ရွာေဖြေရး ...

Loading...
PO Box 320-207, San Francisco, CA 94132-0207, USA – editors @ moemaka.net ((510) 854-6501)။ HOME, ၅၈/၆၀ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ေအာက္လမ္း၊ ရန္ကုန္၊ ဖုံး (၀၉၂၅- ၄၂၀၀ - ၆၀၆)။ စာတိုက္ေသတၱာ (၈၂၅)၊ ရန္ကုန္စာတိုက္ၾကီး။

ေမာင္ေဖသက္နီ - ေရွးေခတ္ဂရိႏိုင္ငံရဲ႕ အႏုပညာလက္ရာေျမာက္ တိရစၧာန္မ်ားအေၾကာင္း

(Peter Horree / Alamy) (ဓါတ္ပံု ပီတာ ေဟာရီ၊ အယ္လာမီ)

 ေမာင္ေဖသက္နီ - ေရွးေခတ္ဂရိႏိုင္ငံရဲ႕ အႏုပညာလက္ရာေျမာက္ တိရစၧာန္မ်ားအေၾကာင္း
(The fantastical beasts of ancient Greece)
(မုိးမခ) ဇန္န၀ါရီ ၂၉၊ ၂၀၁၅

အခုေဆာင္းပါးေရးသားသူ အလက္စတဲယား ဆူကဲ (Alastair Sooke) ဟာ အႏုပညာေ၀ဖန္ေရးသမား၊ အသံထုတ္လႊင့္သူနဲ႔ အႏုပညာဆိုင္ရာ၊ အႏုပညာသမိုင္းဆိုင္ရာေတြကို ဘီဘီစီ တယ္လီေဗးရွင္းနဲ႔ဘီဘီစီေရဒီယိုတုိ႔မွာ ပံုမွန္ေရးသားေနခဲ့သူတဦး လည္းျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ အခုလက္ရွိ အဂၤလန္ႏိုင္ငံက ေဒးလီးတယ္လီဂရပ္သတင္းစာ The Daily Telegraph မွာ လက္ေထာက္ ပန္းခ်ီ၊ အႏုပညာေ၀ဖန္ေရးပညာရွင္အျဖစ္နဲ႔ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနသလို ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ကစၿပီး သတင္း စာသမားေတြကို ေလ့က်င့္သင္ၾကားေပးေနသူအျဖစ္လည္း တာ၀န္ေတြကို ထမ္းေဆာင္ေနခဲ့ပါတယ္။ သူဟာ ယဥ္ေက်းမႈ သရုပ္ျပပြဲ The Culture Show ရဲ႕ ပင္တိုင္သတင္းေထာက္ျဖစ္သလို ေခတ္သစ္အႏုပညာနဲ႔ဆိုင္တဲ့ ဘီဘီစီ အမွတ္ (တစ္) BBC One ဆိုတဲ့ အစီအစဥ္၊ ဘီဘီစီ အမွတ္ (ေလး)  BBC Four ဆိုတဲ့အစီအစဥ္နဲ႔ မေကာင္းဆိုး၀ါးေတြက သူ႔ဦးခ်ဳိေတြ အသံုးျပဳပံု How the Devil got his Horns ဆိုတဲ့ ‘အေနာက္တိုင္း အႏုပညာရာဇ၀င္ထဲက မေကာင္းဆိုး၀ါးဆိုင္ရာဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးေတြကို ‘အေနာက္တိုင္းအႏုပညာ’ ဂ်ာနယ္နဲ႔ ဘီဘီစီ အမွတ္ (ေလး)  BBC Four ဆိုတဲ့အစီအစဥ္ေတြမွာ ေရး သားေနခဲ့သူလည္းျဖစ္ပါတယ္။

http://www.bbc.com/culture/story/20150113-bizarre-beasts-of-ancient-greece


ဂရိဆိုလုိ႔ရွိရင္ က်ေနာ္တုိ႔အားလံုးက ျပဇာတ္တုိ႔၊ ဒီမိုကေရစီတုိ႔ ဒႆနိကေဗဒတုိ႔နဲ႔ ပတ္သက္တယ္လုိ႔သိရွိထားခဲ့ၾကတာပါ။ အင္မတန္ၾသဇာႀကီးခဲ့တဲ့ ဂရိေခတ္ ၃၂၃ ဘီစီမွာ ဘုရင္ႀကီး အလက္ဇန္းဒါး (Alexander the Great)  ကြယ္လြန္ အနိစၥ ေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။ သူကြယ္လြန္ၿပီးေနာက္ပိုင္း ေရွးေဟာင္းေရာမၿမိဳ႕ေတာ္ အင္အားေတာင့္တင္းခိုင္မာေနခ်ိန္ ဘီီစီ ၃၁ ခုႏွစ္မွာျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ အက္တီယမ္စစ္ပြဲ (Battle of Actium)  ဟာ ေရာမအင္ပါယာႀကီးရဲ႕ ေနာက္ဆံုးစစ္ပြဲျဖစ္ၿပီး ေအာ့တယ္ဗီ ယန္ (Octavian)၊ မာ့က္ အင္တိုနီ (Mark Antony) နဲ႔ ကလီယိုပါထရာ (Cleopatra) တုိ႔ပူးေပါင္းၿပီး ဘီစီ ၃၁ ခုႏွစ္မွာ အိုင္အိုနီယန္ ပင္လယ္ (Ionian Sea) အနီးမွာရွိတဲ့ အက္တီယမ္ (Actium) ၿမိဳ႕ကိုတိုက္ခိုက္ခဲ့တဲ့ စစ္မက္ကာလကို အလက္စတဲယား ဆူကဲ (Alastair Sooke) က သူ႔ေဆာင္းပါးထဲမွာ ေရးသားတင္ျပထားခဲ့တာပါ။

“ေရွးေဟာင္း ဂရိေခတ္” ဆိုတဲ့စကားလံုးကို ၾကားလိုက္ရံုမွ်နဲ႔ လူႀကီးမင္းတုိ႔စာဖတ္ပရိတ္သတ္ႀကီးက ဘာအေၾကာင္းေတြကို ျပန္လည္ေအာက္ေမ့မိၾကမွာပါလိမ့္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေရွးေဟာင္းဂရိေခတ္လုိ႔ဆိုလိုက္တာနဲ႔ အေနာက္တိုင္းလူ႔အေဆာက္ အဦႀကီးရဲ႕ အဓိကအခ်င္းအရာေတြလုိ႔ နားလည္သေဘာေပါက္မိၾကမွာပါ။ “ဒီမိုကေရစီ”ဆိုတာ၊ “ဒႆနိကေဗဒ” ဆိုတာနဲ႔ “ျပဇာတ္” ဆိုတာေတြကို သူတုိ႔ကပဲ ဖန္တီး တီထြင္ခဲ့ၾကတာ ေလ။ အဲဒီ့တုန္းမွာ အနည္းငယ္ အၾကမ္းပတမ္းဆန္တာမ်ဳိးေတြကို ရံဖန္ရံခါ ေတြ႕ျမင္ၾကရမွာပါ။ သူတုိ႔ရဲ႕ လူ႔အသိုင္အ၀ိုင္းဟာ ထူးျခားဆန္းၾကယ္မႈေတြ၊ မလိုအပ္ပဲနဲ႔ အင္အားသံုးတပ္ဖြဲ႕ အ လြန္အကြံၽသံုးခဲ့တာေတြကို ေတြ႕ရွိရမွာျဖစ္ပါတယ္။ သူတုိ႔ရဲ႕ အႏုပညာထက္ ပိုၿပီးသိသာေကာင္းမြန္တဲ့ အႏုပညာရပ္ေတြ ဘယ္မွာမွ ရွာေဖြလုိ႔မရရွိခဲ့ပါဘူး။

ေရွးေဟာင္း ဂရိေခတ္ရဲ႕ အႏုပညာေတြဟာ အလြန္အင္မတန္ထူးျခားဆန္းၾကယ္ၿပီး အ့ံမခန္းဖြယ္ရာေတြပါပဲ။ အဲဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႔က ဂရိေခတ္ အႏုပညာေတြအေၾကာင္းေျပာၾက၊ ေဆြးေႏြးၾကတဲ့အခါ အိုလံပစ္ နတ္ဘုရားေတြကအစ ေဂၚဂြန္ (Gorgon) လုိ႔ေခၚတဲ့ နတ္မိမယ္ႀကီးေတြ၊ ဂရစ္ဖင္ (Griffin) လုိ႔ေခၚတဲ့ ျခေသၤ့ခႏၶာကိုယ္၊ လင္းယုန္ေခါင္း၊ လင္းယုန္ေတာင္ပံ ေတြနဲ႔မႏုႆီဟ၊ ကဲန္ေတာရ္ (Centaur) လုိ႔ေခၚတဲ့ လူရဲ႕ဦးေခါင္း၊ လူရဲ႕လက္ေတြ နဲ႔ျမင္းခႏၶာကိုယ္၊ ျမင္းေျခေထာက္ေတြနဲ႔သတၲ၀ါေတြေပၚထြန္းခဲ့တဲ့ ဂရိေခတ္၊ ၿပီးေတာ့ ေရာမေခတ္တုန္းက စဖင့္စ္ (Sphinxe) လုိ႔ေခၚတဲ့ ျခေသၤ့ကိုယ္နဲ႔လူရဲ႕ ဦးေခါင္းရွိတဲ့ ဂရိဒ႑ာရီထဲက သတၲ၀ါေတြဟာ ေတြ ့႐ိုးေတြ ့စဥ္ေတြပါပဲ။ အဲဒီ့ထဲက အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ မၾကာေသးမီ က အေမရိကန္ႏိုင္ငံ နယူးေယာက္ၿမိဳ ့ေတာ္မွာရွိတဲ့ “ၿမိဳ ့ျပၿမိဳ ့ေတာ္ဆိုင္ရာ အႏုပညာျပခန္း (Metropolitan Museum of Art’s Exhibition) မွာ ဂႏၶ၀င္ေရွးေခတ္ကာလ ‘မက္ဆိုပိုေတးမီးယား (Mesopotamia) ေဒသမွာရွိတဲ့ အက္ဆီးရီးယား (Assyria ခရိုင္မွ ဣေဘးရီးယား Iberia ခ႐ိုင္ ေရႊေခတ္သို’့ ဆိုတဲ့ အႏုပညာျပပြဲ Assyria to Iberia at the Dawn of the Classical Age)” ကို ဖြင့္လွစ္ျပသသြားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီလို အႏၲရာယ္မ်ားတဲ့ သားရဲတိရစာၦန္ေတြဟာ ဘယ္ေလာက္အထိ အႏၲရာယ္ႀကီး မားႏိုင္ေပသေလာ။ ေျမထဲပင္လယ္ထဲမွာတည္ရွိတဲ့ ဂရိႏိုင္ငံနဲ႔အနာတိုလီယာ (Anatolian) ကြၽန္းဆြယ္ၾကားမွာ သမိုင္းမတင္ မီေခတ္ကာလ၊ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္း တသန္းခန္႔ေလာက္ ဘီစီငါးရာစုႏွစ္ေလာက္တုန္းက ေအသင္ၿမိဳ႕ျပႏိုင္ငံေတာ္ တည္ရွိ ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီကာလတုန္းက ေၾကးေခတ္ကာလ (Bronze Age) ျဖစ္ၿပီး မီႏိုအန္ (Minoan) နဲ႔ မီေဆနာအဲန္ (Mycenaean) ဆိုတဲ့ လူ႔အဖြဲ ့အစည္းေတြ ေပၚေပါက္ခဲ့ၾကဖူးပါတယ္။

“နန္းတက္ေဆာင္ (Throne Room)” ဆိုတဲ့ မီႏိုအန္ (Minoan) နန္းေတာ္ရဲ႕ ခႏိုေဆာ့ (Knossos) မွာရွိတဲ့ ဂရိႏိုင္ငံေတာ္ပိုင္ အႀကီးဆံုးနဲ႔ နာမည္ႀကီး ခရဲ႕တဲ (Crete) ကြၽန္းေပၚမွာ တည္ရွိပါတယ္။ တကြၽန္းလံုးမွာရွိတဲ့ အေဆာက္အဦးေတြကို စုလစ္ မြန္းခြၽန္းေတြနဲ႔ တန္ဆာဆင္ထားတဲ့ လက္ရာေျမာက္ ျခေသၤ့ခႏၶာကိုယ္၊ လင္းယုန္ေခါင္း၊ လင္းယုန္ေတာင္ပံေတြနဲ႔မႏုႆီဟ ရုပ္တုပံုေတြနဲ႔ တန္ဆာဆင္ထားၾကပါတယ္။ “နန္းတက္ေဆာင္ (Throne Room)” ဆိုတဲ့ ခန္းမႀကီးကိုလည္း လာေရာက္ လည္ပတ္တဲ့သူတိုင္း သတိမထားပဲမေနႏိုင္ေလာက္ေအာင္ သဘာ၀လြန္ရုပ္တုပံုေတြနဲ႔ တန္ဆာဆင္ထားၾကပါတယ္။ (ဘာသာျပန္သူရဲ႕ ျဖည့္စြက္ခ်က္။ ။ ခရ့ဲတဲ (Crete) ကြၽန္းဟာ ေျမထဲပင္လယ္ထဲမွာတည္ရွိတဲ့ ဂရိပိုင္ကြၽန္းေတြထဲက အႀကီးဆံုး ျဖစ္ၿပီး ဂရိပိုင္ကြၽန္းေတြထဲက ပဥၥမေျမာက္အႀကီးဆံုးကြၽန္းလည္းျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီကြၽန္းႀကီးတ၀ိုက္ကို ကြၽန္းငယ္ေလးေတြ က၀ိုင္းရံထားၾကၿပီး ဂရိိႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ ေတာင့္တင္းခိုင္မာတဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအာဏာပိုင္ေကာင္းရွိတဲ့ နယ္ေျမ ၁၃ ခုရွိတဲ့ထဲက တခုျဖစ္ပါတယ္။ ၿမိဳ႕ေတာ္လည္းျဖစ္၊ အႀကီးဆံုးလည္းျဖစ္တဲ့ၿမိဳ႕က ဟီရာကဠိ္ေအာ္န္ (Heraklion) ျဖစ္ပါတယ္။ ၂၀၁၁ ခု ႏွစ္ ေဒသတြင္း ေကာက္ယူခဲ့တဲ့သန္းေခါင္စာရင္းအရ လူဦးေရ ၆၂၃ ၀၆၅ ေယာက္ရွိပါတယ္)
 

ျခေသၤ့ခႏၶာကိုယ္ေပေလာ၊ ဂရိသမိုင္းလာ မႏုႆီဟ ရုပ္တုပံုေပေလာ။ အဲဒီပံုေတြကို ဂရိႏိုင္ငံေကာင္းစားခဲ့တဲ့ ေၾကးေခတ္ ထြန္းကားေနတဲ့ ဘီစီ ၁၆၀၀ ကေန ၁၁၀၀ ေလာက္မွာ ဂရိႏိုင္ငံေတာ္မွာကိုးကြယ္ခဲ့တဲ့ ဂရိ မီဆဲႏၷာယန္ (Mycenaean Greece ) ဘုရားေက်ာင္းရဲ႕ အ၀င္ဂိတ္မွာသြန္းထုထားတဲ့ပံုျဖစ္ၿပီး ဒီပံုကို De Agostini/Getty Images ျပတိုက္က ကူးယူရရွိ ထားတာျဖစ္ပါတယ္။

မီဆဲႏၷာယန္ (Mycenaean Greece) ဘုရားေက်ာင္းဟာ ဂရိႏိုင္ငံရဲ႕ အဓိကနယ္ေျမမွာတည္ရွိၿပီး ‘ျခေသၤ့ဂိတ္ (Lion Gate)’ လုိ႔လည္း လူသိမ်ားထင္ရွားပါတယ္။ ဘုရားေက်ာင္းအ၀င္ဂိတ္မွာ ျခေသၤ့ႏွစ္ေကာင္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ၿပီး ဘုရားေက်ာင္းကို ေစာင့္ေရွာက္ေပးေနတဲ့ရုပ္တုေတြလိုပါပဲ။ ျခေသၤ့ႏွစ္ေကာင္လံုးမွာ ေခါင္းေတြျပတ္ေနၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔ရဲ႕ ဦး ေခါင္းေတြက အေပၚဘက္ကိုေမာ့ထားၿပီး၊ အျပင္ဘက္ကိုၾကည့္ေနၾကတဲ့ ႐ုပ္တုႏွစ္ခုပါပဲ။ ရုပ္တုႏွစ္ခုလံုးကို သံမိႈေတြနဲ႔ရိုက္ ထားတာကိုလည္းေတြ႕ရပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ စဥ္းစားစရာအခ်က္တခုက ရွိေနျပန္ပါတယ္။ အဲဒီရုပ္တုႏွစ္ခုလံုးဟာ ျခေသၤ့ ေတြမဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ လက္ဆင့္ကမ္းဆိုရိုးစကားတခ်ဳိ႕ကလည္း ရွိေနေသးတာမို႔ အေတာ္စဥ္းစားရမယ့္အေျခအေနပါပဲ။ ဟိုးအရင္ေခတ္ မီႏိုအန္ (Minoan) ေခတ္ဦးနန္းေတာ္ရဲ႕ အျပင္အဆင္ေတြေပေလာလုိ႔ တခ်ဳိ႕ပညာရွင္ေတြက သံုးသပ္ေျပာ ဆိုေနၾကပါတယ္။

● အေမွာင္ေခတ္ ေန႔ရက္ေတြေပေလာ
အဲဒီ့ကာလမွာ မီဆဲႏၷာယန္ (Mycenaean) ေဒသႀကီးတခုလံုး ကစဥ့္ကလ်ားနဲ႔ ၀႐ုန္းသုန္းကားျဖစ္ေနခဲ့တဲ့အတြက္ အစဥ္အ လာရွိခဲ့ၾကတဲ့ သမိုင္းပညာရွင္ေတြက အေမွာင္ေခတ္ (Dark Ages) လုိ႔ သတ္မွတ္ေခၚေ၀ၚခဲ့ၾကပါတယ္။ ဂရိႏိုင္ငံပိုင္ ယူဘို အဲယား (Euboea) ကြၽန္းေပၚက ဒီေန႔ေခတ္ လက္ဖ္ကန္ဓီ (Lefkandi) လုိ႔ေခၚတဲ့ ေခတ္ေပၚၿမိဳ႕နားက ၀တၲကေျမ (ဘုရား ပိုင္ေျမ) ကို ဒီေန႔အခ်ိန္အထိ အထင္အရွားေတြ ့ျမင္ႏိုင္ပါေသးတယ္။ အဲဒီကာလကိုသံုးသပ္ဆင္ျခင္ၾကည့္တဲ့အခါ ပရမ္း ပတာျဖစ္ေနခဲ့တဲ့အတြက္ အေမွာင္ေခတ္ကာလ ေန႔ရက္ေတြလုိ႔ အရင္တုန္းကအတိုင္း ဆက္လက္သတ္မွတ္ေခၚဆိုရ ေတာ့ မယ္လုိ႔ ယူဆမိပါတယ္။

