ရွာေဖြေရး ...

Loading...
PO Box 320-207, San Francisco, CA 94132-0207, USA – editors @ moemaka.net ((510) 854-6501)။ HOME, ၅၈/၆၀ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ေအာက္လမ္း၊ ရန္ကုန္၊ ဖုံး (၀၉၂၅- ၄၂၀၀ - ၆၀၆)။ စာတိုက္ေသတၱာ (၈၂၅)၊ ရန္ကုန္စာတိုက္ၾကီး။

Edo Vader - လူသားပင့္ကူ သုိ႔မဟုတ္ မင္းန္စပုိင္ဒါ

Edo Vader - လူသားပင့္ကူ သုိ႔မဟုတ္ မင္းန္စပုိင္ဒါ
ေအာက္တုိဘာ ၂၁၊ ၂ဝ၁၄

ကုိရီးယားေရာက္ ျမန္မာကာတြန္းဆရာ Edo Vader  က ဇာတ္ေကာင္ အသစ္ ထြင္ထားသည္။
ကမၻာေက်ာ္ စပုိင္ဒါမင္းန္ကုိ ေျပာင္းျပန္လွန္ထားေသာ ေရးဆဲြခ်က္ႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး ကာတြန္းဆရာက ...

ဗားမားျဖစ္ MAN-SPIDER ေလ၊ မိုက္လား။
လူကိုက္တာ ခံလိုက္ရၿပီး အဆဲမ်ိဳးစံု၊ အထက္ဖားေအာက္ဖိ၊ ကိုယ္နဲ႔မတူ ရန္သူ၊ ငါသာလွ်င္ၾဆာႀကီး၊ က်န္တဲ့သူ ေသာက္ေပါ စတဲ့ .. လူေတြရဲ႕ အစြမ္းေတြ အကုန္ရသြားတဲ့ ပင့္ကူေလးအေၾကာင္းေလ
ဟု သူ၏ ေဖ့စ္ဘုတ္တြင္ ေရးသားထားသည္။

ရန္ေနာင္(ဗို္္လ္တေထာင္) - လမ္း ၅ဝ ေစတနာေဆးကုခန္းကုိ ဦးဝင္းတင္ ကြယ္လြန္ျခင္း ၆ လျပည့္တြင္ ဖြင့္လွစ္

 

  ရန္ေနာင္(ဗို္္လ္တေထာင္) -  လမ္း ၅ဝ ေစတနာေဆးကုခန္းကုိ ဦးဝင္းတင္ ကြယ္လြန္ျခင္း ၆ လျပည့္တြင္ ဖြင့္လွစ္
 (မုိးမခ) ေအာက္တုိဘာ ၂၁၊ ၂၀၁၄

  
ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္းမ်ားႏွင့္၎တုိ႔၏ မိသားစုဝင္မ်ားအတြက္ ေဆးခန္းတခုကုိ
သတင္းစာဆရာႀကီး  ဦးဝင္းတင္ ကြယ္လြန္သည့္ ၆ လျပည့္ အမွတ္တရအျဖစ္ အဂၤါေန႔က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ ဖြစ္လွစ္လုိက္သည္။

ပုဇြန္ေတာင္ၿမိဳ႕နယ္ အမွတ္ ၁၁၉၊ လမ္း၅၀ (အလယ္ဘေလာက္)တြင္ တည္ရိွေသာ ထုိေဆးခန္းကုိ  တနလၤာ၊ ဗုဒၶဟူး၊ ေသာၾကာတို႔တြင္ ဖြင့္လွစ္ထားမည္ဟု ဟံသာဝတီဦးဝင္းတင္ေဖာင္ေဒးရွင္းက ေျပာသည္။

အမ်ိဳးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ (NLD) ၏ ထိပ္တန္းေခါင္းေဆာင္တေယာက္ျဖစ္ေသာ  ဦးဝင္းတင္ မကြယ္လြန္မီ ၂ ႏွစ္ခန္႔က တည္ေထာင္ခ့ဲေသာ ထုိေဖာင္ေဒးရွင္းသည္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္းမ်ား၊  စာနယ္ဇင္းသမားမ်ား၊ စာေရးဆရာမ်ားအတြက္ နာမက်န္းေထာက္ပ့ံေငြကုိ ၂လတစ္ႀကိမ္ ေပးအပ္ခဲ့သည္မွာ သိန္းရွစ္ရာေက်ာ္ခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။

သူ၏ မိတ္ေဆြေဟာင္း၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္ေဟာင္း ၃ ဦးျဖစ္ေသာ ဦးတင္ဦး၊ စာေရးဆရာ ေမာင္မိုးသူ၊  ဦးေမာင္ေမာင္ခင္ (ဦးျပားႀကီး) တို႔က ေစတနာေဆးကုခန္းကုိ ဖဲႀကိဳးျဖတ္ ဖြင့္လွစ္ေပးခ့ဲသည္။

ေဆးခန္းဖြင့္ပဲြႏွင့္အတူ ျပဳလုပ္ေသာ ဦးဝင္းတင္ ကြယ္လြန္သည့္ ၆ လျပည့္ အမွတ္တရအစီအစဥ္သို႔  ႏုိင္ငံေရးေလာကမွ ထင္ရွားသူ အမ်ားအျပား တက္ေရာက္ၿပီး အမွတ္တရစကားမ်ား ေျပာၾကားခ့ဲၾကသည္။

# #

ဦးဝင္းတင္အမွတ္တရ ေျပာစကားေကာက္ႏုတ္ခ်က္
===========================



"က်ေနာ္တုိ႔အတြက္ ဦးဝင္းတင္ကြယ္လြန္ျခင္းဟာ အဖုိးမျဖတ္ႏုိင္တဲ႔ ဆံုးရႈံးမႈႀကီးတခုပါ။
သူဟာ ေငြ ေၾကးအင္အား မရွိေပမယ့္ ေဖာင္ေဒးရွင္းေထာင္ၿပီး ဘဝတူ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြ၊ စာနယ္ဇင္းသမားေတြကို ေစာင့္ေရွာက္ခဲ႔တာပါ"

 ဦးတင္ဦး
NLD နာယက၊ ဟံသာဝတီဦးဝင္းတင္ ေဖာင္ေဒးရွင္း နာယက

............................................................................
 


က်ေနာ္နဲ႔ဦးဝင္တင္ဟာ ဟုိအရင္သူေၾကးမုံမွာလုပ္ကတည္းက သိခဲ့တာပါ၊ သူမႏၱေလးကုိ ဟံသာဝတီသတင္းစာလုပ္ဖုိ႔ ေရာက္လာေတာ့လည္း
ေဒၚေဒၚက ကူညီေပးပါ ဆိုလို႔ေျပာေတာ့ သူ႕ကုိတိုက္ခန္းငွားေပးရင္း က်ေနာ္တို႔ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးေနခဲ့ၾကပါတယ္။
သူဘယ္ေလာက္ရုိးသလဲဆိုလို႔ရွိရင္ သူ႔ကုိဧည့္စာရင္းလာစစ္ေတာ့ ဧည့္စာရင္းမတိုင္ထားလို႔ ဂါတ္တဲေခၚသြားေတာ့လည္း ဒီအတိုင္းလိုက္သြားတာပါပဲ။
တျခားသူေတြအေပၚမွာ တည္တည္ခန္႔ခန္႔ေနေပမယ့္ က်ေနာ္နဲ႔ ကုိျပားႀကီးကုိေတာ့ သူက ေနာက္ေနာက္ေျပာင္ေျပာင္ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ေနတတ္ပါတယ္၊
သူေထာင္က်ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ေထာင္ဝင္စာေပးရင္ သူဟာကုိျပားႀကီးကုိေျပာပါတယ္၊
 မုိးသူကုိေတြ႕ရင္ေျပာလုိက္ပါ မုိးသူဆိုတဲ့ေကာင္ဟာ စာလည္းေရး ပန္းခ်ီလည္းဆဲြ၊ ရုပ္ရွင္လည္းရုိက္ေပမယ့္ သီခ်င္း မဆုိတတ္ဘူး။
ဒီေကာင္ သီခ်င္းဆိုတတ္ေအာင္ ငါသင္ေပးဖုိ႔ သီခ်င္း က်င့္ေနတယ္လို႔ေျပာလုိက္ တ့ဲ။ သီခ်င္းကေတာ့ ၁၈နွစ္နဲ႔ ၉လရွိၿပီ။
အဲဒီလိုအက်ဥ္းက်ေနတဲ့အခ်ိန္မွာေတာင္ က်ေနာ္တို႔ကုိ ေနာက္ေျပာင္ ဟာသေျပာႏုိင္သူတဦးပါ။
  
စာေရးဆရာ ေမာင္မိုးသူ

............................................................................


က်ေနာ္စစ္ေၾကာေရးဝင္ေတာ႔ ဘဘဦးဝင္းတင္ရဲ႕နည္းကို သံုးခဲ႔တာပါ။
ဘဘဦးဝင္းတင္က သူ႔ကို စစ္ေၾကာေရးဝင္လုိ႔ရွိရင္ တျခားအခန္းေတြမွာ ဘယ္သူေတြရိွလဲ ၾကည့္ၿပီး ရွိတဲ႔သူကို အားေပးတဲ႔ နည္းပါ။
 က်ေနာ္တုိ႔ အထဲမွာေနတဲ႔သူေတြဟာ ကိုယ့္ေခါင္းေဆာင္က တခဏတာ လာအားေပးတာကို အရမ္းကို အားတက္ခဲ႔ရတာပါ။
က်ေနာ္လည္း ဘဘဦးဝင္းတင္နည္းကို က်ေနာ္ တုိ႔စစ္ေၾကာေရးလုပ္ေတာ့ အေစာင့္ေတြ လက္ထဲက  အတင္း ရုန္းကန္ထြက္ၿပီး ေတြ႔ရာ အခန္းထဲကို ေျပးဝင္လုိက္ေတာ႔ ဘဘဦးဝင္းတင္ျဖစ္ေနပါတယ္။
ဘဘဟာ သူ႔တကုိယ္လံုးမွာ ဒဏ္ရာေတြျပည့္ေနေပမယ့္ အသံမာမာ နဲ႔ စကားေျပာတာပါ။
ဒါဟာ ဘဘရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ပါပဲ။

ဦးမင္းကုိႏုိင္
၈၈ မ်ဳိးဆက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ ပြင့္လင္းလူ႔အဖဲြ႔အစည္း   


ဖိုးစီ (ရံုးေတာ) - မန္က်ည္းတန္း ပံုျပင္




ဖိုးစီ (ရံုးေတာ) - မန္က်ည္းတန္း ပံုျပင္
မိုးမခ၊  ေအာက္တိုဘာ ၂၁၊ ၂၀၁၄

××××××

၁) တင္းကုပ္တုိင္ သက္ေသ

ၿမိဳ႕ႀကီးသား မဟုတ္ေသာ နယ္ဘက္မွ လာခဲ့သူမ်ား၏ ေမြးရပ္ဇာတိကုိ ေမးလာလွ်င္ တိက်ေရရာစြာ ေျဖဖုိ႔ ခက္တတ္ၾကသည္။  နီးစပ္ရာျမဳိ႕ “နတ္ေမာက္ကပါ”၊ “ၿမိဳ႕သစ္ကပါ” စသျဖင့္ ေျဖၾကတာ မ်ားေလသည္။  ကၽြန္ေတာ္ ကေတာ့ ျပည့္ျပည့္စုံစုံ ျဖစ္ေအာင္ နတ္ေမာက္ လမ္းေဘး ဗုိလ္မင္းေရာင္ အသတ္ခံရတဲ့ ေလးတုိင္စဥ္ရြာ ေတာင္ဘက္ “ရုံးေတာ” ကပါ လုိ႔ ရာဇ၀င္ေလးနဲ႔ ခ်ီကာ ေျဖတတ္ပါသည္။  ကုိယ့္ရြာကုိေတာ့ ခ်စ္တတ္ၾက၊ ဂုဏ္ယူတတ္ၾကသူခ်ည္းပဲ မဟုတ္လား။

ဟုတ္ပါသည္၊ ကၽြြန္ေတာ့္ကို ေမြးတဲ့ရြာ နံမယ္က “ရုံးေတာ”။  ငယ္ငယ္က အေဖ့ဆီမွာ စပ္စု ဖူးသည္။

"က်ဳပ္တုိ႔ ရြာကုိ ဘာလို႔ ရုံးေတာ လုိ႔ ေခၚသတုန္း”။

ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းထြက္ အေဖက စာသံ စာဟန္နွင့္ ခန္႔ခန္႔ညားညား ေျဖေလသည္။

"ရုံးပင္ေပါသည့္ ပ၀တၱိ နိမိတ္ေၾကာင့္ ရုံးေတာတီတိ  ရုံးေတာမည္ ၏” ဟူသတည္း။

သူ႔ စာဆုိနဲ႔ သူေတာ့ ဟုတ္လုိ႔ပင္။ ခက္သည္မွာ ထုိအခ်ိန္က ရွစ္ႏွစ္သား ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရုံးေတာ မဆုိထားဘိ ၊ ရုံးပင္တပင္ေတာင္ မျမင္ခဲ့ဖူးသျဖင့္ “အေဖ႔ဟာက ရုံးပင္ေပါတယ္္သာေျပာသယ္၊ ေတာမေျပာနဲ႔ တပင္ေတာင္ မရွိပါဘူးဗ်ာ” ဆိုေတာ့ အေဖ့ မ်က္ႏွာပ်က္ေလသည္။

"နဂိုကေတာ့ ေတာႀကီးေပါ့ လကြာ၊ မီးႀကီး ႏွစ္ခါေလာင္ေတာ့ သာေတြကိုပဲဲ အိမ္တိုင္ ျပန္လုပ္ရေတာ့ ကုန္ၿပီေပါ့။  ေဟာဟုိ တင္းကုပ္တိုင္ဟာ ရုံးသားပဲ"။

အေဖ လက္ညွုဳိ ထုိးျပေသာ မလွမ္းမကမ္းက တင္းကုပ္တုိင္ကုိ ကုိင္ၾကည့္ရင္း ၾကက္သီးေတြ ထလာခဲ့ ဖူးသည္။  ေၾသာ္.. ဤအရာကား ရံုးပင္မွ ျဖစ္လာေသာ ရံုးသား ေပတကား။  ေတာထ ေနေအာင္ ေပါက္ေရာက္ခဲ့ ေသာ ရုံးပင္ မ်ားေၾကာင့္ ရံုးေတာ မည္ခဲ့ေလသည္ တကား။

"အုိ.. အသင္ ရံုးပင္ ရံုးေတာ၊ သင္ကား တုိ႔ရြာ၊ တုိ႔ေျမ၊ တုိ႔ေသြး၊ တုိ႔သား တုိ႔နာမည္။ မင္းအပင္ကို ခုတ္၊ တိုင္လုပ္ၿပီး ငါတို႔ ေနခဲ့ၾကေလၿပီ။  ေႏွာင္းေခတ္ မ်ိဳးဆက္က်လွ်င္ျဖင့္ ငါ့အေဖ ငါ့ကို ေျဖသလိုမ်ိဳး ငါဘယ္လို ေျဖႏိုင္ပါ့"။

ထုိအခ်ိန္၀ယ္ ရုံးေတာ ဆုိေသာ အမည္နာမ ကေလးက လြဲ၍ ျပစရာ တင္းကုပ္တုိင္ကေလးမွ က်န္ပါဦး ေတာ့မည္ေလာ မဆုိႏိုင္။

××××××

(၂) အမည္သညာ ေခၚစရာ

ေဒါက္တာ သန္းထြန္း စာတမ္း တစ္ခုတြင္ အညာက ရြာေတြ အမည္ မွည့္ေခၚပုံအေၾကာင္း ဖတ္ရဖူးသည္။  ေတာေတာင္ကိုခ်စ္၊ သစ္ပင္ကိုခ်စ္၊ စိမ့္စမ္းေရေျမ သဘာ၀ကို ခ်စ္တတ္ၾကေလေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘုိးဘြား ေတြ အမည္ေပးခဲ့ၾကပုံမ်ားသည္ လြမ္းေမာဖြယ္အတိ ျဖစ္ပါ၏။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ရြာေတာင္ဘက္မွာ “၀ါးႀကီးအိုင္” ဆိုေသာ ရြာႀကီးရွိသည္။  ထုိရြာမွာပင္ ကၽြန္ေတာ့္ ပညာေရး လမ္းခင္းခဲ့ရသည္။  သစ္ႀကီး၊ ၀ါးႀကီး၊ စိမ့္စမ္း အိုင္ႀကီး ဘာမွ မရွိေတာ့ေသာ ၀ါးႀကီးအိုင္။  အဘုိး အေဘး ေတြထံကေတာ့ တခါတုန္းဆီက က်ားမ်ားပင္ ခုိေအာင္းရွိ ေနခဲ့ဖူးသေယာင္ ပုံျပင္သဖြယ္ ၾကားရဖူးသည္။  ခုမ်ားေတာ့ ရြာႀကီးက အထက္တန္းေက်ာင္း၊ ေဆးရုံ၊ ရဲစခန္း တုိ႔ျဖင့္ လူေန ထူထပ္စည္ကားကာ သစ္ပင္၊ ၀ါးပင္ကေတာ့ မက်န္ေတာ့ သေလာက္ပင္။  ၀ါးႀကီးအိုင္ ႏွင့္ ယင္းေခ်ာင္း ျခားေနေသာ တဖက္ကမ္းမွာ မန္က်ည္းတန္းရြာ ႏွစ္ရြာ။  အညာေဒသ ထုံးစံ မန္က်ည္းပင္ႀကီးမ်ား အုံ႔ဆုိင္းတန္းစီ ရွိေနလိမ္႔မည္ထင္လွ်င္ျဖင့္ ပုိတြက္ရာက်ပါလိမ္႔မည္။

