုးကတပ္ရင္းႏွစ္ရင္းစာဘဲရွိေတာ့ အရင္ကလို ၇ ရင္းေရွ႕တန္းထြက္ ၃ ရင္းေနာက္တန္းနားစနစ္ မလုပ္ ႏိုင္ေတာ့ဘဲ ၁၀ ရင္းစလံုး ေရွ႕တန္းထြက္ေနရတဲ့အေျခအေနမွာ ဒီ plan ဟာ ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္စိတ္ကူးယဥ္ အိမ္မက္အဆင့္ထက္ မပိုႏိုင္ျဖစ္ေနရွာတယ္။

ဒါေၾကာင့္ မင္းေအာင္လႈိင္နဲ႔ ေအာင္မင္း၊ သိန္းေဇာ္တို႔ဟာ Plan B အျဖစ္ သိမ္းသြင္းလို႔ရတဲ့ တိုင္းရင္းသားေခါင္း ေဆာင္ဆိုသူတခ်ဳိ႕ကို UNFC နဲ႔စင္ၿပိဳင္သြားဖို႔ လႈပ္ရွားေနတယ္။ သူတို႔က ဘယ္သူထိုးထိုး မထိုးထိုး တျပည္လံုးအပစ္ ရပ္စာခ်ဳပ္ NCA ကို ကိုယ္ကစၿပီးလုပ္သြားဖို႔၊ တျခားအဖြဲ႔ေတြလဲ ေနာက္ပိုင္းမွာ စိတ္ေျပာင္းလာရင္ တဖြဲ႔ခ်င္းလာ ဒူးေထာက္ထိုးေစဖို႔ ရည္ရြယ္စည္း႐ံုးေနတယ္။ မထိုးဘဲက်န္တဲ့အဖြဲ႔ကို စစ္ေရးအရေခ်မႈန္းပစ္ဖို႔ ဦးတည္ေနတယ္။ အဲဒီ စင္ၿပိဳင္အဖြဲ႔ကိုလဲ တ႐ုတ္ အေမရိကန္ EU တို႔ကအသိအမွတ္ျပဳဖို႔ ေလာ္ဘီလုပ္မယ္၊ ၆၇ ပါတီနဲ႔ပါေဆြးေႏြးၿပီး သေဘာ ထားယူမယ္လို႔ လက္ေတြ႔မက် ရႊီးျပလိုက္ေသးတယ္။ (အရင္ကလဲ WGEC ဆိုၿပီး လႈပ္ရွားလွည့္စားခဲ့ေပမဲ့ ခဏနဲ႔ပြင့္ က်သြားလို႔ မေအာင္ျမင္ခဲ့ရွာဘူး။) 

ဒီလိုစီမံခ်က္ေတြဆြဲထားၿပီးျဖစ္တဲ့အတြက္ ၄ ပြင့္ဆိုင္တို႔ ၆ ပြင့္ဆိုင္တို႔ဟာ က်ဥ္းေျမာင္းတယ္ဆိုၿပီး ေဒၚစုနဲ႔ NLD ဆန္႔ က်င္ေရးလမ္းစဥ္ကို ဆက္လက္စြဲကိုင္ေနတာျဖစ္တယ္။ ေအာက္တုိဘာလကုန္က ေဒၚစုအပါ ထိပ္သီး ၁၄ ေယာက္ ေတြ႔ဆံုုပြဲကိုေတာင္ အမ်ဳိးသားႏိုင္ငံေရးအင္အားစု ၅ စုရဲ႕ေတြ႔ဆံုပြဲအျဖစ္ သ႐ုပ္ဖ်က္ေနတာ ဒီအေျခခံေပၚကျဖစ္တယ္။ တိုင္းရင္းသားေတြကိုလဲ ကိုယ့္အက်ဳိးစီးပြားပါမွာမဟုတ္လို႔ ဒီလိုအပြင့္ဆုိင္ေတြလက္မခံဖို႔၊ တနည္းအားျဖင့္ ေဒၚစုတို႔၊ ခြန္ထြန္းဦးတို႔ကိုဆန္႔က်င္ဖို႔ လႈံ႔ေဆာ္တြန္းအားေပးေနတယ္။

မင္းေအာင္လႈိင္ရဲ႕ စီမံခ်က္ထဲမွာ မူလက KNU ေစာမူတူး နဲ႔ RCSS ရြက္စစ္တို႔ကို အပိုင္ထည့္ထားၿပီး CNF ေရႊခါးနဲ႔ လ်ံမႈန္းကိုလဲ လ်ာထားခဲ့ေပမဲ့ တျခားအင္အားႀကီးအဖြဲ႔ေတြမပါရင္ NCA ဆိုတာ စကၠဴစုတ္ဘဲျဖစ္မွာမို႔ KIA မပါလဲ UWSA ဝ ကို ဆြဲေခၚဖို႔ အဓိကက်ေနတယ္။ မင္းေအာင္လႈိင္ရဲ႕ Plan B အရ KNU ဝ ရွမ္း-ေတာင္တို႔က အရင္ လက္မွတ္ထိုးၾကမယ္၊ သမတသိန္းစိန္ဆႏၵကို ျဖည့္မယ္၊ NCCT ဖ်က္ေရး သို႔မဟုတ္ ေဂ်ာင္ထိုးပစ္ေရးလုပ္မယ္လို႔ ခင္း ထားတယ္။ အဲဒါဆိုရင္ ၂၀၁၅ ႏွစ္ကုန္မွာလုပ္မယ့္ ေရြးေကာက္ပြဲအတြက္ လမ္းရွင္းသြားမယ္လို႔ ကာခ်ဳပ္ မင္းေအာင္ လႈိင္နဲ႔ သမတသိန္းစိန္တို႔က ယူဆထားတယ္။ 

မင္းေအာင္လႈိင္ဟာ KNU ေခါင္းေဆာင္ ေစာမူတူးနဲ႔အဖြဲ႔ကို ၇ ခါေတြ႔ခဲ့ၿပီး သမတသိန္းစိန္က ၅ ခါေတြ႔ခဲ့ၿပီးျဖစ္တယ္။ တိုင္းရင္းသားစည္းလံုးေရး ေအာ္ေနၿပီး ၄ ပြင့္ဆိုင္ ၆ ပြင့္ဆိုင္ဆိုတာ မက်ယ္ျပန္႔လုိ႔မႀကိဳက္ဘူး ေျပာေနေပမဲ့ လက္ နက္ကိုင္အဖြဲ႔ ၂၀ ေလာက္ထဲမွာ တဖြဲ႔တည္းကိုဘဲ ၅ ခါေတြ ၇ ခါေတြ ေတြ႔ေနခဲ့တာ ဘာရည္ရြယ္ခ်က္လဲ တုိင္းရင္း သားအားလံုး သေဘာေပါက္ၿပီးသားပါ။ 