ဘီစီ ၁၀ ရာစုႏွစ္ကာကို ျပန္လည္ရႈျမင္ၾကည့္ရင္ ရုပ္တုနဲ႔ ပန္းတည္းအႏုပညာေတြကို ရႊံ႕ေျမေစးမ်ိဳးနဲ႔ပံုေဖာ္အလွဆင္ခဲ့တာေတြကို ေတြ႕ျမင္ၾကရပါတယ္။ အင္မတန္အက်ည္းတန္တဲ့ ဒ႑ာရီလာ ဘီလူးရုပ္တုေတြကိုေတာင္ ၾကည့္ေပ်ာ္ရႈေပ်ာ္ျဖစ္ ေအာင္ လူတပိုင္း၊ ျမင္းတပိုင္းနဲ႔ ထုလုပ္ထားခဲ့တာကို ေလ့လာေတြ ့ရွိရပါတယ္။ အမွန္တကယ္ဆိုရရင္ ကဲန္ေတာရ္ (Centaur) လုိ႔ေခၚတဲ့ လူရဲ႕ဦးေခါင္း၊ လူရဲ႕လက္ေတြနဲ႔ျမင္းရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္၊ ျမင္းရဲ႕ေျခေထာက္ေတြနဲ႔သတၲ၀ါလိုမ်ိဳးေပၚထြန္းခဲ့တဲ့ ဂရိေခတ္ ဒ႑ာရီထဲမွာ ေဖၚျပထားတဲ့ သတၲ၀ါေတြမ်ိဳးပါ။ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀၀ ေလာက္ၾကာလာတဲ့အခါ အဲဒီလို သတၲ၀ါရုပ္ တုေတြဟာ ေအသင္ၿမိဳ႕ထဲက ပါသီႏြန္ (Parthenon) ဆိုတဲ့ ဘုရားေက်ာင္းေရွ႕အထိေရာက္လာခဲ့ၿပီး လူထုျမင္ကြင္းေတြမွာ အထင္းသားထုဆစ္လာခဲ့ၾကပါတယ္။ (ဘာသာျပန္သူ ့မွတ္ခ်က္။     ။ ေအသင္ၿမိဳ႕ထဲက ပါသီႏြန္ (Parthenon) ဆိုတဲ့ ဘုရား ေက်ာင္းဟာ အရင္ေခတ္တုန္းက ဂရိႏိုင္ငံေတာ္ကို အစိုးရတဲ့ ေအႆဲဏာ (Athena) လုိ႔ေခၚတဲ့ နတ္မိဘုရားက ေအႆဲဏီ ယန္ အက္ခရိုပိုလိစ္ (Athenian Acropolis) ဘုရားေက်ာင္းမွာထိုင္ၿပီး ဂရိႏိုင္ငံေတာ္ကို ေစာင့္ေရွာက္ၾကပ္မတ္ေပးခဲ့တဲ့ အထိမ္းအမွတ္ေနရာတခုျဖစ္ပါတယ္)

ဘီစီ ၇ ရာစု ပတ္၀န္းက်င္တ၀ိုက္က အခုလို အႏုပညာေတြနဲ႔ “ေရာေႏွာဖန္တီးမႈ (mixed creatures)” ေတြေၾကာင့္ ဖန္တီး မႈအႏုပညာေတြဟာ အင္မတန္ကို ေရပန္းစားလာခဲ့တယ္လုိ႔ေအာက္စဖို ့တကၠသိုလ္၊ ဂႏၶ၀င္အႏုပညာမ်ားသုေတသနဌာနရဲ႕ ဒါရိုက္တာ ပီတာ စတူး၀ါ့တ္ (Peter  Stewart) က ေျပာဆိုခဲ့ပါတယ္။ “ ‘ဒီကာလဟာ အေရွ႕ေမွ်ာ္ကာလ (Orientalising Period)’ ပါပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္ေလာက္ကစၿပီး က်ေနာ္တုိ႔ဟာ လက္ရာေျမာက္လွတဲ့ ဂရိလက္ရာ အိုးခြက္ေတြ၊ သံမဏိပစၥည္းေတြနဲ႔တျခားလူမႈဆက္သြယ္ေရးဆိုင္တဲ့ လုပ္ငန္းေတြအားလံုးနီးပါးဟာ အေရွ႕ေဒသေတြနဲ႔ အီဂ်စ္ႏိုင္ငံေတြအထိ ၾသဇာသက္ ေရာက္မႈေတြရွိခဲ့ပါတယ္” လုိ႔ ပီတာ စတူး၀ါတ္ (Peter Stewart) က ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။ (ဘာသာျပန္သူရဲ႕ ျဖည့္စြက္မ်တ္ ခ်က္။    ။ ေရွးေခတ္ဂရိႏိုင္ငံေတာ္ တန္ခိုးၾသဇာႀကီးမားေနတဲ့အခ်ိန္ေလာက္တုန္းက ဆီးရီးယားႏိုင္ငံနဲ႔ ဆီးရီးယားကိုဆန္႔က်င္တဲ့ႏိုင္ငံေတြမွာ ေအာင္ျမင္ခဲ့တဲ့ အႏုပညာထြန္းကားခဲ့တဲ့ကာလကို အေရွ႕ေမွ်ာ္ကာလ (Orientalising Period) လုိ႔ ရာဇ၀င္ဆရာေတြက သံုးႏႈန္းေလ့ရွိခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက သူတုိ႔ဖန္တီးခဲ့တဲ့ အႏုပညာဟာလည္း ႐ိုက္ခတ္မႈေတြ အႀကီးအက်ယ္ရွိခဲ့ပါတယ္)
 
ဂရိႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ ေက်ာက္သလင္းေအာင္မုတ္ဦးေတြမွာ ကဲန္ေတာရ္ (Centaur) လုိ႔ေခၚတဲ့ လူရဲ႕ဦးေခါင္း၊ လူရဲ႕လက္ေတြနဲ႔
ျမင္းရဲ႕ခႏၶာကိုယ္၊ ျမင္းရဲ႕ေျခေထာက္ေတြရွိတဲ့သတၲ၀ါနဲ႔သက္ရွိလူသားေတြ တိုက္ပြဲျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း သ႐ုပ္ေဖၚထုဆစ္ ထားတဲ့ပံု။  
(ဓါတ္ပံု ပီတာ ေဟာရီ၊ အယ္လာမီ)
အဲဒီေခတ္ကာလတုန္းက ႏိုင္ငံျခားကယဥ္ေက်းမႈေတြဟာ ဂရိႏိုင္ငံေတာ္နဲ႔ ဂရိလူ႕အဖြဲ႕အစည္းအေပၚမွာ အမ်ားအျပား ၾသဇာလႊမ္းမိုးသက္ေရာက္မႈေတြ ရွိေနခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေခတ္က ဂရိကုန္သည္ေတြဟာ အဲဒီ့ေခတ္အခ်ိန္ကာလကို ေကာင္း ေကာင္းအသံုးခ်ၿပီး ေျမထဲပင္လယ္တ၀ိုက္မွာတည္ရွိတဲ့ ႏိုင္ငံေတြအေပၚ အင္မတန္ၾသဇာလည္းႀကီးမားခဲ့တာပါ။ အဲဒီလို ေကာင္းမြန္တဲ့အေျခအေနေတြကို ဖန္ဆင္းေပးထားတဲ့ ကံၾကမၼာကို ေက်းဇူးအထူး တင္ရေတာ့မွာျဖစ္ပါတယ္။ ရရွိခဲ့တဲ့ ကံၾကမၼာေကာင္းေတြကေတာ့ ေ၀းလံတဲ့ေနရာေဒသအထိ ပင္လယ္ေရလမ္းခရီးစဥ္ေတြကို သြားလာႏိုင္ခဲ့ၾကတာ ပါ။ အဲဒီ့ အခ်ိန္ကာလက ေရေၾကာင္းခရီးသြားေတြဟာ သူတုိ႔အသံုးျပဳခဲ့တဲ့ ယာဥ္ေတြမွာ ေၾကးသတၲဳနဲ႔ထုဆစ္ထားတဲ့ အင္မတန္ အႏၲရာယ္ႀကီးမားတဲ့ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာသတၲ၀ါႀကီးေတြရဲ႕ပံုေတြကို သြန္းေလာင္း၊ ထုဆစ္ထားတာေတြကို ေတြ႕ရွိခဲ့ရပါ တယ္။ အဲဒီလို သတၲ၀ါႀကီးေတြကို တေကာင္ လံုး မထုဆစ္ႏိုင္ေပမယ့္ ဦးေခါင္းပိုင္းေတြကိုေတာ့ ထုဆစ္တန္ဆာဆင္ထားခဲ့ၾကတာမ်ိဳးေတြေတာ့ေတြ ့ျမင္ခဲ့ၾကရပါတယ္။ အဲဒီ့ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာေကာင္းတဲ့ ရုပ္တုေတြ၊ ပန္းခ်ီေတြဟာ အဲဒီ့ေခတ္ ကာလက သက္ရွိလူသတၲ၀ါေတြအေပၚ အႀကီးအက်ယ္ ၾသဇာလႊမ္းမိုးမႈေတြ ရွိေနခဲ့ၾကပါတယ္။

“အခုလိုမ်ိဳး ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ ဒီသတၲ၀ါႀကီးမ်ိဳးေတြကို ဖန္တီးထုဆစ္ၿပီး တန္ဆာဆင္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ အဲဒီေခတ္လူသားေတြရဲ႕ အ့ံမခန္းဖြယ္ ဉာဏ္ပညာကို အသိအမွတ္မျပဳလုိ႔ကို မရေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီ့လို သူတုိ႔ရဲ႕အေတြးအေခၚေတြနဲ႔ ဉာဏ္အေမွ်ာ္အျမင္ ႀကီးမားမႈေတြကို ဂရိေခတ္ရိုးရာဓေလ့ေတြ၊ ဘာသာေရးယံုၾကည္မႈေတြမွာ အထင္အရွားေတြ႕ရွိ ေလ့လာခြင့္ရရွိခဲ့ၾကတာပါ” လုိ႔ ပီတာ စတူး၀ါတ္ (Peter Stewart) ကပဲ ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။ လူအေတာ္မ်ားမ်ား သေဘာက်ႏွစ္ၿခိဳက္တဲ့အရာေတြကေတာ့ ဒ႑ာရီလာ ဘီလူးရုပ္တုေတြကို မ်က္စိပသာဒျဖစ္ေအာင္ လူတပိုင္း၊ ျမင္းတပိုင္းနဲ႔ ထုလုပ္ထားခဲ့တဲ့ရုပ္တု၊ ကဲန္ေတာရ္ Centaur လုိ႔ေခၚတဲ့ လူ႕ဦးေခါင္း၊ လူ႕လက္၊ ျမင္းခႏၶာကိုယ္၊ ျမင္းေျခေထာက္ေတြနဲ႔သတၲ၀ါလိုမ်ိဳး ေပၚထြန္းခဲ့တဲ့ ဂရိေခတ္ ဒ႑ာရီလာ သတၲ၀ါေတြမ်ဳိးေတြျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ရာစုႏွစ္အေတာ္မ်ားမ်ားကတည္းက အဲဒီ့လက္ရာေတြ ကြယ္ေပ်ာက္ သြားခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။

● လူသားအလွည့္ ျပန္ေရာက္ရွိလာျခင္း
လက္ရာေျမာက္လြန္းလွတဲ့ ေရွးေဟာင္းဂရိေခတ္အႏုပညာဟာ အလြန္အင္အားႀကီးမားခဲ့တာေတြ၊ သိပ္ကိုအၾကမ္းပတမ္းျပဳ မူခဲ့တာေတြနဲ႔အင္အား ၿပိဳင္ဆိုင္တာေတြဘက္ဆီ ဦးတည္ေျပာင္းလဲလာခဲ့ပါတယ္။ ရာစုႏွစ္ တခု၊ ႏွစ္ခုေလာက္ၾကာၿပီးတဲ့ အခ်ိန္ သူတုိ႔ဖန္တီးခဲ့တဲ့ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ သတၲ၀ါႀကီးေတြ၊ မေကာင္းဆိုး၀ါးေတြကို တန္ဆာဆင္တဲ့အခါ အႏုပညာရွင္ ေတြရဲ႕ အျမင္ေတြ၊ သံုးသပ္မႈေတြဟာ အရင္တုန္းကနဲ႔ လံုး၀မတူေတာ့ပဲ အျပင္အဆင္နဲ႔တန္ဆာဆင္မႈေတြဟာ လံုး၀ေျပာင္းလဲသြားခဲ့တာကို သတိခ်ပ္မိခဲ့ပါတယ္။ ‘ဂရိေလာကႀကီး (Greek world’) ဆိုတဲ့ စာအုပ္ထဲမွာ “ဂရိေခတ္က အႏုပညာလက္ရာအေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ မူရင္းလက္ရာ အႏုပညာေတြဟာ ထိခိုက္ပ်က္စီးသြားတာ၊ အလွအပေတြ ထပ္မံျခယ္ သလိုက္ၾကတဲ့အတြက္ မူလမူရင္းအႏုပညာေတြ ပ်က္စီးဆံုးရံႈးသြားတာမ်ိဳးရွိေနခဲ့ပါတယ္။ အထင္ရွားဆံုး ဆံုးရံႈးမႈတခုကို ေထာက္ျပရမယ္ဆိုရင္ ဟိုးေစာေစာပိုင္း ဂရိေခတ္ေရႊေခတ္ကာလက သူ႔ေခါင္းမွာ ေႁမြေတြအေထြးသားရွိေနတဲ့ ‘မဲဒုႆ (Medusa) နတ္မိမယ္’ ကို ဘီစီ ၅ ရာစုႏွစ္ ႏွစ္လယ္ေလာက္ထိတိုင္ အလွဆံုးပုဂၢိဳလ္တဦးအျဖစ္ သတ္မွတ္ခံခဲ့တာပါ” လုိ႔ မက္ထရိုပိုလီတန္ ျပတိုက္ရဲ႕ ျပတိုက္မွဴး ဂ်ိဳအဲန္ မာတဲန္စ္ (Joan Mertens) က ရွင္းျပခဲ့ပါတယ္။


တူရကီႏိုင္ငံ ဓိဓီမာ (Didyma) ခရိုင္ မီလဲတူ႕စ္ (Miletus) ၿမိဳ႕ရွိ အပိုလို (Apollo) ဘုရားေက်ာင္းေတာ္ရဲ႕ အေနာက္ဖက္မ်က္ ႏွာစာနံရံမွာေရးဆြဲထားတဲ့ ‘မဲဒုႆ (Medusa) နတ္မိမယ္’ ပန္းခ်ီကားကိုၾကည့္ရင္ အခုေခတ္ သက္ရွိလူသားမ်က္ႏွာပံုစံ ဒီပံုကို De Interfoto/Alamy ျပတိုက္က ကူးယူရရွိထားတာျဖစ္ပါတယ္

“အထင္ရွားဆံုး ေရစီးေၾကာင္းတခုက အင္မတန္ေၾကာက္စရာေကာင္းခဲ့တဲ့ မေကာင္းဆိုး၀ါးသတၲ၀ါပံုေတြဟာ မ်က္ေစ့ ပသာဒ ျဖစ္လာရတဲ့အထိ ေျပာင္းလဲလာခဲ့တာပါ။ အႏုပညာရွင္ေတြဟာ တကယ့္လက္ေတြ႕က်တဲ့ ခႏၶာကိုယ္ပံုစံေတြ၊ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ လက္ရွိျဖစ္ေပၚေနတဲ့အရာေတြကို ပိုၿပီး ေတာ့ဖန္တီးေရးဆြဲလာခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္။ ေျပာင္းလဲဖန္တီးလာတာ ေတြေၾကာင့္ အႏုပညာရပ္ဟာ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ေရးသားဖန္တီးလုိ႔ရတယ္ဆိုတာကို အထင္အရွားၫႊန္ျပေနခဲ့တာပါပဲ” လုိ႔ အဲဒီလို ေရွးေဟာင္းဂရိေခတ္ (Ancient Greece) ကေန ရိုးရာေခတ္ (Classical Era) ကို ေျပာင္းလဲလာခဲ့တယ္လုိ႔ ပီတာ စတူး၀ါ့တ္ (Peter Stewart) ကပဲ ဆက္ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီေခတ္ကလူေတြဟာ ဂရိဒ႑ာရီလာ ျမင္းနားရြက္၊ ျမင္းေခါင္းရွိတဲ့ လူပုဂၢိဳလ္ျဖစ္ၿပီး တဏွာရာဂစိတ္ကို ႏိႈးဆြေပးတဲ့ သေကၤတပံု၊ ေရာမရာဇ၀င္ေတြထဲမွာေတာ့ ဆိတ္နားရြက္၊ ဆိတ္အၿမီး၊ ဆိတ္ေျခေထာက္၊ ဆိတ္ခ်ဳိေတြရွိတဲ့ပုဂၢိဳလ္၊ ကာမစိတ္ႀကီးမားတဲ့ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္ၿပီး သူရပ္တည္ေနထိုင္တဲ့ၿမိဳ႕ရြာကို အၾကမ္းပတမ္းကိုင္တြယ္တတ္တဲ့ စရိုက္လကၡဏာရွိၿပီး သူက်င္ လည္ရာေနရာတ၀ိုက္မွာ ေသာက္စားမူးယစ္ေစတဲ့ (ၾကက္ၿမီးပါတီပြဲ) ေတြ မနားတမ္း ျပဳလုပ္ေပးခဲ့တာပါ။ “ေအသင္ၿမိဳ ့ သူၿမိဳ႕သားေတြဟာ ဘီစီ ေျခာက္ရာစုနဲ႔ ငါးရာစုေခတ္က အိုးခြက္ေတြကို ေဆးျခယ္ေပးတာမ်ိဳးေတြ၊ ျမင္းနားရြက္၊ ျမင္းေခါင္း ရွိတဲ့ လူပုဂၢိဳလ္ပံုေတြကို ေရးဆြဲခဲ့ၾကေပမယ့္ လူသားေတြရဲ႕ သြင္ျပင္လကၡဏာကို ပီပီျပင္ျပင္ေဖၚထုတ္ေရးဆြဲတာမ်ိဳး မရွိၾက ေသးပါဘူး” လုိ႔ ပီတာ စတူး၀ါ့တ္က ဆက္လက္ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။ တကယ့္ကို ေအသင္ၿမိဳ ့ေတာ္သူၿမိဳ ့ေတာ္သားေတြဟာ ယဥ္ေက်းတဲ့လကၡဏာရပ္ေတြနဲ႔ အလွမ္းကြာေ၀းေနေသးၿပီး ေယဘုယ်အားျဖင့္ ပရမ္းပတာအေျခအေနမ်ိဳးနဲ႔ ရုန္းကန္လႈပ္ရွားေနၾကတာမ်ိဳးေတြကို ေတြ႕ျမင္ၾကရေလ့ရွိပါတယ္။ တခါတရံ ေအသင္ၿမိဳ႕ေတာ္သူ ၿမိဳ႕ေတာ္သားေတြရဲ႕ စရိုက္လကၡဏာရ ပ္ျဖစ္တဲ့ ၿမိဳ႕ျပယဥ္ေက်းမႈရဲ႕ (ၾကက္ၿမီးပါတီပြဲ) ေတြကို ျပဳလုပ္ဖန္တီးေပးေလ့ရွိၾကေပမယ့္ ေအသင္ၿမိဳ႕ရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာ ယိုယြင္းသြားေစမယ့္ အမူအက်င့္ေတြကို ျပဳလုပ္ေလ့မရွိၾကပါဘူး။ အခုေထာက္ျပခဲ့တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြဟာ ဂရိေခတ္ရဲ႕ ဂုဏ္အဂၤါရပ္ေတြျဖစ္သလို အဲဒါေတြက ဂရိဒ႑ာရီလာ ျမင္းနားရြက္၊ ျမင္းေခါင္းရွိတဲ့ လူပုဂၢိဳလ္ေတြကို ကိုယ္စားျပဳေနၾကပါ တယ္” လုိ႔ပီတာ စတူး၀ါ့တ္ကပဲ ဆက္ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။