တေလာဆီက ေရစႀကိဳနယ္က သူငယ္ခ်င္းႏွင့္ ႏွစ္ရာေက်ာ္ မန္က်ည္းပင္အုိၾကီးမ်ား အေၾကာင္း စကား စပ္မိသည့္အခါ သူတုိ႔ဆီတြင္လည္း ဘုရားစူး မန္က်ည္းပင္ လက္ခ်ိဳးေရလို႔ လက္တဖက္ မျပည့္ေတာ့ေသာ ရြာမ်ားသာ မ်ားပါသည္ ဆုိ၏။

အေမႊးတိုင္ ေၾကာ္ျငာမ်ား အားေကာင္းလွသည့္ ေခတ္တခုတြင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ကစားေဖာ္ မန္က်ည္းပင္အုိႀကီးမ်ား တရုတ္လုပ္ ဆိုင္ကယ္မ်ား အျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းသြားခဲ့ၾကသည္။  ငါးႏွစ္ျပည့္ ေအာင္ အစီးမခံသည့္ စက္တပ္ယာဥ္ တခု အတြက္ ႏွစ္ (၁၀၀) ေက်ာ္က ဘုိးေမြ ဘြားေမြေတြကို ရက္စက္စြာ ခုတ္လွဲခဲ့ၾကသည္။  ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလ ူရာ၀င္ရန္ ကိုယ့္ ဇာတိရပ္ရြာ အမည္ကို ျပန္ျပီး သင္းသတ္ခဲ့ၾကသည့္ အျဖစ္။

ကၽြန္ေတာ့္ မိသားစုမွာ ယာကြက္မ်ားစြာ ရွိသည္။  ထို ယာကြက္မ်ားကိုလည္း အပင္မ်ားျဖင့္ပင္ အမည္ေပးရသည္။  ေညာင္ပင္ယာ၊ ဖက္သန္းပင္ကြက္၊ အင္ေလးပင္၊ အေရွ႕ထန္းတန္း အစရွိသျဖင့္။  တေလာက တနယ္သူ (ေနျပည္ေတာ္သူ) ဇနီးမယားက ရြာလိုက္လည္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ပိုင္သမွ် ယာေျမေတြ လုိက္ပုိ႔ကာ ၾကြားမိသည္။

"ဒါက အင္ေလးပင္ယာ"၊  သူသည္လည္း ကၽြန္ေတာ္ငယ္စဥ္က အေဖ့ကုိ ေမးခဲ့ဖူးသည့္ နည္းတူ ထပ္တူ ပုစၦာျပဳေလ၏။

“ဘာလုိ႔ အင္ေလးပင္လုိ႔ ေခၚတာလဲ”။

“အင္ပင္ ေလးပင္ ရွိလုိ႔ေပ့ါကြာ”။

“ဘယ္မွာလဲ အင္ပင္ ေလးပင္ က”။

ေမးခြန္း လားရာကုိ မျမင္မိ၍ အလြယ္ ေျဖမိေလေသာ ကၽြန္ေတာ့္မွာ မ်က္ႏွာေအာက္ခ်၍ ေလသံ တုိးတုိးသာ ဟ ႏိုင္ေတာ့သည္။  သူ စိတ္ေက်နပ္ပုံ မရပါ။  မတတ္ႏိုင္။

ေညာင္ပင္ယာကို ေခၚသြား ျပန္လည္း ျပစရာ ေညာင္ပင္ႀကီး မရွိေတာ့ ပါ။  လက္ပံပင္ကြက္ အတြင္းမွ ဧရာမ လက္ပံပင္ႀကီးမွာလည္း မူလတန္းေက်ာင္းက ကေလးေတြအတြက္ စာသင္ခုံလုပ္ရန္ လႊဆဲြတုိက္လုိက္ၾကၿပီ။  ကေလးေတြ အနာဂတ္အတြက္ နံမည္ေတြ၊ အသက္ေတြကို သင္းသတ္ ေျခြခဲ့ရသည္။

ရုံးပင္ေတြ ခုတ္ၿပီး အိမ္တိုင္ လုပ္ခဲ့ၾကေသာ ကၽြန္ေတာ့္ ရြာသားေတြ မွားသလား၊ လက္ပံပင္ႀကီး ခုတ္လွဲၿပီး မူလတန္းေက်ာင္းကို အေဖ လွဴခဲ့တာ မွားသလား။  အေျဖမေပၚသည့္ ကၽြန္ေတာ့္ အေတြး ေတြက ျပန္႔က်ဲ လ်က္ရွိသည္။ 

(၃) စကၤာပူ မန္က်ည္းေတာ

စကၤာပူမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေနေသာ အရပ္ကို ျမန္မာလုိ ျပန္ဆို ေခၚရလွ်င္ “ေတာေျမ” ဟု ေခၚရမည္ ထင္သည္။  အေရွ႕ အေနာက္ ေတာင္ေျမာက္ စုေပါင္း အက်ယ္အ၀န္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿမိဳ႕သစ္ တၿမိဳ႕နယ္စာ ခန္႔သာရွိေသာ ဤ ကၽြန္းကေလးေပၚမွာ လူမထိရေသးသည့္ ေတာရုိင္းေျမ အမ်ားအျပား ရွိေနပါေသးသည္။  

ဖတ္ရႈရေသာ ဇယားမ်ားအရ ေျမ ဧရိယာ (၄၁) ရာခိုင္ႏႈန္း ခန္႔ က်န္ေသးသည္ဟု ဆိုသည္။  ဟုတ္ေလာက္ ပါေပသည္။  ကၽြန္ေတာ့္ အိမ္နားမွာပင္ ေမ်ာက္ရိုင္းအုပ္ေတြ ခိုေအာင္းေနသည့္ ေတာႀကီး သံုးခု ပတ္ျခာလည္ တည္ရွိ သည္။  လူေတြက ငွက္ေပ်ာသီး အစရွိေသာ အစာမ်ား မေကၽြး ရေလေအာင္လည္း တားျမစ္ထားသည္။  

စင္ကာပူမွာ သက္ဆုိင္ရာ ၿမဳိ႕နယ္ ေကာင္စီ၏ ခြင့္ျပဳမႈ မပါဘဲ သစ္ပင္ မဆုိထား၊ သစ္ကုိင္းပင္ ခုတ္ခြင့္မရွိ။  သစ္ကုိင္း သစ္ပင္ ခုတ္စရာ မလုိေအာင္လည္း အေျခခံ လူမႈ အေဆာက္အဦ ျပည့္ျပည့္စုံစုံ စီစဥ္ထား ရွိၿပီး ျဖစ္သည္။


နံနက္တုိင္း ရုံးသြားလွ်င္ ေတာေျမရိပ္သာ အမွတ္ခုနစ္ လမ္းအတိုင္း သြားေနက် ျဖစ္သည္။  ေျပာျပခ်င္သည္ ကေတာ့ လမ္းလည္ ကၽြန္းေပၚမွ စီစီတန္းတန္း လန္းဆန္းေနသည့္ မန္းက်ည္းပင္တန္းမ်ား။  စုစုေပါင္း အပင္ (၅၀) တိတိကို (၅) မီတာ အကြာခန္႔စီ ေသေသခ်ာခ်ာ စုိက္ထားသည္။  ေဒသခံမ်ိဳးရင္း ဟုတ္ပုံမရပါ။  အညာ မန္က်ည္းပင္မ်ားႏွင့္ တပ္အပ္တူပါသည္။  ကေမၺာဒီးယား သို႔မဟုတ္ ျမန္မာျပည္မွ ယူေဆာင္လာပုံရသည္။  

မန္က်ည္းပင္တန္း ဆုံးေတာ့ ထန္းပင္တန္းဗ်။  ထန္းတန္းလည္း ထုိ႔အတူ အကြာအေ၀း ညီညီ စီတန္း စုိက္ထားသည္။  မန္က်ည္းပင္၊ ထန္းပင္တန္း ျမင္ရလုိ႔ စိတ္ရႊင္ေသာ္လည္း လမ္းလည္မွာ တန္းစီကာ ညီညီညာညာ စိုက္ထားျခင္းခံရေသာ ျမင္ကြင္းကိုေတာ့ စိတ္မသက္သာ။  ကစားေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား က ေန႔စဥ္စီၿပီး အေလးျပဳ ခံေနေသာ အျဖစ္မ်ိဳး။

(၄) ေျပာင္းျပန္ သက္ေသ

အခ်ဳိ႕က စကၤာပူကို ဘာမွ မရွိတဲ့ ႏိုင္ငံ၊ ဘာမွ မထြက္တဲ့ ႏိုင္ငံ၊ ေရေတာင္၀ယ္ေသာက္ရတဲ့ ႏိုင္ငံစသျဖင့္ သညာျပဳၾကသည္။  ၁၉၆၅ ဆီေလာက္ကေတာ့ ဟုတ္ပါလိမ့္မည္။  ခုေတာ့ စကၤာပူသည္ သူ႔ ေရသူေသာက္ဖုိ႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။  ဘာဆိုဘာမွ မရွိေသာ သယံဇာတ အရင္းအျမစ္ကို လူေတြပညာတတ္ေအာင္ လုပ္ကာ ပညာျဖင့္ ဖန္တီးၿပီး ရွိေအာင္၊ ထြက္ေအာင္လုပ္ႏိုင္ခဲ့ၾကၿပီ။  တိုးတက္လာမည့္ သူ႔လူဦးေရႏွင့္ ေျမ၊ ေရ၊ ေလ သုံးစြဲမႈ အတြက္ ႏွစ္ ရာ ဂဏန္းစာ ရွိေသာ အႀကီးစား စီမံကိန္း Master Plan မ်ားဆဲြၿပီး အဆင္သင့္ျဖစ္ေအာင္ စီမံ ခန္႔ခဲြ ထားၿပီး ျဖစ္သည္။

အက်ိဳးဆက္ ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရြာက ပ၀တၱိ နိမိတ္ရြာ အမည္သာ က်န္ၿပီး သစ္ပင္ ရုပ္ပင္ ေပ်ာက္ခဲ့ရေသာ ျဖစ္စဥ္သည္ ပညာျဖင့္ စီမံခန္႔ခြဲေသာ ဤေဒသမွာ ေျပာင္းျပန္ သက္ေသျပလ်က္ရွိသည္။  အညာ မန္က်ည္းတန္း ေဘးက ေတာသားသည္ စကၤာပူ မန္က်ည္းတန္းေဘးမွာ ေန႔စဥ္ ရုံးသြားလ်က္ ရွိပါသည္။

ဖိုးစီ (ရံုးေတာ)

အတြဲ (၄)၊ အမွတ္ (၄၃) Messenger ဂ်ာနယ္ တြင္ ပံုႏွိပ္ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး ျဖစ္သည္။

ဓာတ္ပံုမ်ား - စကၤာပူ အမ်ိဳးသား ဥယ်ာဥ္ အစိုးရ ဌာန ၏ တရားဝင္ ယဥ္ေက်းမႈ အေမြအႏွစ္ အျဖစ္ ေစာင့္ေရွာက္ထားသည့္ မန္းက်ည္းပင္ႀကီးမ်ား။  စိတ္ဝင္စားသူမ်ား ေအာက္ပါ အြန္လိုင္း လိပ္စာ တြင္ ဝင္ေရာက္ ေလ့လာႏိုင္ပါသည္။



(ေဆာင္းပါးရွင္သည္ စကၤာပူ တြင္ ေခတၱ ေရာက္ရွိ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္း ျပဳေနသည့္ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းဆင္း အင္ဂ်င္နီယာ တစ္ဦး ျဖစ္သည္။  အြန္လိုင္း ပံုႏွိပ္ စာနယ္ဇင္းမ်ားတြင္ အေတြ႕အၾကံဳ၊ အျမင္ႏွင့္ အေထြေထြ ေဆာင္းပါးမ်ား ေရးသားေနသူလည္း ျဖစ္သည္။)

မုိးမခ တြင္ ေဖာ္ျပၿပီးခဲ့သည့္ ဖိုးစီ (ရံုးေတာ) ၏ ေဆာင္းပါးမ်ား

၁) ကုလားရွဖီး၊ ဘုန္းႀကီးတူမ နဲ႔ က်ေနာ္ၾကံဳခဲ့ ဖူးေသာ လုပ္ၾကံပြဲမ်ား

၂) အတိတ္၊ ပစၥဳပၸန္၊ အနာဂတ္ ႀကိယာ တမ်ဳိးတည္းနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္
http://www.moemaka.blogspot.com.au/2014/09/blog-post_551.html

၃) ဦးေဇာတိက ႏွင့္ (၃) နာရီ
http://www.moemaka.blogspot.com.au/2014/09/blog-post_530.html

၄) ဗလေသန ေတာ့ မလိုခ်င္ပါ

၅) မိနီကေတာ့ ေသတာ ေသတာပါပဲ
http://www.moemaka.blogspot.com.au/2014/10/blog-post_40.html

၆) ေဘာင္ဘင္ခတ္သူ

၇) ခါခ်ဥ္ တစ္ေကာင္ တင္းတဲ့မာန္

၈) ပိုးဟပ္ ေတာင္ပံ ခတ္သံ

၉) အေမ ၏ ႏိုင္ငံေရး

အရွင္စႏၵိမာ (မြန္စိန္ေတာရ) - အသားမပါ အရြတ္မ်ားတဲ့ သရဏံဂုုံနဲ႔ အာဏာတုုိ႔ ေပါင္းဖက္ေတြ႔ေတာ့


အရွင္စႏၵိမာ (မြန္စိန္ေတာရ) - အသားမပါ အရြတ္မ်ားတဲ့ သရဏံဂုုံနဲ႔ အာဏာတုုိ႔ ေပါင္းဖက္ေတြ႔ေတာ့
(မိုုးမခ) ေအာက္တိုုဘာ ၂၁၊ ၂၀၁၄

ေက်ာင္းသားဘဝက စုုိင္းထီးဆုုိင္ရဲ႕ သီခ်င္းေတြကုုိ စြဲမက္ခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီအထဲမွာ “အပူအပင္ကင္းတဲ့ ကေလးရဲ႕ဘဝကုုိ တစ္ခါျပန္ၿပီး ေရာက္ခ်င္ေသးတယ္” စာသားပါတဲ့ သီးခ်င္းလည္း ပါဝင္တယ္။ ကေလးဘဝ အပူအပင္ကင္းသလား မကင္းသလားဆုုိတာ စစ္ေျပးဒုုကၡသည္ရုုပ္သံသတင္းေတြကုုိ ၾကည့္လုုိက္ရင္ ေပၚလြင္ပါတယ္။ အသက္လုုထြက္ေျပးေနၾကရတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာင္ ကေလးေတြကေတာ့ ေရာက္ရာအရပ္မွာ ေပ်ာ္ႏုုိင္ၾကေသးတာပါ။ ယခင္က ထုုိသီခ်င္းစာသားကုုိ ႏွစ္ၿခိဳက္ဖူးေပမယ့္ အေတာ္အတန္ စဥ္းစားတတ္တဲ့အရြယ္ ေရာက္လာေတာ့ ထုုိစာသားကုုိ အေလးအနက္ ျပန္ေတြးၾကည့္ျဖစ္တဲ့အခါ ကေလးဘဝကုုိ ျပန္ေရာက္ရမွာ မဝံ့မရဲျဖစ္လာတယ္။ အပူအပင္ကင္းတဲ့ ကေလးဘဝအျဖစ္ မျမင္မိေတာ့ဘဲ အသိဉာဏ္နည္းတဲ့ ကေလးရဲ႕ဘဝကုုိပဲ ျပန္လည္ျမင္ေယာင္လာတယ္။ အသိဉာဏ္ႏုုနယ္ အျပစ္ကင္းစင္တဲ့ ကေလးဘဝကုုိ ေနာက္ထပ္အႀကိမ္ႀကိမ္ ျပန္လည္ကာ ျဖတ္ေက်ာ္ရမွာကုုိ ေၾကာက္လာသလုုိ အသက္အရြယ္ႀကီးရင့္လွ်က္ အသိဉာဏ္မျမင့္ သံေဝဂဉာဏ္မျဖစ္ ကလိမ္ဉာဏ္သာျမင့္တဲ့ ႀကီးမုုိက္ဘဝနဲ႔ ဘဝနိဂုုံးခ်ဳပ္ရမွာကုုိလည္း ေၾကာက္လာပါတယ္။   

လူဆုုိတာလည္း မွတ္ဉာဏ္ေခါင္းပါးတဲ့ သတၱဝါတစ္မ်ိဳးပါပဲ။ ေသခ်ာတာက အမိဝမ္းမွ ကြ်တ္လြတ္ခ်ိန္ကုုိ ဘယ္သူမွ မမွတ္မိပါဘူး။ အမိဝမ္းမွာ ၉ လတာ ကိန္းေအာင္းခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ဆုုိရင္ေတာ့ မွတ္မိဖုုိ႔ ပုုိေတာင္ အလွမ္းေဝးသြားပါၿပီ။ ထုုိအခ်ိန္မွာ မိခင္က အသြားအလာ အေနအထုုိင္ ဆင္ျခင္ရပါတယ္။ မေတာ္တဆ မိခင္ရဲ႕ အထုုိင္အထ ခြ်တ္ေခ်ာ္တိမ္းပါးမႈတစ္ခုုခုုေၾကာင့္ ဝမ္းတြင္းမွ သေႏၶသားကုုိ နာက်င္ခံခက္ ဆင္းရဲေဝဒနာခံစားမႈ ျဖစ္ေစႏုုိင္သလုုိ မိခင္က အစားအေသာက္ မဆင္ျခင္ရင္လည္း သေႏၶသားကုုိ ထိခုုိက္မႈ ျဖစ္ေစပါတယ္။ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ အခန္႔မသင့္ရင္ မိခင္ဝမ္းမွ သက္မပါဘဲ ထြက္လာႏုုိင္ပါေသးတယ္။ ေဆးပညာအရ ေဆးလိပ္ေသာက္တဲ့ မိခင္ေၾကာင့္ သေႏၶသားကုုိ ထိခုိက္မႈ ျဖစ္ေစတယ္လုုိ႔လည္း ဆုုိပါတယ္။ ၿခဳံလိုုက္ရင္ အမိဝမ္းတြင္း ၉ လတာမွ် ကိန္းေအာင္းခဲ့စဥ္ အခ်ိန္ကာလကုုိ မမွတ္မိႏုုိင္ေသာ္လည္း သေႏၶသားအေနနဲ႔ အလြန္ပင္ ဆင္းရဲဒုုကၡႀကီးစြာ ခံစားခဲ့ရပါတယ္။