မင္းေအာင္လႈိင္၊ သမတသိန္းစိန္နဲ႔ ေအာင္မင္းတို႔ရဲ႕ပံ့ပိုးမႈ အျပည့္အဝရထားတဲ့ မူတူးတို႔အဖြဲ႔ဟာ UWSA ဝ အဖြဲ႔ကို သြားစည္း႐ံုးတာ ၃ ေခါက္ရွိသြားၿပီျဖစ္တယ္။ တိုင္းရင္းသားအႀကိဳက္စကားေလးေတြ၊ သံတမန္စကားလံုးေတြနဲ႔ တဖက္က အယံုသြင္း၊ တဖက္မွာေတာ့ UNFC-NCCT အပုပ္ခ်ေရး၊ ဝ နဲ႔ UNFC ေသြးခြဲေရး၊ ေဒၚစုဆန္႔က်င္ေရး၊ အထူး သျဖင့္ NCCT နဲ႔ သီးျခားစီ အပစ္ရပ္စာခ်ဳပ္လက္မွတ္ထိုးေရးအတြက္ ဝ မိုင္းလား ရွမ္း-ေတာင္တို႔ကို MPC ဆီက ဘ႑ာေငြေၾကး အေထာက္အပံ့အျပည့္နဲ႔ လိုက္စည္း႐ံုးေနတယ္။ က်န္းမာေရးမေကာင္းတဲ့ ဝ ေခါင္းေဆာင္ေတြ လက္ မွတ္ထိုးႏိုင္ဖို႔အတြက္ လိုအပ္ရင္ တပ္မေတာ္(ေလ) ရဟတ္ယာဥ္နဲ႔လာေခၚေပးမယ္လို႔ေတာင္ မူတူးတို႔က မင္းေအာင္ လႈိင္ကိုယ္စား ရဲရဲႀကီးအာမခံခဲ့ေသးတယ္။

UNFC-NCCT ဟာ အပစ္ရပ္ၿပီးရင္ ႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးမယ္၊ ႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးဆံုးျဖတ္ၿပီးမွ SSR/DDR လို႔ေခၚတဲ့ တပ္ ဖ်က္ လက္နက္စြန္႔တဲ့လုပ္ငန္းေတြလုပ္မယ္လို႔ ဒီႏွစ္ၾသဂုတ္လတံုးက အပစ္ရပ္စာခ်ဳပ္တတိယမူၾကမ္းမွာ သေဘာတူ ခဲ့ၿပီးျဖစ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ မင္းေအာင္လႈိင္နဲ႔ သူ႔လက္ေအာက္ခံ KNU ကိုယ္စားလွယ္တို႔က ေျပာင္းျပန္လွန္ေျပာေနၿပီး UNFC ဟာ ႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးၿပီးမွ အပစ္ရပ္စာခ်ဳပ္လက္မွတ္ထိုးဖို႔ အဓိပၸါယ္မရွိ ေတာင္းဆိုေနတယ္လို႔ စြပ္စြဲေနတယ္။ UNFC တို႔ ကခ်င္တို႔က ေခါင္းမာေနသလိုလို ဝါဒျဖန္႔ေနၾကတယ္။ 

အမ်ားသိၾကတဲ့အတိုင္း တတိယမူၾကမ္းမွာသေဘာတူခဲ့တဲ့ SSR ကိစၥကို မင္းေအာင္လႈိင့္တပည့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သံုးေယာက္ က သေဘာမတူေတာ့ဘူးဆိုၿပီး ထြက္ၿပီးသားတံေတြးျပန္ေကာက္မ်ဳိလို႔ စက္တင္ဘာလ စတုတၳမူၾကမ္းမွာ ျပႆနာ တက္ၿပီး အပစ္ရပ္ေဆြးေႏြးပြဲေတြ အကန္႔အသတ္မရွိ ရပ္ဆိုင္းသြားခဲ့တာကို UNFC အေပၚ အျပစ္ပံုခ်ေနတယ္။ UNFC က ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုတပ္မေတာ္ FUA လုပ္လို႔ အပစ္ရပ္စာခ်ဳပ္မွာ အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ရတာဆိုၿပီး ငဖယ္က ေျပာင္းျပန္လုပ္ေနျပန္တယ္။
တကယ္ေတာ့ FUA ကိုၾကံစည္ခဲ့ အေကာင္ထည္ေဖာ္ခဲ့တာ ၾကာပါၿပီ။ UNFC မေပၚခင္ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ CEFU (ဖက္ဒရယ္ ျပည္ေထာင္စုေပၚထြန္းေရးေကာ္မတီ) ကာလကတည္းက စၿပီးအဆိုျပဳခဲ့ၾက စဥ္းစားေဆြးေႏြးခဲ့ၾကတာျဖစ္ၿပီး ၂၀၁၁ ဒီဇင္ဘာကတည္းက စဖြဲ႔ခဲ့တာျဖစ္တယ္။ ဒါဟာ ဘာမွ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကိုစိန္ေခၚတာမဟုတ္ပါဘူး။ ခင္ဗ်ားတို႔ တိုင္းရင္း သားခ်င္းဘဲ အရင္ညီေအာင္လုပ္စမ္းပါအံုး ဆိုလို႔ ေပါင္းစည္းႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးပမ္းတာျဖစ္တယ္။ တိုင္းရင္းသားစည္းလံုး ညီၫြတ္ေရးကို လက္ေတြ႔အေကာင္အထည္ေဖာ္တာဘဲျဖစ္တယ္။ 