အခု က်ေနာ္တင္ျပခဲ့တာေတြက ဒီကေန႔ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္အထိ သိရိွခဲ့ရတဲ့ ေရွးေခတ္ဂရိႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ သမိုင္းအခ်က္အလက္ ေတြအရ ေရွးေဟာင္းဂရိေခတ္က အင္မတန္ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ အႏုပညာေတြနဲ႔ပတ္သက္တာေတြပါပဲ။ အဲဒီအခ်က္ အလက္၊ အေထာက္အထားေတြကိုေလ့လာၿပီး ဂရိေခတ္ရဲ႕ ‘ေၾကာက္စရာ’ ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္နဲ႔ ‘တဖက္သား’ ဆိုတဲ့ ေ၀ါ ဟာရေတြဟာ ဂရိလူေနမႈအဆင့္အတန္းနယ္နိမိတ္ (Perimeters of Civilisation) ကို လွစ္ဟျပသေနတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္လုိ႔ဂရိေခတ္က ေၾကာက္စရာေကာင္းခဲ့တဲ့ မေကာင္းဆိုး၀ါးသတၲ၀ါႀကီးေတြဟာ အင္မတန္ေျပာင္ေျမာက္တဲ့ အႏု ပညာလက္ရာေတြဆိုတာေတာ့ အရင္ကထက္ ဆထက္တန္ဖိုးပိုၿပီး အသိအမွတ္ျပဳရေတာ့မွာျဖစ္ပါတယ္။

“‘ကဲန္ေတာရ္ (Centaur) ’လုိ႔ေခၚတဲ့ လူရဲ႕ဦးေခါင္း၊ လူရဲ႕လက္ေတြနဲ႔ျမင္းရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္၊ ျမင္းရဲ႕ ေျခေထာက္ေတြနဲ႔သတၲ၀ါေတြ၊ စဖင့္စ္ (Sphinxe) လုိ႔ေခၚတဲ့ ျခေသၤ့ကိုယ္နဲ႔လူရဲ႕ဦးေခါင္းရွိတဲ့ ဂရိဒ႑ာရီထဲက သတၲ၀ါလိုမ်ိဳးေပၚထြန္းခဲ့တဲ့ေခတ္မွာ အင္မတန္ေၾကာက္စရာေကာင္းခဲ့တဲ့ မေကာင္းဆိုး၀ါးသတၲ၀ါပံုေတြဟာ ေက်းလက္ေတာရြာေတြမွာ က်င္လည္က်က္စားေန တာေတြကို ဂရိဒ႑ာရီေတြထဲမွာ က်ေနာ္တုိ႔ ေလ့လာမွတ္သားခဲ့ၾကရပါတယ္။ အဲဒီအခ်က္အလက္ေတြကိုက ဂရိေခတ္ရဲ႕ လူေနမႈအဆင့္အတန္းရဲ႕ အႏွစ္သာရ (Greeks’ Concept of Civilisation) ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဂရိလူမ်ိဳးေတြက ဂရိလူမ်ိဳးေတြအေပၚ ဘယ္လိုရႈျမင္သံုးသပ္သလဲဆိုတဲ့လမ္းစကို က်ေနာ္တုိ႔ရွာေဖြေတြ ့ရွိခဲ့ရတာျဖစ္ပါတယ္။ ဂရိလူမ်ိဳးေတြဟာ သူတုိ႔ကိုယ္သူတုိ႔ လူတပိုင္း၊ တိရိစာၧန္တပိုင္းဆိုၿပီး ရာဇ၀င္တေလွ်ာက္လံုး ယံုၾကည္လက္ခံလာခဲ့ၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ့အျမင္နဲ႔ပဲသူတုိ႔ က တကမၻာလံုးကို ရႈျမင္သံုးသပ္ဆက္ဆံခဲ့ၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ ဂရိေတြရဲ႕အျမင္ေတြ၊ ယံုၾကည္မႈေတြ၊ စိတ္ေနစိတ္ထားေတြနဲ႔ အက်င့္စရိုက္ေတြဟာ သူတုိ႔ရဲ႕ အျပဳအမူ၊ အေလ့အက်င့္နဲ႔ဓေလ့ထံုးစံေတြဟာ သူတုိ႔လူ႕အဖြဲ ့အစည္းရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ စိတ္ေနစိတ္ထား၊ သေဘာထားေတြအေပၚ တိုက္ရိုက္ဆက္ႏြယ္ပတ္သက္ေနေၾကာင္း ေရးသားတင္ျပလိုက္ရပါတယ္။ သူတုိ႔ရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈတခုလံုးကို စိတ္ေနစိတ္ထားေတြက တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ပရိေဘာဂပစၥည္းတခုလို တည္ေဆာက္ထား တာျဖစ္ေၾကာင္း ေရးသားလိုက္ရပါတယ္” လုိ႔ ပီတာ စတူး၀ါ့တ္ကပဲ ဆက္ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။  

ေမာင္ေဖသက္နီ

ဒီေဆာင္းပါးကို အလက္စတဲယား ဆူကဲ (Alastair Sooke) ဟာ ဘီဘီစီ၀က္ဆိုဒ္ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၁၃ ရက္ေန႔မွာ ေရးသားၿပီး ေမာင္ေဖသက္နီက ျမန္မာဘာသာျပန္ပါတယ္။

ကာတြန္း ေမာင္ရစ္ - Pull my leg - ေရႊမိနဲ႔ အဂၤလိပ္စာ


ကာတြန္း ေမာင္ရစ္ - Pull my leg - ေရႊမိနဲ႔ အဂၤလိပ္စာ
(Academic Weekly Journal, Yangon) ဇန္န၀ါရီ ၂၉၊ ၂၀၁၅

ေက်ာ္ဟုန္း - အမ်ားနဲ ့မတူ တမူကြဲျခားတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း

ေက်ာ္ဟုန္း - အမ်ားနဲ ့မတူ တမူကြဲျခားတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း
(မုိးမခ) ဇန္န၀ါရီ ၂၉၊ ၂၀၁၅

ဘာလိုလိုနဲ႔ ၂၀၁၅၊ ေဖေဖာ္ဝါရီ၊ ၁၃ ဆိုရင္ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ့ အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ့ ေမြးေန႔ ၁၀၀ ျပည့္ႏွစ္ ေရာက္ၿပီေပါ့။  ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ့ ထူးျခားတဲ့အေၾကာင္းကို  က်ေနာ္ ေဆာင္းပါးေရးဖူးပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၉ ႏွစ္တုန္းကေပါ့။ စကၤာပူကထုတ္တဲ့ ေရႊျမန္မာမဂၢဇင္းကို ေရးပို႔ဖူးတာပါ။ ေရႊျမန္မာကို ေဒါက္တာခင္ေမာင္လတ္က ဦးစီးထုတ္လုပ္တာပါ။  ရသစာေပ မဂၢဇင္းအမ်ဳိးအစားျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ ေရႊျမန္မာဆီကို က်ေနာ့္ေဆာင္းပါး ၂ ေစာင္ ပို႔ဖူးပါတယ္။ ပို႔လိုက္တဲ့ ေဆာင္းပါး ၂ ေစာင္အနက္ တစ္ပုဒ္ကေဖာ္ျပခံရမွန္း က်ေနာ္သိရေပမယ့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႔ဆက္ႏြယ္တဲ့ေဆာင္းပါးက ေဖာ္ျပျဖစ္ မျဖစ္ မသိခဲ့ပါဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့  ဆရာေဒါက္တာခင္ေမာင္လတ္နဲ႔ က်ေနာ္အဆက္အသြယ္ျပတ္သြားခဲ့လို႔ပါ။ ေျပာခ်င္ တာက လြန္ခဲ့တဲ့ ၉ ႏွစ္ေလာက္ကတည္းက ဗိုလ္ခ်ဳပ္အေၾကာင္းေရးခဲ့တာေလး ခုဗိုလ္ခ်ဳပ္ ႏွစ္ ၁၀၀ ျပည့္မွာ တမ္းတမ္းတတ ျပန္သတိရလာမိလို႔ပါ။

ေဆာင္းပါးေခါင္းစဥ္က (သမိုင္းထဲက သိဂၤါရသီခ်င္း ၂ ပုဒ္) လို႕ အမည္ေပးထားတယ္ထင္ရဲ့။ ဒီေဆာင္းပါးထဲမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ့ အမ်ားနဲ႔မတူ ကြဲျခားတဲ့ စ႐ုိက္၊ လိုရင္းကိုတိုတိုရွင္းရွင္းနဲ႔ထိထိေရာက္ေရာက္ အခ်ိန္တိုအတြင္း လုပ္ေဆာင္တတ္တဲ့ စကားနဲ႔ အမူအက်င့္၊ အမ်ားအတြက္ အက်ဳိးျပဳမယ့္ကိစၥမ်ဳိးဆိုရင္ ဦးစားေပးလုပ္တတ္တဲ့ ခ်စ္စရာ့ဓေလ့ေတြကို က်ေနာ္ ဖတ္ဖူး၊ မွတ္ဖူးခဲ့သမွ်နဲ႔ က်ေနာ္ၾကံဳဖူး၊ သိဖူးခဲ့သမွ်ေတြကို ျပန္ေဖာက္သယ္ခ်င္လို႔ ေရးခဲ့တာပါပဲ။

က်ေနာ္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို မမီခဲ့ေပမယ့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ့ ကိုယ္ေရးအရာရွိ ဗိုလ္ထြန္းလွကိုေတာ့ ေကာင္းေကာင္းႀကီးမီခဲ့ ဆုံခဲ့ရဖူးပါတယ္။ က်ေနာ္ ငယ္စဥ္က ေနထိုင္ရာ ရန္ကုန္ၿမိဳ ႕ရဲ့  စမ္းေခ်ာင္းၿမိဳ ႕နယ္ထဲမွာ အလြတ္ပညာသင္ေက်ာင္းတေက်ာင္း ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ United Youth ပညာသင္ေက်ာင္းပါ။ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ေက်ာ္ ေအာင္ျမင္ ဖြင့္လွစ္ ပညာဒါနျပဳခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းေပါ့။  ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးဦးေမာင္ေမာင္သန္းဦးစီးၿပီး ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားက ၅ တန္းကေန ၁၀ တန္းအထိ အဂၤလိပ္၊ သခ်ၤာ၊ ႐ူပ၊ ဓာတု သင္႐ုိးညႊန္းတန္းအတိုင္း အခမဲ့သင္ၾကားေပးပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက က်ဴရွင္ေတြ ေခတ္ထေနခ်ိန္ေပါ့။ တဘာသာကို ၁၅ က်ပ္ယူသင္ေနတဲ့ က်ဴရွင္ေတြနဲ႔ၿပိဳင္ဖြင့္လွစ္ႏိုင္ၿပီး စည္းကမ္းႀကီး၊ အသင္အျပေကာင္းလို ့ စမ္းေခ်ာင္း၊ ၾကည့္ျမင္တိုင္က ေက်ာင္းသားမိဘေတြ၊ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြ အားထားရတဲ့ေနရေပါ့။ ဆရာႀကီးဦးေမာင္ေမာင္သန္းေက်ာင္းမွာ မိဘဆရာအသင္းလည္း ရွိတယ္။ မိဘဆရာအသင္းဥကၠ႒က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ့ ကိုယ္ေရးအရာရွိလုပ္ခဲ့သူ ႏိုင္ငံဂုဏ္ ရည္ပထမဆင့္ ဗိုလ္ထြန္းလွပါ။ ဗိုလ္ထြန္းလွဟာ စာေရးဆရာ တကၠသိုလ္ေနဝင္းပါ။ ဘာသာျပန္ဝတၳဳေတြ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အတၳဳ ပၸတၳိေတြ ေရးပါတယ္။ ႐ုပ္ရွင္သ႐ုပ္ေဆာင္လည္း လုပ္ခဲ့ဖူးသူေပါ့။ အဲ့ဒီဗိုလ္ထြန္းလွဟာ က်ေနာ္တုိ႔ United Youth အလြတ္ ပညာသင္ေက်ာင္းမွာ ႏွစ္ဝက္ညီလာခံ၊ ႏွစ္လည္ညီလာခံ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ့ ေန႔ႀကီး ရက္ႀကီးမ်ားေတြမွာ လာေရာက္ၿပီး ေက်ာင္းသား/သူေတြကို ဆုံးမၾသဝါဒေပးတာတုိ႔၊ ေန႔ႀကီးရက္ႀကီးေတြရဲ့ သမိုင္းေၾကာင္းေတြ ေဟာေျပာတာတုိ႔ လုပ္ပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ့ လြတ္လပ္ေရးႀကိဳးပမ္းစဥ္ကာလ၊ လုပ္ႀကံခံရတဲ့ အာဇာနည္ေန ့အေၾကာင္းေတြမ်ားေဟာရင္က်ေနာ္တုိ႔ကေလးေတြ မ်က္ေတာင္ခပ္ဖို ့ေမ့ေနေလာက္ေအာင္ကို ျဖစ္ရပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ေက်ာင္းႀကီးေတြမွာ၊ စာေပေဟာေျပာပြဲ ေတြမွာ ေဟာၾကတဲ့သူေတြနဲ႔မတူတာကို သတိထားမိတယ္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႔အတူ လြတ္လပ္ေရးႀကိဳးပမ္းစဥ္ကာလမွာ လူထုေဟာေျပာပြဲေတြ၊ ပင္လုံစာခ်ဳပ္ႀကိဳးပမ္းပုံေတြ၊ အဂၤလန္မွာ လြတ္ လပ္ေရးသြားေတာင္းပုံေတြ၊ အိႏၵိယမွာ ေန႐ူး၊ ခ်န္ဒလာဗို႔တုိ႔နဲ႔ဆုံစဥ္ေတြအေၾကာင္း  ဗိုလ္ထြန္းလွေဟာရင္ ေန႔ရက္၊ လ၊ ႏွစ္ အတိအက်။ အလြတ္ကို ေျပာတာ။ အမွတ္သညာ ေကာင္းပုံမ်ား ၾသခ်ေလာက္တယ္။  ဒါေၾကာင့္လည္း  ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ့ ကိုယ္ေရးအရာရွိျဖစ္တာပဲလို႔ မွတ္သားမိတယ္။ အဲ့ဒီလို ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႔တေလွ်ာက္လုံးလက္တြဲခဲ့သူရဲ့ေျပာတာေတြ ႀကံဳခဲ့ရဖူး ေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ့အမူအက်င့္၊ အ႐ုိးခံစိတ္၊ တိက်ျပတ္သားမႈ၊ စာနာမႈ၊ အညႇဳိးအေတးမထားတတ္မႈ၊ အာဏာကို အလြဲသုံး စားမလုပ္မႈ၊ လိုရင္း တိုရွင္းေျပာဆိုတတ္မႈ၊ အက်ဳိးမရွိရင္ အခ်ိန္ကုန္မခံမႈ၊ အစုစုေတြကို က်ေနာ္တုိ႔လူငယ္ေတြအတြက္ မွတ္သားစရာ၊ က်င့္ၾကံစရာေတြ ရခဲ့သေပါ့ဗ်ာ။