မိခင္ဝမ္းတြင္း သေႏၶသားအျဖစ္ ေရာက္မလာေသးမွီ ဘာေတြျဖစ္ခဲ့သလဲဆုုိတာကုုိလည္း မွတ္မိသူ မရွိသေလာက္ပါ။ ျခင္းခ်က္အေနနဲ႔ ဇာတိႆရဉာဏ္ရသူတခ်ိဳ႕ အတိတ္ဘဝကုုိ ျပန္လည္အမွတ္ရႏုုိင္ၾကတာေတာ့ ရွိပါတယ္။ ရင္းႏွီးတဲ့ မိတ္ေဆြေတြအထဲမွာ အတိတ္ဘဝကုုိ တိတိက်က် ျပန္လည္ေျပာျပႏုုိင္သူတခ်ိဳ႕ ရွိပါတယ္။  မိတ္ေဆြတစ္ဦးဆုုိရင္ ေတာထဲမွာ သစ္တုုံးႀကီးပိလုုိ႔ အသတ္ဆုုံးခဲ့ရတဲ့ အရင္ဘဝဒဏ္ရာရဲ႕ အနာရြတ္ဟာ ယခုုအခ်ိန္အထိ မီးေလာင္ဒဏ္ရာလုုိ အနီျပင္ႀကီးအျဖစ္ ထင္ထင္ရွားရွား စြဲထင္ေနပါတယ္။ သူဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ အတိတ္ဘဝကုုိ ေကာင္းစြာ အမွတ္ရလွ်က္ ေျပာျပႏုုိင္သူပါ။  

အတိတ္ဘဝကုုိ မွတ္မိႏုုိင္ၾကသူေတြအေၾကာင္း ေရးသားထားၾကတဲ့ ျပည္တြင္းမွ စာေရးဆရာမ်ားရဲ႕ စာအုုပ္မ်ားနဲ႔ ေဆာင္းပါးမ်ားကုုိလည္း ဖတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ထုုိအထဲမွာ ေက်ာင္းသားဘဝ ဆရာရင္းျဖစ္တဲ့ ဆရာ ေဒါက္တာမင္းတင္မြန္ ေရးတဲ့ “ေရွ႕ဘဝ ေနာက္ဘဝ” အမည္ရတဲ့ စာအုုပ္လည္း အပါအဝင္ပါ။ ဗုုဒၶဘာသာဆုုိင္ရာ စာအုုပ္အေတာ္မ်ားမ်ား ေရးသားခဲ့သူ ကြယ္လြန္သူ အဂၤလိပ္လူမ်ိဳး Fransic Story ရဲ႕ စာအုုပ္ေတြနဲ႔ ေဆာင္းပါးေတြကုုိလည္း ဖတ္ဖူးပါတယ္။ အဲဒီအထဲမွာ ျမန္မာ ထုုိင္း သီရိလကၤာ စတဲ့ အာရွႏုုိင္ငံတခ်ိဳ႕မွာ အတိတ္ဘဝဆုုိင္ရာ အေၾကာင္းအရာေတြကုုိ ကြင္းဆင္းသုုေတသနျပဳလုုပ္ၿပီး ေရးသားထားတဲ့ Rebirth အမည္ရတဲ့ စာအုုပ္ကေတာ့ အတိတ္ဘဝကုုိ မွတ္မိသူေတြရဲ႕ အတိတ္ဇာတ္ေၾကာင္းေတြကုုိ အေထာက္အထား ခုုိင္လုုံစြာ ေရးသားထားတဲ့ စာအုုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ အတိတ္ဘဝရွိတယ္ဆုုိတာကုုိ သံသယရွိသူမ်ား ဖတ္သင့္တဲ့ စာအုုပ္ပါ။

အတိတ္ဘဝရွိတာကုုိ လက္ခံႏုုိင္ခဲ့ရင္ မေရမတြက္ႏုုိင္တဲ့ အတိတ္ဘဝဇာတ္ခုုံအမ်ိဳးမ်ိဳးမွာ  သုုခခ်မ္းသာအေထြေထြနဲ႔ ဒုုကၡဆင္းရဲအဖုုံဖုုံကုုိ စံစားခံစားကာ ဇာတ္ေကာင္အမ်ိဳးမ်ိဳးအျဖစ္ သရုုပ္ေဆာင္ခဲ့ရတာကုုိ လက္ခံႏုုိင္မွာပါ။ ယခုုမ်က္ေမွာက္ဘဝမွာလည္း မိမိနဲ႔ မတူကြဲျပားတဲ့ ဇာတ္ေကာင္အမ်ိဳးမ်ိဳးေတြ ရွိေနၾကတာလည္း မ်က္ျမင္ပါ။ ဒီလုုိ မတူကြဲျပားၾကတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ေတြနဲ႔ စံစားခံစားခဲ့ရ စံစားခံစားေနရဆဲ သုုခဒုုကၡေတြရဲ႕ ဇာတ္ဆရာက မိမိကုုိယ္တုုိင္သာ။   

အတိတ္ဘဝကုုိ မမွတ္မိတာ အေၾကာင္းမဟုုတ္ေပမယ့္ တရားဓမၼကုုိ ဘူးလုုံးနားမထြင္း တစ္ဘဝစား တစ္နပ္စား မ်က္ကန္းတေစၦမေၾကာက္ ႀကီးမုုိက္ေတြက မ်ိဳးဆက္တစ္ဆက္ၿပီးတစ္ဆက္ လူထုုအထက္မွ ဂုုတ္ခြစီး တုုိင္းျပည္ရဲ႕ အဆီအႏွစ္ေတြကုုိ ေသြးစုုပ္ခ်ယ္လွယ္ခြင့္ ရေနၾကဆဲ ႏုုိင္ငံေရးေပၚလစီ လမ္းေၾကာင္းအမွားေပၚမွ တေရြးသားမွ် မေရြ႕ေသးတာက ျပႆနာႀကီးတစ္ခုုပါ။ ခက္တာက ဒါကုုိ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျမင္ေနရပါလွ်က္ အမုုိက္ဇာတ္ကုုိ ဆြဲဆန္႔ႏုုိင္မယ့္အေရး မိစၦာဝါယာမလုုံ႔လအားႀကီးမားစြာ ကူညီအက်ိဳးေဆာင္ေပးေနၾကသူေတြအထဲမွာ ကြ်မ္းက်င္သူ ဂုုုုရုုဆုုိသူတခ်ိဳ႕လည္း ပါဝင္ေနျပန္တယ္။  

ျမန္မာႏုုိင္ငံမွာ သရဏံဂုုံသုုံးပါးကုုိ ဘာသာျခားေတြေတာင္ နားယဥ္ၾကပါတယ္။ သရဏံဂုုံသုုံးပါးဆုုိတာက ဘုုရားကုုိ ယုုံၾကည္ဆည္းကပ္တယ္။  တရားကုုိ ယုုံၾကည္ဆည္းကပ္တယ္။ သံဃာကုုိ ယုုံၾကည္ဆည္းကပ္တယ္လုုိ႔ ဆုုိလုုိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အႏွစ္သာရပုုိင္းအရ ျပန္စစ္ထုုတ္လိုုက္ရင္ေတာ့ လက္ေတြ႔မပါတဲ့ အရြတ္သရဏံဂုုံသမားေတြက အေရအတြက္ ပုုိၿပီး မ်ားေနမလားလုုိ႔ အေတြးဝင္မိပါတယ္။

ယခင္စစ္အစုုိးရလက္ထက္က စစ္ဗုုိလ္ခ်ဳပ္ေတြဟာ သံဃမေထရ္ႀကီးမ်ားထံမွာ သရဏံဂုုံေဆာက္တည္ ငါးပါးသီလခံယူေနၾကတဲ့ ပုုံေတြကုုိ အစုုိးရရုုပ္သံနဲ႔ သတင္းစာမ်က္ႏွာဖုုံးေတြမွာ မၾကာခဏ ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ ထုုိဗုုိလ္ခ်ဳပ္ေတြကပဲ တရားမွ်တမႈကုုိ ကုုိယ္စားျပဳႏုုိင္မယ့္ ဒီမုုိကေရစီစနစ္ေပၚေပါက္ေရး ႀကိဳးပမ္းၾကသူေတြကုုိ  လုုပ္ႀကံဖန္တီး ကလိမ္ကက်င့္ပုုဒ္မေတြတပ္ ယုုတ္မာပက္စက္စြာ ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းခ် ႏွိပ္ကြပ္ခဲ့တယ္။ ယခုု ေဘာင္းဘီခြ်တ္ စစ္ဗုုိလ္လူထြက္ေတြနဲ႔ ေဘာင္းဘီဝတ္ဆဲ စစ္ဗုုိလ္ေတြကပဲ မိစၦာလမ္းေၾကာင္း အမုုိက္အေမြကုုိ ဆက္ခံလွ်က္ ယခင္ႏွိပ္ကြပ္မႈေပၚလစီကုုိ က်င့္သုုံးဆဲ။

အရြတ္သရဏံဂုုံသမား လူမုုိက္ႀကီးေတြ ရာဇပလႅင္မွာ ဖင္ၿမဲေနသေရြ႕ ဒီလုုိအနိဌါရုုံျမင္ကြင္းေတြကုုိ ေတြ႔ေနၾကရပါအုုံးမယ္။ အသားမပါ အရြတ္မ်ားတဲ့ သရဏံဂုုံနဲ႔ အာဏာတုုိ႔ မကြာရွင္းဘဲ ေပါင္းဖက္ေတြ႔ေနသေရြ႕၊ အမုုိက္ဇာတ္သက္ဆုုိးရွည္ေရး ဝုုိင္းဝန္းေလွာ္ခတ္ေပးၾကသူ ရွိေနသေရြ႕၊ တုုိင္းရင္းသားမ်ားနဲ႔ ဒီမုုိကေရစီအင္အားစုုမ်ား ခုုိင္မာအားေကာင္းတဲ့ ဘုုံရပ္တည္ခ်က္ မတည္ေဆာက္ႏုုိင္သေရြ႕ ျမန္မာႏုုိင္ငံမွာ လူမုုိက္ေတြ ႀကီးစုုိးခြင့္ ရေနအုုံးမယ္။ ျမန္မာ့ႏုုိင္ငံေရး အနာဂတ္ ေဝဝါးေနအုုံးမယ္။   


ဘေက်ာ္ (မေကြး) - ျပည္သူ႕ေဆးရံုျမင္ကြင္း


ဘေက်ာ္ (မေကြး) - ျပည္သူ႕ေဆးရံုျမင္ကြင္း
(မိုုးမခ) ေအာက္တိုုဘာ ၂၁၊ ၂၀၁၄

ဒါ- ေတာင္ဆူဒန္နဲ႕
ဆီးရီးယားမဟုတ္ဖူးဆိုတာေတာ့
ေသခ်ာတယ္၊

မနက္ဖန္အတြက္
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ကိုယ္ဆီနဲ႕
အိပ္ယာကုတင္ ပ်ဥ္ခင္းမွာ
အပ္စိုက္ေပါက္တမ္းလန္းနဲ႕
ျခင္ေထာင္မဲ႕ အမိုးကိုေမာ္ၾကည္႕ေနတယ္၊

အေရွ႕အလယ္ပိုင္းကို
ေန႕ခင္းေၾကာင္းေတာင္ေရာက္ေနသလိုမ်ိဳး
ေသြးစီးေၾကာင္းမ်က္ႏွာေတြက
ပိုင္ရွင္ကို ရွာေဖြေနေလရဲ႕၊

ဟိုဖက္ ပိုို႕ လိုက္
ဒီဖက္ပို႕လိုက္
ပညာသင္ေပါက္စတစ္ေယာက္ေတာ့
နားႏွစ္ဖက္ကို ခြနဲ႔ေထာက္လို႕
ေခါင္းတခါခါ လည္တရမ္းရမ္းနဲ႕
ေမာပန္းေနတယ္၊။

ခဏေစာင့္ပါ
အႀကိမ္ႀကိမ္ေျပာေနေပမဲ႕
ကိုယ္မလုပ္တတ္တဲ႕ ကိစၥ
ထိုင္ၾကည္႕ေနရတာ
ေက်ာေတာင္ေတာင့္တယ္၊

ဒါေပမဲ႕
သူတို႕ကိုယ္စား
ေတြးေတာၾကည္႕ရင္
စၿမိန္စာထုပ္ဆိုတာ
ေသရြာကို ပို႕သလိုမ်ိဳး
အိတ္ဆြဲကိုယ္ဆီနဲ႕
ခြက္မပါဇြန္းတပ္
မငတ္ေအာင္ေတာ့
စားေနၾကရတယ္။

ခ်ိဳ႕တဲ႕သူ
ေစတနာနဲ႕
တတ္နိုင္သူ စရိတ္မွ်ေပး ဆိုေပမဲ႕
ကိုယ့္ေ၀ဒနာ ၾကာရွည္မခံရေအာင္
ေငြေဘာက္ခ်ာ ျမန္ျမန္ျဖတ္ရတယ္။

လယ္လုပ္သူလယ္ေပါင္
ေစ်းေရာင္းသူ အေၾကြးေပါင္း မ်ားစြာနဲ႕
ေရွးေဟာင္းကုသုိလ္မ်ားနည္းခဲ့လို႕လား။

ေစတနာမပါ ဗလာနတၳိနဲ႕
ေငြအသျပာအခါခါၾကည္႕တတ္တဲ႕
အနီအျပာ၀တ္ေတြက
အထူးကုဆီမွာ အပ္ထည္ရိွရဲ႕လားတဲ႕-
ISIS ထက္ဆိုးတဲ႕
စကားသံေတြက
ႏွာေခါင္းစီး ေခါင္းေပါင္းနဲ႕
ခြဲစိပ္ခန္းထဲက ပ်ံ ၀ဲ ၀ဲေနတယ္။

ဒါ …
အီဘိုလာေရာဂါ မဟုတ္ေသးဘူး။
ဒါ- HIV ပိုးေတြ႕မေတြ႕
ေသြးစစ္ဖို႕လိုေနပလား
သလိပ္ခြက္နဲ႕
ယဥ္ပါးတီဘီျဖစ္ေနပါလား
ဆိုင္ကယ္တိုက္အက္စီးဒင့္
ဆီးခ်ိဳေသြးခ်ိဳ နွလံုးေသြးေၾကာက်ဥ္း
ဓတ္ခြဲခန္း၀င္စစ္မယ္ဆိုရင္
နင့္ယာတစ္ခင္း ေျပာင္ေလ်ာ့တာမွတ္ေပေတာ့--။

ေငြအသျပာဆိုတာ
ေ၀ဒနာသည္အတြက္ အားေဆးပါ
ေစတနာမပါ အခါခါလက္ျပတတ္တာမ်ိဳး
ေနရာတကာေငါက္ငမ္းခံနိုင္မွ
မေသမွာ  ေသခ်ာေနေရာ့ထင့္ …

ေမးခ်င္လိုက္စမ္းပါရဲ႕
လူ႕ျပည္ လူ႕ရြာ
တစ္ေခါက္လာ
ေငြအသျပာရွာကာ ျပန္သြားသူေတြ
တရုတ္မသာမွာ
စကၠဴ မီးရိႈ႕သလုိ
နင္တို႕မွာဘာေတြ ပါသြားခဲ႕လို႕လဲ …။