ဒါေပမဲ့ မင္းေအာင္လႈိင္တုိ႔စစ္အုပ္စုကေတာ့ တိုင္းရင္းသားတဖြဲ႔ခ်င္း သူတို႔ဆီလာဒူးေထာက္မွ တိုင္းရင္းသားစည္းလံုး ညီၫြတ္ေရးလို႔ သတ္မွတ္ေနၿပီး တိုင္းရင္းသားေတြ အခ်င္းခ်င္းစုဖြဲ႔ၾကတာကိုေတာ့ တိုင္းရင္းသားစည္းလံုးညီၫြတ္မႈ ၿဖိဳခြဲတယ္လု႔ိ သူခိုးကလူဟစ္ေနတယ္။ တိုင္းရင္းသားေတြ စည္းလံုးညီၫြတ္ဖို႔ႀကိဳးစားတာကိုဘဲ ဗဟိုဦးစီးစနစ္ က်င့္သံုး တယ္လို႔ စြပ္စြဲ ျပႆနာရွာေနတယ္။ စည္းလံုးညီၫြတ္ေရးကို လက္ေတြ႔က်င့္သံုးမႈအျဖစ္ ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဖာ္ေဆာင္ေရးေကာ္မတီနဲ႔ လုပ္ငန္းေကာ္မတီတို႔ကို တိုင္းရင္းသားေတာ္လွန္ေရးကိုယ္စားလွယ္ေတြနဲ႔ ပူးတြဲေကာ္မတီ ျဖစ္ေစဖို႔၊ ျပည္ေထာင္စုညီလာခံႀကီးကို ပူးတြဲကမကထျပဳဖို႔ အဆိုျပဳတာေတြကိုလည္း မင္းေအာင္လႈိင္-ေအာင္မင္း တို႔က ခါးခါးသီးသီးျငင္းဆန္ေနၿပီး အပစ္ရပ္ေစာင့္ၾကည့္ေရးပူးတြဲေကာ္မတီေလာက္ဘဲလုပ္ဖို႔ ဖိအားေပးေနတယ္။

၂၀၁၁ ခု FUA တည္ေထာင္ၿပီး ေနာက္မွလုပ္ခဲ့တဲ့ တျပည္လံုးအပစ္ရပ္ေရးေဆြးေႏြးပြဲေတြမွာ ၂၀၁၄ ဧၿပီမွာ ပထမ မူၾကမ္း၊ ေမလမွာ ဒုတိယမူၾကမ္း၊ ၾသဂုတ္လမွာ တတိယမူၾကမ္းအထိ အဆင္ေျပခဲ့ၿပီး စက္တင္ဘာလ စတုတၳမူၾကမ္း က်မွ ထစ္သြားတာဟာ FUA နဲ႔ မဆိုင္ေၾကာင္းထင္ရွားေနတယ္။ တိုင္းျပည္တျပည္မွာ တပ္မေတာ္တခုတည္းရွိရမယ္ ဆိုတာကို ဘယ္တိုင္းရင္းသားကမွ အျငင္းပြားမေနပါဘူး။ တိုင္းရင္းသားေတြလိုခ်င္တဲ့ ဖက္ဒရယ္တပ္မေတာ္ဆိုတာ ႏိုင္ငံေရးကင္းရွင္းၿပီး အာဏာမ႐ူးတဲ့ professional တပ္ျဖစ္ဖို႔နဲ႔ ဖက္ဒရယ္စနစ္အရ ဗဟိုခ်ဳပ္ကိုင္မႈေလွ်ာ့ခ်ထားတဲ့ တိုင္းျပည္ရဲ႕ ျပည္နယ္ေတြမွာ ကိုယ္ပုိင္ျပ႒ာန္းခြင့္မူအရ လံုျခံဳေရးကိစၥ (ကာကြယ္ေရးကိစၥမဟုတ္) ကို ကိုယ့္ဖာသာ တာဝန္ယူခြင့္ရွိဖို႔ အဓိကလိုခ်င္တာျဖစ္တယ္။

စစ္အုပ္စုေတြ ေျပာေျပာေနတဲ့ လူမ်ဳိး ၁၃၅ မ်ဳိး ၁၃၅ သံ မျဖစ္ဖုိ႔၊ လက္နက္ကိုင္ ၁၆ ဖြဲ႔ ၁၆ သံ တေယာက္တေပါက္ မျဖစ္ဖုိ႔၊ တိုင္းရင္းသားစည္းလံုးညီၫြတ္ေရးမၿပိဳကြဲဖို႔ဆိုတာ ေစာခူဆဲရဲ႕ စည္းလံုးျခင္းအတြက္သီခ်င္းကို တိုင္းရင္းသား အဝတ္အစားမ်ဳိးစံု လွလွဝတ္ၿပီး စုေပါင္းက႐ံုနဲ႔ မရႏိုင္ပါဘူး။ လက္ေတြ႔အဓိပၸါယ္ရွိတဲ့နည္းကို FUA က က်င့္သံုးေနတာ ျဖစ္တယ္။ KAF ဆိုတာလဲ ကရင္ျပည္အတိုင္းအတာအရ အလားတူျဖစ္တယ္။ 

ကာခ်ဳပ္ကိုယ္စားလွယ္ေတြက NCCT ဟာ အပစ္ရပ္ေဆြးေႏြးဖို႔အတြက္ ဝ၊ မိုင္းလား၊ RCSS တို႔ကို မဖိတ္ေခၚဘူးလို႔လဲ တလြဲေျပာ စြပ္စြဲေသးတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဟန္ေညာင္ေရႊရဲ႕လွည့္ကြက္ေအာက္မွာ RCSS က လိုင္ဇာ-ေလာ္ခီးလာ ညီလာခံသေဘာတူခ်က္ေတြကို  လက္မွတ္မထိုးဘဲ သီးျခားရပ္တာ၊ ဝ ကေတာ့ အပစ္ရပ္ေဆြးေႏြးစရာမလိုဘဲ ၿငိမ္း ခ်မ္းေရးဆိုင္ရာႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးဖို႔ဘဲ လိုအပ္ေတာ့တာျဖစ္လို႔ မတက္တဲ့အေၾကာင္း အမ်ားသိေၾကညာထားၿပီးျဖစ္ တယ္။ အပစ္ရပ္ေဆြးေႏြးပြဲနဲ႔ပတ္သက္လို႔ သေဘာထားေတြကို တရားဝင္ထုတ္ေျပာခဲ့ၾကၿပီးျဖစ္တယ္။