အခု ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း မိန္းမပိုးခန္းေလးဟာ ဆန္းျပားတဲ့အေၾကာင္းကို အဓိကထားေျပာခ်င္တာပါ။ ဒါကဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ငွက္ဖ်ားမိၿပီး ေဆး႐ုံေရာက္ေတာ့ ၾကဳံေတြ ့ ေဆးကုသေပးခဲ့ရတဲ့ ဆရာဝန္ႀကီး ေဒါက္တာဘ သန္းေရးသားတဲ့ ဂ်ပန္ေခတ္ေဆးရုံႀကီးဝယ္စာအုပ္ထဲက က်ေနာ္စြဲလန္းႏွစ္ၿခိဳက္ခဲ့တဲ့ ဇာတ္ဝင္ခန္းေလးပါ။ ၾကားျဖတ္ၿပီးေျပာ ခ်င္ေသးတယ္။ အဲ့တုန္းက ဗိုလ္ခ်ဳပ္တက္ခဲ့တဲ့ ေဆး႐ုံႀကီးအေၾကာင္း က်ေနာ္က ဗိုလ္ထြန္းလွကို ေမးၾကည့္ဖူးတယ္။ က်ေနာ္ အစကထင္ထားတာ ရန္ကုန္ေဆး႐ုံႀကီးထင္တာ။ ရန္ကုန္ေဆးရုံႀကီးက ဗုံးဒဏ္ထိလို႔ အခု ျပည္လမ္းမွာရွိတဲ့ တပ္မေတာ္ မွတ္တမ္းရုံးကို ေဆးရုံႀကီး (ယာယီ) လုပ္ထားတဲ့ေနရာမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဆးကုခံတာမွန္း သိရေတာ့တာ။  ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ေဒၚခင္ၾကည္တုိ႔ရဲ့  ဖူးစာဇာတ္လမ္း စတင္ရာ၊ မဂၤလာပြဲက်င္းပရာဟာ ျပည္လမ္းက ပဲခူးကလပ္လို႔ေခၚတဲ့ တပ္မေတာ္ မွတ္တမ္း႐ုံးေပါ့ဗ်ာ။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ မိန္းမပိုးပုံေလးေျပာၾကရေအာင္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ငွက္ဖ်ားမိေနတုန္း ျပဳစုရတာက သူနာျပဳဆရာမေလး မခင္ၾကည္။ မခင္ ၾကည္က သူနာျပဳေတြထဲမွာ စိတ္အခ်ရဆုံး၊ အေတာ္ဆုံးလို႔ ေဆး႐ုံအုပ္ႀကီး ေဒါက္တာဦးဘသန္းက အသိအမွတ္ျပဳထားသူ ေပါ့။ သူ ႔သမီးရင္း မခင္ေမသန္းေတာင္ မခင္ၾကည္ကိုမမီတဲ့။ သူနာျပဳေတြက အပ်ဳိေတြျဖစ္လို႔ အပ်ဳိေဆာင္မွာ စုေနၾကရ တာေပါ့။ မခင္ႀကီးနဲ႔ မခင္ၾကည္တုိ႔က  ညီအစ္မအရင္းေတြ။ တစ္ခန္းတည္း အတူေနၾကသတဲ့။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ေနေကာင္း စျပဳလာတဲ့အခ်ိန္မွာ သူ႔ကို  ျပဳစုေပးေနတဲ့ သူနာျပဳမခင္ၾကည္ကို ပိုးရေအာင္သြားပါတယ္။ သူ႔ခ်ည္းပဲဆို မသင့္ေတာ္တာ ရယ္၊ အျဖစ္မရွိမွာရယ္ ႀကိဳေတြးမိပုံရတယ္ထင္ရဲ့။ ဆရာဝန္အုပ္ႀကီး ဦးဘသန္းကိုပါ အပါေခၚသြားပါတယ္။ ပိုင္ကြက္က ၾကည့္။  ဆရာဝန္ႀကီးအေျပာကေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က သူ ဘင္ဂ်ိဳ အတီးေကာင္းတယ္ဆိုတာကို ဘယ္လိုစုံစမ္းထားလည္း မသိ တဲ့။ သူနာျပဳဆရာမေလး မခင္ၾကည္အခန္းကို သြားရေအာင္လို႔ ပူဆာသတဲ့။ ဆရာ့ဘင္ဂ်ိဳပါ ယူလာခဲ့ဖို႔လည္းေျပာသတဲ့။ ဒါနဲ႔ ဆရာဝန္ႀကီးလည္း မေနသာေတာ့ဘဲ မခင္ၾကည္ေနတဲ့အခန္းေဆာင္ကို ပါလာခဲ့ရရွာသတဲ့ေလ။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ့ လိုရင္း တိုရွင္းနဲ႔ ထိေရာက္မႈေတြလုပ္တတ္တဲ့ အက်င့္ကို ဒီေနရာမွာ ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ အခန္းဝေရာက္ေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က သူ႔အသံၾသၾသႀကီးနဲ႔ ေအာ္ေခၚရုံမကဘူး၊ လက္ကလည္း တံခါးကို တဒုန္းဒုန္းထုတယ္တဲ့။ “ဗ်ိဳး …မခင္ၾကည္၊ တံခါးဖြင့္ပါဗ်ဳိ႕။ မိန္းမပိုးရေအာင္လာတယ္” မပိုင္လား။ တခါတည္း ရည္းစားစကားေျပာစရာမလိုေတာ့ေအာင္ကို လုပ္တာ။ အခန္းထဲက အပ်ိဳေလးေတြခမ်ာလည္း ရွက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္နဲ႔တံခါးက မဖြင့္ဘူး။ မဖြင့္ေလ၊ အသံက်ယ္နဲ႔ေအာ္ေလ။ ေနာက္ သူနာျပဳမေလးေတြ ေရွာင္မရတဲ့ တိုက္ကြက္သုံးပါတယ္။ “ဒီမွာ ဆရာဝန္ႀကီးလည္း ပါတယ္ဗ်ဳိ႕” ဆိုေတာ့ မခင္ၾကည္ တုိ႔ တံခါးဖြင့္ေပးလိုက္ပါေလေရာ။ အခန္းထဲကိုေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က “က်ဳပ္လည္း တိုင္းျပည္လြတ္လပ္ ေရးကိစၥေတြနဲ႔ အေတာ္ပမ္းသဗ်ာ။ မခင္ၾကည္က သီခ်င္းအဆိုေကာင္းတယ္လို႔ ဆရာဝန္ႀကီးက ေျပာဖူးတယ္၊ သီခ်င္း တပုဒ္ေလာက္ ဆိုျပစမ္းပါဗ်ာ။ နားေထာင္ခ်င္လို႔။ ဆရာဝန္ႀကီးက ဘင္ဂ်ိဳတီးပါလိမ့္မယ္” ဆိုၿပီး  ေတာင္းဆိုေတာ့တာပဲတဲ့။ အဲဒီတုန္းက ေခတ္စားဆဲ ေဘာလယ္ေခတ္ဆန္း (စိန္ျခဴးၾကာေညာင္ဟုထင္ရ) တဲ့ေတးကို မခင္ၾကည္က ဆိုျပ၊ ဦးဘသန္းက တီးေပါ့။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ဆက္တီေပၚမွာ ေခါင္းမွီၿပီး မ်က္လုံးေမွးစင္းစင္းနဲ႔ နားေထာင္ေနပါတယ္တဲ့။ သီခ်င္းလည္းဆုံးေရာ “ေကာင္းလိုက္တာဗ်ာ.. ေနာက္တစ္ေခါက္ေလာက္ ဆိုပါဦး” လို႔ ေတာင္းဆိုျပန္ေသးဆိုပဲ။

ဒီအခန္းေလးဟာ  ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ ေဒၚခင္ၾကည္တုိ႔ရဲ့ လူငယ္ဘဝ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေလးပါပဲ။  က်ေနာ္က သိပ္ကို ႀကိဳက္တဲ့ ဇာတ္ဝင္ခန္း။ သမိုင္းမွန္လည္းျဖစ္လို ့ရယ္၊ ထူးျခားေနလို႔ရယ္ ပိုႀကိဳက္မိပါတယ္။ ၾကည့္ေလ။ ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္ေတြမွာ ဟိုးအရင္က စ၊ ခုတိုင္ေအာင္ အပ်ဳိဆီ လူပ်ိဳသြားၿပီး ေစာင္းပါးရိပ္ေျခ ခ်စ္ခြန္းဖြဲ႕ခန္းေတြဟာ တမ်ဳိးထဲ၊ တထပ္ထဲ ပုံစံေတြ ခ်ည္းပဲ။ ကိုယ္တိုင္ကဂစ္တာတီး သီခ်င္းဆို၊ လူငွားနဲ႔ တူရိယာပစၥည္းတစ္ခုခုတီးရင္း ကိုယ္က ဆို၊ ကက္ဆက္ဖြင့္ အသံေပး၊ မ်ဳိးစုံေအာင္ရွိေပမယ့္ ပုံစံေတြအတူတူပါပဲ။ ေယာက်္ားေလးက မိန္းကေလးဆီ ကိုယ္တိုင္ ဆို၊ တီးၿပီး သြားပိုးရတာခ်ည္းပဲ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က်ေတာ့ အသြင္သစ္။ သူက ပိုးတဲ့သူျဖစ္ေပမယ့္ သူမ်ားကိုတီးခိုင္းၿပီး အပိုးခံမိန္းကေလးက သူ ့ကိုယ္ ျပန္ဆိုျပရတာ။ အသစ္ဗ်။  ဘယ္သူမွ မလုပ္ႏိုင္၊ မလုပ္ေသးတဲ့ အသစ္။ အလြန္ေရွးက်တဲ့ အသစ္။

ဒီအခန္းေလးပါေအာင္ အခု ဗိုလ္ခ်ဳပ္႐ုပ္ရွင္ရုိက္ေနတဲ့အဖြဲ႕မွာ ပါသူ၊ ဒါရုိက္တာ မင္းထင္ကိုကိုႀကီးဆီကို က်ေနာ့္ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ ကေန အၾကံျပဳေပးခဲ့ဖူးပါတယ္။ က်ေနာ့္အၾကံျပဳခ်က္ေတြ မျပည့္စုံမွာစိုးလို႔ ေဒါက္တာဘသန္းေရးတဲ့ (ဂ်ပန္ေခတ္ ေဆး႐ုံ ႀကီး ဝယ္)  စာအုပ္ကို ညႊန္းဆိုခဲ့ၿပီး သိမီသူမ်ားကိုလည္း ေမျမန္းပါလို ႔ စာေရးအေၾကာင္းၾကားဖူးပါရဲ့။ မင္းထင္ကိုကိုႀကီးကေတာ့ က်ေနာ့္ကို ေဖ့စ္ဘြတ္မွာ ေက်းဇူးပါလို႔ ဘိုလို ျပန္အေၾကာင္းျပန္ေပးပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရုပ္ရွင္ထဲ အဲ့ဒီအခန္းပါ မပါ မသိ။

ေနာက္တခုက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဟာ ပါတီပြဲေတြ၊ မိတ္ဆုံစားပြဲေတြကို သြားေလ့သြားထမရွိဘူးလို႔ ဗိုလ္ထြန္းလွက က်ေနာ္တုိ႔ကို  ေျပာဖူးပါတယ္။ ဆရာမသီခ်င္း ျဖစ္ေပၚလာပုံသမိုင္းေၾကာင္းေလးကို က်ေနာ္တုိ႔ကို ေျပာျပခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဆရာမသီခ်င္းကို ဘိုဘိုဟန္ဆို ပါတယ္။ တေန႔မွာ ဘိုဘိုဟန္နဲ႔ဆုံတုန္း “မင္း ဒီသီခ်င္းကို ဘယ္သူေရးေပးတာလဲ” လို႔ ဗိုလ္ထြန္းလွက ေမး သတဲ့။   ဘိုဘိုဟန္ကလည္း “က်ေနာ္ မသိပါဘူး၊ နယ္က မိတ္ေဆြေတြဆီကရလို႔ ႀကိဳက္တာနဲ႔ ဆိုမိတာပါ” လို ့ေျဖပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဗိုလ္ထြန္းလွက   ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ တိုင္းရင္းသားကရင္ေတြနဲ႔ပတ္သက္ေနတဲ့ သမိုင္းဝင္သီခ်င္းျဖစ္ေၾကာင္း ရွင္းျပလိုက္ဖူးတယ္တဲ့။

အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက ဧရာဝတီတိုင္းမွာ ကရင္ေတြနဲ႔ဗမာေတြ အဓိက႐ုဏ္းျဖစ္ၿပီးကာစအခ်ိန္လည္း ျဖစ္တယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႔ ေဒၚ ခင္ၾကည္လက္ထပ္ၿပီးကာစအခ်ိန္လည္း ျဖစ္သတဲ့။ ကရင္လူမ်ဳိးေတြက သူတုိ႔ရဲ့ႏွစ္သစ္ကူးပြဲကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုဖိတ္တဲ့အခါ ဗမာ-ကရင္ ခ်စ္ၾကည္ေရးကို ေရွး႐ႈၿပီး လက္ခံသြားေရာက္ခဲ့တာပါ။ အဲ့ဒီပြဲမွာ ကရင္လူမ်ဳိးေတြက အဲဒီတုန္းကေခတ္စားတဲ့ ဓာတ္ျပားသီခ်င္းအလိုက္ကိုယူၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႔ေဒၚခင္ၾကည္ကို က်ီစယ္ ေနာက္ေျပာင္သီဆိုခဲ့တဲ့သီခ်င္းလို႔ ဗိုလ္ထြန္းလွက ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ခုထိ (ဆရာမ) သီခ်င္းမွာ ေရးသူမသိလို ့ပဲ ေဖာ္ျပေနၾကတာေပါ့။

ခုခ်ိန္မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ႏွစ္ (၁၀၀) ျပည့္လည္းျဖစ္သလို ဗိုလ္ခ်ဳပ္႐ုပ္ရွင္လည္း အစမ္း႐ုိက္ကူးေနတဲ့ကာလလည္း ျဖစ္ပါတယ္။  ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ့ ထူးျခားတဲ့ သြင္ျပင္လကၡဏာ၊ စရုိက္ေတြကေတာ့ ေျပာမကုန္ေအာင္ ရွိေနဆဲပါ။ က်ေနာ္ အဓိကေျပာခ်င္တာ၊  အႀကံျပဳခ်င္တာကဗိုလ္ခ်ဳပ္ရုပ္ရွင္ထဲမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ့ မိန္းမပိုးခန္းဟာ အမ်ားနဲ႔မတူ တမူဆန္းျပားလို ့ မပါမျဖစ္ ပါေစခ်င္တယ္။  ေနာက္ၿပီး အတိတ္က တိုင္ရင္းသားခ်စ္ၾကည္ေရးေတြရခဲ့တဲ့ သ႐ုပ္သကန္အျဖစ္ ကရင္ေတြရဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တုိ႔ဇနီးေမာင္ႏွံကို ေနာက္ေျပာင္က်ီစယ္တဲ့ ဆရာမသီခ်င္းနဲ႔ဧည့္ခံပြဲအခန္းလည္း မပါမျဖစ္ ပါဝင္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္႐ုပ္ရွင္မွာ အဲ့ဒီအခန္း (၂) ခန္း မပါဝင္မွာကိုေတာ့ အလြန္ကို စိုးရိမ္မိတယ္ဗ်ာ။      ။

ေက်ာ္ဟုန္း
ဇန္နဝါရီ၊ ၂၈၊ ၂၀၁၅။

စကားခ်ပ္ = ဗိုလ္ခ်ဳပ္ မိန္းမပိုးခန္းမွာ စာဖတ္သူတုိ႔ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း ျမင္သာ အရသာရွိႏိုင္ေအာင္ မခင္ၾကည္လို႔ တမင္ေရးပါတယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းေအး - ေတာ္လွန္ေရးဟာ စာသင္ခန္းက စရပါမယ္

ၿငိမ္းခ်မ္းေအး - ေတာ္လွန္ေရးဟာ စာသင္ခန္းက စရပါမယ္
(မိုးမခ) ဇန္နဝါရီ ၂၈၊ ၂၀၁၅


● ပညာစိမ္းလန္းေရး အေတြးမ်ား (၁)
ေက်ာင္းသားနဲ႔လူထု ဆံုစည္းမႈ ဓာတ္ပံုေတြ ေတြ႕ရသမွ်မွာ လူငယ္ေက်ာင္းသားထဲက တေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စပဲ လက္ အုပ္ခ်ီတာ ေတြ႕ရေတာ့ သူတို႔ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္ဆိုတာ တြက္လို႔မရေပမဲ့ ဝမ္းသာမိတယ္။

ပညာေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးမွာ ဥပေဒ၊ သင္႐ုိးညႊန္တမ္း၊ အုပ္ခ်ဳပ္မႈဆိုင္ရာကိစၥ၊ လုပ္ထံုးလုပ္နည္း၊ အမွီအခိုကင္း ရပ္တည္ ႏိုင္မႈ၊ အသံုးစာရိတ္ေတြအျပင္မွာ ယဥ္ေက်းမႈေခါင္းစဥ္ေအာက္က စံတန္ဖိုးေတြ၊ အစြဲ ဓေလ့ေတြကို ႐ုိက္ခ်ိဳး အတြင္း အႏွစ္ သာရ ေျပာင္းလဲေတာ္လွန္ျခင္းကိုလည္း အဓိက ျပဳရပါမယ္။

လက္အုပ္မခ်ီ၊ မဂၤလာပါ မဆို၊ လက္မပိုက္၊ ခါးမခ်ိဳး၊ ေခါင္းမငံု႔တဲ့ ေက်ာင္းသားမ်ဳိးဆက္ကို အနာဂတ္မွာ က်ေနာ္တို႔ ေမြး ထုတ္ရပါမယ္။

အဲဒီမ်ဳိးဆက္က သမား႐ုိးက် တိုက္ပံုသမား လူႀကီးဆိုသူမ်ားနဲ႔ ပံုစံခြက္ထဲက ယေန႔ လူငယ္ လူရြယ္ဆိုသူမ်ား အျမင္မွာ ႐ုိင္းခ်င္ ႐ုိင္းေနမယ္။  ဒါေပမဲ့ သီလ ျဖဴစင္၊ လူ႔က်င့္ဝတ္ ခိုင္မာ၊ လူပီသ၊ လူသား ဂုဏ္ကို ျမတ္ႏိုး၊ လူလူခ်င္း လူမ်ဳိး၊ ဘာသာ၊ အသားအေရာင္၊ အတန္းအစား မခြဲ ေလးစား ႐ုိေသ ခ်စ္ခင္တတ္တဲ့ မ်ဳိးဆက္ ျဖစ္ေစရမယ္။

လူႀကီး မိဘ ဆရာ အပါအဝင္ ဘယ္သူနဲ႔မဆို စကားေျပာရာမွာ မ်က္နာကို မ်က္စိမလႊဲ တည့္တည့္ၾကည့္ ေအာက္မက်ိဳ႕ ကိုယ္မွန္တယ္ထင္ရာကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ေျပာဆိုဝံ့တဲ့ မ်ဳိးဆက္သစ္ကို ေမြးထုတ္ႏိုင္ဖို႔ရာ စာသင္ခန္းက စရမယ္။

ေၾကာက္စိတ္၊ အငံု႔စိတ္ကိုေပ်ာက္ဖို႔ရာမွာ ေက်ာင္းသားဗဟိုျပဳ စာသင္ၾကားစနစ္ ေျပာင္းရမယ္ခ်ည္သက္သက္မရ၊ ေက်ာင္း သား-ဆရာ ဆက္ဆံေရးက အေပၚယံ အပိုဆာဒါး ယဥ္ေက်းမႈစံေတြကိုလည္း ေလွ်ာ့ခ်ပစ္မွရမယ္။ ဒါမွ ပိုမိုေပ်ာ့ေပ်ာင္း စီး ဆင္းမႈျမန္တဲ့ ဆက္ဆံေရးပံုစံ ရမယ္။

မြန္းက်ပ္ေနတဲ့ စာသင္ခန္းေတြ လြတ္လပ္လာမယ္။  တင္းမာေအးစက္ေနတဲ့ ဆက္ဆံေရးေတြ ေႏြးေထြး ေပ်ာင္းႏြဲ႔ လာမယ္။

စာသင္ခန္းမွာ ဒီလို ယဥ္ေက်းမႈ အသစ္တည္ေဆာက္ႏိုင္ရင္ ဆရာနဲ႔ေက်ာင္းသားၾကား၊ မိဘနဲ႔ သားသမီးၾကား၊ လူႀကီးနဲ႔ လူငယ္ၾကားက အရံအတားအဆီး တံတိုင္းေတြ ကြာခ်ႏိုင္မယ္။  လူမႈေရးရာ ျပႆနာ၊ စိတ္က်န္းမာေရးရာျပႆနာေတြ လည္း ေလွ်ာ့ခ်လာႏိုင္မယ္။