ဖိုုးထက္ - အိပ္မက္ထဲမွာပဲ ျမန္မာျပည္မွာ ကားတိုက္ခံခ်င္


ဖိုုးထက္ - အိပ္မက္ထဲမွာပဲ ျမန္မာျပည္မွာ ကားတိုက္ခံခ်င္
(မိုုးမခ) ေအာက္တိုုဘာ ၂၁၊ ၂၀၁၄
ညသန္းေခါင္ ေက်ာ္ခန္႔မွာ ကၽြန္ေတာ္ စာဖတ္လို႔ အရိွန္ရေနဆဲ။ အိမ္ေရွ႕လမ္းေပၚမွ “၀ုန္း..ဂ်ိန္း..” ဆိုေသာ အသံၾကီးကို ၾကားလိုက္ရသည္။ ပံုမွန္အားျဖင္႔ ဒီလို အခ်ိန္ဆိုလွ်င္ ပါတ္၀န္းက်င္ တစ္ခုလံုး တိတ္ဆိတ္ ၿငိမ္သက္ေနတတ္သည္။ လမ္းေပၚမွ ႀကိဳၾကား ႀကိဳႀကား ျဖတ္သန္းသြားသည္႔ ကား တစ္စီးတစ္ေလ၏ အသံႏွင္႔ အရက္မူးသမားတို႔၏ ရယ္သံမ်ား၊ သီခ်င္း ေအာ္ဆိုသံမ်ားသာ ၾကားရတတ္သည္။ စာဖတ္လို႔ အလြန္ေကာင္းသည္႔ အခ်ိန္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ သတ္မွတ္ထားသည္။ အာရံုစူးစိုက္လို႔ သိပ္ေကာင္းသည္။ အခုေတာ႔ ဘာမ်ား ျဖစ္ပါလိမ္႔ဆိုသည္႔ အေတြးျဖင္႔ အိမ္ေရွ႕ ျပတင္းေပါက္မွ လွမ္းၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ လမ္းေပၚမွာ လူေလးငါး ဆယ္ေယာက္ခန္႔ ၀ိုင္းေနတာ ေတြ႔ရသည္။ သူတို႔ စကားေျပာသံေတြကို နားစြန္႔လိုက္ျပန္ေတာ႔ ကားတိုက္သည္႔ အေႀကာင္းအရာကို ေျပာေနၾကသည္။ စပ္စုစိတ္ျဖင္႔ လမ္းေပၚကို ကၽြန္ေတာ္ဆင္းသြားခဲ႔သည္။
            “ဟာ ဒီလူမူးေနတာဘဲ၊ အရက္ေစာ္ကို နံေထာင္းေနတာဘဲ”
            “၁၉၉ ေခၚရမယ္။ တစ္ေယာက္ေယာက္ေခၚဗ်ာ။ တိုက္သြားတဲ႔ ကားနံပါတ္ မွတ္မိလား”
            “မွတ္မိလိုက္တယ္။ ေမာင္းေျပးသြားတယ္ဗ်။”
            “ေဟ႔လူ ေဟ႔လူ မထိနဲ႔ မထိနဲ႔။ ဒီအတုိင္း ထားလိုက္။ ေသေနၿပီလား မသိဘူး”
            လမ္းမေပၚမွာ ဆိုင္ကယ္တစ္စီး လဲေနသည္။ ဆိုင္ကယ္စီး အုပ္ထုပ္ေဆာင္းထားသည္႔ လူတစ္ဦး လမ္းေပၚမွာ ေမွာက္ေနသည္။ သူ႔ေခါင္းကလား၊ မ်က္ႏွာကလား မသိဘဲ ေသြးျပစ္ျပစ္ၾကီးေတြ ထြက္ေနတာက ျမင္မေကာင္း။ အိုင္ထြန္းေနၿပီ။ လူက နည္းနည္းမွ မလွဳပ္။ ဆိုင္ကယ္စီး အုပ္ထုပ္ေၾကာင္႔ ေခါင္းကို ထိခိုက္တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ မထင္။ က်န္ေသာ ကိုယ္ခႏၶာ အစိတ္အပိုင္းေတြကလဲ မ်က္ျမင္အားျဖင္႔ ဘာမွ မထိခိုက္။ မ်က္ႏွာက လမ္းေပၚကို ေမွာက္လ်က္ က်ေနေသာေၾကာင္႔ မ်က္ႏွာဘယ္ေနရာကို ထိခိုက္မိသြားသလဲဆိုတာလဲ မခန္႔မွန္းႏိုင္ၾက။ ကၽြန္ေတာ္ အပါအ၀င္ လူဆယ္ေယာက္ခန္႔ ၀ိုင္းေနၾကေပမယ္႔ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကမွ် သူ႔ကို မထိ။ မိကုိင္။ မတို႔။ မထိ။ တစ္ခ်ိဳ႕က ဓာတ္ပံုရိုက္ေနၾကသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕က ျမင္လိုက္ရေသာ အျဖစ္အပ်က္ကို ေျပာေနၾကသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕က ရဲေခၚပါ၊ လူနာတင္ယာဥ္ေခၚပါ၊ ထူေပးပါ စသည္ျဖင္႔ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ တစ္ေယာက္တစ္ခြန္း အခ်ိန္ျဖဳန္းေနၾကသလို ျဖစ္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ မေနႏိုင္ေတာ႔။ လူ႔အသက္တစ္ေခ်ာင္းထက္ ဘယ္ဥပေဒကမ်ား အေရးတၾကီး ရိွပါသနည္း။ အသက္ရွဴေနေသးၿပီး ကိုယ္ခႏၶာၾကီး လွဳပ္ရွားစ ျပဳေနသည္႔ လမ္းေပၚက လူကို ဆြဲထူဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ ၾကိဳးစားသည္။ ကၽြန္ေတာ္႔ လက္မွာ အနာ၊ အေပါက္ အျပဲမရိွထား။ ဒီလူ႔႔ ေသြးမွာ HIV ေရာဂါပိုးရိွရင္လဲ သတိထားကိုင္တြယ္ပါရဲ႕နဲ႔ ေသြးေပသြားလွ်င္ မကူး မစက္တန္ရာ။
            “ေဟ႔လူ..မထိနဲ႔ဗ်။ ရဲလာမွ ထိ။ ဒီအတိုင္းထားလိုက္။ ရဲကို ဖုန္းေခၚေနတယ္”
            “ခင္ဗ်ား ရဲစခန္းက ဖုန္းမကိုင္ဘူး။ ေသစရာရိွ ေသေနၿပီ။ လာပါဗ်ာ အရင္ သူ႔ကို ေဆးရံုပို႔ႀကရေအာင္။ ဓာတ္ပံုရိုက္ထား။ ကၽြန္ေတာ္႔တာ၀န္ထားပါ။” ဟု လူၾကီးလိုလို၊ အဘတစ္ေယာက္ သားလိုလို ျပန္ေျပာလိုက္သည္။
ျဖစ္ခ်င္ရာ ျဖစ္ေစေတာ႔။ အသက္ထက္ အေရးၾကီးတာ ဘာမွ မရိွ။ ေမွာက္လ်က္လဲေနေသာ သူ႔ကို ဆြဲလွန္လိုက္ေတာ႔ ေအာက္ႏွဳတ္ခမ္းသားေတြ စုတ္ျပတ္ေနသည္။ သေဘၤာသီးကို အသုပ္ သုပ္စားဖို႔ သေဘၤာသီးျခစ္ျဖင္႔ ျခစ္ထားသလို ေအာက္ႏွဳတ္ခမ္းတစ္ခုလံုး ဖြာလန္က်ဲေနၿပီ။ အရက္ေစာ္ကလဲ နံေဟာင္ေနတာ အရက္နံ႔၊ ေသြးန႔ံေရာၿပီး ကၽြန္ေတာ္လို ေပစုတ္စုတ္ ေန ေနက် အေကာင္ပင္ ေအာ္ဂလီဆန္ၿပီး ပ်ိဳ႕တက္ မလာေအာင္ သတိထားလိုက္ရသည္။
            လူတစ္ခ်ိဳ႕က ကၽြန္ေတာ္႔ကို တားမရမယ္႔ အတူတူ ကူမွလို႔ စိတ္ေျပာင္းသြားၾကသည္ ထင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင္႔ အတူတူ သူ႔ကို တြဲထူၾကသည္။ ေရသန္႔ဗူး ေျပး၀ယ္သူက ၀ယ္ၿပီး သူ႔ႏွဳတ္ခမ္းကို ေရျဖင္႔ ေလာင္းၿပီး ေဆးေပးၾကသည္။ တစ္စီးတစ္ေလ လာေနသည္႔ ကားေတြကို လမ္းေၾကာေျပာင္း၊ သတိထားေမာင္းဖို႔ တားေပးသူက တားေပးၾကသည္။ သေကာင္႔သားကေတာ႔ သတိေကာင္းစြာ လည္လာဟန္တူသည္။ “အီး…အား…အင္း…ဖုန္း ေခၚ…ဖုန္းေခၚ” ဟု သူ႔ဖုန္းကို သူ႔ေဘးလြယ္အိတ္ထဲမွာ လိုက္စမ္းေနသည္။ သူ႔ဖုန္းထဲက ေတြ႔ကရာ ဖုန္းနံပါတ္ေတြကို ဆက္ေခၚလိုက္သည္။ ညနက္သန္းေခါင္ၾကီး ဘယ္သူမွ ဖုန္းမကိုင္ေတာ႔။ ကံအားေလ်ာ္စြာ ည ဆယ္နာရီခန္႔ကမွ သူေခၚ ထားသည္႔ home ဆိုတာကို ဆက္မိလွ်င္ ေယာကၤ်ားတစ္ဦး ဖုန္းလာကိုင္သည္။ ျဖစ္ပ်က္သမွ်ကို ခပ္တိုတုိ ရွင္းျပလိုက္ေတာ႔ တစ္ဖက္လူက သူ႔အစ္ကို။ ၁၅ မိနစ္အတြင္း ေရာက္ေအာင္လာမယ္။ ျဖစ္တဲ႔ ေနရာနဲ႔ သူ႔အိမ္က မေ၀းတဲ႔။ သူ႔ကို ၾကည္႔ေတာ႔ အေတာ္ ထူထူေထာင္ေထာင္ရိွၿပီ။ စြပ္ၾကယ္အသစ္တစ္ထည္ျဖင္႔ သူ႔ပါးစပ္ကို လက္ျဖင္႔ အုပ္ခိုင္းထားေသာေႀကာင္႔ ေသြးက သိပ္မထြက္ေတာ႔။ ဒီလိုဆိုလွ်င္ေတာ႔ အသက္ႏွင္႔ အေ၀းၾကီး ဆိုတာ ေသခ်ာသြားၿပီ။ မူးတာႏွင္႔ ဒဏ္ရာေၾကာင္႔ ေခါင္းမေထာင္ႏိုင္တာမွာ မူးျခင္းက မ်ားဟန္တူသည္။ အဘယ္ေၾကာင္႔ ဆိုေသာ္ သူ႔ကို တြဲကိုင္ထားသည္႔ ကၽြန္ေတာ္ေသာ္မွ မေသာက္ဘဲ အနံ႔ျဖင္႔ မူးလာသည္။
            ဆယ္႔ငါးမိနစ္အတြင္း သူ႔အစ္ကိုျဖစ္သူ အငွားကားျဖင္႔ ေရာက္လာသည္။ သူ႔ဆိုင္ကယ္ကို လမ္းေဘးက ကြမ္းယာဆိုင္ တစ္ဆိုင္မွာ အပ္ထားခဲ႔ၾကၿပီး ေဆးရံုသို႔ ထြက္သြားၾကသည္။ လမ္းေပၚမွာေတာ႔ သူ႔ဆီက ကြဲက်ခဲ႔ဟန္တူသည္႔ အရက္ပုလင္း အကြဲ၊ အစေတြက အမ်ားၾကီး။ တစ္စစီ ေကာက္ၿပီး ရွင္းမထုတ္ခင္ ေထာင္႔ေပါင္းစံုက ကၽြန္ေတာ္ ဓာတ္ပံုရိုက္ယူထားလိုက္သည္။ ရဲစခန္းက ဒီကိုလာခဲ႔လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေခၚပါဆိုၿပီး အိမ္ေပၚသို႔ ျပန္တက္လာခဲ႔ၿပီး အ၀တ္အစားလဲရသည္။ ကိုယ္လက္သန္႔ရွင္း လုပ္ရသည္။ နံနက္ ႏွစ္နာရီ ထိုးေပၿပီ။ သို႔ေသာ္  ဘယ္သူမွလဲ ကၽြန္ေတာ္႔ကို မေခၚ။ ဘယ္ရဲမွလဲ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ လာမေမး။ တိုက္သြားသည္ ဆိုသည္႔ကားနံပါတ္ကိုေတာင္ ကၽြန္ေတာ္မွတ္ထားထာ အလကား ျဖစ္သြားဟန္ တူသည္။
            တကယ္က်ေတာ႔ တိုက္သည္႔ ကားက ထြက္ေျပးတာ မွားပါသည္။ တိုက္မိၿပီဆိုမွေတာ႔ ကုိယ္မွားမွား၊ မွန္မွန္ ရပ္ၿပီး ရွင္းရမည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဒီယာဥ္တိုက္မွဳမွာ ကားသမား အမွားခ်ည္း မဟုတ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိသည္။ ဆိုင္ကယ္မစီးရသည္႔ ရန္ကုန္ ျမိဳ႕နယ္ ထဲမွာ ဆိုင္ကယ္စီးသည္။ အရက္က ေသာက္ထားတာ ပခန္းကိုၾကီးေက်ာ္ႏွင္႔ နင္လား နင္လား ေမးယူရမည္။ ဆိုင္ကယ္စီး အုပ္ထုပ္ေဆာင္းထားသျဖင္႔သာ အသက္ပါမသြားျခင္း ျဖစ္တန္ရာသည္။ ဒီအေၾကာင္းအရာေတြကို တရားရံုးက်မွ ရွင္းမယ္ဆိုျပန္လွ်င္လဲ ျမန္မာျပည္မွ တရားရံုးမ်ားထံုးစံ အလုပ္ပ်က္ အကိုင္ပ်က္ ဘယ္ႏွစ္ရက္ ဘယ္ႏွစ္လ တရားခြင္မွာ အထပ္ထပ္ ခ်ိန္းေနမည္ မသိ။ ထြက္ေျပးလို႔ လြတ္သြားလွ်င္ ကိစၥၿငိမ္းၿပီမို႔ တိုက္ၿပီး ထြက္ေျပးေနၾကတာ သိပ္ေတာ႔လဲ မထူးဆန္း။
            လမ္းေပၚမွာ ယာဥ္ၾကီးႏွင္႔ ယာဥ္ငယ္ တိုက္မိၿပီဆိုမွျဖင္႔ အားၾကီးသူက အျမဲတမ္းအမွားလို႔ ေျပာလို႔ရတာမွ မဟုတ္။ စည္းကမ္းမလိုက္နာ၊ ၀င္ခ်င္သလို၀င္၊ ထြက္ခ်င္သလို ထြက္ၾကၿပီး တိုက္မိ၊ ခိုက္မိၾကလွ်င္ ျမန္မာလူမ်ိဳးဆိုတာက သိပ္ၿပီး ဆြမ္းၾကီး ေလာင္းခ်င္ၾကတဲ႔ အမ်ိဳး။ အထူးသျဖင္႔ အခုလို လူတစ္ေယာက္ကို တိုက္မိၿပီဆိုလွ်င္ တစ္ဖက္ယာဥ္ေမာင္းက အားလံုး လိုက္ရွင္းေပးပါ႔မယ္လို႔ ဆိုေနလွ်င္ေတာင္မွ မင္းဘာလဲ။ မင္း ဘယ္လဲ လုပ္ခ်င္ၾကေသာ လူေတြ အမ်ားၾကီး အမ်ားၾကီး။ လူကူးမ်ဥ္းၾကားေတြက ေဆးေရာင္ပ်ယ္လြင္႔ေနေသာ ထိမ္းသိမ္းမွဳ မရိွသည္႔ ဘုရားပ်က္ေတြထဲက နံရံေဆးေရး ပန္းခ်ီကားေတြလို ျဖစ္ေနသည္။ လူေတြက လမ္းကို အဆင္ေျပသလို ကူးၾကသည္။ ကားသမားမ်ားက လူကူးမ်ဥ္းၾကားနား ေရာက္လွ်င္ အရိွန္ေလွ်ာ႔ရမည္။ သတိထားရမည္။ လမ္းျဖတ္ကူးေနသူရိွလွ်င္ ဦးစားေပးရမည္။ ဒီလို အသိေတြ ဘယ္သူမွ မရိွတာ မ်ားသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ကားဟြန္းၾကီးေတြ အရွည္ၾကီး တီးၿပီး လူကူးမ်ဥ္းၾကားေပၚက ကူးေနသူေတြကိုပင္ ဆဲသြားေသာ သူေတြ မရွား။
လမ္းကူးသူေတြကလဲ လမ္းကူးသူေတြ။ ကားအရိွန္ႏွင္႔ လာေနတာကို လမ္းကူးတာက ရြာေတြမွာ ေမာင္ရွင္ေလာင္း လွည္႔ေနသလို ခါးေလး လွဳပ္လီ လွဳပ္လဲ႔။ တိုက္မိၾကသည္။ ေသၾကသည္။ ေသေသာသူက ေသၿပီ။ ကားသမားလဲ ဘ၀ပ်က္ၿပီ။ လမ္းအခ်က္ျပမီးေတြက ျဖစ္သလို။ လူကူးမ်ဥ္းၾကား ေတာ္အိ ေလ်ာ္အိ။ ကားေမာင္းသူက တစ္ဖက္ယာဥ္ေၾကာ၊ လမ္းျဖတ္ကူးသူမ်ားသာ မကဘဲ လမ္းေပၚက ခ်ိဳင္႔ခြက္ေတြကိုလဲ သတိထားရေသးသည္။ မေမ႔မေလ်ာ႔ ႏွလံုးသြင္း ကားေမာင္းပါမွ အဆင္ေျပသည္။ သတိတစ္ခ်က္လြတ္တာႏွင္႔ ဘ၀ေတြ ပ်က္သြားႏိုင္သည္။
            ေတာင္ေတြး ေျမာက္ေတြး ေသြးေတြျမင္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ေသြးလန္႔သြားဟန္တူသည္။ အိပ္ေပ်ာ္ဖုိ႔ ၾကိဳးစားေပမယ္႔ အိပ္မေပ်ာ္။ ေတြ႔ႀကံဳရသမွ် ခဏေမ႔ထားလိုက္။ ႏွာသီး၀ ေလ၀င္၊ ေလထြက္ လိုက္မွတ္။ အခု ေသေတာ႔မယ္လို႔ စိတ္ထဲမွာ ထင္လိုက္။ မေက်နပ္သမွ်။ စိတ္မခ်မ္းမသာ ျဖစ္ရသမွ်၊ ခ်စ္ၾကရသမွ်၊ မုန္းၾကရသမွ် အကုန္ ထားခဲ႔ရၿပီလို႔မွတ္။ မ်က္လံုးမိွတ္ ၿငိမ္ျငိမ္ေလးေနဟု ဆရာေတာ္ တစ္ပါး ဆံုးမဘူးတာကို သတိရၿပီး ၾကိဳးစားအိပ္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ ႀကံသည္။ အိပ္ေပ်ာ္သြားတာလား၊ ႏိုးတစ္၀က္ အိပ္တစ္၀က္ ျဖစ္သြားတာလား မသိ။ ကၽြန္ေတာ္႔စိတ္ေတြ ၿငိမ္သြားသည္။
            လမ္းေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ကားတစ္စီး ျဖတ္တိုက္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္႔ ညာေျခေထာက္ၾကီး ျပတ္သြားသည္။ ငါး မိနစ္ အတြင္း လူနာတင္ယာဥ္ႏွင္႔ ရဲကားေတြ ေရာက္လာသည္။ ရဲေတြက ယာဥ္တိုက္မွဳ ျဖစ္သည္႔ ေနရာကို စည္းတားလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္႔ကို သက္ေတာင္႔ သက္သာ အေနအထားျဖင္႔ ေဆးရံုသို႔ ေခၚသြားဖို႔ ျပင္ၾကသည္။ တစ္ဖက္က တိုက္မိေသာ ကားသမားႏွင္႔ ရဲေတြ စစ္ခ်က္ယူေနတာကို လူနာတင္လွည္းေပၚက ကၽြန္ေတာ္က လွမ္းျမင္လိုက္ရသည္။ ကားသမားက ကၽြန္ေတာ္႔ဘက္ကို လွည႔္ၾကည္႔ ျပံဳးျပကာ “မစိုးရိမ္နဲ႔ေနာ္ အားလံုး အဆင္ေျပေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ တာ၀န္ယူပါမယ္” လို႔ လွမ္းေျပာေနသည္။ ရပါတယ္ ဆိုသည္႔ သေဘာသက္ေရာက္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ လက္ျပန္ျပဖို႔ ၾကိဳးစားေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ ညာဘက္လက္ၾကီးပါ မရိွေတာ႔တဲ႔။ အလန္႔တၾကားျဖစ္ကာ ကၽြန္ေတာ္လန္႔ႏိုးလာေတာ႔ ညဘက္ကို ေစာင္းၿပီး အခ်ိဳးအစား မက်စြာ အိပ္ေပ်ာ္ေနဟန္တူသည္။ ညာဘက္ ေျခေထာက္ၾကီးႏွင္႔ ညာဘက္လက္တစ္ခုလံုး ထံုက်ဥ္ေနသည္ဘဲ။
            ဟူး…ေဆာင္းတြင္းလဲ မဟုတ္ပါဘဲနဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္႔ အိပ္မက္ေတြက ကေယာက္ ကယက္။ ပထမဆံုး မိမိႏွင္႔ မသင္႔ေတာ္ မေလ်ာ္ညီေသာ ၀င္သက္၊ ထြက္သက္ တရားမွတ္ၿပီး အိပ္ဖို႔ ၾကိဳးစားသည္။ ဒီေတာ႔ ျမန္မာျပည္မွာ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ေသာ အိပ္မက္ေတြကို မက္သည္။ အိပ္မရမယ္႔ အတူတူ အလြန္တရာမွာ စိတ္ရွည္သီးခံရသည္႔ အင္တာနက္သံုးမယ္ကြာလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ ထထိုင္ၿပီး သတင္းေတြ ဖြင္႔လိုက္ေတာ႔ ရန္ကုန္ ျမိဳ႕လယ္ ရုပ္ရွင္ရံုေရွ႕မွာ ရိုက္ၾက၊ ႏွက္ၾကသတဲ႔။ ကခ်င္ျပည္ဘက္ စစ္ျပန္ျဖစ္ေတာ႔မတဲ႔။ ရွမ္းျပည္ဘက္ တြယ္ၾကျပန္ၿပီတဲ႔။ ကရင္ျပည္နက္ဘက္ကေတာ႔ အသားကုန္ အုပ္ေနၾကၿပီတဲ႔။ မအိပ္ေတာ႔တာဘဲ ေကာင္းမည္။ ျပတင္းေပါက္ဘက္ကို ထြက္လာၿပီး လမ္းေပၚကို လွမ္းၾကည္႔ေတာ႔ အခုနက လူ၏ ေသြးကြက္ၾကီးက လမ္းေပၚမွာ ဒီအတိုင္း တိုင္း ရိွေနဆဲ ျဖစ္သည္။ သဲေလးနဲ႔ ဖုန္းမွပါေလလို႔ ကၽြန္ေတာ္ဆင္းလာခဲ႔ၿပီးမွ အိပ္မက္ မေကာင္းတာကို သတိရကာ မနက္က်မွ လုပ္ေတာ႔မယ္လို႔ ေတြးလိုက္ရသည္။ ညနက္သန္းေခါင္ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ကားတစ္စီးစီးက ျဖတ္တိုက္သြားရင္ အိပ္မက္ထဲက အတိုင္း ရဲကားေတြ၊ လူနာတင္ယာဥ္ေတြ ေရာက္လာမွ မဟုတ္။ အခုထိေတာင္ ယာဥ္တိုက္မွဳျဖစ္သြားရာ ေနရာသို႔ ကိုယ္ေရႊ ကိုယ္ရဲမ်ား ေရာက္မလာႏိုင္ေသး။ ကိုထင္ေက်ာ္တို႔၊ လက္ပန္းေတာင္းေတာင္ ကိစၥေတြႏွင္႔တင္ ဒီလူေတြ အားဟန္မတူပါဘူးေလ။ ပင္ပန္းရွာမွာေပါ႔လို႔ ေတြးၿပီး အလင္းဖြင္႔ ကြမ္းယာဆိုင္သို႔ ကြမ္း၀ယ္ရန္ ထြက္လာခဲ႔မိသည္။
တရားဥပေဒ မစိုးမိုးတာေတြ၊ စိုးမိုးတာေတြ ေဘးခ်ိတ္။ ကြမ္းေလး၀ါး၊ စာေလးဖတ္၊ အိမ္ထဲမွာေန၊ ႏိုင္ငံေရး မလုပ္၊ သူတို႔ စီးပြားေရး တုတ္ႏွင္႔ မထုိးလွ်င္ ျမန္မာျပည္ဆိုတာ လြန္စြာမွ ခင္တြယ္ တပ္မက္ဖို႔ ေကာင္းေသာ ေနရာျဖစ္သည္ မဟုတ္ပါလား။