အခုေတာ့ ဝ နဲ႔ မိုင္းလားက တျခားတိုင္းရင္းသားေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႔အားလံုးနဲ႔ တစုတစည္းတည္း လက္မွတ္ထိုးမယ္၊ တသီးတျခားခြဲမထိုးႏိုင္ဘူးလို႔ အျပတ္ေျပာလိုက္ၿပီး ရွမ္း-ေတာင္ RCSS ကလဲ ဗမာစစ္တပ္နဲ႔ ကရင္ဥကၠဌတုိ႔လုပ္ပံု ေတြ၊ ဘတ္ကီး႐ိုက္ပံုေတြကုိ မယံုမၾကည္ မေက်မနပ္ေတြျဖစ္ေနပါတယ္။ CNF ရဲေဘာ္ထုကလဲ ဗမာစစ္တပ္ရဲ႕ အဓိပၸါယ္မဲ့ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ဗိုလ္က်မႈေတြကို မေက်မလည္ျဖစ္ေနၿပီး ခတ္ခြာခြာလုပ္ေနေတာ့ မင္းေအာင္လႈိင္ရဲ႕ ကလိမ္ ကက်စ္ Plan B အေျခအေနမေကာင္း ျဖစ္ေနပါၿပီ။

ဒါေပမဲ့ မင္းေအာင္လႈိင္တို႔ဟာ ေစာမူတူးကို ၂၀၁၅ မွာ ဒုသမတခန္႔မလိုလို၊ ကရင္တပ္ကို လႊတ္ေတာ္က ၂၅% ထဲ ေနရာခြဲထည့္ေပးမလိုလိုေလသံလႊင့္ၿပီး ဟိုအေကာင္ဝမ္းသာေအာင္ ေလလည္ျပတာမ်ဳိးလဲ လုပ္ေနတယ္။ (၂၀၀၉ ခု တံုးကလဲ ကခ်င္အထူးေဒသ-၁ စခံုတိန္ယိန္းက လႊတ္ေတာ္ ၂၅% ထဲ ပါမလိုလိုအသံထြက္ၿပီး ေနာက္ဆံုးေတာ့ နယ္ ျခားေစာင့္တပ္ဘဲ ျဖစ္သြားခဲ့တယ္။)

မင္းေအာင္လႈိင္ဟာ မူလက ၂၀၁၅ မွာ သမတလုပ္ဖုိ႔ ရည္မွန္းခဲ့ေပမဲ့ တိုင္းျပည္အေျခအေနေတြက ယခုစာဖတ္ေနသူ ႀကီး ႏိုင္ငံေတာ္အႀကီးအကဲလုပ္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၂၀ အပစ္ရပ္ကာလလို ေအးေဆးမေနတဲ့အတြက္ လူဝတ္လဲ သမတ အေရြးမခံေတာ့ဘဲ ပင္စင္သက္ထပ္တိုးၿပီး ကာခ်ဳပ္ဆက္လုပ္ဖို႔ သေဘာတူလိုက္ရတယ္။ တဆက္တည္းမွာ ဂ်ဴနီယာ ေတြကို ခ်ဳပ္ကိုင္ရာမွာ ပိုမီးေသေအာင္ နယ္အဝန္းအဝိုင္းေက်ာေထာက္ေနာက္ခံမရွိ ရန္ကုန္သားခ်င္းျဖစ္တဲ့ ျမထြန္းဦး ကို အိမ္ေရွ႕စံလ်ာထားၿပီး အပတ္စဥ္ ၂၅ အထက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြတသီႀကီးကို အၿငိမ္းစားေပး အရပ္ဖက္ေရႊ႕ဖို႔ စီစဥ္ေန တယ္။ ၂၀၁၅ သို႔မဟုတ္ ၂၀၁၆ မွာလုပ္မယ့္ ေရြးေကာက္ပြဲအေျခအေနမေကာင္းရင္ ၁၉၅၈ ခုတံုးကလို အိမ္ေစာင့္ အစိုးရအျဖစ္ မလိမ့္တပတ္လုပ္ဖို႔လဲ စဥ္းစားျပင္ဆင္ထားတယ္။ ဒါလဲ Plan နံပတ္ ဘယ္ေလာက္ျဖစ္မလဲ မသိေသးပါ။

မင္းေအာင္လႈိင္နဲ႔ DSA အပတ္စဥ္ ၆ ခုကြာတဲ့ ျမထြန္းဦးဟာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျမကို အဆိပ္နဲ႔၊ ပဒိုမန္းရွာကို ေသနတ္နဲ႔ လုပ္ၾကံ ႏိုင္ခဲ့လို႔ တိုက္ပြဲႀကီးေတြမတိုက္ဖူးတဲ့ အပစ္ရပ္ကာလဗိုလ္ခ်ဳပ္ျဖစ္လာသူေတြထဲကေန တပ္ခ်ဳပ္ႀကီးသန္းေရႊက ေတာ္ ေကာက္ ေျမႇာက္စားခဲ့တာျဖစ္တယ္။ စီနီယာေတြကိုတရိပ္ရိပ္ေက်ာ္တက္ၿပီး တင္ဖို႔လုပ္တာကို အပတ္စဥ္ ၂၂ က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေက်ာ္ေဆြက ကလန္ကဆန္လုပ္လို႔ ဘရိတ္ျပန္အုပ္ၿပီး ေက်ာ္ေဆြေက်နပ္ေအာင္ ေခၽြးသိပ္ရင္း တျခားစီနီယာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြကိုဖယ္ဖို႔ အခ်ိန္ယူအၾကံအဖန္လုပ္ေနရတယ္။ စစ္တပ္ထံုးစံအရ ကိုယ့္ကိုလွန္ႏိုင္မယ့္ အပတ္စဥ္မတိမ္း မယိမ္းေတြနည္းေလ၊ စစ္အာဏာက်င့္သံုးလို႔ေကာင္းေလ ျဖစ္သလို အပတ္စဥ္ကြာေလ၊ ရာထူးတက္လာတဲ့ဂ်ဴနီယာ ေတြက ေက်းဇူးတင္ေလ၊ ပိုခ်ဳပ္ကိုင္လို႔ေကာင္းေလျဖစ္လို႔ ဂ်ဴနီယာေတြကိုမ်ားမ်ားတင္ဖို႔ စီစဥ္ေနတာျဖစ္တယ္။ 