ဖိအားေပး၊ အမိန္႔ေပးပံုစံ၊ ေရဘူးေပါက္တာမလိုခ်င္၊ ေရပါတာပဲလိုခ်င္ဆိုတတ္တဲ့ စစ္တပ္ထံုးေတြ ေပ်ာက္ေအာင္ လုပ္ရ မယ္။  ငါခိုင္းသလို လုပ္၊ ငါေျပာတာနားေထာင္၊ ျပန္မေျပာနဲ႔၊ ငါလုပ္သလို လုိက္မလုပ္နဲ႔ေတြ ပေပ်ာက္လာျခင္းနဲ႔အတူ တပါတည္း အက်ိဳးဆက္အေနနဲ႔ အသိမႂကြယ္ေသးတဲ့လူငယ္ေတြ လမ္းမွားကို တြန္းပို႔ေစမႈေတြ နည္းသြားေစမယ္။

အခုလို ခ်ေရးေတာ့ နားဝင္လြယ္ၾကမယ္ မထင္ပါဘူး။ လြယ္လြယ္နဲ႔ေတာ့ ယဥ္ေက်းမႈစံတံတိုင္းကို ခ်ိဳးဖ်က္ႏိုင္ဦးမွာ မ ဟုတ္ပါဘူး။

အနည္းဆံုး လက္အုပ္ခ်ီတာ ျမန္မာ့ လူမႈ ဓေလ့ မဟုတ္၊ မဂၤလာပါ ႏႈတ္ဆက္တာ ျမန္မာ့ လူမႈ ေန႔စဥ္သံုးစကားမဟုတ္ဆိုတာကို ေျပာင္းလဲဖို႔ရာ အဆင့္မွာကို အခုဆႏၵျပေနၾကတဲ့ လူငယ္မ်ဳိးဆက္သစ္တင္မဟုတ္ ဖင္ေမႊးနီေနၿပီျဖစ္တဲ့ လူႀကီးဆိုသူမ်ား ကိုေတာင္ အေတာ္ရွင္းယူ၊ ေျပာယူရပါမယ္။

ရာစုဝက္ေက်ာ္ခ်ီၾကာ တိုင္းျပည္မွာ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားဟာ အမဂၤလာတရားနဲ႔ ေသနတ္မိုးအုပ္ခ်ဳပ္ အနိ႒ာရံုေတြခ်ည္း ျဖစ္ေစ ေတာ့ အေပၚယံ “မဂၤလာပါ” ဆိုတဲ့ စကားကို အတင္းသြတ္သြင္းခဲ့တယ္။ စစ္အာဏာရွင္မ်ားဟာ ပေဒသရာဇ္ရူး မင္းစိတ္ ေပါက္ေနသူမ်ားလည္း ျဖစ္ေတာ့ လက္အုပ္ခ်ီ ကန္ေတာ့ခံရတာကိုလည္း သိပ္မက္ ဇြတ္က်င့္သံုးေစတယ္။

ေထာ္ေလာ္ကန္႔လန္႔ အျဖစ္ဆံုး လက္အုပ္ခ်ီ ပံုရိပ္ကေတာ့ ၁၉၉၀ ခုႏွစ္မ်ား စစ္ေထာက္လွမ္းေရး ဘုန္းမီးေနလေတာက္ခ်ိန္ ဘုန္းႀကီး၊ (ထင္ရွားတဲ့) လူႀကီးေတြကို ဘြဲ႕ေပးဖ်က္ဆီး ျခင္းကပ္ (ခ်ဥ္းကပ္) ျဖစ္စဥ္ေတြထဲကတခုျဖစ္တဲ့ ဗိုလ္ခင္ညြန္႔နဲ႔ ဦးသုခ ပံုရိပ္ေတြပါပဲ။ ဦးသုခကလည္း ႀကီးေတာင့္ႀကီးမားေပမဲ့ အ႐ုိအေသေပးမႈကို တုံ႔ျပန္တဲ့အေနနဲ႔ဆိုၿပီး ပြဲတိုင္းမွာ သူ႔ ကန္ေတာ့သမွ်ကို လက္အုပ္ျပန္ခ်ီ ျပတယ္။  တကယ္ေတာ့ ပရိသတ္ထဲမွာ သံဃာလည္း မပါ၊ သူ႔ထက္ႀကီးသူလည္း မရွိ။  ဒီပံုရိပ္ေတြက အစိုးရရုပ္သံကတဆင့္ လူထု၊ အထူးသျဖင့္ လူငယ္ကို မိႈင္းမိေစကုန္ခဲ့တယ္။

ဒါမ်ဳိးျဖစ္စဥ္ေတြကေနတဆင့္ ေနာက္ပိုင္းမ်ဳိးဆက္ဟာ မဂၤလာပါနဲ႔ လက္အုပ္ခ်ီတာကို လူမႈထံုးတမ္း ႐ုိးရာ ဓေလ့လို ထင္ ကုန္ၾကတယ္။

ဒါေတြကေန မင္းစိတ္ေပါက္သူ လူတန္းစား၊ တသီးတသန္႔ ကိုးကြယ္ပူေဇာ္ခံ လူတန္းစား၊ အုပ္စိုးသူ လူတန္းစား၊ ဘုရားထူးခံ လူတန္းစားေတြကို ေမြးထုတ္ေစတယ္။ VIP ေရာဂါဟာ ကူးစက္ျမန္ ျဖစ္ခဲ့တယ္။  ဒီလိုနဲ႔ အခြင့္ထူးခံလူတန္းစား လူတစု ဟာ ငါတို႔သာ တိုင္းျပည္မွာ အရာရာ အခြင့္ထူးခံမယ္၊ က်န္တဲ့လူအမ်ားကေတာ့ ကံေကၽြးခ်ရာေပါ့ ျဖစ္ေစတယ္။  ခံရတဲ့ လူအမ်ားကလည္း ကၽြန္အရသာ အနာကို စြဲလမ္းကာ ဟုတ္တာပါပဲေလ၊ ကံကိုပဲ ႐ုိးမယ္ဖြဲ႕ စနစ္ရဲ႕ ခ်ဳိ႕ယြင္းမႈ၊ လူတစုရဲ႕ ကုပ္ခြစီးမႈကို မ်က္ကြယ္ျပဳခ်င္လာၾကတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ စံခ်ိန္မမီ၊ ယုတ္ေလ်ာ့တဲ့ မီးက်ိဳးေမာင္းပ်က္ အေတြးအေခၚေတြ ေခတ္စားလာတယ္။  ဥပမာ - တမတ္သား လႊတ္ေတာ္ နဲ႔ ေရႊရည္စိမ္ ဒီမိုကေရစီလည္း လံုးဝမရွိတာထက္ေကာင္းတယ္ဆိုတာမ်ဳိးေပါ့။

ဒီလုိနဲ႔ စနစ္ဆိုးသံသရာ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ စက္ဝန္းက မလြတ္ႏိုင္ ထပ္ေက်ာ့ ျဖစ္ကုန္ရတယ္။

စာသင္ခန္းေတာ္လွန္ေရး၊ ပညာေရးလြတ္လပ္ခြင့္ ဘယ္ေလာက္အေရးႀကီးေၾကာင္း နားလည္ ေျမာ္ျမင္ႏိုင္ၾကမယ္ ထင္ပါ တယ္။

ဒီလို မ်ဳိးဆက္တခုလံုးကို ပံုသြင္း လိုရာဆြဲ ပံုစံခြက္ထဲထည့္ႏိုင္ေအာင္ အစြမ္းထက္တာမို႔ ပညာေရး လြတ္လပ္ခြင့္ကို အခု အာဏာရူးမ်ား မေပးလို၊ ခ်ဳပ္ျခယ္လိုၾက၊ မာန္ဖီ ၿခိမ္းေျခာက္၊ အေပ်ာ့ဆြဲလိုက္ လုပ္ေနၾကတာေပါ့။

ဒါေၾကာင့္ ေတာ္လွန္ေရးဟာ စာသင္ခန္းက စကို စမွ ရပါမယ္။

အားလံုး ဆင္ျခင္ေတြးေတာ ေျမာင္ခ်င့္ ၾကည့္ျမင္ သိတတ္၊ ျပဳျပင္စရာရွိတာေတြ တႏိုင္ တကိုယ္ေရကစ ျပဳျပင္ေတာ္ လွန္ႏိုင္ၾကပါေစ။

ၿငိမ္းခ်မ္းေအး
ဇန္နဝါရီ ၂၈၊ ၂၀၁၅

(ေဆာင္းပါးပါ အာေဘာ္ကို ေဝဖန္ရန္ nyeinchanaye81@gmail.com သို႔ စာေရးႏိုင္သည္။)

မွတ္ခ်က္ -- ပညာစိမ္းလန္းေရး အေတြးမ်ား (၁) ဆိုၿပီး ေခါင္းစဥ္ခြဲေလးေတာ့ တပ္မိလိုက္တယ္။  ဆက္ေရးျဖစ္မလားေတာ့ မသိပါ။  အခန္းဆက္မယ္ဆိုခဲ့သမွ် ဆက္ဖူးတာ ရွားပါတယ္။  အေတြးေတြကို အေရးျဖစ္ေအာင္ လုပ္ဖို႔ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေတာ့ ႀကိဳးစားေနပါတယ္။  မိုးမခ စာဖတ္သူမ်ားထဲကလည္း ျပန္လည္ေထာက္ျပ အေတြးခ်င္း ဖလွယ္ေစလိုပါတယ္။)

ကာတြန္း လုိင္လုဏ္ - အစြမ္းကုန္

 

ကာတြန္း လုိင္လုဏ္ - အစြမ္းကုန္
ဇန္န၀ါရီ ၂၈၊ ၂၀၁၅

မာမာေအး - ေျပာျပစရာေတြလည္း တပံုႀကီးရိွေသးတယ္ (အမွတ္ ၅၇၀)


မာမာေအး - ေျပာျပစရာေတြလည္း တပံုႀကီးရိွေသးတယ္ (အမွတ္ ၅၇၀)
ဇန္န၀ါရီ ၂၈၊ ၂၀၁၅
 
● ဆည္းဆာ ႏွစ္ပုဒ္
ေသာတရွင္မ်ား က်န္းမာေတာ္မူၾကပါေစရွင္၊
မာေအးခ်စ္တဲ့ ေသာတရွင္ေတြဝါသနာရွင္ေတြအားလံုး မာေအးရဲ႕အသံေလးၾကားရတဲ့အခါမွာ ကိုယ္ေရာစိတ္ပါ ခ်မ္းသာ ၾကပါေစလို႔ ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းလိုက္ပါတယ္။

ေသာတရွင္တို႔ေရ ... ေရွ႕တပတ္မွာတုန္းက သီခ်င္းနာမည္တူေတြျဖစ္တဲ့ ေမရွင္ရဲ႕ “သံုးရာသီ” နဲ႔ ကိုအံ့ႀကီးဆိုတဲ့ “သံုးရာသီ ” သီခ်င္းႏွစ္ပုဒ္ကို ဘယ္လိုပံုစံမ်ဳိးပါလဲလို႔ သိရေအာင္ အတူတင္ေပးလိုက္တာေပါ့ရွင္။

ေမရွင္ရဲ႕ သံုးရာသီနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး မာေအးခံစားရတာေလးလည္း ေျပာျပျဖစ္ပါတယ္။ ဂီတဆရာအိုေတြရဲ႕ ဘဝေနဝင္ေတြ ရိွ ခဲ့တာကိုလည္း ရင္ဖြင့္ျပလိုက္တာပါ။ တကယ္တမ္းမွာေတာ့ ေတးဂီတဖက္ဆိုင္ရာဝိုင္းေတာ္သားေတြဆိုတာဟာ ဦးစီးေပးတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းကေန၊ စည္းတီး ဝါး႐ိုက္ ေနာက္ဆံုးလိုက္သူေတြအထိ- နားေထာင္တဲ့သူေတြ စြဲၿငိေအာင္ ထိထိမိမိ ကိုယ့္ ေရွ႕ကအဆိုေတာ္ အတိအက်ဆိုလို႔ရေအာင္ အင္အားျဖည့္ တြန္းအား ခံအား စုစည္းအားနဲ႔ ေဖးမေပးတဲ့သူေတြခ်ည္းပါဘဲ။ ေက်းဇူးတင္ထိုက္ပါတယ္။ ေနကြယ္ခ်ိန္လွတဲ့ အတီးသမား အလြန္ရွားတာမို႔ မာေအးအခ်ိန္ရရင္ လုပ္ငန္းဝင္တုန္းက ၾကံဳရ တာ ေလးေတြ ေျပာသြား ေရးသြားမယ္လို႔ စိတ္ထဲေတးထားပါတယ္။ လာမယ္ ၾကာမယ္လို႔ ရယ္ပြဲဖြဲ႕ထားဦးမွျဖစ္မယ္။ ခုဟာက သီခ်င္းနာမည္တူေလးေတြအေၾကာင္းေရာက္ေနလို႔ပါေနာ္။

ဒီေန႕မွာေတာ့ “ဆည္းဆာ” ဆိုတဲ့သီခ်င္းေခါင္းစဥ္ေပးထားတဲ့ ေတးႏွစ္ပုဒ္အေၾကာင္းေျပာမလို႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနပါၿပီ။ “ ဆည္းဆာ” လို႔ၾကားလိုက္ရင္ မာေအးဆိုထားတဲ့ “လိႈင္းကေလးေတြ ေဖြးကာ ေဖြးကာ” ဆိုတဲ့သီခ်င္းလို႔ သိေနၾက မယ္ထင္ပါတယ္။ ဟုတ္ပါၿပီ-- အဲဒါကိုဘဲ အရင္နားေထာင္ၾကတာေပါ့။

• (ဆည္းဆာ- မာမာေအး) လိႈင္းကေလးေတြ ေဖြးကာ ေဖြးကာ၊ ျပာေသာေကာင္းကင္ေအာက္မွာ ခ်စ္စရာဆည္းဆာxx ခ်စ္တဲ့သူႏွစ္ဦးမွာ ၾကည္ႏူးႏွစ္သိမ့္လ်က္ပါ ခ်စ္စရာဆည္းဆာ xx တူေမာင္မယ္ ျပံဳးရိပ္ယွက္ျဖာ၊ သာသာယာ ခြန္းတုန္႔ စကားလႊာ xx ၾကည္ျဖဴစြာ ထားကတိဆိုကာ ေၾကလည္ၿပီးခ်ိန္မွာ xx လိႈင္းကေလးေတြ ေဖြးကာ ေဖြးကာ ျပာေသာ ေကာင္း ကင္ေအာက္မွာ ခ်စ္စရာဆည္းဆာ xx တစ္ဦးမ်က္ႏွာ တစ္ဦးက ၾကည့္ကာ ရႊင္ျမဴးအားရ ဝမ္းသာလန္းေဝျဖာx ဆယ္ဆယ္ ကမာၻမခြဲရက္ပါ၊ အသဲႏွလံုးမွ ဆံုးျဖတ္ကာ ၾကင္ၾကင္နာနာ၊ တဦးလက္ကို တဦးက ယွဥ္တြဲခ်စ္စရာဆည္းဆာ အိုခ်ိန္ ဆည္းဆာ xxxx

ခုၾကားရတဲ့ မာေအးရဲ႕ “ဆည္းဆာ” သီခ်င္းအျမဴးေလးကို ၁၉၆၅ ခုႏွစ္က ေကသီပန္တူရိယာအဖြဲ႕နဲ႕ အသံလႊင့္ခဲ့ပါ တယ္။ ဂီတစာဆိုကေတာ့ ဂီတအကိုေတာ္ “ကိုေလးညႊန္႔” ျဖစ္ပါတယ္ရွင္။ အခုၾကားရတဲ့မူကေတာ့ ဒုတိယမူပါ။ ျပန္ဆိုသီခ်င္းေတြ စစဥ္ေလာက္မွာ ဇမၺဴရာဇ္ေရႊ ေတးထုတ္လုပ္ေရးအတြက္ ျပန္ဆိုေပးခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။

စႏၵရားေမာင္လွေအးတို႕၊ လိဒ္ ဟန္ေငြထြန္းတို႔၊ ပီတာဘသိန္းတို႕ပါဝင္တဲ့ “စူပါစတားအဖြဲ႕” နဲ႕ ဆိုခဲ့တဲ့ အမွတ္တရေလး ေပါ့ရွင္။

ဆက္ၿပီးနားဆင္ရမယ့္  “ဆည္းဆာ” သီခ်င္းကေတာ့ မာေအးသူငယ္ခ်င္း ေမာင္ေမာင္ညြန္႕ဆိုခဲ့တာပါ။ သူ႔သီခ်င္းကို ျမန္မာ သံစစ္စစ္ႀကီးေတြကိုခ်ည္းဘဲ မွတ္တမ္းတဝင္ေရးသြားခဲ့တဲ့ ဂီတနက္သန္ ကိုေစာၿငိမ္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သီခ်င္းသက္ သက္နဲ႔ေျပာရရင္ မာေအးရဲ႕ဆည္းဆာထက္ေစာတာေပါ့၊ နားဆင္ခံစားၾကည့္ပါဦးရွင္။

• (ဆည္းဆာ- ေမာင္ေမာင္ညႊန္႔) ေရး - ဂီတနက္သန္ကိုေစာၿငိမ္း
ဆည္းဆာရိပ္ဝယ္၊ ေနျခည္ရည္လဲ့ တိမ္နီေရာင္ျခယ္၊ ဟိုးေတာင္စြယ္က ျပျပမိႈင္း၊ ညေနတိုင္း အံု႔ကာေနေတာ့တယ္ xx (ေရႊသားသင္ျဖဴးလားလို႔ ထင္ေယာင္ထင္မွားဖြယ္၊ လွမ်ဳိးစံုခင္းက်င္းတဲ့ ေရျပင္ပင္လယ္) xxxx  သဲသာေသာင္နဲ႕ ေငြေရာင္ ကမ္းဆြယ္၊ ရြက္ႀကိဳးဆင္တဲ့ ပင္တိုင္ပြားဣကၠလံနဲ႔ လင္းယင္ၾကားဝယ္၊ နာဝါေလွမ်ားေတြရယ္၊ ေဆြးသူကို ကယ္ယူပါ လွည့္၊ လမ္းၾကံဳရင္ ေခၚေစခ်င္ရဲ႕၊ ျပာရီလဲ့ဆည္းဆာညခ်မ္းဝယ္၊ ေမွ်ာ္ေလေလ ေမ့ကိုလြမ္းတယ္၊ ကမ္းဆိပ္က သာယာ လွေလတယ္၊ ေရႊဟသၤာေမာင္ႏွံရယ္၊ ေတာင္ပံယွက္ၿပီး လည္ခ်င္းမီလို႔၊ ခ်ခ်ီခ်စ္ကြၽမ္း၊ ေအာ္ေတာ္သံခြန္းတုန္႔လွယ္၊ ေနညိဳ အိပ္တန္းထက္ဝယ္ တူႏႊဲယွက္ကာေပ်ာ္နိုင္ပါေပတယ္ xx