ဖိုးထက္

ဇင္လင္း - ျပည္တြင္းျငိမ္ခ်မ္းေရး နဲ႕ သစၥာ သမာဓိ သတၲိ ရွိေရး


ဇင္လင္း - ျပည္တြင္းျငိမ္ခ်မ္းေရး နဲ႕ သစၥာ သမာဓိ သတၲိ ရွိေရး
(ဒီလိႈင္း) ေအာက္တိုုဘာ ၂၁၊ ၂၀၁၄
     
ယေန႕ ျမန္မာႏိုင္ငံသား တိုင္းရင္းသားျပည္သူလူထုတို႕ အလိုလား အေတာင့္တဆုံး ဆႏၵကို ေျပာပါဆိုလွ်င္ “ျပည္တြင္းစစ္ ရပ္စဲေရး ျပည္တြင္းျငိမ္းခ်မ္းေရး” လို႕ တသံတည္း ထြက္ၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ တိုင္းရင္းသားအသီးသီး ေတာင္းဆိုေနတဲ့ “လြတ္လပ္ေရး၊ တန္းတူညီမွ်ေရးနဲ႕ တရားမွ်တေရး” ဆိုတဲ့ အေျခခံေတာင္းဆိုခ်က္ေတြကို ျဖည့္ဆည္းမေပးႏိုင္ခဲ့ တာေၾကာင့္ လြတ္လပ္ေရးရခဲ့တဲ့ ၁၉၄၈-ခုႏွစ္ကတည္းက ျပည္တြင္းစစ္ ျဖစ္ပြားလာခဲ့တာ ခုဆိုရင္ ႏွစ္ေပါင္း(၆၀)ေက်ာ္ခဲ့ပါျပီ။ ဒီ ျပည္တြင္းစစ္ ကို အစိုးရအဆက္ဆက္က ခ်ဳပ္ျငိမ္းေအာင္ မလုပ္ႏိုင္တာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ အာဏာရထားသူေတြက ျပည္တြင္းစစ္ ကို ေမြးထားျပီး စီးပြားရွာေန ၾကတာလား၊ လို႕ ေမးခြန္းထုတ္ဖို႕ ျဖစ္လာပါတယ္။ ျမန္မာ ႏိုင္ငံဟာ သယံဇာတၾကြယ္၀ပါလွ်က္နဲ႕ အာရွေဒသအတြင္း ဆင္းရဲႏုံခ်ာတဲ့ ႏိုင္ငံဘ၀ကို က်ဆင္းခဲ့ရတာဟာ ဒီျပည္တြင္းစစ္ကို ေရရွည္ဆြဲ လုပ္စားေနၾကသူ အာဏာရွင္တို႕ေၾကာင့္ ျဖစ္တယ္။ ဒီကေန႕အေျခအေနကို ေလ့လာၾကည့္ရင္ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ျငိမ္းခ်မ္းေရးစီမံကိန္းတရပ္ကို ခ်မွတ္ ေဆာင္ရြက္ေနပါျပီလို႕ ဆိုေနၾက ေသာ္လည္း၊ ဒုံရင္းအေနအထားကေန သိသိသာသာေရြ႕တာကို မျမင္ရႏိုင္ ျဖစ္ေနပါတယ္။  

အစိုးရက တိုင္းရင္းသား အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးအဖြဲ႕ေတြ အေပၚေတာင္းဆိုခဲ့တဲ့ နယ္ျခားေစာင့္တပ္အျဖစ္ အသြင္ေျပာင္း ဖြဲ႕စည္းေရးအစီအစဥ္ကို ၂၀၁၁ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလက ရုပ္သိမ္းခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာ ျငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြ တစုံတရာ အတိုင္းအတာအထိ၊ တိုးတက္ခဲ့တယ္လို႕ ဆိုႏိုင္ပါ တယ္။ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးအတြက္ ပဏာမ သေဘာတူညီခ်က္တခ်ိဳ႕ကို အဓိကက်တဲ့ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕အစည္းေတြနဲ႕ ေဆြးေႏြး ရယူႏိုင္ခဲ့ျပီး ရန္လို တိုက္ခိုက္မႈေတြ အထိုက္အေလ်ာက္ ေလွ်ာ့ခ်ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တပ္ဖဲြ႕ေတြ ေနရာခ်ထားေရးကိစၥမွာ အခက္အခဲ အဟန္႕အတားေတြ ႀကဳံေနခဲ့ တာေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္၊ ဆက္ဆံေရးရံုးေတြ ဖြင့္ႏိုင္တာ၊ ႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးပြဲေတြ ဆက္လုပ္ဖို႕သေဘာတူညီမႈရရွိခဲ့တာေတြကိုေတာ့ အေပါင္းလကၡဏာ ေဆာင္တယ္လို႕ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ သမၼၼတ ဦးသိန္းစိန္ကိုေတာ့ အနည္းငယ္ ႏိႈးေဆာ္ခ်င္တာရွိပါတယ္။ အစိုးရတစ္ရပ္ရဲ႕ ဦးစီးပဲ့ကိုင္ျဖစ္လာခဲ့တဲ့ သမၼၼတ တစ္ဦးအေနနဲ႕ စကားတစ္ခြန္း သို႕မဟုတ္ ကတိတစ္ခုကို ျပီးစလြယ္ မေျပာဖို႕ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာ့အစဥ္အလာ စကားတစ္ရပ္ျဖစ္တဲ့ ဆိုခဲေစ၊ ျမဲေစ ဆိုတဲ့အခ်က္ကို လိုက္နာေစခ်င္ပါတယ္။ အစိုးရေခါင္းေဆာင္ေတြအေနနဲ႕ မိမိစကားကို မိမိ သစၥာရွိရွိ တာ၀န္ယူရ ပါတယ္။ တည္ၾကည္ျခင္းဆိုတဲ့ သမာဓိရွိဖို႕လည္းလိုသလို၊ ကိုယ္စကားကို ကိုယ္တိုင္ တာ၀န္ယူ အေကာင္အထည္ေဖၚရဲတဲ့ သတၲိလည္း ရွိဖို႕လိုပါတယ္။ အစိုးရေခါင္းေဆာင္တိုင္းဟာ သစၥာ သမာဓိ သတၲိ ဆိုတဲ့ ေစာင့္ထိန္းရမယ့္ က်င့္၀တ္ေတြကို မေမ့သင့္ဘူး ထင္ပါတယ္။ အစိုးရသက္တမ္း တႏွစ္ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ျပည္ေထာင္စု လႊတ္ေတာ္မွာ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ မတ္လ(၁) ရက္ေန႕က သမၼၼတ ဦးသိန္းစိန္ ေျပာၾကားခဲ့တဲ့မိန္႕ခြန္းကို ဦးသိန္းစိန္အေနနဲ႕ ေစာင့္ထိန္းဖို႕ လိုပါတယ္။

“ ကြ်န္ေတာ္တို႕အစုိးရအေနနဲ႕ ထာ၀ရျငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ အဆင့္(၃)ဆင့္ခ်မွတ္ျပီး အေကာင္အထည္ေဖၚ ေဆာင္ ရြက္ေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ပထမအဆင့္ဟာ ျပည္နယ္အဆင့္ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးဖို႕ျဖစ္ပါတယ္။ ျပည္နယ္ အဆင့္မွာ ႏွစ္ဘက္ ရန္လိုမႈေတြ ပစ္ခတ္တိုက္ခိုက္မႈေတြရပ္စဲဖို႕။ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ သေဘာတူထားတဲ့ နယ္ေျမေဒသေတြမွာပဲ ေနထိုင္ၾကဖို႕ ယင္းသတ္မွတ္ေနရာမွ အပ က်န္ေနရာေဒသမ်ားကို သြားေရာက္လိုရင္ လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ျခင္း မျပဳဘဲ သြားလာဖို႕ ႏွစ္ဘက္ ညိွႏုိင္းသေဘာတူထားတဲ့ ေနရာမ်ားမွာ ဆက္ဆံေရးရုံးေတြ ဖြင့္လွစ္ထားရွိဖို႕၊ ျပည္ေထာင္စုအဆင့္ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးပြဲ ျပဳလုပ္မယ့္ ေနရာ၊ အခ်ိန္၊ ေန႕ရက္ေတြ ညိွႏုိင္းသတ္မွတ္ႏိုင္ဖို႕ပဲ ျဖစ္ပါ တယ္။” လို႕ သမၼတဦးသိန္းစိန္ စကားဆိုခဲ့ဖူးပါတယ္။

ဒုတိယ အဆင့္မွာ ျပည္ေထာင္စုက ဘယ္ေတာ့မွ ခြဲမထြက္ဖို႕၊ ဒို႕တာ၀န္အေရးသံုးပါးကို လက္ခံဖို႕ စီးပြားေရးနဲ႕ ဖြံ႕ျဖိဳးတိုးတက္ေရး လုပ္ငန္းမ်ားမွာ ႏွစ္ဘက္ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ဖို႕၊ မူးယစ္ေဆး၀ါးနဲ႕ စိတ္ကိုေျပာင္းလဲေစတတ္တဲ့ ေဆး၀ါးမ်ားတုိက္ဖ်က္ေရး ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ဖို႕၊ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ားထူေထာင္ျပီး ႏိုင္ငံေရးလုပ္ငန္းစဥ္ေတြမွာ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ဖို႕၊  လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ တျခား တိုင္းရင္း သားေတြ နဲ႕ ေဆြးေႏြးညွိႏုိင္းျပီး ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ေရးေဆာင္ရြက္ဖို႕ ျဖစ္တယ္လို႕ ဦးသိန္းစိန္က ဆိုခဲ့ပါတယ္။

တတိယအဆင့္မွာေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္ အစိုးရ၊ တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ ႏိုင္ငံေရးပါတီနဲ႕ ႏုိင္ငံေရးအင္အားစု ေတြ ျပည္သူ႕ ကိုယ္စားလွယ္ေတြ စတဲ့ ႏုိင္ငံေတာ္မွာရွိတဲ့ အဓိကက်တဲ့သူေတြ အားလံုးပါ၀င္တဲ့ ဒီ လႊတ္ေတာ္ႀကီးမွာ သေဘာတူ လက္မွတ္ ေရးထိုး ၾကဖို႕ ျဖစ္ပါတယ္၊ - - ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို အမ်ားဆႏၵနဲ႕ သေဘာတူ ျပင္ဆင္ျပီး မိမိတုိ႕ရဲ႕ လိုလားခ်က္ေတြ ရရွိေအာင္ ေဆာင္ရြက္သြားၾကရမွာ ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း သမၼၼတက ေျပာခဲ့တာေတြ႕ရတယ္။

သမၼတဦးသိန္းစိန္က “တိုင္းရင္းသားအင္အားစုအားလံုးပါ၀င္ႏိုင္ခြင့္ရွိသည့္ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ငန္းစဥ္”၊ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး လုပ္ငန္း စဥ္ေတြ အျပီးမွာ “ပင္လံုစိတ္ဓာတ္” ကို အေျခခံတဲ့ ယံုၾကည္မႈတည္ေဆာက္ေရး၊ ေနာက္ပိုင္းမွာ စီးပြားေရး ဖြံ႕ျဖဳိးတိုးတက္ေရးနဲ႕ ႏိုင္ငံေရးအရ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးမႈေတြ ျပဳလုပ္ေရး အစရွိသျဖင့္ အေလးေပးေျပာ ဆိုခဲ့တာလည္း ေတြ႕ရပါတယ္။  ဒါေပမယ့္ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္အင္အားစုေတြက ႏိုင္ငံေရးျပႆနာေတြကို ႏိုင္ငံေရးနည္းအရ ေဆြးေႏြးေျဖရွင္းဖို႕၊ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲ မတိုင္မီ လႊတ္ေတာ္ ျပင္ပမွာ ပင္လုံကဲ့သို႕ေသာ အမ်ိဳးသားညီလာခံႀကီးတရပ္ ေခၚယူက်င္းပျပီး၊ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲဖို႕၊ စသျဖင့္ ေတာင္းဆိုခဲ့တာေတြလည္း ရွိပါတယ္။ 

အစိုးရနဲ႕ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ အင္အားစုေတြ အၾကား ပဓါနက်တဲ့ သေဘာထားကြဲလြဲမႈ ေတြကို ေယဘုယ် သုံးသပ္ ၾကည့္ရင္ အစိုးရက တိုင္းရင္းသားေတြကို လက္နက္စြန္႕ဖို႕ဖိအားေပးတိုက္တြန္းေနတယ္။ ေနာက္ ဥပေဒ ေဘာင္အတြင္း၀င္ျပီး ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြ ထူေထာင္ခိုင္းေနတယ္။ ျပီးရင္ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ ပါလီမန္လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ ရပိုင္ခြင့္ေတြ ေဆြးေႏြးညွိႏိႈင္း ယူဖို႕ ေျပာေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ တိုင္းရင္းသားေတြက လက္မခံႏိုင္ဘူး။ တိုင္းရင္းသားေတြ အယူအဆက သူတို႕ကိုယ္ကို ကာကြယ္ဖို႕ တန္းတူအခြင့္အေရးေတြရရွိဖို႕ သူတို႕လက္နက္ကိုင္တာျဖစ္တယ္။ အရင္ စစ္အစိုးရေရးဆြဲခဲ့တဲ့ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပုံအေျခခံဥပေဒကို သူတို႕မယုံၾကည္ဘူး။ အထူးသျဖင့္ ပုဒ္မ ၃၃၈- လက္နက္ကိုင္ တပ္အားလုံး တပ္မေတာ္ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ေအာက္တြင္ ရွိရမည္ ဆိုတဲ့အခ်က္ကို တိုင္းရင္းသားအမ်ားစုက ဘ၀င္မက်ႏိုင္ျဖစ္ေနတယ္။