ဒီေတာ့ ဒို႔တာဝန္အေရးသံုးပါးေတြ အမ်ဳိးသားႏိုင္ငံေရးေတြ လိပ္ေခါင္းထြက္ေအာင္ေအာ္ရင္း တိုင္းရင္းသားအေခ်ာင္ သမားေတြ တိုင္းရင္းသားသစၥာေဖာက္ေတြကို နဖားႀကိဳးထိုးၿပီး တိုင္းရင္းသားစည္းလံုးညီၫြတ္ေရးကိုၿဖိဳခြဲေနသူ၊ ျပည္ ေထာင္စုကိုၿဖိဳခြဲေနသူဟာ တိုင္းရင္းသားေတြဒူးေထာက္အညံ့ခံေရးကိုသာျမင္ခ်င္တဲ့ ဗမာစစ္အုပ္စုဘဲျဖစ္ေနတာ ေတြ႔ ရပါတယ္။ စစ္အုပ္စုဟာ စစ္မွန္တဲ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ စစ္မွန္တဲ့ဖက္ဒရယ္စနစ္၊ စစ္မွန္တဲ့ဒီမိုကေရစီစနစ္ေတြကို နည္းမ်ဳိးစံုနဲ႔ ဟန္႔တားဖ်က္ဆီးေနတဲ့အတြက္ စားပြဲဝိုင္းတိုက္ပြဲကို လူထုတိုက္ပြဲဖိအား၊ ႏိုင္ငံတကာျပည္သူ႔ဖိအားေတြနဲ႔ဝန္းရံၿပီး တရားမွ်တတဲ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရး မရရေအာင္လုပ္ဖို႔ ႏိုင္ငံသားတိုင္းမွာ တာဝန္ရွိေနပါၿပီ။


ေအာင္သဇင္

၀င္းေအာင္ႀကီး - သတင္းေထာက္အား ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ကေတာင္းပန္ရသည့္ သတင္းစာေရႊေခတ္



၀င္းေအာင္ႀကီး - သတင္းေထာက္အား ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ကေတာင္းပန္ရသည့္ သတင္းစာေရႊေခတ္ 
(သူ႔ေဖ့စ္ဘြတ္) ဒီဇင္ဘာ ၂၀၊ ၂၀၁၄

အဂၤလိပ္အစိုးရက သတင္းစာအတတ္ပညာ ယူေဆာင္လာ၍ ကိုလိုနီစနစ္ကို မေက်နပ္သည့္ၾကား ျမန္မာျပည္တြင္ သတင္းစာထုတ္ၾက၊ သတင္းစာဖတ္ခဲ့ၾကရသည္။ ဂ်ပန္ေခတ္မွာလည္း သတင္းစာရွိ၏။ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ လြတ္လပ္ေရးရေတာ့ ပါလီမန္မွာ တိုအခံမရွိလို႔၊ သတင္းစာမ်ားက ၀င္ေရာက္တာ၀န္ယူရသည္ဟု ကမၻာ့သမိုင္းပညာ ရွင္မ်ားကမွတ္တမ္းတင္သည္။

အဘယ့္ေၾကာင့္ သတင္းစာတို႔၏ ေရႊေခတ္ဟု ေခၚၾကသနည္း

ရွိၿပီး ျမန္မာ့အလင္း၊ဟံသာ၀တီ၊သူရိယ၊ဗမာ့ေခတ္တို႔အျပင္ရန္ကုန္၊တိုးတက္ေရး၊စီးပြါးေရး၊ဟစ္တိုင္ စသျဖင့္ မႏၱေလးမွာ လူထု၊မန္းသူရိယ၊ဗဟိုစည္ စသည့္သတင္းစာေတြ ထြက္လာ၏။
 

အဂၤလိပ္လို The New Time of Burma, The Burman တို႔အျပင္ ေနာက္ပိုင္းမွာ Nation, တပ္မေတာ္ ကထုတ္သည့္ Guardian တို႔ႀကိဳက္ရာေရြးဖတ္ႏိုင္သည္၊ Urdur, Hindi, Mindarin, Cantonese, စေသာ ႏိုင္ငံျခား ဘာသာအျပင္ ရွမ္းသတင္းစာ၊ ကရင္သတင္းစားေတြ ေတာင္ရွိခဲ့ဖူးတာပါ။
 

ဦးသိန္းေဖျမင့္၏ ဗိုလ္တေထာင္၊ ဦးညိုျမ၏ အိုးေ၀၊ ဖဆပလ အာေဘာ္ မ႑ိုင္၊ ၁၉၅၇ ခု၊ ဧၿပီလ ၁၇ ရက္ေန႔မွာ ေၾကးမံု၊ အေထာက္ေတာ္နဲ႔ ျပည္ေတာ္စိုး သတင္းစာ ၃ ေစာင္ထြက္လာျပန္သည္။ ဦးထြန္းေဖ၏ ထြန္းေန႔စဥ္ ေ၀ဖန္ခ်က္ေတြ ထိမိလြန္းလို႔ ၾသဇာႀကီးမားခဲ့သည္။
 

သတင္းစာကို ဘယ္သူပိုင္ပိုင္ သတင္းႏွင့္စီမံခန္႔ခြဲမႈ (Editorial Management )ကို ထိလို႔မရ။ အျမင္ခ်င္း ကြဲၾကေစကာမူ သတင္းစာခ်င္း အျပန္အလွန္ေလးစားၾက၏။ သတင္းစာက ဘယ္လိုေရးေရး သတင္းစာဖတ္သူ ကိုယ္ပိုင္အသိႏွင့္ ဆံုးျဖတ္ၾက၏။
ျု

 ျမန္မာႏိုင္ငံ သတင္းစာဆရာမ်ား အသင္းက သတင္းစာအာလံုးကို ကိုယ္စားျပဳ၏။ အစိုးရႏွင့္ ဆက္သြယ္လုပ္ေဆာင္ရေသာ္လည္း သြယ္၀ိုက္၍ပင္ ၾသဇာမခံ။ အလားတူ ျမန္မာႏိုင္ငံ သတင္းေထာက္မ်ား အသင္းသည္လည္း သီးျခားလြတ္လပ္သည့္ အသင္းျဖစ္၏။
 

စာဖတ္သူမ်ား စဥ္စားၾကည့္ပါ၊ အဲဒီေခတ္အခါကို သတင္းစာတို႔၏ ေရႊေခတ္လို႔ မေခၚသင့္ေပဘူးလား?
ဗုဒၶဟူးေန႕ တပတ္ျခား ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္၏ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲရွိသည္။ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္က တင္းျပအၿပီး သတင္းစာဆရာမ်ားက ဘာမဆိုေမးလို႔ရ၍ ျပႆနာတက္သည္လည္းရွိ ရယ္စရာေမာစရာမ်ားလည္းရွိ၏။ တႀကိမ္မေတာ့ သတင္းေထာက္ေပါက္စေလး ကိုစိန္၀င္းက ဘာေမးသလဲဆိုတာေတာ့ မမွတ္မိ၊ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္က မေျဖဘဲ ထိုင္ခိုင္းလိုက္သည္။
 