ဒါက ျမန္မာ့ဂီတသံေတြခ်ည္းစပ္ဆိုသီကံုးတဲ့ သီခ်င္းမ်ဳိးျဖစ္တဲ့ ေမာင္ေမာင္ညႊန္႔အဆိုနဲ႔ ဆည္းဆာသီခ်င္းပါ။ ဂီတာအိုႀကီး ဂီတနက္သန္ ဦးအုန္းလြင္ေစာင့္ေရွာက္ထိန္းသိမ္းေဖာ္ထုတ္ထားတဲ့ ကိုေစာၿငိမ္းရဲ႕ေတးလက္ရာေတြထဲက တပုဒ္ေပါ့ရွင္။ ဂီတနက္သန္ ကိုေစာၿငိ္မ္းရဲ႕ သီခ်င္းေတြဟာ ေမာင္ေမာင္ညႊန္႔နဲ႔မွ ကြက္က်တယ္လို႔ဘဲ ခံစားရပါတယ္။

ဂီတနက္သန္ကိုေစာၿငိမ္းနဲ႕ ဂီတစာဆိုကိုေလးညြန္႕  ဆိုတဲ့စာဆိုႏွစ္ဦးဟာ ႏွစ္ဦးလံုး ညေနဆည္းဆာခ်ိန္မွာ ေတြ႔ရခံစားရတာ ေတြကို သီကံုးတာခ်င္းအေျခခံအားျဖင့္ တူၾကပါတယ္။ ကိုေစာၿငိမ္းက ျမစ္ကမ္းရဲ႕ျမင္ကြင္းကို ေဖာ္က်ဴးတယ္။ ကိုေလးညႊန္႕ က လိႈင္းေတြေဖြးေနတာကို သီကံုးတာဆိုေတာ့ ပင္လယ္ကမ္းေျခတေနရာျဖစ္ဖို႔ရိွပါတယ္။ တေယာက္က ဟသၤာဖိုမ ခ်ခ်ီ ေႂကြး ေၾကာ္ေအာင္ေတာ္ေခၚသံေတြနဲ႔ အိပ္တန္းမွာနားရင္း ေပ်ာ္နိုင္လိုက္တာရယ္လို႔ သူ႕ရင္က အေဆြးစကို ေရးျပပါတယ္။ တေယာက္ကေတာ့ သူျမင္ရတဲ့ ေမာင္နဲ႔မဟာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေၾကေၾကလည္လည္ ႏွလံုးသားခ်င္းဖလွယ္ၾကတာ ဆယ္ ကမာၻေတာင္မခြဲရက္ပါဘူးဆိုတာမ်ဳိးျဖစ္မွာဘဲ- မိုးျပာျပာ လိႈင္းေဖြးေဖြး ကမ္းနေဘးမွာ ယွဥ္တြဲေလွ်ာက္သြားေနတာကိုေတြ႕ရတာမို႕ “ဆည္းဆာ” ဟာ ပိုလို႔ခ်စ္စဖြယ္ျဖစ္လာတယ္ဆိုတာလို႔ေရးတာ ကိုေလးညႊန္႔ပါ။ မာေအးရဲ႕ ဂီတေက်ာင္းသားေတြ ဆိုရင္ ဒါကိုသီခ်င္းျမင္ကြင္းထဲမွာ ကိုယ္ဆိုတဲ့သူလည္းပါေနတဲ့အမ်ဳိးအစားျဖစ္တယ္လို႔ နားလည္ၾကတာေပါ့ရွင္။

ဂီတစာဆိုဂီတနက္သန္ကိုေစာၿငိမ္းက ဗမာသံနဲ႔ စာအလကၤာေျမာက္ေအာင္ေရးေလ့ရိွပါတယ္။ ကိုေလးညႊန္႔ကေတာ့ ဗမာ သံ၊ ဘိုသံ ႏွစ္မ်ိဳးလံုး ဖြဲ႕ဆိုခဲ့ပါတယ္။ အလကၤာျမန္မာသံေတြေရးခဲ့တဲ့အျပင္ ဂီတနယ္ကယူသံုးေလ့သိပ္မရိွတဲ့ စာလံုုးေတြ ကိုလည္း ရွာရွာေဖြေဖြ ထည့္ေရးတတ္ပါတယ္။ သူတို႔အေၾကာင္းေတြ ေနာင္ေတာ့ ေျပာဦးမွာေပါ့ရွင္။

ေမာင္စုိးခ်ိန္ - ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ေက်ာ္ထူေထာင္ခဲ့တယ္



 ေမာင္စုိးခ်ိန္ - ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ေက်ာ္ထူေထာင္ခဲ့တယ္
(မုိးမခ) ဇန္န၀ါရီ ၂၈၊ ၂၀၁၅

အမဲေမွာင္ဆံုုးေသာ သမိုုင္းကိုု
သူတိုု ့ရဲ႕ေခတ္ေဟာင္း တင့္ကားမ်ားက
ေစာင့္ေရွာက္တယ္။

တပတ္ရစ္
ႏွစ္ပတ္ရစ္ အေျမႇာက္မ်ားက
၀င့္၀င့္ႂကြားႂကြား ေစာင့္ေရွာက္တယ္။

ဗိုုလ္႐ႈံခံမွာ အသံုုးခ်တဲ့
အသံုုးခ်ၿပီးသား စစ္ေလယာဥ္မ်ား
က်က္သေရတံုုးတဲ့ စစ္ကားမ်ားက
ေစာင့္ေရွာက္တယ္။

စစ္လက္နက္မ်ား
သူတိုု႔ရဲ႕ဇတ္လိုုက္မ်ား ျဖစ္တယ္။
ပါ၀ါအာဏာဟာ
ဇတ္လိုုက္ေတြရဲ႕ေျပာင္း၀က ထြက္လာတယ္။

ေဆးေရာင္အသစ္ထပ္သုုတ္ထား
စစ္လက္နက္ကိရိယာအပုုပ္မ်ားက
စစ္သမိုုင္းအစုုတ္ကိုု က်ားကန္ထားရ
ထမ္းပိုုးထားၾကတယ္။
ဗိုုလ္႐ႈံခံက ဒါကိုုေဖာ္ျပတယ္။

အမဲအေမွာင္ဆံုုး သူတိုု႔သမုုိင္း
လယ္သူမ ေဒၚခင္၀င္းလုုိ လူထုုေသြးနဲ႔ေပလူးေန
စစ္မီးသင့္ ရြာပ်က္ ျပာမႈန္မ်ား ခိုုကပ္
ဆီသည္မ လက္သုုတ္ဖတ္ ညစ္ေထးေန
ကိုုပါႀကီးလုုိ လူေကာင္းေတြ စေတးခံေနရ
သူတို႔ရဲ႕သမိုုင္းေပၚမွာ တြဲခိုု  ရာေထာင္ကုုေဋ

တိုုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးစံုု
အ႐ိုုးေတြ ေတာင္ပံုု ရာပံုုထက္
ေခြၽးေသြး မ်က္ရည္ ပင္လယ္ျဖစ္ထြန္းေနေလေတာ့
အက်ဥ္းတန္ ပုုတ္ေစာ္အနံ ဆံုုးသမိုုင္းရဲ႕
ဦးေခါင္းက ေျခဖ်ားအထိ
ဖ်က္မရေတာ့ေလာက္ေအာင္ ဖံုုးအုုပ္ေနေပါ့။

ဒုုကၡသုုကၡ ငတ္မြတ္နိမ့္က်မြဲေတ
က်ဳိးေၾက ပ်က္ဆီးသြားတဲ့ဘ၀မ်ား
သူတိုု႔ရဲ႕သမိုုင္း ညစ္ေထးမ်က္ႏွာထက္
လႊမ္းယွက္ ေနရာယူထား
သူတိုု ့ကိုုယ္က်ိဳးစီးပြားကေတာ့ေတာက္ပ
ၿပိဳးပ်က္စိန္ပြင့္ ရတနာသိုုက္ေပၚမွာ
သိကာၡမဲ့ အရွက္မဲ ့အပိုုင္းအစ
အမိႈက္သ႐ိုုက္ေတြလႊမ္းေနၾက။

သူတိုု ့ေတြေပါ့
အမဲ အေမွာင္ဆံုုးသမိုုင္းေခတ္
မိနစ္တိုုင္းမွာ ထူေထာင္ခဲ့ၾကတယ္။

ေမာင္စိုုးခ်ိန္
ဇန္န၀ါရီ ၁၉၊ ၂၀၁၅

Abstract Faces Oil Painting by David Harouni

တူေမာင္ညဳိ - စစ္ + ခ႐ိုနီေခတ္မွာ ဗိုလ္ႀကီး “ကယ္ရီ” ျဖစ္ၿပီ

တူေမာင္ညဳိ - စစ္ + ခ႐ိုနီေခတ္မွာ  ဗိုလ္ႀကီး “ကယ္ရီ” ျဖစ္ၿပီ
(မုိးမခ) ဇန္န၀ါရီ ၂၈၊ ၂၀၁၅

ဗိုလ္ႀကီးဟိန္းသီဟေဇာ္ နဲ႔ တပ္ၾကပ္ႀကီးသူရေအာင္ တို႔လိုက္ပါလာသည့္     အမိုနီယမ္ႏုိက္ထရိတ္ ၉၈၈၁ အိတ္ႏွင့္အျခား ပစၥည္းမ်ား တရားမဝင္သယ္ေဆာင္ခဲ့ေသာ (၂၂ ဘီးေနာက္တြဲယာဥ္ ၁၄ စီး + ၁၂ ဘီး ယာဥ္ ၃ စီး) စုစုေပါင္း ယာဥ္ ၁၇ စီး ကို Mobile Team က ေရွာင္တခင္ဖမ္းဆီးရမိတဲ့သတင္းကို ေန႔စဥ္သတင္းစာမ်ားမွာ ဖတ္ရပါတယ္။

ဒီသတင္းဖတ္ရေတာ့ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးခင္ညြန္႔ကို ဘာေၾကာင့္ျဖဳတ္ရတဲ့အေၾကာင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးသူရေရႊမန္းရဲ႕ ၂၀၁၄ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တုိဘာလ ၂၄ ရက္ေန႔၊ ရွင္းလင္းခ်က္ကို ခ်က္ခ်င္းသတိရမိတယ္။

“ မူဆယ္ ၁၀၅ မုိင္အမႈ” လုိ႔ လြယ္လြယ္ေျပာၾကပါစို႔။ ဗိုလ္ေရႊမန္း ရွင္းလင္းခ်က္ထဲမွာ ဘယ္လုိပါသလဲဆုိေတာ့ လာဘ္စားမႈ ရဲ႕အတုိင္းအတာႀကီးမားမႈက တုိင္းအဆင့္ ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းလုိ႔မရဘူးတဲ့။  အဆင့္ျမင့္အဖြဲ႔ေစလႊတ္တယ္၊ မလံုေလာက္ဘူး တဲ့။ ဒါေၾကာင့္ ႏုိင္ငံေတာ္စာရင္းစစ္ခ်ဳပ္႐ံုးနဲ႔ ႏုိင္ငံေတာ္စာရင္းစစ္ခ်ဳပ္ကိုပါ ေစလႊတ္ရတဲ့အထိ ျဖစ္ရတဲ့ အႀကီးစားခိုးမႈႀကီး ျဖစ္ပါသတဲ့။ ဗိုလ္ေရႊမန္းသံုးတဲ့စကားလံုးက “လြန္စြာႀကီးမားေသာ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းေသာ လာဘ္ယူမႈ” တဲ့။

လာဘ္စားမႈက အနိမ့္ဆံုးေစ်းႏႈန္းနဲ႔တြက္ခ်က္ျပတာေတာင္ စုစုေပါင္းက်ပ္သိန္းေပါင္း (၃ ေသာင္း) ရွိသတဲ့။ ဒီအထဲမွာ ေက်ာက္စိမ္း (၄၂) တန္နဲ႔ ပုလဲအလံုး (၁၃၀၀) ရဲ႕ တန္ဖိုးမပါေသးဘူးတဲ့။ အခုတြက္ခ်က္ျပတဲ့ပမာဏကလည္း လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္လသံုးလအတြင္းျဖစ္ပြားခဲ့သည့္ ပမာဏသာျဖစ္သတဲ့၊ အ႐ိုးေလာက္၊ အကင္းေလာက္ပဲရွိေသးတယ္လုိ႔ေျပာတာပါ။

ႏွစ္လသံုးလအတြင္းက ပမာဏက က်ပ္သိန္းေပါင္း (၃ ေသာင္း)  တဲ့။  ဗိုလ္ခင္ညြန္႔မိုးေကာင္းတဲ့ကာလက (၁၉၈၈ စက္တင္ ဘာ ၁၈ မွ  အျဖဳတ္ခံရတဲ့ ၂၀၁၄ ေအာက္တုိဘာ၁၉ အထိ) ၁၆ ႏွစ္ရွိပါတယ္။ ႏွစ္လသံုးလအတြင္းမွာေတာင္ ေလွ်ာ့ေပါ့ တြက္ခ်က္မႈအရ က်ပ္သိန္းေပါင္း (၃ ေသာင္း) ေက်ာ္ ခိုးၾကဝွက္ၾကတယ္ဆုိေတာ့ ၁၆ ႏွစ္္အတြင္း ဘယ္ေလာက္ခုိးၾကမလဲ စဥ္းစားတြက္ခ်က္ၾကည့္ ၾကပါေတာ့။

 ဒါက ဗိုလ္ခင္ညြန္႔တုိ႔အုပ္စု ခိုးမႈကိုသာ ကြက္ၿပီးစဥ္းစားၾကည္တာပါ။

၁၉၆၂ ကေန ၂၀၁၁ ခု မတ္အထိ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ အတြင္း စစ္အုပ္စုအဆက္ဆက္ခိုးခဲ့၊ ဝွက္ခဲ့တာဘယ္ေလာက္ရွိမလဲ တြက္ ၾကည့္ၾကစမ္းပါ။ တုိင္းျပည္နဲ႔လူထု (LDC) ျဖစ္ရတာ ဒီလိုခိုးမႈေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္။ အဆက္ဆက္ေသာ စစ္အုပ္စုဝင္္ေတြႂကြယ္ဝ ခ်မ္း သာေနတာဒီလိုခိုးခဲ့ၾကလို႔ျဖစ္တယ္ဆုိတာသိပ္ရွင္းပါတယ္။ စစ္အုပ္စုနဲ႔စစ္အာဏာရွင္စနစ္ဟာ တုိင္းျပည္နဲ႔လူထုဆင္းရဲမြဲေတမႈရဲ႕အဓိက ပင္မအေၾကာင္းတရားျဖစ္ပါတယ္။

“မူဆယ္၁ ၀၅ မုိင္အမႈ” နဲ႔ပတ္သက္ဆက္ႏႊယ္ၿပီး  ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးခင္ညြန္႔နဲ႔ ေထာက္လွမ္းေရး စစ္ဗုိလ္ထိပ္သီးမ်ား အပါအဝင္ တပ္နဲ႔ဌာန (၃) ခုမွ ဝန္ထမ္း (၁၈၆) ေယာက္ကို အျပစ္ေပးအေရးယူခဲ့တယ္လို႔ဆုိပါတယ္။ ေထာက္လွမ္းေရးတခ်ိဳ႕ အခုထိ ေထာင္ထဲမွာရွိပါေသးတယ္။ တခ်ိဳ႕လြတ္လာၿပီ။ ဒီခိုးမႈကိစၥ သူတုိ႔ တခြန္းမွ မဟဝံ့ပါဘူး။ ဒီကိစၥဟာ တကယ္ေတာ့ စစ္အုပ္စုထိပ္သီးေတြအၾကားက အာဏာနဲ႔ဘ႑ာစားခြက္လုမႈႀကီးသာျဖစ္ပါတယ္။

ဗိုလ္ႀကီးဟိန္းသီဟေဇာ္နဲ႔ တပ္ၾကပ္ႀကီးသူရေအာင္တုိ႔ကို အမည္တပ္ထားတဲ့ ဒီအမႈကလည္း “တုိင္းေဒသႀကီးအဆင့္ မသ မာမႈလား”၊  ႏုိင္ငံေတာ္စာရင္းစစ္ခ်ဳပ္ေစလႊတ္ရမယ့္ “ႏုိင္ငံေတာ္အဆင့္မသာမာမႈလား”၊  “လြန္စြာႀကီးမားေသာ ေၾကာက္ မက္ဖြယ္ေကာင္းေသာမသမာမႈ” ျဖစ္မည္ေလာ။  အခုမွ ပဏာမေဖာ္ထုတ္မႈလုိ႔ ဆုိေတာ့ အဓိကဇာတ္ဝင္ခန္းကိုေစာင့္ၾကည့္ရဦးမွာပါ။ “ မူဆယ္၁၀၅ မုိင္အမႈ”လို ဘယ္လိုအေကာင္ႀကီးေတြ၊ ဘယ္လိုစစ္ဘက္၊ အရပ္ဘက္အရာရွိေတြဝန္ထမ္းေတြပါဝင္ပတ္သက္ေနၿပီး၊ ဘယ္လိုအေကာင္ႀကီးေတြ အျဖဳတ္ခံၾကရဦးမလဲ စိတ္ဝင္စားစရာပါ။

သတင္းစာပါ အခ်က္အလက္အခ်ိဳ႕အရ ဆက္စပ္စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ဒီလိုသယ္ေဆာင္ေနတာ  ပထမတစ္ေခါက္ျဖစ္ဟန္မတူပါ ဘူး။ ဒီအရင္က ဒီလိုတပ္မေတာ္တင္သြင္းခြင့္ကို မသမာတဲ့နည္းလမ္းသံုးၿပီး လုပ္ငန္းနဲ႔မသက္ဆုိင္တဲ့ ပစၥည္းေတြသယ္ေနတာ ဘယ္ႏွ ႀကိမ္ရွိၿပီလဲ။