ေလာေလာဆယ္မွာ ကရင္ျပည္နယ္၊ ကခ်င္ျပည္နယ္နဲ႕ ရွမ္းျပည္နယ္က လက္နက္ကိုင္ တိုက္ပြဲေတြေၾကာင့္ တပ္မေတာ္ တပ္ဖြဲ႕ မ်ားအေပၚ အစိုးရ အေနနဲ႕ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္စြမ္း ရွိ/မရွိ ေမးခြန္းထုတ္စရာေတြလည္း ရွိေနတယ္။ မၾကာေသးမီက (SSPP/SSA) ဗဟို ဌာနခ်ဳပ္ရဲ႕ ေအာက္တိုဘာ (၁၀)ရက္ေန႕စြဲပါ ထုတ္ျပန္ေၾကညာခ်က္မွာ ရွမ္းျပည္တုိးတက္ေရးပါတီ၊ ရွမ္းျပည္တပ္မေတာ္ (SSPP/SSA)နဲ႕ အစိုးရတပ္မေတာ္တို႔ ၾကား ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ တာဖာေဆာင္တုိက္ပဲြဟာ အေၾကာင္းမသင့္လို႕ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ မွားယြင္း ျဖစ္ပြားတဲ့ တုိက္ပဲြ မဟုတ္ဘဲ အစီအစဥ္ရွိရွိ တုိက္ခိုက္ထိုးစစ္ဆင္ခဲ့တာျဖစ္တယ္လို႕ ဆိုတယ္။

‘‘တစ္ခ်ိန္တည္း တစ္ၿပိဳင္တည္း ႏွစ္ေနရာ၊ သုံးေနရာကို လက္နက္ႀကီးပစ္ကူျဖင့္ ေျခလ်င္ တပ္မ်ားထုိးစစ္ဆင္တုိက္ခိုက္တဲ့ သာဓက ကို ၾကည့္ျခင္းအား ျဖင့္ လယ္ျပင္မွာ ဆင္သြားသလို ထင္ရွားေနေပသည္’’ လို႕ တာဖာေဆာင္းတိုက္ပြဲနဲ႕ပတ္သက္ျပီး ရွမ္းျပည္နယ္ တုိးတက္ေရးပါတီ၊ ရွမ္းျပည္တပ္မေတာ္ရဲ႕ ထုတ္ျပန္ခ်က္မွာ ေဖာ္ျပထားတာေတြ႕ရတယ္။ တာဖာေဆာင္းတုိက္ပဲြေၾကာင့္ တစ္ ႏုိင္ငံလုံး အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး ႏုိင္ငံေရးေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးေရး အစီအစဥ္ေတြအတြက္ ယုံၾကည္မႈကို ထိခိုက္ေၾကာင္းလည္း ရွင္းလင္းခ်က္မွာ ေဖာ္ျပထားတယ္။ တာဖာေဆာင္မွာ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ စစ္ေရး ပဋိပကၡေတြအရ ေအာက္တိုဘာမွာ အစိုးရလုပ္ခ်င္တဲ့ ႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး လက္မွတ္ထိုးပြဲ ျဖစ္ႏိုင္ေျခ မရွိတာေတြ႕ရတယ္။ လက္ရွိအစိုးရအေနနဲ႕ သတိျပဳသင့္တဲ့ အခ်က္က တိုင္းရင္းသားတို႕ရဲ႕“ႏိုင္ငံေရးေမွ်ာ္မွန္းခ်က္” ကို အေလးဂရုျပဳဖို႕ပါပဲ။

ဒါ့အျပင္ ျပည္တြင္းစစ္အဆုံးမသတ္ႏိုင္တာေၾကာင့္ အစိုးရအဆက္ဆက္ဟာ ကာကြယ္ေရးအသုံးစရိတ္ကို တိုးသုံးေနတာကလည္း တိုင္းျပည္ဆင္းရဲျခင္းရဲ႕အေၾကာင္းရင္းလို႕ ဆိုရမယ္ထင္တယ္။ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ဇႏၷ၀ါရီ(၃၁)မွာ ဘ႑ာအခြန္၀န္ႀကီးက ကာကြယ္ေရး အသုံးစရိတ္ (၁၄ ဒႆမ ၄ %) အထိ ေလွ်ာ့ခ်ခဲ့တယ္လို႕ ဆိုပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပညာေရးအသုံးစရိတ္(၆ ဒႆမ ၅ %)၊ က်န္းမာေရးအသုံးစရိတ္ (၃ ဒႆမ ၄ %) တို႕နဲ႕ ႏိႈင္းယွဥ္ ၾကည့္ရင္ အခ်ိဳးအစားအရ ျမင့္မားေနဆဲျဖစ္တယ္။

ျပည္တြင္းစစ္ရဲ႕ ေနာက္ဆိုးက်ိဳးတခုကေတာ့ မူးယစ္ေဆး၀ါးျပႆနာပါပဲ။ ကုလသမဂၢ မူးယစ္ေဆး၀ါးႏွင့္ ရာဇ၀တ္မႈဆိုင္ရာရုံး (UNODC) အစီရင္ခံစာအရ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ကမၻာ့ မူးယစ္ေဆး၀ါး ထုတ္လုပ္မႈ ဒုုတိယအမ်ားဆုံးႏိုင္ငံျဖစ္ေၾကာင္း မွတ္တမ္းတင္ ခံရပါတယ္။ (UNODC) အစီရင္ခံစာ အရ၊ ရွမ္း နဲ႕ ကခ်င္ျပည္နယ္ေတြမွာဘိန္းစိုက္ပ်ိဳးမႈ ပမာဏ အႀကီးမားဆုံးလို႕ဆိုပါတယ္။ ျပည္တြင္းစစ္နဲ႕ မူးယစ္ေဆး၀ါးေရာင္း၀ယ္ ေဖါက္ကားမႈတို႕ဟာ ခြဲျခားမရတဲ့ နာတာရွည္ေရာဂါႀကီး ျဖစ္ေနတာေတြ႕ႏိုင္ျပီး၊ အစိုးရယႏၲရားအတြင္းမွာ “ရာဇ၀တ္မႈထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ေရး”၊ “ဥပေဒနဲ႕အညီ ပုံမွန္လည္ပတ္ႏိုင္ေရး” သည္ပင္လွ်င္ တိုင္းျပည္ျငိမ္းခ်မ္းမွျဖစ္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

ဒီေတာ့ ျခဳံငုံသုံးသပ္ရရင္ “ႏွစ္ဘက္ ရန္လိုမႈေတြ ပစ္ခတ္တိုက္ခိုက္မႈေတြရပ္စဲဖို႕။ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ သေဘာတူထားတဲ့ နယ္ေျမေဒသ ေတြမွာပဲ ေနထိုင္ၾကဖို႕” လို႕သမၼတဦးသိန္းစိန္ လူသိရွင္ၾကားေျပာဆိုခဲ့တဲ့ ကတိစကားတစ္ခြန္းကို တပ္မေတာ္က အႀကိမ္ႀကိမ္ ခ်ိဳး ေဖါက္ေနတာနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ သမၼတဦးသိန္းစိန္အစိုးရက တာ၀န္မယူႏိုင္တာ ဘာေၾကာင့္လဲ။ 

ဆင္းရဲမြဲေတမႈတိုက္ဖ်က္ပါ့မယ္ လို႕ အထပ္ထပ္ ကတိေပးခဲ့တာလည္း သမၼတဦးသိန္းစိန္အစိုးရပါပဲ။ ျပည္တြင္းစစ္ဆင္ႏႊဲေနျခင္းအားျဖင့္ ဆင္းရဲမြဲေတမႈ တိုက္ဖ်က္ေရး ေအာင္ျမင္ႏိုင္မယ္ထင္ပါသလား လို႕လည္း ေမးစရာျဖစ္လာျပန္ပါတယ္။ ဒါတင္မက သမၼတဦးသိန္းစိန္က “တိုင္းရင္းသားအင္အားစု အားလံုးပါ၀င္ႏိုင္ခြင့္ရွိသည့္ ႏိုင္ငံေရး လုပ္ငန္းစဥ္” တစ္ခုေဖၚေဆာင္ဖို႕နဲ႕ “ပင္လံုစိတ္ဓာတ္” ကို အေျခခံတဲ့ ယံုၾကည္မႈ တည္ေဆာက္ေရး အေကာင္အထည္ ေဖၚဖို႕ စသျဖင့္လည္း ကတိစကားေတြ ဆိုထားပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႕ျဖစ္ေနတဲ့ အေျခအေနေတြကေတာ့ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ရဲ႕ ကတိစကားေတြနဲ႕ ဖီလာခ်ည့္ပါပဲ။ 

သမၼတဦးသိန္းစိန္အစိုးရ (၅)ႏွစ္သက္တမ္း အတြင္း ျပည္တြင္းစစ္ရပ္စဲေအာင္ မေဆာင္ရြက္ႏိုင္ဘူးဆိုရင္ေတာ့ ျပည္လူထုဘက္က ေမးခြန္းအေဟာင္းကို ျပန္ေမးရေတာ့မွာပါပဲ။ လက္ရွိအစိုးရဟာ အရင္အစိုးရေတြလိုပဲ ျငိမ္းခ်မ္းေရး ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရကို ၀ါဒျဖန္႕ရုံသက္သက္ သုံးေနတာလား။ အာဏာျမဲေရး ကိုယ္က်ိဳးစီးပြားအဓြန္႕ရွည္ေရးအတြက္ ျပည္တြင္းစစ္ကို ဆက္ေမြးထားေနတာလား။ ဒီေမးခြန္းေတြကို ျငင္းဆိုခ်င္ရင္ေတာ့ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္အေနနဲ႕“သစၥာ၊ သမာဓိ၊ သတၲိ”ဆိုတဲ့ က်င့္၀တ္ေတြကို ေစာင့္ထိန္းဖို႕ မေမ့သင့္ေၾကာင္း ရိုးသားစြာ ႏိႈးေဆာ္လိုက္ပါရေစ။  

((ေအာက္တိုဘာလ (၂၀) ရက္၊ ၂၀၁၄၊ တနလၤာေန႕၊ ဒီလိႈင္းစာေစာင္မွာ ေဖၚျပခဲ့တဲ့ ေဆာင္းပါးျဖစ္ပါတယ္။))

ကာတြန္းေစာငို - မေက်နပ္ ၾကိဳက္တဲ့ဆီ တက္တိုင္

 
ကာတြန္းေစာငို - မေက်နပ္ ၾကိဳက္တဲ့ဆီ တက္တိုင္
(မိုးမခ) ေအာက္တိုဘာ ၂၁၊ ၂၀၁၄

အုန္းႏိုင္ - ဂႏၵီခန္းမ ေၾကညာ စာတမ္း (၁၅) “ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္း ပူးတြဲ ေၾကညာခ်က္”


အုန္းႏိုင္ - ဂႏၵီခန္းမ ေၾကညာ စာတမ္း (၁၅)
“ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္း ပူးတြဲ ေၾကညာခ်က္”
(မိုးမခ) ေအာက္တိုဘာ ၂၁၊ ၂၀၁၄


က်ေနာ္ ေပါင္းတည္ ျပန္ေရာက္ၿပီးေတာ့ ရွစ္ေလးလံုး ႏွစ္ပတ္လည္ေန႔ က်င္းပတာေတြ၊ ၿမိဳ႕နယ္ စည္းေကာ္မတီ အစည္းအေ၀း က်င္းပၿပီး ဂႏၵီခန္းမ ညီလာခံအေၾကာင္း ရွင္းျပတာေတြ လုပ္ပါတယ္။  ဂႏၵီခန္းမ ညီလာခံ ဗီဒီယိုေခြလည္း က်ေနာ္ အျပန္ပါလာတာမို႔ ဒါကိုလည္း ျဖန္႔ခ်ိႏိုင္ပါတယ္။  ဂႏၵီခန္းမ ေၾကညာစာတမ္းကို ရွင္းလင္းတာေတြ၊ ဂႏၵီခန္းမ ညွိႏွိဳင္းပြဲအၿပီး ဦးၾကည္ေမာင္ ကို ေခါင္းေဆာင္ အျဖစ္ ယံုၾကည္သင့္ သေလာက္ယံုၾကည္ႏိုင္ပံု၊ အျခား အားတက္ဖြယ္ရာမ်ားနဲ႔.ဗဟို အလုပ္ အမွဳေဆာင္မ်ား အေပၚ က်ေနာ့္ အျမင္မ်ားကို ရွင္းျပ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

အဓိက အခ်က္ကေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အဖမ္းခံေနရလို႔ ဂႏၵီခန္းမ ညီလာခံ မက်င္းပမီမွာ ဗဟိုေခါင္းေဆာင္မွဳကို သိပ္အားမရေပမဲ့ ဦးၾကည္ေမာင္ရဲ ႔ ထူးျခားတဲ့ အေျခအေန၊ အရည္အခ်င္းေတြအရ က်န္ ဗဟိုအလုပ္အမွဳေဆာင္မ်ားကပင္ ဦးၾကည္ေမာင္ကို ေနရာေပးလာပံုေတြ၊ ေနာက္တခ်ီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္  စံုညီ အစည္းအေ၀း ေခၚႏိုင္ရင္ေတာ့ ေခါင္းေဆာင္မွဳကို ယံုၾကည္ရၿပီ ျဖစ္လို႔မို႔ တေၾကာင္း၊ ရန္ကုန္လူထုရဲ႕ အင္တိုက္အားတိုက္ ေထာက္ခံမွဳရယ္ေၾကာင့္ တေၾကာင္း၊ ယခု အႀကိမ္ထက္ ပိုၿပီး က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ နဲ႔ ျပတ္သားတဲ့ လုပ္ရပ္မ်ား လုပ္ႏိုင္ေကာင္းစရာ ရွိတာေတြကို တင္ျပခဲ့ပါတယ္။

ဒီေတာ႔လည္း ဒီၿမိဳ႕က လူေတြ အားတက္လာၾကတာေပါ့။  အားတက္လာေတာ႔လည္း တက္ၾကြရံုမက ၾကြတက္တာေတြပါ ရွိလာတယ္။  အဖြဲ ႔ခ်ဳပ္ ရင္ထိုး တံဆိပ္တပ္ထားတဲ့ လူေတြက ေက်းရြာေတြမွာ လူေရြးပြဲ ဆန္ဆန္လုပ္လာတယ္၊ လက္္ရွိ  ရ.၀.တ ေတြကို သတိေပးတာမ်ိဳးေတြ လုပ္လာတယ္။  အစည္းအေ၀းေတြမွာ အမ်ိဳးသားဒီမိိုကေရစီ အဖြဲ ႔ခ်ဳပ္ က  န၀တ လႊတ္ေတာ္ ေခၚမေပးလည္း  ကိုယ့္ဘာသာ လႊတ္ေတာ္ေခၚၿပီး အစိုးရဖြဲ႕မယ္၊ ေအာက္ေျခ ေက်းရြာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အဖြဲ႔ေတြမွာလည္း အင္အယ္လ္ဒီ အဖြဲ႕ ၀င္ေတြပဲ ၀င္ၿပီး လုပ္ၾကကိုင္ၾကမယ္ ဆိုတာေတြ ေျပာၾကဆိုၾကရံုမက လက္ရွိ ရ.၀.တေတြရဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးလုပ္္ငန္းေတြကို ၀င္ေရာက္ စြပ္ဖက္တာမ်ိဳးေတြ ေတာင္ ရွိလာတယ္လို႔ သတင္းရလို႔ အဲဒီလို ေက်းရြာမ်ိဳးေတြကို ဆင္းရျပန္တယ္။

ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း ေျပာၾကဆိုၾက၊ လုပ္ၾကကိုင္ၾကဖို႔ ကိုယ့္လူေတြကို ဘရိတ္အုပ္ ေနရျပန္တယ္။  ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ တခါက ၿမိဳ ႔နယ္ စည္းရံုးေရးေကာ္မတီ၀င္တဦး ျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဦးေဖျမင့္ တင္ျပခဲ့ဖူးတဲ့ ၿမိဳ႕နယ္ စည္းရံုးေရး ေကာ္မတီ အတြင္း တာ၀န္ခြဲေ၀ေရး၊ ရပ္ကြက္၊ ေက်းရြာ၊ နယ္ေျမ ခြဲၿပီး ကိုင္တြယ္ေရးကို စဥ္းစားလာရၿပီေပါ႔။  ေရွ ႔ဆက္ၿပီး ဒါေတြကို အေလးအနက္ ထားရေတာ႔မယ္။  မိမိတို႔ ျမိဳ႕နယ္အတြင္း ႀကိဳႀကိဳတင္တင္ လုပ္ထားႏိုင္မွ ေတာ္ကာက်မယ္လို႔ စဥ္းစားၾကရပါၿပီ။