ေနာက္သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲက်ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္က တင္းျပအၿပီး သတင္းစာဆရာမ်ား ဘာမွမေမးၾကေတာ့မွ သူ႕အမွားသတိရသြားသည့္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္က မတ္တတ္ရပ္ကာ “ ကိုစိန္၀င္း၊ က်ေနာ္ေတာင္းပန္ပါတယ္” လို႔ဆိုေၾကာင္း သတင္းစာထဲ က်ေနာ္ဖတ္ခဲ့ခူးသည္။
  

၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ဦးႏုက လူလည္၊ မေတာင္းပန္ပါက ျမန္မာႏိုင္ငံ သတင္းေထာက္မ်ား အသင္းႏွင့္ေတြ႕၊ ျမန္မာႏိုင္ငံ သတင္းေထာက္မ်ား အသင္းႏွင့္ ရင္ဆိုင္ရေတာ့မည္။ ဒီမိုကေရစီစနစ္ က်င့္သံုးေသာႏိုင္ငံတြင္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ကလည္း သူ႕အလုပ္သူလုပ္ သတင္းစာကလည္း သူ႕အလုပ္သူလုပ္။
 

 ျမန္မာျပည္မွာ ခုရက္မ်ားအတြင္း သတင္းစာဆရာမ်ား အသင္းကို ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ကေခၚယူ ေတြကဆံုသည့္သတင္းႏွင့္ စာဖတ္သူမ်ား ဆက္စပ္ကာ ေတြးေတာစဥ္းစားၾကဖို႔ ပါခင္ဗ်ာ။
 

 က်ေနာ္ ၀င္းေအာင္ႀကီးပါ။
၂၀၁၄ ခု၊ ႏို၀င္ဘာလ ၂၆ ရက္ေန႔။

ညိဳထက္ညိဳ - ဆင့္ကဲျဖစ္စဥ္

ညိဳထက္ညိဳ - ဆင့္ကဲျဖစ္စဥ္
(မိုးမခ) ဒီဇင္ဘာ ၂၀၊ ၂၀၁၄

ဆရာမင္းလူ က သူ႔စာတစ္ပုဒ္တြင္ လူတို႔ အတိတ္ကို ျပန္တမ္းတတတ္သည့္ အေၾကာင္း ေရးဖူးသည္။ ဟုတ္လဲဟုတ္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္အေဖလဲ အတိတ္ကို ျပန္တမ္းတသည္။ ကြ်န္ေတာ္လဲ အတိတ္ကို ျပန္တမ္းတသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ထက္ ငယ္ေသာ လူငယ္မ်ားလည္း ေနာင္တစ္ခ်ိန္တြင္ အတိတ္ကို ျပန္တမ္းတ ၾကလိမ့္မည္။ ဒါက ျဖစ္ၿမဲ ဓမၼတာ ေတြ ျဖစ္သည္။

ဆရာ့စာကို ကြ်န္ေတာ္ မွတ္မိသေလာက္ ျပန္ေဖာ္ျပပါမည္။ အတိတ္မွာ က်န္ခဲ့သည္က ႏုပ်ိဳစိုလတ္ ေသာ ေန႔ရက္ေတြ၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လူငယ္ဘဝ ေပ်ာ္ခဲ့သည့္ ေန႔ရက္ေတြ၊ ေ႐ွ႕လာမည့္ ေန႔ေတြက အိုလာမည့္ ေန႔ရက္ေတြ၊ နာလာမည့္ ေန႔ရက္ေတြ၊ ေနာက္ဆံုး ေသျခင္းတရား ႏွင့္ ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ တိုးမည့္ေန႔၊ ေပ်ာ္စရာ ဘာမွမေကာင္း။ ထိုေန႔ေတြ မလာခင္ လက္ငင္းေန႔ ေတြကလည္း သားေရး သမီးေရး လူမႈေရး စီးပြားေရး အေရး ေသာင္းေျခာက္ေထာင္ႏွင့္ ပူမႈ ဆယ္ကုေဋ ေန႔ရက္ေတြ၊ ဒါ႔ေၾကာင့္လည္း စိတ္သက္သာရာ ရရာရေၾကာင္း “ငါတို႔တုန္းက ဘယ္လို” ဆိုသည့္ စကားကို အၿမဲ ၾကားရပါသည္။

ထိုအထိက မဆန္းပါ။ အေမရိကန္ တစ္ေယာက္လည္း ဒီအတိုင္း ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ဂ်ပန္ တစ္ေယာက္လည္း ဒီအတိုင္း ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ျမန္မာ တစ္ေယာက္လည္း ဒီအတိုင္း ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

ဒါေပမယ့္ ထိုထို အေမရိကန္ေတြ ဂ်ပန္ေတြ ထက္ ဆန္းေနသည္က ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာေတြ ျဖစ္သည္။ ေန႔စဥ္ လူမႈဘဝေတြကိုပဲ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာျပပါမည္။

မိတ္ေဆြ၊ ယေန႔ သင့္တြင္ ပိုက္ဆံ ဘယ္ေလာက္႐ွိ႐ွိ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္အစိတ္ခန္႔က ဒံေပါက္ ထမင္းမ်ိဳး သင္ ဘယ္မွာမွ ဝယ္မစား ႏိုင္ေတာ့ပါ။ ထိုစဥ္က ဒံေပါက္ထမင္းကို ကြ်န္ေတာ္ မွတ္မိသေလာက္ ျပန္ေရးျပပါမည္။

ကြ်န္ေတာ္သည္ ငယ္စဥ္ကတည္းက ဒံေပါက္ႀကိဳက္သူ ျဖစ္၍ တစ္လတစ္ႀကိမ္ ေလာက္ေတာ့ ၃၆လမ္း ႏွင့္ အေနာ္ရထာ လမ္းထိပ္ က “နီလာ” ဒံေပါက္ဆိုင္တြင္ အေမ့ကို ဒံေပါက္ ဝယ္ေကြ်းခိုင္းပါသည္။