ဒါေတြ ေဖာ္ထုတ္ဖို႔လိုတယ္။
- အေကာင္ႀကီးထဲက (စစ္ဘက္၊ နယ္ဘက္အေကာင္ႀကီးေတြနဲ႔ ခ႐ိုနီ) ဘယ္သူေတြ ဆက္စပ္ပါဝင္ေနသလဲ။
- တပ္မေတာ္တင္သြင္းခြင့္ကို မသမာတဲ့နည္းနဲ႔အသံုးျပဳတာ ဘယ္ႏွႀကိမ္ရွိေနၿပီလဲ။ ဘယ္သူေတြဆက္စပ္ပါဝင္ေနသလဲ။
- ဒီဗိုလ္ႀကီးဟိန္းသီဟေဇာ္နဲ႔ တပ္ၾကပ္ႀကီးသူရေအာင္တို႔လို အျခားဘယ္သူေတြ ပါဝင္သယ္ေဆာင္ခဲ့ၾကေသးသလဲ။
- ဖမ္းမိတဲ့ထားတဲ့ တရားမဝင္ကုန္ပစၥည္းေတြကုိ ဘယ္သူပုိင္ဆုိင္တာလဲ။ ကာလေပါက္ေစ်းဘယ္ေလာက္တန္သလဲ။
- ဘယ္ထိသယ္ေဆာင္သြားမွာလဲ။
- ဗိုလ္ႀကီးဟိန္းသီဟေဇာ္နဲ႔တပ္ၾကပ္ႀကီးသူရေအာင္တို႔ကေတာ့ ကိုင္းဖ်ားကိုင္းနားကယ္ရီ အဆင့္မွ်သာျဖစ္တဲ့အတြက္ ဒိ ထက္ႀကီးတဲ့ စစ္ဘက္၊ အရပ္ဘက္အေကာင္ႀကီးေတြ ပါဝင္ပတ္သက္ေနမွာေသခ်ာပါတယ္။ အေကာင္ႀကီးေတြေဖာ္ထုတ္ အေရးယူဖို႔လိုပါတယ္။

ဗိုလ္ႀကီးအဆင့္နဲ႔တပ္ၾကပ္ႀကီးအဆင့္ဆုိတာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕အႏွံ႔ေတြ႔ျမင္ရတဲ့ ႂကြပ္ႂကြပ္အိတ္ခြံမ်ားလိုပဲ စစ္တပ္ထဲမွာအင္မတန္ ေပါမ်ားတဲ့အဆင့္အတန္းမွ်သာျဖစ္ပါတယ္။  သူတုိ႔ဟာ “ကယ္ရီဘဝ” သက္ဆင္းက်ေရာက္ေနတာ ထင္ရွားေပၚလြင္ေနပါ တယ္။ သူတို႔ထက္အဆင့္ျမင့္တဲ့သူက တာဝန္ေပးခုိင္းေစလို႔ လုပ္ၾကရတာျဖစ္မွာပါ။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ထြန္းၾကည္ရဲ႕ (ႏွစ္ ၅၀ အေတြ႔အၾကံဳစာအုပ္) ထဲမွာလည္း ေရွ႕တန္းျပန္ယာဥ္တန္းနဲ႔ သယ္ေဆာင္လာတဲ့ပစၥည္းေတြ ကိစၥကိုအေၾကာင္းျပဳၿပီးေထာက္လွန္ေရးနဲ႔ေရွ႕တန္းျပန္ေတြ ပစ္မလိုခတ္မလိုျဖစ္ၾကတဲ့ကိစၥ၊ တာခ်ီလိတ္မွာ အခ်ီႀကီးဖမ္း ထားမိတဲ့ ေမွာင္ခုိကုန္ေတြျပန္လႊတ္ေပးလုိက္ရတဲ့ကိစၥေတြ ေရးထားပါတယ္။

(မဆလ) ေခတ္မွာ စစ္ဗိုလ္စစ္သားေတြဘဝက ေမွာင္ခိုကုန္ခုိးသယ္ရတဲ့ ဘဝ။ (နဝတ-နအဖ) စစ္အစုိးရေခတ္က “လြန္စြာ ႀကီးမားေသာ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းေသာ လာဘ္ယူမႈ” ေခတ္ျဖစ္ပါတယ္။

ယေန႔ စစ္+ ခ႐ိုနီတေခတ္ဆန္းခ်ိန္မွာေတာ့ စစ္ဗိုလ္ စစ္သား ကယ္ရီျဖစ္ၿပီေပါ့ဗ်ာ။

ညြန္း
- (၂၇ - ၁ - ၂၀၁၅ ) ရက္၊ ေၾကးမံုသတင္းစာ ၊ စာမ်က္ႏွာ (၉)
-၂၀၀၄ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တုိဘာလ၂၄ ရက္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးသူရေရႊမန္းရွင္းလင္းေျပာၾကားခ်က္အျပည့္အစံု 


ဓာတ္ပုံ - BBC Burmese

သစ္ေကာင္းအိမ္ - ေငြလေရာင္ရဲ႕တိမ္းေရွာင္သူ - အပုိင္း (၃)

သစ္ေကာင္းအိမ္ - ေငြလေရာင္ရဲ႕တိမ္းေရွာင္သူ - အပုိင္း (၃)
(မုိးမခ) ဇန္န၀ါရီ ၂၈၊ ၂၀၁၅

ႏွစ္တႏွစ္အေရာက္တြင္ေတာ့ ထုုိသူ႕လက္ထဲသုိ႔ စိတ္ပုုတီးတကုုံး ေရာက္လာပါသည္။ သူ႕၏ ႏႈတ္ကမူ တလႈပ္လႈပ္နဲ႕ ဘာေတြရြတ္ဆုုိေနသည္ မသိ။ လဘက္ရည္ဆုုိင္ထုုိင္ရင္လည္း ထုုိပုုတီးႏွင့္ ..။ သုိ႔ေသာ္လည္း သူ႕ႏုုိင္ငံေရးသိပၺံကုုိ စိတ္အားထက္သန္စြာေဆြးေႏြးေနခ်ိန္ႏွင့္ ကမၻာ့ေရး၊ ျမန္မာ့ေရးသတင္းမ်ားအလယ္ သူနစ္ျမႇဳပ္ေနခ်ိန္မ်ားတြင္ေတာ့ သူ႕စိတ္ပုု တီးသည္ စားပြဲခုုံေအာက္ သူ႔ေျခေထာက္နားတြင္ ျပဳတ္က်လ်က္ ...။ ျမင္ေတြ႕သူ က်ေနာ္တုုိ႔တေယာက္ေယာက္က ေကာက္ ယူကာစားပြဲေပၚသုိ႔ ျပန္တင္ေပးထားရတတ္ပါသည္။

ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေန႔လယ္ တေန႔ခင္း က်ေနာ္တုုိ႔ညီအကုုိ၏တသုုိက္ မ်ဳိးကုုိတုုိ႔အိမ္တြင္ ထုုိကာလက ထြက္ခါစ ခုုိင္ထူးရဲ႕ မေက်နပ္ဘူးသိလား .. သီခ်င္းတိတ္ေခြကုုိ စုုေဝးနားေထာင္ေနခုုိက္ ပုုတီးတကုုံးနဲ႔ သူေရာက္ရွိလာကာ ေနရာလြတ္ ခုုံတန္း လ်ားတခုုတြင္ ဝင္ထုုိင္ရင္းက်ေနာ္တုုိ႔ ညီအကုုိတသုုိက္နဲ႕အတူ အၾကင္နာသစ္ဆုု … အၾကင္နာသစ္ဆုု … ကုုိ ဝင္ေတာင္း ရမ္းရင္း ပုုတီးစိတ္ေနပါသည္။ ထုုိစဥ္ ဘယ္အခ်ိန္ကာလတည္းက သူ႕ပုုတီးစိတ္နည္းကုုိ စပ္စပ္စုုစုု ေလ့လာထားသည္ မသိေသာ က်ေနာ့္အကုုိ ေအာင္ကုုိႀကီးက ကုုိ (….) ခင္ဗ်ားစိတ္တဲ့ပုုတီးက ဒီေန႔ ဘာလုုိ႔တလုုံးေလ်ာ့ေနရတာလည္း ၏ဟူ၍ အေမအျမန္းထထူပါေတာ့သည္။

သူကေတာ့ သူ႕ကုုိယ္ပုုိင္ ေအးေဆးေလးလံေသာ ေလသံျဖင့္ ...

….ဒီေန႕ အိမ္မွာ ငါ့အဘုုိးႀကီးက ဘလုုိင္းႀကီး ငါ့ကုုိ ျပသနာရွာတယ္ကြာ။ အဲဒါေၾကာင့္.. ။ အရင္က ငါက အနေႏၱာအနႏၱငါးပါး စိတ္တာ။ ဒီေန႔ အဘုုိးႀကီးနဲ႕ ကြဳိင္တက္လာလုုိ႕ တပါးေလ်ာ့ျပီး အနေႏၱာအႏၱေလးပါးပဲစိတ္တဲ့အေနတဲ့ ပုုတီးကုုိ တလုုံးေလ်ာ့ စိတ္တာကြ… ဟူ၏။ (သူက ပုုတီးစိတ္လ်ွင္ သူတပါးေတြလုုိ တလုုံးခ်င္းမစိတ္ဘဲ တခါတည္း ငါးလုုံးဆြဲ၍ စိတ္ပါသည္)

ထုုိေန႕တြင္ေတာ့ တခါစိတ္လ်ွင္ ပုုတီးေလးလုုံးသာ အတိအက်ဆြဲ၍ စိတ္ေနပါေတာ့သည္။ သူကား သူ႔သီအုုိရမ္ သူထုုတ္ကာ သူ႔ခုုိင္လုုံမႈအျပည့္နဲ႔သူ..။

တခါတြင္လည္း ဘယ္သူက လဘက္ရည္ဆုုိင္ကုုိ အရင္စေရာက္၍ ဘယ္သူ႕က ဘယ္သူ႕ဝုုိင္း ဝင္ထုုိင္ေနမိတယ္ မမွတ္မိ ေတာ့..။ ထုုိသူႏွင့္က်ေနာ္ ႏွစ္ေယာက္တည္း လဘက္ရည္ဆုုိင္စားပြဲတခုုမွာ ႏွစ္ေယာက္အတူထုုိင္လ်က္..။

သူကား က်ေနာ့္ကုုိ လုုံးဝစကားမေျပာ လွည့္မၾကည့္ သူ႕အေတြးနဲ႔သူ တုုိင္းျပဳျပည္ျပဳ အေျခခံဥပေဒမူၾကမ္းကုုိေရးဆြဲလ်က္..။ က်ေနာ္ကလည္း သူတိတ္ဆိတ္ေနေတာ့ ကုုိယ္ဘာကုုိယ္ နားေအးပါးေအး …. ေျပာင္းလဲျခင္းနဲ႔ မူမမွန္ျခင္းကုုိ ဆင္ သလုုိလုုိ ထင္ၾကတယ္ ထင္တာေတြ မထင္မရွားနဲ႔ မုုိးရယ္ ဘယ္ဆီမွာညဳိဦးမယ္…ဟုု ဆင္ရာတိမ္ မုုိးေနခုုိက္ ... ႐ုုတ္တ ရက္ႀကီး ထကာ….

.. ႐ႈပ္တယ္ကြာ ေဇာ္ႀကီး…။ တုုိ႔တုုိင္းျပည္က ေသးေသးေလး။ မင္းေျမပုုံ ျပန္ၾကည့္ၾကည့္။ လူမ်ဳိးက ဘယ္ႏွမ်ဳိးမွန္းေတာင္ ေရလုုိ႔မရ.. ။ တုုိ႔တုုိင္းျပည္မွာ တုုိင္းျပည္အုုပ္ခ်ဳပ္တတ္တဲ့ေကာင္ကလည္း တေယာက္မွမရွိ။ ဥပမာ ဖဆဖလေခတ္ကုုိ ၾကည့္ ကြာ။ အဲဒီေတာ့ ငါတုုိ႔ တုုိးတက္တဲ့ႏုုိင္ငံတခုုက အစုုိးရလုုပ္တတ္တဲ့သူေတြကုုိ လစာေကာင္းေကာင္းေပးငွားၿပီး တုုိင္းျပည္အုုပ္ ခ်ဳပ္ခုုိင္းမယ္။ သူတုုိ႔ေကာင္းေကာင္းမအုုပ္ခ်ဳပ္တတ္ရင္ အစုုိးရအလုုပ္က အခ်ိန္မေရြးျဖဳတ္ပစ္ၿပီး ေနာက္ထပ္ အရည္ အခ်င္းျပည့္ဝသူကုုိ ခန္႔ထားမယ္။ ကိုုယ့္ဝန္ထမ္းပဲဟာ။ အဲလုုိဆုုိ မေကာင္းဘူးလား …ဟုု သူ႕စိတ္႐ူးကုုိ ေကာက္ကာငင္ကာ မဲထည့္ခုုိင္းေတာ့ အင္း.. ေကာင္းသားပဲ..ဆုုိတာကလြဲၿပီး က်ေနာ္မွာ ဘာထပ္ ေျပာရမယ္မွန္းမသိ..။ သူူကေတာ့ သူ႕စိတ္႐ူး သူသေဘာေခြ႕ကာ ျပဳံး၍မ်ားေတာင္ ေနလုုိက္ေသးသည္။

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)

Painting by ZL Feng

ဖိုးသံ (လူထု) - ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ စႏၵကိႏၷရီ


ဖိုးသံ (လူထု) - ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ စႏၵကိႏၷရီ
(မုိးမခ)  ၂၈ ဇန္နဝါရီ၊ ၂၀၁၅
 

ကၽြန္ေတာ္က သီခ်င္းဆိုတတ္သူ မဟုတ္ပါ။  အဆိုလည္း မသင္ဖူး၊ အသံလည္း မေကာင္း၊ ယံုပါ၊ ပါရမီလည္း လံုး၀ မပါ ပါဘူး။

ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္က သီခ်င္းကို ႀကိဳက္တယ္။  ႀကိဳက္တဲ့ သီခ်င္းေတြကို လိုက္မွတ္၊ လိုက္ဆိုတယ္။  လႊတိုက္ရင္း၊ ေရခ်ိဳးရင္း၊ ကားေမာင္းရင္း၊ ကေလးေခ်ာ့သိပ္ရင္း အားတိုင္း သီခ်င္းဟစ္ေန၊ ညည္းေနတတ္ပါတယ္။  သီခ်င္းတဲ့ ဆိုရင္ တကယ့္ကို  “က ပါ တမတ္၊ ရပ္ပါ တက်ပ္” ဆိုတဲ့ အစားထဲကပါ။

ကၽြန္ေတာ္ဆိုတတ္တဲ့ သီခ်င္းမ်ားကလည္း စံုတယ္လို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။  အေမက ရင္ခြင္ထဲထားၿပီး ႏႈတ္တိုက္ သင္ေပးခဲ့တဲ့ ဆရာမင္းသု၀ဏ္ရဲ႕ “ေမာင္ေခြးဖို႔ကဗ်ာမ်ား” ထဲက သားေခ်ာ့သီခ်င္းေတြ၊ “အိပြဲ႔၊ အိပြဲ႕ ငွက္သမၺာန္ ခတ္သြားတယ္” လို ဆရာၿမိဳ႕မၿငိမ္း၊ နန္းေတာ္ေ႐ွ႕ဆရာတင္တို႔ရဲ႕ သီခ်င္းေတြ၊ ခရစ္ယန္ သာသနာျပဳေက်ာင္းက တတ္လာတဲ့ ျဗဳတ္စဗ်င္းေတာင္း အဂၤလိပ္သီခ်င္း၊ ေက်ာင္းသားသမဂၢနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး သီခ်င္းေတြ၊ လူပ်ိဳေပါက္ အ႐ြယ္မွာ အသည္းစြဲခဲ့ရတဲ့ စႏၵရားခ်စ္ေဆြ၊ ျမတ္ေလး၊ မာမာေအး၊ ကိုသန္းလိႈင္၊ စႏၵရားလွထြတ္၊ ကိုေစာညိမ္းနဲ႔ ေမာင္ေမာင္ညြန္႔ (နာမည္ေတြေ႐ွ႕မွာ ဦး-ေဒၚ မတပ္တာကို နားလည္ေပးပါ) တို႔ရဲ႕ သီခ်င္းေတြ၊ ေနာက္ၿပီး အေမက “ျပည္သူခ်စ္ေသာအႏုပညာသည္” စာအုပ္ကို ျပဳစုေတာ့ ဆရာႀကီး စိန္ေဗဒါသီခ်င္းေတြ လိုက္ဆိုရင္း အလြတ္ရ ေနျပန္တယ္။  (“ေဗ်ာၫြန္႔” က အစ ”တိုုင္းျပည္ေဘာင္နယ္ျပည္ေဘာင္၊ နာမည္ေတာ္ ႀကီးလွပါတဲ့ေမာင္” ဆိုတာ တို႔ေပါ့။)

ဒါေၾကာင့္ ၀နယ္ ပန္ဆန္းမွာလည္း ဘယ္ေနရာ ေရာက္ေရာက္၊ ကၽြန္ေတာ္က အဲဒီလို ဟိုဟာဟဲ ဒီဟာကဲ လုပ္ေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ တဌာနထဲ လုပ္တဲ့ ကိုထြန္းခိုင္ (သူက မႏၱေလးက အၿငိမ့္တခုမွာ အုပ္စံုတီးခဲ့သူ) က “ဒီလူက ပစပ္စံုတယ္” လို႔ သူတို႔ဗလပ္ စကားနဲ႔ မွတ္ခ်က္ခ် ပါတယ္။ (ဗလပ္စကား ဆိုတာ သဘင္သည္စကားလို႔ ေျပာတာပါ)။