ေကာ္မတီ အစည္းအေ၀း မဟုတ္ေပမဲ့ အဖြဲ႕ရံုးမွာ လူစည္ကားတဲ့ အခါေတြမွာ.စကားစျမည္ အျဖစ္ အလြတ္ သေဘာ ေဆြးေႏြးၾကည့္ပါတယ္။  တကယ္ပဲ ဒီလို ၿမိဳ ႔နယ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို လက္ေတြ႕ကိုင္တြယ္ရမယ့္ အခ်ိန္ နီးလာၿပီဆိုေတာ့ တခ်ိဳ ႔လည္း ပိုတက္ၾကြလာတယ္။  တခ်ိဳ ႔က ဒီတာ၀န္မ်ိဳးကို မလုပ္ခ်င္ၾကဘူး.ဆိုတာေတြ ေတြ႕လာရတယ္။  အဖြဲ႕အစည္းနဲ႔ လုပ္တဲ႔အခါ ဒါဟာ ေရွာင္လို႔ မရဘူး၊ မုဆိုးစိုင္သင္ျဖစ္သြားမွာပဲ၊ မိမိကိုယ္ကို မိမိ  ထိုက္တန္ေအာင္ တည္ေဆာက္ ျပင္ဆင္ထားဖို႔ လိုအပ္ၿပီလို႔ ေျပာဆို ၾကရပါတယ္။  ေျပာဆိုရံုနဲ႔ မၿပီးဘူး။  ဒါကို ႏိုင္ငံေရး သင္တန္း သေဘာမ်ိဳး ျဖစ္ျဖစ္.ေဆြးေႏြးပြ ဲသေဘာ မ်ိဳးျဖစ္ျဖစ္ လုပ္ထားသင့္တယ္ လို႔ စိတ္ထဲမွာ ေတးမွတ္ထားလိုက္ပါတယ္။

ၾသဂုတ္လ  ေနာက္ဆံုးရက္မ်ားမွာေတာ့ ဗဟိုအလုပ္အမွဳေဆာင္နဲ႔ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုမ်ား ပူးတြဲ ေၾကညာခ်က္တခု ထုတ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။  ၁၉၉၀ ျပည့္ ဇြန္လက စၿပီးေတာ့ တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးစုမ်ားရဲ႕ ေဆြးေႏြးခဲ့ခ်က္မ်ား၊ တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးစုမ်ားနဲ႔ အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ ႔ခ်ဳပ္ တို႔ရဲ႕ ေဆြးေႏြးခဲ့ခ်က္မ်ား၊ အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ ႔ခ်ဳပ္ရဲ႕ ဂႏၵီခန္းမ အစည္းအေ၀း ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ားကို အားလံုး သေဘာတူညီေၾကာင္း ေၾကညာခ်က္မ်ားကို စုေပါင္းထုတ္ျပန္ေၾကညာႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီအျပင္.ျပည္သူ႔ လႊတ္ေတာ္ ေပၚေပါက္ၿပီး ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္က ဖြဲ႕စည္းတဲ့ အစိုးရ အဖြဲ႕ အေနနဲ႔ တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးမ်ားနဲ႔ အျခား လူ ပုဂၢိဳလ္ အဖြဲ႕အစည္းမ်ား ပါ၀င္တဲ့ အမ်ိဳးသား ညွိႏွိဳင္းမွဳ ညီလာခံႀကီး တရပ္ က်င္းပဖို႔နဲ႔ အဲဒ ီညီလာခံကေနၿပီး ဖြဲ႕စည္း အုပ္ခ်ဳပ္ပံု အေျခခံ ဥပေဒသစ္ တရပ္ ေရးဆြဲဖို႔ ဆိုတာလည္း.သေဘာတူၾကပါတယ္။  တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစု အသီးသီးက ကိုယ္စားလွယ္ (၁၄)ဦးနဲ႔ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ဘက္က ကိုယ္စားလွယ္ (၁၇) ဦး ပါ၀င္ လက္မွတ္ေရးထိုးခဲ့ပါတယ္။

ဒီ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္း ေၾကညာခ်က္ထြက္လာေတာ့ က်ေနာ့္ စိတ္ထဲ နည္းနည္း ထင့္ေနတဲ့ ယာယီဖြဲ ႔စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒ ျပႆနာ အတြက္ စိတ္ေအးသြားပါတယ္။  ဒီ ယာယီ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒ ဆိုတာကို ဂႏၵီခန္းမမွာတုန္းက မူအားျဖင့္သာ ေထာက္ခံခဲ့ရတာ၊ တခါမွလည္း မျမင္ဖူး၊ မဖတ္ဖူးေတာ့ လူမ်ိဳးစုေတြဘက္ကမွ လက္ခံပါ့မလားလို႔ စိတ္ထင့္ခ့ဲရတာပါ။

အခုေတာ့ အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီ အဖြဲ ႔ခ်ဳပ္ အတြင္းက လူမ်ိဳးစု ကိုယ္စားလွယ္ေတြ သာမက အေရြးခ်ယ္ခံထားရတဲ့ အျခား လူမ်ိဳးစုအဖြဲ႕အစည္းေတြကပါ လက္ခံတယ္ဆိုေတာ႔ ေရွ႕မွာ လမ္းရွင္း သြားၿပီေပါ့။  ဒီေၾကညာခ်က္ေတြ ထဲမွာ လူမ်ိဳးစုေတြက အမ်ိဳးသား ညွိႏွိဳင္းမွဳ ညီလာခံႀကီး တရပ္ေခၚၿပီး အဲဒီ ညီလာခံမွာ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒသစ္ တရပ္ ေရးဆြဲဖို႔ ဆိုတာပါတဲ့ အျပင္ ႏိုင္ငံေတာ္ ဖြဲ ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ေရးဆြဲရာတြင္  အေျခခံရမည့္ လမ္းညႊန္ အေျခခံမူေတြလည္း တင္ျပထားတာေတြ ႔ရတယ္။

ဒီ့ျပင္လည္း အဖြဲ ႔ခ်ဳပ္ရဲ႕ ေရြးေကာက္ပြဲ ေၾကညာစာတမ္း ထဲက တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးမ်ား ေခါင္းစဥ္ေအာက္က အပိုဒ္(၂၂) မွာ ေဖာ္ျပထားတဲ႔ (က)(ခ) ကေန (ဇ) အထိကိုလည္း အခ်ိန္ရရင္ေတာ႔  စိတ္၀င္စားမယ့္ သူေတြကို ေဆြးေႏြးထားရင္ ေကာင္းမလားလို႔ ေတြးမိပါတယ္။

ဖက္ဒရယ္မူနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ေတာ့ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ ဖြဲ႕စက အဖြဲ႕၀င္သစ္ေတြကလည္း တက္ၾကြေန ခ်ိန္ျဖစ္ၿပီး.အဲဒီတုန္းက မဆလအစိုးရရဲ႕ မွိဳင္းတိုက္မွဳေၾကာင့္ ဖက္ဒရယ္ဆိုတာ ခြဲထြက္ေရးမူ လို႔ အထင္မွားေနတဲ့ လူငယ္ေတြလည္း ရွိတာမို႔ ေတာင္ႀကီး ဦးထြန္းျမင့္ ရဲ႕“ျပည္ေထာင္စု အတြင္းက တန္းတူတဲ့ ရွမ္းျပည္” ဆိုတဲ့ စာအုပ္ကို ၀ိုင္းဖတ္တဲ့ သေဘာမ်ိဳး နဲ႔ ေဆြးေႏြးျဖစ္ခဲ့ေသးတယ္။  အဲဒီကတည္းကပဲ ဒီစာအုပ္လည္း က်ေနာ္႔ဆီ ျပန္မေရာက္ေတာ႔ဘဲ ေပ်ာက္ေရာ။

အဲဒီစာအုပ္မွာလည္း ပါခဲ့ဖူးတဲ့ ရွစ္ျပည္နယ္နဲ႔ ဖြဲ႕စည္းမယ့္ ျပည္ေထာင္စုဆိုတာဟာ အခု လူမ်ိဳး စုေတြက တင္ျပေနတာနဲ႔လည္း လာတူေနလို႔ ဒါကို မိတ္ဆက္ ေပးထားရင္ ေကာင္းမလား ဆိုတာေတြ စိတ္ကူးေပၚလာလို႔ အရင္က ေက်းရြာအုပ္ခ်ဳပ္ေရး အတြက္ သင္တန္း ေပးရေကာင္းမလား ဆိုတာ နဲ႔ တြဲၿပီး သင္ရိုး မာတိကာတခု ေရးဆြဲျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

၁။  ေက်းရြာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အဖြဲ႔အစည္းမ်ားသမိုင္း
(က) သူႀကီး အုပ္ခ်ဳပ္ေရး/ဒိစႀတိတ္ေကာင္ဆယ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊
(ခ) ၿမိဳ႕အုပ္ခ်ဳပ္ေရး/ျမဴနီစပယ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊
(ဂ) ဖဆပလ ေခတ္ သူႀကီး အုပ္ခ်ဳပ္ေရး/ေဒသႏၱရ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊
(ဃ) မဆလ ေခတ္  ရပ္ေက်းေကာင္စီ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊

၂။  ျမန္မာ့ လယ္ယာ ေျမသမိုင္း
(က) လယ္ပိုင္ရွင္ေခတ္ (လယ္မလုပ္ဘဲႏွင့္ ပုတ္ထဲျပည့္ေသာ ေခတ္/ခ်စ္တီး ေခတ္)၊
(ခ) ေျမယာေ၀ျခမ္းေရးေခတ္၊
(ဂ) ႏိုင္ငံေတာ္ပိုင္ လယ္ယာေခတ္ (ေက်းရြာ ေျမေကာ္မတီႏွင့္ လယ္လုပ္သူလယ္ပိုင္ခြင့္/သီးစားလက္ငုတ္)

၃။  ဆိုရွယ္လစ္စီးပြားေရး အေျခခံ(ျပည္သူပိုင္စီးပြားေရး လုပ္ငန္းမ်ား)

၄။  ေစ်းကြက္စီးပြားေရး/ပုဂၢလိက စီးပြားေရး

၅။  ႏိုင္ငံေတာ္ဖြဲ႔စည္းပံု
(က) တျပည္ေထာင္စနစ္
(ခ) ျပည္ေထာင္စုစနစ္

(၁) လႊတ္ေတာ္မ်ား
(က) လႊတ္ေတာ္တခုစနစ္
(ခ) လႊတ္ေတာ္ႏွစ္ခုစနစ္
(ေအာက္လႊတ္ေတာ္/အထက္လႊတ္ေတာ္.(သို႔မဟုတ္).ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္/လူမ်ိဳးစုလႊတ္ေတာ္)

(၂) ျပည္နယ္ႏွင့္ ျပည္မ

(၃) ျပည္နယ္ႏွင္႔ တိုင္းမ်ား

(၄) ျပည္ေထာင္စု၀င္ ျပည္နယ္မ်ား

(၅) ဗမာျပည္နယ္/ရွစ္ျပည္နယ္ ျပည္ေထာင္စု

သင္ရိုးမာတိကာ မွာ ေရးခ်ထားေတြဟာ တက္ၾကြတဲ့ အဖြဲ႕၀င္မ်ား (သို႔မဟုတ္) မၾကာခင္ ၿမိဳ ႔နယ္ရဲ႕ အုုပ္ခ်ဳပ္ေရးနဲ႔ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြကို ဦးေဆာင္မယ့္သူမ်ား သိထားသင့္တဲ့ အခ်က္ေတြျဖစ္တယ္။  ဒါေပမဲ့ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ဒါေတြအကုန္ က်က်နန ကၽြမ္းကၽြမ္း၀င္၀င္ သိၿပီးထားတာ မဟုတ္ေတာ့၊ က်ေနာ္  တေယာက္တည္း ျဖစ္ျဖစ္ အျခား တေယာက္ေယာက္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ တေယာက္ ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ေတာ႔ ႏိုင္နင္းမယ့္ မာတိကာမ်ား မဟုတ္ေပဘူး

ဒီေလာက္မ်ားတဲ့ မာတိကာကို သင္ႏိုင္ဖို႔ (သို႔မဟုတ္) ေဆြးေႏြးႏိုင္ဖို႔ ဆိုရင္ အခ်ိန္က သံုးေလးလေလာက္ ျဖစ္သြားမလား။  လက္ေတြ႕ေတာ့မလြယ္ပါ။  ဒါေပမဲ့ ဒါကို ေတးမွတ္ထားလိုက္တယ္၊ ဗဟိုကို အသိေပးၿပီး တျပည္လံုး  သင္တန္းေပးႏိုင္ဖို႔ တိုက္တြန္းရပါဦးမယ္။     ။

အုန္းႏိုင္

ၿငိမ္းခ်မ္းေအး - တရား မွ်တမႈ အေၾကာင္း ေျပာခ်င္ရင္


ၿငိမ္းခ်မ္းေအး - တရား မွ်တမႈ အေၾကာင္း ေျပာခ်င္ရင္
(သီေလးဒီးစ္နယူးစ္ ဂ်ာနယ္) ေအာက္တိုုဘာ ၂၀၊ ၂၀၁၄

“အျပစ္ရွိသူကို အျပစ္မေပးမိတာထက္ အျပစ္မရွိသူကို အျပစ္ မေပးမိရန္ လိုသည္ ဟူေသာ ဥပေဒ စကား အတိုင္း ေသခ်ာစြာ စိစစ္ လုပ္ေဆာင္ ေပးေစ လိုေၾကာင္း” ပါ တဲ့။  ထိုင္းႏိုင္ငံ ေကာ့ေတာင္ (လိပ္ကၽြန္း) လူသတ္မႈ ကိစၥ။  ဘုရား ဘုရား၊ ကိုယ့္ မ်က္စိေတာင္ ကိုယ္ ျပန္ ပြတ္မိတယ္၊ ဖတ္ရတာ မယံုႏိုင္စရာ။  ေျပာတဲ့သူ က စစ္တပ္ အႀကီးအကဲ။  ေဖာ္ျပထားတာက အစိုးရ ပါးစပ္ သတင္းစာ။

အခု စြပ္စြဲခံေနရတဲ့ လူငယ္ႏွစ္ဦး အတြက္ အစိုးရ အေနနဲ႔ လိုအပ္တဲ့ တာဝန္ယူမႈ၊ ဥပေဒ အရ အကာအကြယ္ေပးမႈ၊ ေစာင့္ေရွာက္မႈ ျပဳရမွာ အမွန္ပါ။  အရင္ေခတ္ေတြလို အစိုးရ က ႏိုင္ငံရပ္ျခား ဗမာျပည္သားမ်ား ကို မ်က္ႏွာလႊဲခဲပစ္ ေပယ်ာလကန္ မျပဳေတာ့တာကိုလည္း အသိအမွတ္ျပဳ ႀကိဳဆိုတယ္၊ ေထာက္ခံပါတယ္။  အမႈမၿပီးမခ်င္း အမႈမွန္ေပၚသည္ အထိ လိုအပ္တဲ့ တာဝန္ယူမႈေတြ ျပဳလုပ္ဖို႔ရာလည္း တိုက္တြန္းပါတယ္။  ဒါေပမယ့္ ဒီအလုပ္ေတြဟာ အစိုးရ တရပ္ ရဲ႕ တာဝန္ပါ။  ဝါဒျဖန္႔ခ်ိဖို႔ မဟုတ္ပါ။  အခု ခါေတာ္မီ လူတြင္က်ယ္ လုပ္ခ်င္ေဇာနဲ႔ တရားဥပေဒ စကား ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ပါးစပ္က ေျပာထြက္လာေတာ့ အံ့ၾသမိပါရဲ႕။

ေျဖာင့္မတ္ မွန္ကန္ တရားမွ်တ လွခ်ည္းရဲ႕ ဆိုတဲ့ အဂၤလိပ္ သခင္ႀကီးမ်ား က်င့္သံုးရာ တရားစီရင္ေရး ထံုးတမ္း ကို အခု ကိုးကားတယ္ေပါ့။  (၁၈) ရာစု က အဂၤလိပ္ ေပါင္ခ်ိန္ ဘလက္စတုန္း ေဖာ္ျမဴလာ “It is better that ten guilty persons escape than that one innocent suffer." ကို အခုလို ကာခ်ဳပ္ က ယူ ဆိုတယ္ေပါ့။  ကိုယ့္ ႏိုင္ငံသားေတြ အတြက္ တရားမွ်တမႈ ရရွိ ခံစားေစလိုတယ္ေပါ့။

ဘလက္စတုန္း ဥပေဒ အခ်ိဳး နိယာမ သံသယ အက်ိဳးခံစားခြင့္ က ဓမၼေဟာင္း သမၼာက်မ္းစာ ကမၻာဦးက်မ္း (Genesis) ပါ တမန္ေတာ္ ေအျဗဟံ (Abraham) က ဘုရားသခင္ ကို ေမးျမန္း ေလွ်ာက္ထားတဲ့ အေမး-အေျဖ ေတြကေန လာ သတဲ့။  ဗမာျပည္က စစ္ဗိုလ္ႀကီးမ်ားကလည္း ခါးမွာ ေျဗာက္ထုိးလ်က္ ဘုရားစကား၊ တရား စကားေတြ အတြင္တြင္ ေျပာတတ္ပါေပတယ္။  ဒီ စကား ဖတ္ခဲ့ရတဲ့ ေအာက္တိုဘာ (၁၀) ရက္ေန႔ထုတ္ ေၾကးမံု သတင္းစာ မ်က္ႏွာဖံုး ထိပ္တည့္တည့္မွာေတာင္ ဗုဒၶ ဘုရားရွင္ ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့တဲ့ “ဓမၼပဒ” တရားစကားတခု တင္ထားပါေသးတယ္။  ဘာတဲ့ “သူေတာ္ေကာင္း တရားကို ေကာင္းစြာ က်င့္ရာ၏” ဆိုလား။