ထိုစဥ္က (၁၉၈၀ျပည့္လြန္ ႏွစ္မ်ား ေစာေစာပိုင္းကာလ) ဒံေပါက္တစ္ထုပ္ ဘယ္ေလာက္လဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အတိအက် မမွတ္မိ။ ေငြတစ္ဆယ္ေက်ာ္ေက်ာ္ ေလာက္ ျဖစ္မည္ဟုေတာ့ အၾကမ္းဖ်င္း ခန္႔မွန္းမိသည္။ ဒံေပါက္တစ္ပြဲ တြင္ ပါဝင္ေသာ ဒံေပါက္ထမင္း ပမာဏက ယေန႔ ဒံေပါက္တစ္ပြဲ ၏ ႏွစ္ဆနီးနီး ႐ွိမလား မသိ။ ယေန႔ ဒံေပါက္စားလွ်င္ ပံုမွန္ အစားေကာင္း လူလတ္ပိုင္း တစ္ေယာက္ လိုက္ပြဲ မယူ၍မရ။ ထိုစဥ္က လိုက္ပြဲမယူဘဲ အစားမႀကီးသူ ဆိုလွ်င္ ဝေလာက္သည္ ဟု ကြ်န္ေတာ္ ခန္႔မွန္းမိသည္။

ဒံေပါက္ထဲတြင္ လည္း သီဟိုဠ္ေစ့ေတြ၊ စပ်စ္သီးေျခာက္ေတြ၊ အျခား ကြ်န္ေတာ္ မမွတ္မိေတာ့သည့္ ဟင္းခတ္ အေမႊးအႀကိဳင္ေတြ ပါေသးသည္။ ဒံေပါက္ထဲတြင္ သံုးသည့္ ၾကက္သားကလည္း ၾကက္တစ္ေကာင္ကို ေလးစိတ္စိတ္ထားသည့္ ၾကက္တစ္စိတ္ ျဖစ္သည္။ ယေန႔သံုးသည့္ ေမာ္ဒယ္ၾကက္ပိန္ ေလးမ်ား မဟုတ္။ ယေန႔ထက္ အမ်ားႀကီး ႀကီးသည့္ ေမာင္ဗမာ ၾကက္တစ္စိတ္ ျဖစ္သည္။

ကြ်န္ေတာ္ အခုထိ မွတ္မိေနတာ ႐ွိေသးသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လမ္းထဲက သားအဖႏွစ္ေယာက္ “နီလာ” တြင္ ဒံေပါက္ လာစားလွ်င္ ဒံေပါက္တစ္ပြဲ ႏွင့္ လိုက္ပြဲ တစ္ပြဲ (သို႔) ႏွစ္ပြဲ မွာၿပီး ႏွစ္ေယာက္ မွ်စားၾကသည္။ ဒါလည္း အလုပ္ျဖစ္တာပါပဲ။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ဝဝလင္လင္ စားရပါသည္။

ကြ်န္ေတာ့္အေဖ ကေတာ့ “ဆိတ္သားခါးပတ္” အစြဲႀကီးသူ ျဖစ္သည္။ သူ ငယ္စဥ္ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားဘဝ (၁၉၆၀ တဝိုက္) က မဂိုလမ္း႐ွိ ကုလားဆိုင္မ်ားတြင္ စားခဲ့ရသည့္ ဆိတ္သားခါးပတ္ ႏွင့္ ခါးပတ္ခါနာ မ်ိဳး ယေန႔ ဘယ္မွာမွ ႐ွာမရေတာ့ ဟု ကြ်န္ေတာ္ ငယ္စဥ္ (၁၉၈၀ ျပည့္လြန္ ႏွစ္မ်ားတုန္းက) ကြ်န္ေတာ့္ကို တဖြဖြ ေျပာဖူးသည္။ ကြ်န္ေတာ္ ဒံေပါက္ ႀကိဳက္မွန္းသိေတာ့
“ဒါလဲ ငါ ငယ္ငယ္က ဒံေပါက္ကို မမီဘူးကြ၊ ငါ႔သားဆို ႀကိဳက္လိုက္မယ့္ ျဖစ္ျခင္း”
ဟု ေျပာ႐ွာသည္။

ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ဒံေပါက္တြင္မက အစားအေသာက္ အားလံုးဟုပဲ ဆိုရေတာ့မွာ ျဖစ္သည္။ လက္ဖက္ရည္ခြက္ေတြ ေသးသြားသည္။ နံျပားေတြ ေသးသြားသည္။ ေပါက္စီထဲ ဝက္အူေခ်ာင္း ႏွင့္ ဘဲဥ ခပ္ႀကီးႀကီး တစ္စိတ္ ေပ်ာက္သြားသည္ (ေသးသြားတာကေတာ့ ေျပာမေန ပါနဲ႔ေတာ့) ၊ ပိန္ပိန္ပါးပါး ေမာ္ဒယ္မေလးမ်ားလို အီၾကာေကြးေလးေတြ ေပၚလာသည္၊ မုန္႔ဟင္းခါးထဲက ၾကက္သြန္ဥ အိအိႀကီးေတြ ေျမလွ်ိဳးမိုးပ်ံ သြားသည္ (ဟိုးယခင္က မုန္႔ဟင္းခါးတစ္ပြဲ သည္ ယခုေခတ္ ႏွစ္ပြဲစာမွ် ႐ွိသည္)။ ပညာ႐ွင္ ေတြ ေျပာတတ္ၾကသည့္ small is beautiful ဆိုေသာ စကားကို ျမန္မာ့ အစားအေသာက္ ေလာကတြင္ လက္ေတြ႔ အသံုးခ်ၾကသည္ ဟုပဲ ၾကံၾကံဖန္ဖန္ ဆိုရမလား မသိ။ ကြမ္းယာဗန္းထဲက ကမာၻေက်ာ္ စီးကရက္ေတြလည္း မ႐ွိေတာ့၊ အို..အရာအားလံုး ပါလား။ ကြ်န္ေတာ္ ဘုရားတမိသည္။

အစားအေသာက္ ေတြအေၾကာင္း ေတြးရင္း ကိုယ္က စာေရးသူမို႔ မဂၢဇင္းေတြ အေၾကာင္း စိတ္ေရာက္ သြားျပန္သည္။ ဒါလည္း ဘာထူးလို႔လဲ။ အေဖ့အေမြ စာအုပ္ေသတၱာ ႀကီးထဲက ရႈမဝ အေဟာင္းေတြ ဒဂုန္ အေဟာင္းေတြကို ကြ်န္ေတာ္ ျပန္လည္ ျမင္ေယာင္သည္။ မဂၢဇင္း အထူႀကီးေတြ။ ယေန႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေရးေနသည့္ မဂၢဇင္းမ်ား၏ ႏွစ္ဆခန္႔ ႐ွိလိမ့္မည္။ လူသာဆိုလွ်င္ေတာ့ ယေန႔ ျမန္မာ့ မဂၢဇင္းမ်ား ခုခံအား က်ဆင္းမႈေရာဂါ စြဲကပ္ခံရမႈေၾကာင့္ ပိန္လွီပါးကပ္ သြားသည္ဟု အယိုးစြပ္ ခံရႏိုင္သည္။