ကၽြန္ေတာ္ မႏၱေလးေထာင္ထဲက (၂) တိုက္ထဲမွာ ေနရတုန္းက အဲဒီ တိုက္ထဲမွာ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးမွာ လႈပ္႐ွားပါ၀င္ ခဲ့ရာကစလို႔ နာမည္ႀကီးတဲ့ မႏၱေလးက ဆရာေတာ္သံုးပါး (ဒင္းတို႔ ထားလို႔ မတတ္သာဘဲ ေနရတာဆိုေတာ့ သီတင္း သံုးတယ္လို႔ မဆိုႏိုင္ဘူ းထင္ပါတယ္) ႐ွိပါတယ္။ ဘြဲ႔ေတြက (သက္ေတာ္စဥ္အရ) မစိုးရိမ္တိုက္က ဆရာေတာ္ ဦးဉာဏသာမိ၊ မႏၱေလးေတာင္ေျခက ဆရာေတာ္ဦးကုသလ၊ ကင္း၀န္မင္းႀကီးတိုက္က ဆရာေတာ္ဦး၀ိလာသဂၢ တို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္က တိုက္ထဲမွာ ညအခါ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ပါးစပ္ထဲ ေတြ႕သမွ် သီခ်င္းေတြကို ဟစ္ေတာ့  အဲဒီ အသည္းကြဲသီခ်င္းေတြလည္း ပါ ပါတယ္။  ဒီလိုအခါမွာ အခန္းခ်င္း ကပ္ေနတဲ့ အခန္းနံပတ္ (၈) က ဆရာေတာ္ဦး၀ိလာသဂၢက  “ေဟ့ေကာင္ေလး၊ ငိုသံပါႀကီးနဲ႔ မဆိုစမ္းနဲ႔ကြာ” လို႔ လွမ္းေနာက္ေလ့ ႐ွိတာ မွတ္မိေနပါတယ္။  ေထာင္ထဲမွာတုန္းက ကၽြန္ေတာ္က အသက္ ငယ္တဲ့အထဲမွာ ပါတာကလည္း တေၾကာင္း၊ ဆရာေတာ္ဦးဉာဏသာမိ၊ ဆရာေတာ္ဦးကုသလ၊ ဆရာေတာ္ဦး၀ိလာသဂၢ တို႔ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ မိဘမ်ားနဲ႔ ေ႐ွးကတည္းက ရင္းႏွီးတာကလည္း တေၾကာင္းေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ဆိုရင္ အျမဲစေလ့၊ ေနာက္ေလ့႐ွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ျမတ္ေလးရဲ႕ ”မေရာလည္း မူးေရာလည္းမူး” ဆိုတဲ့ မစၥ၀ီစကီ သီခ်င္းကို ဖီလင္ အျပည့္နဲ႔ မာန္ေတြ ထန္ေတြ ထည့္ၿပီး ဟဲေနေတာ့ ဆရာေတာ္တပါးက ”ေဟ့ ဖိုးသံ၊ အရက္ မေသာက္တတ္ဘဲနဲ႔ ဟန္လုပ္မူး မေနနဲ႔ကြာ” လို႔ စလို႔ ၾကားလိုက္သူတိုင္း ၀ိုင္းရယ္ၾက ဖူးပါတယ္။

ေထာင္ထဲမွာ သီခ်င္းငတ္တာကို  ေထာင္က်ဖူးတဲ့ လူမွသိပါမယ္။  အရင္ မႏၱေလးနန္းတြင္းက ေထာင္မွာေနရတုန္းက က်ံဳးပတ္၀န္းက်င္က အလွဴအတန္းနဲ႔ ပြဲလန္းသဘင္ေတြ၊ ေက်ာက္ေတာ္ႀကီးပြဲ၊ ေက်ာင္းသားပြဲေတာ္၊ သၾကၤန္ပြဲေတာ္ စတာ ေတြက သီခ်င္းသံေတြ လြင့္ပ်ံလာရင္ တခုတ္တရ နားေထာင္ရတာပါ။  မွတ္မိေသးတယ္၊ အဲဒီလို အျပင္မွာ သိပ္စည္ကား ဆူညံေနရင္ ကၽြန္ေတာ့္ အခန္းေဘးက ေနာင္မွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔အတူ ကိုကိုးကၽြန္းကို ပါလာတဲ့ ကို၀င္းျမင့္က “ကိုဖိုးသံေရ၊ လူ႔ျပည္ႀကီးကေတာ့ ပြက္ေလာညံလို႔ပါလားဗ်ာ” လို႔ ညည္းတတ္ပါတယ္။

သူ႔ညည္းသံထဲမွာ လြမ္းသံေလး ပါေနတယ္ ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ အသိဆံုး ျဖစ္ပါတယ္။  အဲဒီ ေခတ္တုန္းက ဓာတ္ျပားနဲ႔ ေလာ္စပီကာ ထြန္းကားတဲ့ ေခတ္မို႔ ေလလိႈင္း ထဲကေန သီခ်င္းေကာင္းေလးမ်ား လြင့္ပ်ံလာရင္  “ကိုဘယ္သူေရ၊ ေမလွၿမိဳင္ဗ်ိဳ႕၊ မတင္တင္ျမႀကီးဗ်ိဳ႕”  စသျဖင့္ အခ်င္းခ်င္း သတိေပးၾကတာဟာလည္း အလုပ္တခုပါ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ တိုက္ထဲမွာ ေနၾကတယ္ ဆိုေပမဲ့ ညအခါက်ရင္ ေထာင္အိပ္ခ်ိန္ မတိုင္မီ သံတိုင္ တံခါးေပါက္ရပ္ၿပီး တဦးနဲ႔တဦး ေအာ္ၿပီး စကားေျပာေလ့ ႐ွိၾကပါတယ္။  ဒီလိုအခါမွာ အလွည့္က် သီခ်င္းဆိုခိုင္းၾက၊ နားေထာင္ၾကတာကလည္း အစဥ္အလာတခုလို ျဖစ္ပါတယ္။  မွတ္မွတ္ရရ တညမွာ ဘ၀တူတေယာက္က “ဆရာၿမိဳ႔မၿငိမ္းရဲ႕ သီခ်င္းေတြထဲမွာ ဘယ္ သီခ်င္းကို အႀကိဳက္ဆံုးလဲ၊ ေျပာၾကပါ”  ဆိုတဲ့  ေမးခြန္းကို ေဖာ္ထုတ္လိုက္လို႔ အားလံုး ဦးေႏွာက္ လႈပ္႐ွားကုန္ၾက ရပါတယ္။

သူ႔ ေတာင္းဆိုခ်က္မွာ ကိုယ္ေ႐ြးခ်ယ္တဲ့ သီခ်င္းကို ဘာေၾကာင့္ အႀကိဳက္ဆံုးလို႔ ၫႊန္းသလဲ ဆိုတာပါ ေျပာရမယ္လို႔ ပါေနပါတယ္။  လူေတြက အားေနၾကတာကလား။  ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိသေလာက္ေတာ့ ခုနကေျပာတဲ့ ကို၀င္းျမင့္ (သူက မႏၱေလး ပန္တ်ာမွာ စႏၵရားသင္ေနတုန္း အထိန္းသိမ္းခံရသူပါ) က သူေတာ့ နတ္႐ွင္ေနာင္သီခ်င္းကို အႀကိဳက္ဆံုးလို႔ ေျပာပါတယ္။  ေဒါက္တာကိုလွေ႐ႊ (စစ္ကိုင္း) ကေတာ့ ပ်ိဳ႕မွာတမ္း၊ ေနာက္တေယာက္က သက္ေ၀ စသျဖင့္ ေျပာၾကၿပီး ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ႀကိဳက္တာေတြ မ်ားလြန္းလို႔ အႀကိဳက္ဆံုးကို ေ႐ြးမထုတ္တတ္ဘူးဗ်ာလို႔ ျပန္ေျဖခဲ့ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ေထာင္ညတည ကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္နဲ႔ ကုန္လြန္ေစခဲ့ပါတယ္။  အဲဒီတုန္းက ဆရာေတာ္မ်ားဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေျပာတာေတြကို ဘာမွတ္ခ်က္မွမေပး၊ မေျပာၾကေပမဲ့ နားေထာင္ေနၾကတယ္ ဆိုတာေတာ့ ေနာက္တေန႔မွာ သူတို႔ ကိုယ္တိုင္က ျပန္ေျပာလို႔ သိရပါတယ္။

ကိုကိုးကၽြန္းေပၚကို ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ဂီတပိုးကို အခ်ဳပ္အေႏွာင္မ႐ွိ လႊတ္ေပးႏိုင္ခဲ့တယ္လို႔ေတာင္ ဆိုႏိုင္မလား ပါပဲ။  ဘယ္တုန္းကမွ တီး၀ိုင္း အနားမကပ္ဖူးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တေယာက္ တီး၀ိုင္းနဲ႔ ေပ (၂၀) ေလာက္ အကြာမွာပဲ အိပ္ရတဲ့ဘ၀ ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။  ကၽြန္ေတာ္ေနခဲ့ရတဲ့ (၉)ေဆာင္ဟာ ကိုကိုးကၽြန္းေပၚက ကၽြန္ေတာ္တို ႔အဖြဲ႔အစည္းရဲ႕ တီး၀ိုင္းလည္း႐ွိ၊ အစည္းအေ၀းႀကီးေတြ၊ ကပြဲေတြ က်င္းပတဲ့ အေဆာင္လည္း ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။  ဒီေတာ့ နဂို ကတည္းကမွ ငါ့ အလွဴဆိုင္း မထည့္နဲ႔ ဆိုတဲ့ လူမ်ိဳးဟာ အခ်ိဳႀကိဳက္တဲ့လူ သကာပံုးထဲ ခ်လိုက္တာထက္ ပိုဆိုးသြားတာပါပဲ။

သီခ်င္းတိုက္မတဲ့၊ အတီးတိုက္မတဲ့ ဆိုရင္ ပတ္မေခ်ာင္က ပတ္စာကပ္လို႔ မၿပီးေသးဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္က ျပံဳးၿဖီးၿဖီးနဲ႔ ေရာက္ေနပါၿပီ။  သူတို႔ တိုက္တဲ့အခါမွာ စည္းတီးေပးမဲ့ လူမ႐ွိရင္၊ သံၿပိဳင္ဆိုမယ့္လူ မျပည့္ရင္၊ ဟဲ.. ဟဲ အီစကိုယ္က ႏွစ္ခါ မေျပာရဘူးေပါ့။  တခါတေလ ကၽြန္ေတာ္ စည္း၀ါး တီးတာက ခၽြင္နဲ႔ ခြပ္နဲ႔ ေျပာင္းျပန္ ျဖစ္ေနပါတယ္။  ဒါဆိုရင္ တီး၀ိုင္းေခါင္းေဆာင္ ကိုလိႈင္တင္က ဒံုမင္းတီးရင္းကေန ၀ါးေနရာမွာ ၾကမ္းျပင္ကို ဘုန္းကနဲ၊ ဘုန္းကနဲ ႐ိုက္ၿပီး သတိေပး၊ ထိန္းေၾကာင္းေပးပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ ကိုကိုးကၽြန္းႏိုင္ငံေရးရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈလို႔ ေျပာရမလား၊ ထူးျခားခ်က္လို႔ ေျပာရမလားမသိဘူး၊  မိေ၀းဖေ၀း၊ ေထာင္၀င္စာနဲ႔ပါ ေ၀းေနတဲ့  ဒီေနရာမွာ ေထာင္မွဴးေတြ၊ ေထာင္၀ါဒါေတြေတာင္ မယံုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အလုပ္ၾကမ္းေတြ လုပ္ေနရတဲ့ အၾကားကေန ဆိုင္းတၿခိမ့္ၿခိမ့္၊ သီခ်င္းတေက်ာ္ေက်ာ္နဲ႔ ေနၾကတဲ့ ဒီေနရာမွာ ေထာင္တြင္း တိုက္ပြဲရယ္လို႔ ေပၚလာရင္ ေႂကြးေၾကာ္သံက လြဲလို႔ ဘာသံမွ မၾကားရေတာ့ဘူး ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဘယ္အဖြဲ႔အစည္း၊ ဘယ္သူတဦးတေယာက္ က တိုက္ပြဲဆင္တာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဘံုရန္သူကို ဆန္႔က်င္တဲ့ လုပ္ရပ္ဆိုရင္ က်န္အားလံုးက ဆိုင္းမတီး၊ ေတးမညည္းပဲ ေထာက္ခံေၾကာင္း ျပသၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တိုက္ပြဲအတြင္း ရဲေဘာ္တေယာက္ က်ဆံုးသြားရင္ေတာ့ အားလံုးက သံၿပိဳင္ အင္တာေန႐ွင္နယ္သီခ်င္းကို ဆိုၾကပါတယ္။

ေဆာင္းပါးအဆံုးမွာ အစကို ျပန္ေကာက္ပါမယ္။  ဗမာ့ဂီတမွာ ေခတ္ေပၚသီခ်င္းႀကီး (ကလပ္စစ္ကယ္လ္) လို႔ ဂီတ ပါရဂူမ်ားက အသိအမွတ္ ျပဳထားၾကတဲ့ ေတးသီခ်င္းေတြထဲမွာ ေတးဘုမၼာလို ေတးေတြအျပင္ မိုးေဒ၀ါ မလွေ႐ႊရဲ႕ နာမည္ ႀကီးလွတဲ့ မိုးေဒ၀ါနဲ႔ စႏၵကိႏၷရီတို႔လည္း ပါတယ္ထင္ပါတယ္။  ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ ဒီသီခ်င္းႏွစ္ပုဒ္နဲ႔ အထူးရင္းႏွီးရတဲ့ အေၾကာင္းတခုကေတာ့ မလွေ႐ႊရဲ႕ညီမ ေဒၚခင္သန္းျမင့္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္အေမရဲ႕ ”ညည္းနဲ႔ငါ၊ ယူနဲ႔အိုင္” ေျပာႏိုင္တဲ့ အင္မတန္ရင္းတဲ့ တၿမိဳ႕ထဲသူ ေက်ာင္းေနဖက္ ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။

ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ငယ္ငယ္ကေလး ကတည္းက၊ ဒီသီခ်င္းေတြကို မခံစားတတ္မီ ကတည္းက ဒီသီခ်င္းေတြရဲ႕ ေနာက္ေၾကာင္း ဇာတ္လမ္းနဲ႔ ဘယ္မွ် ေကာင္းေၾကာင္း၊ ဘယ္ေလာက္အဆင့္ ျမင့္ေၾကာင္းေတြကိုု မၾကာခဏ ၾကားေနခဲ့ရပါတယ္။  ေနာင္မွာ ကိုယ္က အ႐ြယ္ေရာက္လာလို႔ ခံစားတတ္လာေတာ့၊ အမေလး- ႀကိဳက္လိုက္ရတဲ့ ျဖစ္ျခင္းပါ။  မိုးေဒ၀ါ သီခ်င္းသံကို ေရဒီယိုက ၾကားေတာ့ ဒီသီခ်င္း သီဆိုသူရဲ႕ မေပါင္းလိုက္ရတဲ့ ခ်စ္သူ (က်ေနာ့္ဆရာျဖစ္ပါတယ္) ဘယ္လို ခံစားရတယ္ဆိုတာကို နားလည္ ခံစားမိခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီလို စြဲလန္းစရာအေၾကာင္းေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိေနတဲ့ သီခ်င္းကို အမွတ္မထင္ ျပန္ၾကားရတဲ့ ေနရာက အထိန္းသိမ္းခံ ႏိုင္ငံေရးသမား (၂၃၃) ေယာက္ကို သယ္ၿပီး ကိုကိုးကၽြန္းဆီကို ဦးတည္သြားေနတဲ့ ျပည္ေတာ္ၫြန္႔ သေဘၤာႀကီးေပၚမွာ ျဖစ္ပါတယ္။  ရန္ကုန္ဆိပ္ကမ္းက ညသန္းေခါင္ေလာက္မွာ ခြာလာၿပီးေနာက္ ေနထြက္ၿပီျဖစ္ေပမဲ့ ျပည္မကို လွမ္းၾကည့္လို႔ မျမင္ ႏိုင္ေလာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လိုက္ပါရတဲ့ သေဘၤာ၀မ္းတြင္းက အသံခ်ဲ႕စက္ ေသးေသးေလး ထဲကေန သီခ်င္းသံ ထြက္လာပါတယ္။  ကၽြန္းကိုမပို႔ခင္ အင္းစိန္ေထာင္ထဲမွာ ေနခဲ့ရတဲ့ သီတင္း တပတ္ေလာက္ ကာလအတြင္းမွာ မနက္မိုးလင္းကေန ညမိုးခ်ဳပ္တဲ့ အထိ ေထာင္မွဴး၊ ေထာင္၀ါဒါေတြရဲ႕ အဆဲအေငါက္ေတြခ်ည္း ၾကားခဲ့ရတာဆိုေတာ့ သီခ်င္းလို႔ သိလိုက္တာနဲ႔ အာ႐ံုအားလံုးဟာ အဲဒီ ခၽြဲသံေတြပါေနတဲ့ အသံခ်ဲ႕စက္ဆီကို ေရာက္သြားၾကပါတယ္။ ၾကားလိုက္ရတာက

“လွမ္းမယ္ပျမန္းစုိ႔ ကိႏၷရီ ကိႏၷရာတူမကြာ တြဲကာႏႊဲကာ ၀ဲကာပ်ံၾက၊ တြဲကာ ႏႊဲကာ ၀ဲကာပ်ံၾက၊ ပန္းစုံစြာ ဂႏုိင္တြင္း ႀကဳိင္သင္းလုိ႔သာ၊ ပန္းစုံစြာ ေၾသာ္ဂႏုိင္တြင္း ႀကဳိင္သင္းလုိ႔သာ ဖုိ…မ သံခ်ဳိထူးလုိ႔သာ ေငြေသာင္ယံ ေရႊေတာင္ပံ မခြဲရက္ ေအာင္ ႏႊဲ ယွက္ေပ်ာ္တာ..”။

ဟုတ္ပါတယ္။  ေဒၚလွေ႐ႊဆိုတဲ့ စႏၵကိႏၷရီသီခ်င္းပါပဲ။  ဘယ္ေမ့ႏိုင္လိမ့္မလဲ။ က်က္သေရ႐ွိ လြန္းလို႔ အာ႐ံုျပဳၿပီး ဇိမ္ခံေနလိုက္မိပါတယ္။

“အို… ေငြမံႈၾကဲတဲ့ သဲေသာင္ယံမွာ ေလာင္းျမတ္ကိႏၷရာ အိုျမားနဲ႔ခြင္းပါလို႔ ခ်စ္မယားမွာ ေသာကျဖာ၊ စီးက်မ်က္ရည္ အေထြေထြ လင္ေ႐ႊတံု ဂမံုး မယ့္သက္လ်ာ အိုဆံုးေပါ့ တခါ၊ အသည္းအူ ပူေအာင္ဖန္လို႔သာ ေပြ႕ယူရင္ခြင္ထဲမွာ ငိုမစဲ႐ိႈက္ငင္ သည္းထန္စြာ…”။

လက္စသတ္ေတာ့ အက်ဥ္းေထာင္ အာဏာပိုင္ေတြဟာ ငါတို႔ကို အိမ္လြမ္းေအာင္၊ ဇနီးမယားနဲ႔ ခြဲခြာလာ ရတဲ့လူေတြကို စိတ္ဓာတ္က်ေအာင္၊ စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ တမင္ စိတ္ဓာတ္စစ္ဆင္ေရး လုပ္ေနတာပါလား။  ဒါကို က်န္တဲ့ အထိန္းသိမ္းခံေတြလည္း ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ သေဘာေပါက္ၾကပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ မုန္းလိုက္တာ၊ စိတ္နာလိုက္တာ၊ သီခ်င္းကိုမဟုတ္ပါဘူး။  အဲဒီ အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔  အဲဒီအစိုးရကိုပါ။

ဖိုးသံ(လူထု) / ရဲေဘာ္ဖိုးသံေခ်ာင္း