ဘုရားျဖစ္မယ့္ အုတ္နီခဲ၊ သူေတာ္ေကာင္း စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ား ဘုရားဖ်က္၊ သိမ္ဖ်က္၊ သံဃာ မီးပူေဇာ္၊ ေက်ာင္းလုကာ သူေတာ္ေကာင္း တရားမ်ား ႏွစ္ေပါင္း (၅၀) ေက်ာ္ က်င့္ရင္း အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့တာ တိုင္းျပည္လည္း ေနာက္ဆံုး ခြက္ဆြဲရေတာ့တာပဲ။  တိုင္းသူျပည္သားမ်ားလည္း ႏိုင္ငံတကာ လွည့္ ကၽြန္ခံရေတာ့တာပဲ။  အဲ့သလို အက်ိဳးဆက္ တခု အေနနဲ႔ အခု လူသတ္မႈမွာ သံသယ တရားခံ အျဖစ္ စြပ္စြဲခံေနရတဲ့ ကိုဝင္းေဇာ္ထြန္းနဲ႔ ကိုေဇာ္လင္း လူငယ္ႏွစ္ေယာက္ ေရျခားေျမျခား သူတပါး တိုင္းျပည္ မွာ မ်က္ႏွာငယ္ငယ္ ေအာက္က်ိဳ႕ စြာနဲ႔ တရားမဝင္ အလုပ္သမား အျဖစ္ လူ႔အခြင့္အေရး၊ ဂုဏ္သိကၡာ အားလံုးခ်နင္း ဝမ္းစာရွာေနရတာ မဟုတ္လား။

သူတို႔တင္ မဟုတ္၊ ဒါမ်ိဳး အလုပ္သမား အခြင့္အေရး၊ လူသား အေျခခံ ရပိုင္ခြင့္ ဆံုးရႈံးခံရင္း ဝမ္းေက်ာင္းေနရတဲ့ တရားဝင္၊ တရားမဝင္ ဗမာျပည္က ကာယ၊ ဉာဏ လုပ္သားေတြ ထိုင္းမွာ သန္းခ်ီ ရွိတယ္၊ မေလးရွား၊ စကၤာပူ၊ အာရပ္ အေရွ႕အလယ္ပိုင္း ႏိုင္ငံေတြ နဲ႔ ႏိုင္ငံတကာမွာ သိန္းသန္းခ်ီ ေရာက္ေနၾကတယ္။  ဘာေၾကာင့္လဲ၊ ဗမာျပည္ က အလုပ္သမား အခြင့္အေရး၊ ရပိုင္ခြင့္၊ လူသား အေျခခံ အခြင့္အေရး နဲ႔ တရားမွ်တမႈ က ပို ဆိုးခဲ့တဲ့ အေနအထားေၾကာင့္ပဲေပါ့။

အခု လူစိတ္ဝင္စားတဲ့ အမႈ က်မွ အမ်ားေထာက္ခံမႈ ရေစဖို႔ အေဝးေရာက္ ေနတဲ့ တိုင္းသူျပည္သား ေတြ ကို ေစာင့္ေရွာက္ ခ်င္သေယာင္၊ တရားမွ်တမႈ ကို လိုလား ဟန္ လာ မလုပ္ပါနဲ႔  စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးရယ္။  လူ႔ အႏၶ ဗာလာနံ တခ်ိဳ႕ နဲ႔ စစ္အာဏာရွင္ ေနာက္ၿမီးဆြဲမ်ားရဲ႕ လက္ခုပ္သံပဲ ရမယ္။

ျပည္တြင္း ျပည္ပ က ကိုယ့္ ႏိုင္ငံသားေတြကို ေစာင့္ေရွာက္ခ်င္သလား။  စစ္တပ္ က စစ္တပ္ အလုပ္ ႏိုင္ငံ ကာကြယ္ေရး ကို ပဲ လုပ္ပါ။  စစ္တန္းလ်ား ကို ျပန္ပါ။  ၂၀၀၈ စစ္ဖြဲ႕စည္းပံုကို ဖ်က္ေပးပါ။  ႏိုင္ငံေရး၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး မွာ အာဏာ ဝင္ မယူခ်င္ပါနဲ႔ေတာ့။  စစ္တပိုင္း လႊတ္ေတာ္ ကေန မိုးက်ေရႊကိုယ္ ေအာ္တိုငုတ္တုတ္ အခန္႔သား တက္ထိုင္ေနတဲ့ တမတ္သား စစ္ဗိုလ္ အမတ္ေတြ ထြက္ပါ။  စစ္ယူနီေဖာင္းလဲ ေတာင္ရွည္ဝတ္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေဟာင္းမ်ားလည္း ႏိုင္ငံေရး မွာ စစ္တပ္ေနာက္ခံနဲ႔ အာဏာ မယူခ်င္ပါနဲ႔ေတာ့။

တပ္မေတာ္ အစိုးရ “ေတာ္ ေတာ္ ေတာ္” လြန္းလို႔ တိုင္းျပည္ ကမၻာ့ အဆင္းရဲဆံုး ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ သမိုင္း ကို သင္ခန္းစာ ယူပါ။  ေက်းဇူးရွင္ စစ္အစိုရ ႏိုင္ငံကို အေစာင့္အေရွာက္ ေကာင္းခဲ့လို႔ ေျမေပၚ ေျမေအာက္ သယံဇာတ သဘာဝ အရင္းအျမစ္ ေတြ အိမ္ေနာက္ေဖး ေပါက္က အလွ်ိဳလွ်ိဳ ထြက္ကုန္ရံုတင္မက လူသား အရင္းအျမစ္ ပါ အိမ္နီးခ်င္းတိုင္းျပည္မ်ားမွာ ေစ်းကြက္တင္ ေရာင္းစားခံ ထိေနတာေတြ မမွတ္ေသးဘူးလား ခင္ဗ်ာ။

စနစ္ဆိုးဒဏ္ ေက်ာေကာ့ေအာင္ လွိမ့္ခံေနရတဲ့ ျပည္သူေတြကေတာ့ မွတ္တတ္တယ္ ခင္ဗ်ာ။  ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ား ရဲ႕ ေစာင္မၾကည့္ရႈတာေတြကို ေၾကာက္လွၿပီ ခင္ဗ်ာ။  ဗိုလ္ႀကီးတို႔ အေစာင့္ေရွာက္ ေကာင္းခဲ့လို႔ ရြာလည္း ျပာက်ေနပါၿပီ။  လူမ်ားလည္း ႏိုင္ငံတကာ မွာ လူမေလး ေခြးမခန္႔ ျဖစ္ေနပါၿပီ။  မုဒိမ္း လူသတ္ေကာင္မ်ား တိုင္းျပည္ ႀကီးစိုးခဲ့ေတာ့ အခု ကိုယ့္ ႏိုင္ငံသားေတြကို မုဒိမ္း၊ လူသတ္သမား မ်ား အျဖစ္ ရိုးစြပ္ခံေနရပါၿပီ။  ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ား မဟားတရား ဇြတ္ မေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ ေတာင္းပန္ပါရေစ။

ကိုယ့္ႏိုင္ငံသားေတြ တရားမွ်တမႈ အရိပ္ ခိုလံႈ ရရွိေစဖို႔ သိပ္ကို လိုလားေနလား။  သူမ်ားကို သြား ေျပာတာေနတာစာရင္ ကိုယ့္ဆီမွာပဲ တရား ဥပေဒ စိုးမိုးေအာင္၊ တရား ဥပေဒ ေအာက္ မွာ တိုင္းသူျပည္သား ဆူၾကံဳနိမ့္ျမင့္ လူမ်ိဳး၊ ဘာသာ မကြဲ လူတန္စား အားလံုး တေျပးညီ ျဖစ္ေအာင္ အရင္ လုပ္ပါ။  ဥပေဒ အထက္ အျမဲ ေရာက္ေနတဲ့ အေအးခန္းထဲက သူခိုး၊ ဓားျပ အႀကီးစားႀကီးမ်ား ပေပ်ာက္ေအာင္လုပ္ပါ။  “အဘ သည္ ေလာ” ျဖစ္ေနတာေတြကို တိုက္ဖ်က္ပါ။

ဒါမွသာ ႏိုင္ငံသူ၊ ႏိုင္ငံသား အားလံုး တရားဥပေဒ ရဲ႕ ကာကြယ္မႈ ခံရ၊ လံုျခံဳမႈရကာ တိုင္းျပည္မွာ လူမႈ၊ စီးပြား တရားမွ်တမႈ ေတြ ရရွိလာမွာပါ။  ေလာကပါလ တရားလည္း ထြန္းကားလာ မွာပါ။  တိုင္းျပည္လည္း ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ ခ်မ္းသာလာမွာပါ။  အဲ့ဒီအခါ အလိုအေလ်ာက္ ႏိုင္ငံတကာ ေရာက္ေနတဲ့ ေရႊ႕ေျပာင္းလုပ္သား ဗမာမ်ားလည္း ေရျမင့္ၾကာတင့္လာကာ အခုလို သူတပါး တံေတြး အစြတ္ခံ၊ ေခါင္း အပုတ္ ခံေနရတဲ့ ဘဝက လြတ္မွာပါ။  အမ်ိဳး ဂုဏ္၊ ဇာတိ ဂုဏ္ ႏိုင္ငံတကာ အလယ္မွာ ကၽြန္ထြက္ခံရင္း က်ေပ်ာက္ကာ မ်က္ႏွာငယ္ေနရတဲ့ ဘဝ က လြတ္ အေဝးေရာက္ လုပ္သားမ်ား အိမ္ျပန္လာႏိုင္မွာပါ။

လူသတ္မႈ မွာ တရားခံမွန္ေတြ သိပ္ ေဖာ္ထုတ္ခ်င္ေနသလား။  ကိုယ့္ ႏိုင္ငံ တရားစီရင္ေရး စနစ္ေအာက္မွာ တည္ရွိေနတဲ့ ၂၀၀၈ ရန္ကုန္ ကမာရြတ္ စိမ္းလဲ့ကန္သာ ငါးေလာင္းၿပိဳင္ လူသတ္မႈ တရားခံ အစစ္ကို အရင္ ေဖာ္ပါဦး။  ေသသူမ်ား အရိုးေတာင္ ေဆြးေရာ့မယ္။  ဒါက် အျပစ္ရွိသူကို အျပစ္မေပးရေအာင္ တမင္မ်ား ထိမ္ခ်န္ထားေလေရာ့သလား။

၂၀၁၀ သၾကၤန္ X2O မ႑ပ္ ဗံုးကြဲမႈနဲ႔ မတရား စြပ္စြဲ ေထာင္သြင္း အက်ဥ္းခ် ခံခဲ့ရသူ ကိုၿဖိဳးေဝေအာင္ တေယာက္ ဆိုရင္ ေထာင္တြင္းရ ေရာဂါ နဲ႔ ဆံုးေတာင္ သြားရွာၿပီ။  သူ႔အတြက္ တရားမွ်တမႈ ကေကာ ဘယ္မွာပါလဲ။  ၂၀၀၃ ေမ (၃၀) ဒီပဲယင္း လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္ ပစၥည္းယူ၊ လုယက္ ရမ္းကားမႈႀကီး ကို ႀကိဳးကိုင္ခဲ့သူ၊ ခိုင္းေစခဲ့သူ၊ က်ဴးလြန္ခဲ့သူ တရားခံေတြကေကာ ဘယ္မွာပါလဲ။

၂၀၀၇ ေရႊဝါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရးႀကီး အတြင္း အၾကမ္းဖက္ခံခဲ့ရတဲ့ သံဃာ၊ ေက်ာင္းသား ျပည္သူလူထုမ်ားအတြက္ေကာ တရားမွ်တမႈ က ဘယ္မွာပါလဲ။  ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္ မွာ ေသနတ္နဲ႔ ပစ္သတ္ ခံရတဲ့ ဂ်ပန္ သတင္းေထာက္ နာဂါးအိ ခင္းဂ်ိ အတြက္ေကာ ခင္ဗ်ာ။  အားလံုး ရုပ္သံမွတ္တမ္းနဲ႔တကြ သက္ေသရွိတယ္။  ပစ္မိန္႔ေပးသူ နအဖ စစ္အစိုးရ တာဝန္ရွိသူေတြ၊ စစ္တပ္ေခါင္းေဆာင္ေတြ တရားဥပေဒ ေရွ႕ေမွာက္ မေရာက္သင့္ဘူးလား ခင္ဗ်ာ။

လူသတ္မိန္႔ေပးသူေတြ ဥပေဒ အရ အေရးယူႏိုင္ မယူႏိုင္ေတာ့ မသိဘူး၊ အစိုးရ အဖြဲ႕ တာဝန္ အရွိဆံုး နအဖ ဝန္းႀကီးခ်ဳပ္ ေဟာင္း ကေတာ့ အခု သမၼတ လုပ္လ်က္၊ စစ္တပ္ ရာထူး နံပါတ္ (၃) အဆင့္ က အခု လႊတ္ေတာ္ နယက လုပ္လ်က္၊ နံပါတ္ (၁) နဲ႔ (၂) က အခု စာဖတ္ အနားယူ ေလာက စည္းစိမ္ ခံမပ်က္ ျဖစ္ေနတာ မ်က္ျမင္ပါ။

လတ္တေလာ ျဖစ္စဥ္ တခု ျဖစ္တဲ့ စစ္တပ္ ဦးပိုင္ နဲ႔ တရုတ္ ဝမ္ေပါင္ ကုမၸဏီ အက်ိဳးစီးပြား ကာကြယ္ ဖို႔ရာ ကိုယ့္ ႏိုင္ငံသား တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ အရြယ္ လူငယ္ အမ်ိဳးသမီးကေလး မျဖဴႏွင္းေထြး ကို ကိုယ့္ အစုိးရ တရားရံုးမွာ မတရားစြပ္စြဲခံခဲ့ရတာကိုပဲ နစ္နာေၾကာင္း ကာခ်ဳပ္ႀကီး အသံေလး တခ်က္ ထြက္ေပးပါ့လား ခင္ဗ်ာ။  ဒါမွမဟုတ္ အခု ကိုယ့္ေျမမွာ ေတာင္ယာ လုပ္ရင္း ပိုက္နက္က်ဴးလြန္မႈ၊ ဖ်က္ဆီးမႈမ်ား နဲ႔ ေထာင္ (၇) ႏွစ္က်ခံသြားရရွာတဲ့ သထုံ ေျမသိမ္းခံ ေတာင္သူ (၉) ဦး အေၾကာင္း တရားမွ်မွ်တတ လုပ္ၾကဖို႔ ေျပာေပးပါ့လား ခင္ဗ်ာ။

လြတ္လပ္တဲ့ တရားစီရင္ေရးစနစ္၊ တရားဥပေဒ စိုးမိုးမႈ နဲ႔ တရားမွ်တမႈဆိုတာ ပုတ္ေလာက္ႀကီး ေရးျပမွ ေရးေရးမွ် မျမင္ႏိုင္ ျဖစ္ေနတဲ့ ကုိယ့္ဆီက လက္ရွိ အေနအထားကို ျပင္ဖို႔ အရင္ ဆိုစမ္းပါဦး စစ္ဗိုလ္ႀကီးရယ္။  အနည္းဆံုး အရင္လုပ္သင့္တာက လက္ရွိ စစ္တပ္ေခါင္းေဆာင္ တေယာက္ အျဖစ္ တာဝန္ယူတဲ့ အေနနဲ႔ အရင္ စစ္အာဏာသိမ္းၿပီးခ်ိန္ ကစလို႔ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ၆၂၊ ၇၄၊ ၇၅၊ ၇၆၊ ၈၈၊ ၂၀၀၇ လူထုအေရးေတာ္ပံုမ်ား အတြင္းမွာ ျပည္သူ႔အေပၚ စစ္တပ္ က်ဴးလြန္ခဲ့တဲ့ အၾကမ္းဖက္၊ ပစ္ခတ္ သတ္ျဖတ္ အဓမၼ ႏွိမ္ႏွင္းခဲ့မႈေတြ အတြက္ပဲ ေတာင္းပန္စကား ဆိုပါဦး ခင္ဗ်ာ။

နိဂံုးခ်ဳပ္ရရင္ တပ္မေတာ္ ဖခင္ႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း လက္ကိုင္ထားတဲ့ အက်င့္အၾကံ ေဆာင္ပုဒ္ကေတာ့ “I practise what I preach ငါ ေျပာသလို ငါ က်င့္ၾကံျပဳမူပါတယ္” တဲ့။  လက္ရွိ စစ္ေခါင္းေဆာင္ အေဟာင္း အသစ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားလည္း ပါးစပ္က ဘုရား ဘုရား၊ လက္က ကားရား ကားရား၊ “ငါ ေျပာသလို လုပ္၊ ငါ လုပ္သလို မလုပ္နဲ႔” လုပ္တတ္တဲ့ ဟစ္ပိုခရစ္ အေျပာသမား လူဝါႀကီးမ်ား သက္သက္ မျဖစ္ရေအာင္ ဥပေဒစကား၊ တရားမွ်တမႈ အေၾကာင္းမ်ား ေျပာခ်င္ရင္ အထက္မွာ ဆိုခဲ့တဲ့ ဗမာ့သမိုင္းဝင္ တရားမဲ့မႈမ်ားကို အရင္ ေျဖရွင္းပါ ခင္ဗ်ာ။

အဲ့သလို မွ မဟုတ္ရင္ “ဘယ္ ပါးစပ္က ဘာ စကား ထြက္တယ္ ဆိုရပါ့” လို႔ ေမးရေတာ့မလို ပါပဲ ခင္ဗ်ာ။

ၿငိမ္းခ်မ္းေအး
၁၅ ေအာက္တိုဘာ၊ ၂၀၁၄

(ေအာက္တုိဘာ ၁၇ ရက္၊ ေသာၾကာေန႔ ထုတ္ သည္ေလဒီးစ္ နယူးစ္ဂ်ာနယ္၊ အတြဲ (၂) အမွတ္စဥ္ (၃၅) တြင္ ပံုႏွိပ္ၿပီး ျဖစ္သည္။  မိုးမခ တြင္ ထပ္မံ ေဖာ္ျပသည္။)


(ၿငိမ္းခ်မ္းေအးသည္ အြန္လိုင္း၊ ပံုႏွိပ္ စာနယ္ဇင္း မ်ားတြင္ မ်က္ေမွာက္ ေရးရာႏွင့္ အေထြအေထြ အာေဘာ္ ေဆာင္းပါးမ်ား ေရးသားေနသူ တေယာက္ ျဖစ္သည္။  ေဆာင္းပါး ပါ အာေဘာ္ ကို ေဝဖန္ရန္ nyeinchanaye81@gmail.com သို႔ စာေရး ဆက္သြယ္ႏိုင္သည္။)