မဂၢဇင္းမ်ားထက္ ပိုလြမ္းတာကေတာ့ ကေလးစာေပမ်ား ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္ ထပ္ခိုးကေလး၏ ေခ်ာင္တစ္ေခ်ာင္တြင္ အစည္းလိုက္ အစည္းလိုက္ တြဲခ်ဳပ္ထားေသာ ကာတြန္းဂ်ာနယ္ ေပါင္းခ်ဳပ္ႀကီးေတြကို ကြ်န္ေတာ္ ျပန္လြမ္းသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တုန္းက ဖတ္ခဲ့ရသည့္ အပတ္စဥ္ “ေ႐ႊေသြး” “ရႊင္ၿပံဳး” ႏွင့္ “လွပ” ကို ယေန႔ ကေလးမ်ား ဖတ္ရလွ်င္ ဘယ္ေလာက္မ်ား သေဘာက်ၾက လိမ့္မည္ မသိ။ ေနာက္ ”ေတဇ” ႏွင့္ “မိုးေသာက္ပန္း”။ ပန္းခ်ီဆရာႀကီး ဦးဘၾကည္၊ ကဆ ဟု လက္မွတ္ေရးထိုး တတ္ေသာ ဆရာႀကီး ဦးေက်ာ္ဆန္း၊ ေနာက္ ဆရာႀကီး ဦးသန္းၾကြယ္ ႏွင့္ သူ႔ ဇာတ္ေကာင္ အေက်ာ္ အေမာ္မ်ား၊ အိမ္ေျမွာင္႐ုပ္ လက္မွတ္ကေလး ထိုးတတ္သည့္ ဆရာႀကီး ဦးေအာင္႐ွိန္။ အ႐ုပ္ေတြကို အသာထား၍ ဇာတ္လမ္းေတြကို ခ်ည္း ေဝဖန္ရမည္ ဆိုလွ်င္ ယေန႔ ကေလး ကာတြန္း ဇာတ္လမ္းမ်ား ဟိုတုန္းကႏွင့္ ယွဥ္လွ်င္ ေျပာစရာ စကားလံုး ႐ွာမရေလာက္ေအာင္ ညံ့ဖ်င္းေၾကာင္း ဟိုတုန္းကေခတ္ မီသူတိုင္း သိပါသည္။

မေရးရ မေနႏိုင္၍ ကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြ အေၾကာင္းလည္း အနည္းအက်ဥ္း ေရးရဦးမည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ က လက္ဖက္ရည္ တစ္ခြက္ ေလးက်ပ္ ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္ ရွစ္တန္း ကိုးတန္းေလာက္က အိတ္ထဲ ၄၅က်ပ္တန္ တစ္ရြက္ ထည့္လာႏိုင္သူသည္ ထိုေန႔အတြက္ သူေဌး ျဖစ္သည္။ ၁၉၉၅မွာ တကၠသိုလ္ စတက္ေတာ့ေတာင္ အိတ္ထဲ ေငြေလးငါးရာ ထည့္ထားလွ်င္ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ သံုးမကုန္ေတာ့။ ယေန႔ လူငယ္မ်ားကေတာ့ ဘယ္လို ထင္မည္မသိ။ သူတို႔လည္း ေနာင္ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ ၾကာလွ်င္ “ငါတို႔တုန္းက လက္ဖက္ရည္ တစ္ခြက္မွ သံုးရာတည္း” ဟု ေျပာၾကဦးမလား မသိ။ “အိတ္ထဲ ေငြဘယ္ေလာက္ ထည့္ထားလွ်င္ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ သံုးမကုန္ေတာ့” ဟုေတာ့ ေျပာသံ ၾကားရေတာ့မည္ မထင္။ ဘယ္ေလာက္ထည့္ထည့္ ကုန္သည့္ ေခတ္သို႔ ေရာက္ေန၍ ျဖစ္သည္။

ဟိုအရင္က စားအုန္းဆီေတြ မ႐ွိ၊ တေလာက ၾကားလိုက္ရသည့္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ သတင္းထဲကလို ဆီထဲသို႔ ေရသန္႔ဗူးခြံ ထည့္ေၾကာ္တာ မ႐ွိ၊ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ မ႐ွိ၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္ တြင္ ျခင္ေထာင္ ေထာင္စရာ အေၾကာင္း မ႐ွိ (လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေလးဆယ္က ရန္ကုန္ ၿမိဳ႕လယ္တြင္ ခုလို ျခင္ေတြ မ႐ွိ၊ အနည္းအက်ဥ္း မွ်သာ ႐ွိသည္) ၊ ေသာက္လိုက္လွ်င္ နံမစြက္သည့္ လက္ဖက္ရည္ ခြက္ ငယ္ငယ္ကေလးေတြ မ႐ွိ၊ မီးစက္သံ တဖုန္းဖုန္း ႏွင့္ မီးစက္ ေညွာ္နံ႔ေတြ မ႐ွိ၊ ရပ္ေနသည့္ နာရီစင္ ႀကီးေတြ မ႐ွိ၊ ေရမထြက္ေတာ့သည့္ ေရပန္းႀကီး မ႐ွိ၊ ေရးေနရင္းႏွင့္ ကိုယ့္ဘဝကိုယ္ ဆရာႀကီးေကြး လို သေရာ္လိုစိတ္ ေပါက္လာသည္။

အသက္ ႏွင့္ ကုန္ေစ်းႏႈန္းက လြဲ၍ အရာအားလံုး ငယ္သြားသည္။ ထို႔ထက္ပို၍ ဆိုရလွ်င္ ျဖဴကာျပာကာ က်သြားသည္။  ။

ညိဳထက္ညိဳ
(ဓာတ္ပုံ - ရန္ေနာင္(ဗိုလ္တေထာင္)၊ ရန္ကုန္ျမိဳ့၊ အေနာ္ရထာလမ္း)

ကာတြန္း လိုင္လုဏ္ - ၾကယ္ေတြ စုံဘီလား


ကာတြန္း လိုင္လုဏ္ - ၾကယ္ေတြ စုံဘီလား
(သူ႔ေဖ့စ္ဘြတ္) ဒီဇင္ဘာ ၂၀၊ ၂၀၁၄